Page 103 of 117

Geplaatst op

magnums en een beetje triestigheid

Eén magnum gratis bij aankoop van 6 flessen.  Reclame voor Colruyt in mijn inbox zojuist..  En of het mijn aandacht trekt.  Een magnum?  Een witte of nee, één met nootjes graag. 

Na de reportage in Iedereen Beroemd (oftewel Man Bijt Hond 2.0) over Carolus die zijn eerste dag in het rusthuis beleefde kon ik een beetje tristesse niet tegenhouden.  Eerst moest ik aan vroeger denken want Carolus is een naam die ik enkel van Het Liegebeest ken.  Carolus en Dries de poortwachters waren dat dacht ik?  Carolus in het rusthuis zag er echter nogal kwiek en content uit.  Nadat hij geskyped had met zijn Waalse vriend en zijn kamer toonde via internet moest hij zelf zijn slab aandoen om te eten.  Ik weet het zo niet met rusthuizen, soms denk ik, best dat ze bestaan, best dat verzorgers de bejaarden kunnen begeleiden.  Andere keren denk ik: laat me daar nooit of te nimmer naartoe gaan.  Kill me now, take a sharp object and slice it down my throat (schaamteloos gestolen uit een tv-serie deze quote).  De hele dag in dat gebouw, als je geluk hebt een telefoontje van je zoon, op zondag frietjes met gemalen biefstuk en daarna koffie met gesopte taart.  Of zie ik het beter zo: chillen met de homies van in het geburchte, kaartje leggen, beetje zappen op uw kamer, boekje lezen, wandelingetje over het grasplein.  Als het regent lachen met de voorbijgangers die zeiknat worden en bijna uitglijden, loeren naar knappe verpleegsters in Carolus’ geval.  Hopelijk wordt Carolus gelukkig.  En hopelijk zijn er in zijn rusthuis wèl magnums met nootjes te vinden, want die met de nootjes zijn toch de beste?

Geplaatst op

Je vloekt dat je huiskat/echtgenoot niet thuis is

In de strijd hou-het-huis-netjes versus ga-in-de-zetel-naar-een-dvd-kijken staat het voorlopig 3-0 voor actie 1.  Daarnet voor de derde keer deze week de keuken geveegd waardoor het extra duidelijk was dat er zich een spin schuilhield onder de deur van de afwasmachine.  Geen “simpele” hooiwagen, neen we spreken over een zwarte vetzak met van die creepy geplooide poten.  De tactiek die ik al jaren aanhoud als het op spinnen beoordelen komt is de volgende:  je kijkt ernaar….leeft ze nog?  Je weet het niet.  Je probeert ze te vergeten.  Dat lukt niet zo supergoed.  Een uur (of een kwartier) later kijk je er nog eens naar, zit ze daar nog of is ze verkropen?  Ze zit daar voorlopig nog.  Ertegen gaan tikken is geen optie, want als ze dan begint te verkruipen dan schiet je misschien tierend achteruit, land je op de kinderstoel, breek je een heup, kan je niet meer recht en dan komt ze over je gekropen om te komen kijken of jij nog leeft.  En dan lig je daar, met een gebroken heup en een spin op je voorhoofd.  Misschien toch één voordeel aan het ertegentikken-plan: dan weet je dat ze nog leeft.

Geplaatst op

Housewife for sale

Tijdens onze huizenjacht kon ik de binnenkant van de huizen catalogeren onder “erg”,  “derover” en “gert, ik moet bijna overgeven”.  De aangename, nette huizen kan ik op één hand tellen (ja Sylvie, dat van jullie was er één van, hihi).  Het is geen groot geheim dat ik zelf nooit een prijs zal winnen in de categorie “Beste Huisvrouw”, in ons huis wordt geleefd.  Je kunt er misschien wel een stapel kranten tegenkomen en sommige stukken speelgoed zijn vermist.  Zo huizeniert de boer uit de speelgoedboerderij helemaal achteraan onder de zetel ergens.  Maar volle asbakken in elke kamer, dode vissen in een bokaal, yoghurt waarvan de dekseltjes bol staan, dat ga je hier toch echt niet vinden!  Nu ons huis te koop staat blijk ik ineens een opruimwonder te zijn.  En netjes dat het hier is, (behalve in het rommelkot, dat is en blijft een rommelkot).  Neen, niet ik-ga-dat-rap-wegmoefelen-netjes.  Geen speedopruimtactieken zodat het toonbaar is.  Alle geplooide was in de kleerkast, de afwas in de afwasmachine, de tijdschriften netjes op een stapeltje, speelgoed in de speelgoedbak….misschien word ik in ons nieuwe huis wel zo’n vrouw waarbij je op elk moment van de dag mag binnenvallen, waar het altijd spic en span is!  Jaja, zo word ik zeker…en een stressloos kookwonder….dat zeker.

Geplaatst op

Dirty Dafalgan Party

Drie uur later word je wakker, je ogen plakken achteraan je kop, het eerste moment weet je niet wat er drie uur eerder is gebeurd.  Alsof er een camion over je gereden is, de versnelling in achteruit stak en nogmaals over je reed voor extra pletplezier.  Dan zoek je elk restje goeie moed bijeen om dat zalige deken van je af te gooien.  Om op te staan.  Om koffie te maken.  Om treffelijk te worden.  Of toch in de buurt van treffelijk te komen.  Waiting for the dafalgan to kick in….maar toch echt een superzalige avond gehad.  Het tamzakgevoel van vandaag neem ik er graag bij….

Geplaatst op

Verse Vis

Als grote Sex And The City-fan (proud of it! Yes!) vond ik deze parodie de max.  Homer Simpson zou zeggen “I’ts funny ‘cause it’s true!”.  Mannen zijn veel meer to the point dan vrouwen.  Naar het schijnt (niet dat ik daarmee toegeef dat het zo is)….als ik een verhaal vertel….duurt het soms al eens tot ik to the point kom.  Ik zie mijn wederhelft dan al verzuchten dat het te lang duurt eer hij weet waar ik het over heb, het zou ook wel eens voorvallen dat hij daarbij de nodige rollende oog- en handgebaren maakt om duidelijk te maken dat ik verdikke moet voortdoen met mijn vertellementen.  Maar soms moet je gewoon een beetje context erbij vertellen om duidelijk te maken waarover het gaat.  Soms is het echt wel belangrijk dat je tracht uit te leggen op welke hoek van welke straat zich een bepaalde situatie voordeed.  En dat die bepaalde vriendin daarbij betrokken was, je weet wel, die die we een keer gezien hebben toen we aan het winkelen waren.  Jawel, die keer dat ik dat zwarte kleedje gekocht heb daar.  Neen, niet dàt zwart kleedje, dat zwartje met die frullekes daar…. Toch vind ik dat hij niet te klagen heeft.  Ik ben niet het type vrouw dat maar ratelt en ratelt en ratelt en ratelt, en meteen 3 meloenen voor de prijs van 2 kan gaan verkopen.  Ik kan ook regelmatig stil zijn en alles vanop een afstand bekijken (check misschien toch eens of ik niet in slaap ben gevallen, want dat is ook mogelijk).  En mannen moeten eigenlijk niet denken, als vrouwen samenzitten, dat het constant over hen gaat zoals de serie laat uitschijnen.  Alleen de verse roddels…altijd eerst de verse…

Geplaatst op

Boete-Vloed-Broer-hoehoehoe!

Een bibliotheekboete, weeral.  Het valt meer en meer voor.  Soms een keer twee euro, soms een keer vijf euro, deze keer is het weer vier euro.  En je zou denken, een mens leert daaruit, maar dat is dus in mijn geval geen moyen, integendeel.  Ik schrijf me nog in bij een tweede bibliotheek om nog meer boeken te kunnen lenen.  Greedy greedy greedy!  Ik had wel gemerkt dat De Opwindvogelkronieken al een tijdje op mijn nachttafel wentelden en ik lees graag twee (soms drie) boeken door elkaar om eens af te wisselen.  Maar nu is de uitleentijd van dat boek overschreden en ik zit nog maar aan de helft, nog zo’n 440 pagina’s te gaan tegen 7 september…..risky business dus.  Nu kan ik natuurlijk eens vriendelijk kijken naar hem omdat ik dat boek heb zien blinken tussen de grote stapel andere boeken in zijn crib.  Of gewoon omdat ik nu niet meer de kans heb om het gewoon uit zijn boekenkast te stelen lenen aangezien hij zo’n 90km verderop woont.  Of omdat hij zelf binnenkort zijn boek uitbrengt en dat dus in de rechterkolom hier zal prijken.  HET boek zal ook weer voorrang krijgen op de andere boeken die ik aan het lezen ben uiteraard….En omdat hij, als schrijver, me mag uitlachen omdat ik boetes oploop in de bibliotheek in plaats van boeken te kopen.

Geplaatst op

Time grabs you by the wrist, directs you where to go

Kraken en spokken.  Dat is zowat het geluid en het gevoel van mijn scharnieren na een festivaldag.  Trappelen in de massa, lang rechtstaan op oneffen grond, moeilijk neerzitten, ik was het allemaal vergeten na twee jaar niet meer op een festivalweide te komen.  We hadden het perfecte festivalweer om in het parkstof op Green Day te wachten in Parijs, dat mijn douchewater bruin was deze morgen dat is een detail.  Ze waren de lange rit waard.  Mijn compagnie zou kunnen zeggen welke nummers ze wel en niet speelden en hoe goed of slecht die waren.  Bij mij telt enkel het feit dat ik niet kon stilstaan als referentie.  Dat de groepsleden ongeveer 10 jaar ouder zijn en ons dertigers (of ouder) 15 jaar terugkatapulteerden in de tijd zal ook wel iets te maken hebben met het fijne nazinderend gevoel.   Toch zijn hun nieuwe nummers ook kandidaten voor op de loop-pod, beat it Evy (ge zijt toch te zwanger om te lopen).

 Dendezen die die Y moest zetten, die zal ook even in zijn haar geschart hebben als hij voor het podium stond en de lichtjes ineens aanfloepten…

Geplaatst op

the new frontdoor

Sinds ik vroeg opsta is het ontbijt echt een maaltijd geworden.  Vroeger was dat koffie en met moeite een boterham, heel vaak niks.  Nu kan ik echt genieten van een rozijnenbolleke, een kop koffie of 7, yoghurtjes, eventueel een krant.  Als ik op hotel ben vind ik een uitgebreid ontbijtbuffet dan ook het toppunt van mijn uitstap.  Alleen jammer dat het precies niet echt gepermitteerd is om daar in uw pyjama toe te komen.  Want in pyjama ontbijten, dat is pas congégevoel.  Soit, ik zou mij alleszins al een deftig model mogen aanschaffen, als er één iets is dat ik zeker niet ga veranderen na mijn 30ste is het wel mijn slaapkledij.  Een veel te grote t-shirt van een groep die ik al dan niet ken volstaat.  En neen, er is niks veranderd deze nacht om OOh, ik werd 30.  Een jaar ouder dan 29.  Toen ik deze morgen in de spiegel keek zag ik er nog steeds hetzelfde uit, met een verschoten slaap-t-shirt en niet meer aan oogreinigingslotion gedacht na een zware avond met heerlijke wellness, lekker eten en een beetje teveel wijn.  Ik werd vroeg wakker, met een knorrende maag en begoest op een hotelontbijt.  Tevreden, verrast en jarig.

Op naar de scary age van 36!

Geplaatst op

when you’re having fun

Het is een cliché en technisch gezien kan het niet, maar iedereen zegt het toch: verlofdagen gaan rapper dan werkdagen.  Dus het moet wel zo zijn dat de seconden rapper tikken als je:

Op een terrasje zit in je favoriete Belgische stad.  In een Irish Pub voel ik me toch een klein beetje in het buitenland, al is België meer dan goed genoeg hoor als het niet regent.

Je maffe beesten met eigenaardige rechtstaandersmanieren tegenkomt.  Ik vergeet altijd dat flamingo’s bestaan.  En dat ze fantastisch roze van kleur zijn.  Welk ander dier (behalve een biggetje) is er nu roze van kleur?

Je zoon leert parkeren alvorens hij kan stappen.  Achteraf zagen we pas dat de wielen van dat autootje aan het afbrokkelen waren en dat hij afstevende op zijn allereerste autocrash.  Zijn allereerste stapje alleen zette hij gisteren, het tweede stapje viel hij echter als een pudding ineen.  Mijn hart maakte toch een sprongetje.

Je in een appartement van volwassen mensen zonder kinderen logeert.  In zo’n mooi appartement met vers geschilderde witte muren is het een beetje tricky om een 14maander met chocohandjes los te laten, maar het is gelukt.  Mits een beetje inventief zijn.

Ik was in hetzelfde appartement ook onder de indruk van het hoge “deco-boekjes-“gehalte van dit kruidenopbergsysteem.  Naaaaaais!

En er werd door onze schone zuster gekookt voor ons….thaaaaisssss!

Mmmmeer vakantie!

Geplaatst op

I’ll scream ‘til my lungs pop

“Tante Lieselotte ga je mee op de boomerang?” “Tuurlijk” “Tante Lieselotte, ik wil op de Screaming Eagle, ga je mee?” “Vaneigens!”  Het is allemaal goed en wel en fantastisch leuk tot op het moment dat ik klaarzit in het bakje met de beveiliging over mijn schouders.  Altijd eerst testen of dat wel goed vastzit.  Geeft dat nu een beetje mee of zijn dat mijn gedachten?  Eens checken bij de buur of dat ook zo los zit.  Ja het zit goed vast.  Ja toch hé?  Op het moment dat alles klikvast is en iedereen zijn plekje gevonden heeft begin ik mij al inwendig een beetje op te jagen. “Beuh, ben toch een beetje benauwd” en dan schiet die Screaming Eagle zonder waarschuwing de lucht in…”WAAAAAAAAAAAAAAAAHHHH!!!!!!!” even naar adem happen “WAAAAH  hap adem WAAAAH hap adem WAAAAAAAAAAHHH!!!” “Maar tante toch, zo tieren” Sorry gastjes.  Ik ben gek op boomerangs, wilde slingertoestanden, weg en weer gegooi, maar ik tier net zo luid als een varken op weg naar het slachthuis.  Het tieren en de thrill van de boomerang is zo ontspannend, minder goed voor mijn stembanden, maar goed om eens te ontladen.  NOG EEN KEER !!!  (riep ze een beetje hees de armen in de lucht gooiend).