Hoewel ik Joost al meer dan 10 jaar ken, ken ik hem eigenlijk totaal niet (goed). Hij kwam voor de micro zitten als onbekende ook al bakte hij in het verleden al veel warme broodjes voor me.
Joost speelt al 30 jaar muziek in verschillende bands. Ik spreek met hem over vriendschap binnen een muziekband en daarbuiten. Als bekende gitarist binnen de metal/hardcore-scene heeft hij door de jaren een enorme kennissenkring opgebouwd. We babbelen over het feit dat muziek de rode draad vormt doorheen zijn sociaal leven en hoe hij het verschil ervaart tussen een vriend en een kennis.
Joost maakte met zijn soloproject Dudsekop de muziek die je altijd in de podcast hoort, het nummer heet “Huidhonger” en komt binnenkort ook op de plaat! In deze aflevering kun je ook een stukje van een ander nummer getiteld “Verweir” horen.
1 ) Als mensen me wijzen op figuren in de wolken word ik dubbel vrolijk. Niet alleen omdat ik wolkenfiguren geweldige natuurfenomenen vind maar ook het feit dat iemand me erop wijst. Een gedeelde liefde voor wolkenwondertjes is altijd een mooie basis om mee te starten.
X-je
2 ) Kleurrijke sokken. Life is too short to wear boring socks right?
3 ) Dit nummer van de Fun Lovin’ Criminals:
and I’ll execute every motherf***** last one of ya! Geweldig om mee te brullen toch?
4 ) Een goed gesprek waarbij bepaalde puzzelstukjes op zijn plaats lijken te vallen.
5 ) De zelfvoldane blik van Freddie Mercury als hij over het podium schuift met zijn micro aan zo’n stokdinges. (Ja, ik weet dat hij al jaar en dag gestorven is, maar toch maakt die man mij vrolijk).
6 ) Het schattige gezichtje van mijn mantepaard.
7 ) Fashionista-vogelverschrikkers. De zaaiperiode is nu wel eventjes gepasseerd maar als ik vogelverschrikkers zie staan op de velden ben ik gefascineerd door ze. We kunnen zelfs van een lichte obsessie spreken. Wie maakt die poppen en hoeveel fun hebben de makers gehad om hem of haar aan te kleden? Zou je daar een stiel van kunnen maken?
10 ) De platgedrukte mandarijn in de boekentas van Linus. Niet het feit dat ik alle kaftjes mandarijndruipend moest zien te redden of het extra werk doordat de boekentas moest gewassen worden. Neen, gewoon het feit dat zo’n gesmeusde mandarijn gebeurt. Ik moet daar mee lachen.
Zondagmiddag ben ik gebotst met de wagen. Ik was gelukkig alleen onderweg maar de papieren invullen en de schade opmeten, foto’s nemen en rijbewijzen bij elkaar zoeken. Pfffft. Het hele verhaal is nu weg naar de verzekering maar het ziet er niet naar uit dat ik in het voordeel ben in deze situatie. Ik sta heel zelfstandig in het leven maar op zo’n momenten mis ik mijn echtgenoot die zo’n situaties altijd veel beter kan inschatten en opvolgen. (Hij is dan ook tien jaar politie-inspecteur geweest). Aangezien hij aan het werk was werd er via WhatsApp ge-weg-en-weerd tot zijn pauze erop zat. Ik was ook enorm geschrokken van de klap en dat uitte zich ’s avonds wel in wat gewentel in zelfmedelijden. Ik had gewoon zin om onder mijn dekentje te kruipen met de chauffage op 22 graden.
Gemediteerd
Sinds ik die meditatietraining volgde bij Martine sta ik er meer voor open. Ondertussen volg ik een 21-daagse online meditatiecursus en ik denk dat het mij goed zal doen om wat meer tot mezelf te komen. Er is veel gaande op alle gebieden in mijn leven en de extra rustmomenten zijn meer dan welgekomen. Ik wou eerst zeggen “daar heb ik geen tijd voor” maar juist op dat moment besefte ik dat het dan dubbel zo hard nodig is.
Genikst
In dezelfde categorie als “gemediteerd”. Ik heb me voorgenomen om meer gewoonweg niks te doen. Het is trouwens het moeilijkste wat ik doe dezer dagen. Gewoon zitten in de zetel, zonder telefoon, zonder tv, zonder boek of podcast. Gewoon zitten en niets doen. Ik moet er mijn timer bijnemen, gestart op 15 minuutjes en de tweede keer ging ik voor 20 minuutjes. Beide keren viel ik prompt in slaap. Dus ik vermoed dat rust echt aangeraden is bij mij. Probeer het maar eens. Niks doen.
Gezwijmeld
Carll Cneut was op streek om zijn nieuwe boek te signeren. Aangezien hij mijn alltime favourite illustrator is kon ik niet anders dan zijn signeersessie te bezoeken. Ik ben niet iemand die idolen heeft en ik ben niet rap onder de indruk van bekendheden maar deze keer was ik echt verlegen. Geen idee hoe dat kwam. Misschien is het wel omdat ik altijd heel stil word van de pracht van zijn tekeningen. De details in zijn werk zijn ongezien en dat trekt me zo aan, ik vind het echte kunst.
Geïnspireerd
Het nieuwe boek inspireerde me om zelf weer wat te schrijven. Ik hou ervan om bij een beeld een tekst te verzinnen. De muis die de inhoudstafel van het boek vergezelt spreekt tot mijn verbeelding. De ogen en de houding van de muis verraden wat ze denkt. (Ik zeg “ze”, ik vind dat het figuurtje er vrouwelijk uit ziet, let vooral op de schattige pantoffeltjes). Dat vind ik zo krachtig aan die tekeningen, de figuren komen tot leven.
tekening: Carll Cneut uit het boek “Altijd wat te vieren”.
– Crazy Candy Lady – De dansende lintjes vol zoetigheden bezorgden haar ellendige maagpijn in het verleden toch probeerde ze met priemende ogen te voorkomen dat iemand van haar snoepballonnen zou dromen “Haal het maar niet in je kop ik eet ze allemaal zelf op!”
Geleend
De bibliotheek waar ik lid van ben is zo hard de max. Als ik een aankoopsuggestie instuur krijg ik binnen de drie maanden een mailtje en mag ik als eerste het boek lenen. Dat past perfect bij mijn minimalistische mindset al zijn Carll Cneut-boeken nu eventjes buitencategorie ;-).
Ik ben zo geen raadgeefster. Is dat feitelijk een woord? Raadgeefster? Toch beland ik regelmatig in gesprekken waarbij mensen hun hart op de tafel gooien. Soms gebeurt dat zelfs al na vijf minuten. Zo ging ik laatst een korte wandeling maken om mijn hoofd te clearen en daarop kwam ik drie keer iemand tegen die ik ken. Er ontstonden drie korte maar heel krachtige gesprekjes. Mijn hoofd was niet leeg toen ik thuiskwam maar tegelijk was ik wel content van de kwaliteit van de praatjes.
Dat ik dus geen raadgeefster ben. Ik luister gewoon heel graag naar de verhalen van anderen. En als iemand me toch om raad vraagt zeg ik meestal “Als je hoofd chaos is, schrijf eens neer wat erin ronddwaalt”. (Meer lezen? In 2020 schreef ik er ook al een gelijkaardige blogpost over).
Om 4u05 besluit ik op te staan. Schrijven is altijd een goed idee. Ik probeer de trap zo stil mogelijk af te sluipen maar elk minuscuul stapje klinkt als het geluid van een boom die omvalt. In de hal stap ik blootvoets de stilte in. Met mijn vingers op het klavier voel ik hoe mijn hoofd leegloopt via mijn vingertoppen. Het getokkel kalmeert me. Hoe geweldig is het eigenlijk om te kunnen typen. Om je vingers automatisch over de toetsen te laten dansen. De startribbeltjes op J en F vertrouwd en immer aanwezig. Traag tikkend komen woorden op het scherm. Ik duw mijn onderlip tussen mijn tanden. Het is duidelijk dat ik meer moet schrijven als ik mijn mallemolen niet stil krijg. Ik.weet.dat. Toch doe ik het pas als ik twee uren in bed aan het draaien en keren ben, met een zweterig deken aan gedachten over me heen.
4u48 trippel ik terug naar boven. De slaapwarmte is uit het donsdeken verdwenen maar toch voel ik mezelf weer de diepte in glijden.
Na aflevering 6 waarin Robin zijn burn-out vermeldt en wat die periode heeft gedaan voor zijn vriendschappen heb ik besloten om met enkele afleveringen een zijweg in te slaan.
In 2020 ben ik me sterk gaan verdiepen in het thema burn-out. Wie hier al een tijdje meeleest weet dat ik daar ook een opleiding rond gevolgd heb maar om de theorie aan de praktijk te kunnen koppelen ben ik het voorbije jaar met verschillende mensen in gesprek gegaan rond hun burn-out.
Ik leerde Louise tijdens verschillende wandeldates beter kennen. Ze brengt in aflevering 7 haar verhaal. Samen met haar wil ik het thema burn-out open trekken, maar ik ben uiteraard ook benieuwd naar hoe zij haar vriendschappen ervaart sedert haar burn-out.
Ik probeer al heel de week het gevoel bij “Aan het typen…” in een woord te gieten maar ik vind het best moeilijk. Online communicatie is niet meer weg te denken uit ons dagelijkse leven. Laatst zei iemand me dat hij de blauwe vinkjes (= bericht gelezen) van WhatsApp had uitgeschakeld zodat hij de druk van “het moeten antwoorden” niet meer zou voelen. Tegelijk kan hij zelf ook niet meer zien of zijn eigen bericht gelezen werd. Ik snap ergens wel waarom je dat doet. Zeker via WhatsApp is het meer dan duidelijk wanneer je je de informatie die iemand je stuurt eigen gemaakt hebt. Maar tegelijk heb ik ook altijd iets van “Ik reageer als het mij uitkomt”. Ik voel die druk om direct te antwoorden niet echt. Ik vind het zelf ook niet erg om op “on read” te blijven staan. (Veel liever dat dan een mottige nietszeggende duim omhoog terugkrijgen). Het is ook ergens gek hoe je mensen gaat indelen. Zo weet ik dat ik bij vriendin M. niet moet verwachten dat ze haar WhatsApp berichten beantwoordt binnen de zoveel uur. Maar ik weet wel hoe ik haar wèl gemakkelijk kan bereiken als ik haar nodig heb. (’t Is gene WhatsApper dadde”).
Zelf begin ik plezier te vinden in telefoneren.
Ja. Ik herlees die zin en ik snap mezelf niet. Zij -die nooit belt voor de fun- begint ineens te beseffen dat je best veel kan vertellen aan de telefoon en dat je dan geen 20 berichten moet typen om iets uiteen te doen. Tijdens een wandeling zou ik wel eens een belletje slaan met iemand, het voelt dan soms alsof we samen aan het wandelen zijn. Gisteren nog had ik een praatje met Martine over de dingen des levens aan de telefoon. Gewoon wat random gekeuvel. Ik keer gewoon terug in de tijd ik. Naar de basis. Die simpele tijden dat was zo slecht nog niet zeker?
En ondertussen zoek ik naarstig verder naar een beschrijvend woord voor het “Aan het typen…” gevoel. “Woordjeswachten”? “Pijnpuntjes” als het een moeilijk gesprek is? Ik moet dringend mijn taal verrijken zeg!
Kun jij het goed verdragen om op “on read” te staan?
Doen we dat eigenlijk nog? Schrijven over lifehacks? Want dat is een periode wreed populair geweest, ik dacht in het jaar 2012? Toen werden er heel wat tips en tricks gedeeld om het leven gemakkelijker te maken, dat was mede gedragen door de bloggerscommunity “Wijvenblogs”. Was dat niet diezelfde community die dan voor die blogmeetings van Danone heeft gezorgd in 2015? Amaai de jaren lopen precies door elkaar in mijn geheugen. In mijn archief zou ik er nochtans wel wat over kunnen terugvinden….
En lifehacks, ja ik noem die zo maar in feite zijn het gewoon gewoontes die mijn leven gemakkelijker maken. Maar ik heb door de jaren wel geleerd -met trial and error- om mijn menage te bestieren zoals wij dat hier in den schoonen Westhoek zeggen. Het gebeurt nog altijd dat mensen grote ogen trekken als ik zeg wat ik zoal doe om het haalbaar te houden. Ik vermoed dat die gewoontes zo danig zijn ingebed in mijn week dat ik er simpelweg niet meer bij stilsta.
Ja, ik heb twee opgroeiende kinderen die ruime interesses hebben. Maar ik beperk de hobby’s en daarmee ook het rondcrossen om hen overal op tijd te krijgen. Ik ben er dan ook ten stelligste van overtuigd dat ze niets tekort komen. De hobby’s die ze wel doen zijn er waarvan de uren flexibel zijn (vb: iets wat ze op twee momenten in de week kunnen doen zodat we kunnen de week zelf beslissen welke dag ze aansluiten).
4) Loslaten
Ik kijk veel door mijn vingers. Meer uitleg moet ik daar niet over geven zeker? Er valt veel minder te zien zo 😉
5) Delegeren
De kinderen moeten elke zondagvoormiddag hun kamer opruimen, het stof afnemen en stofzuigen. Op die manier blijft het wat overzichtelijk. De rest van de week mogen ze rommel maken boven maar op zondag moet het op orde staan. Ook in het andere huishoudelijke werk moeten ze meehelpen. De jongens ledigen al sinds hun 4e zelfstandig de vaatwasser. Linus is nu 6, hij kan de tafel afkuisen, kruimels opvegen onder de tafel. Beide boys helpen ons als we aan het poetsen zijn als zij thuis zijn, ze halen alles van de kasten en nemen het stof weg. Ilja zou nu ook soms strijken, mijn missie is: als ze het huis uitgaan moeten ze volledig zelfstandig zijn en hoe vroeger hoe liever.
6) In overleg
Voor hier reacties komen van “en uw vent?”. Ja die helpt ook. Sommige periodes gaat dit automatisch, zo loopt dit heel vlot tijdens de periodes dat we allebei alleen maar gaan werken. Maar sommige periode zijn hectisch doordat hij nog verder studeert en stages loopt. Met zijn bijberoep probeert hij ook een centje bij te dragen aan de Fun-pot van ons gezin.
Maar we gaan in overleg, drukke periodes met schoolwerk voor hem worden ingecalculeerd en dan weet ik dat ik meer op mijn schouders moet nemen voor enkele weken (zoals deze periode). Ze worden ook afgewisseld met rustigere periodes waarin ik weer op hem kan leunen om taken op te nemen. Zolang we overeenkomen, en ja, die zware periodes die wegen wel op mij, dat ga ik zeker niet ontkennen. Ik ben eigenlijk the worst housewife ever en moest ik het geld hebben om dat allemaal uit te besteden dan zou ik dat direct doen. Dan liet ik elke dag gezond eten leveren en werd mijn was door kabouters gedaan.
Ik vergelijk niet. Soms vraag ik me wel eens af “hoe anderen dat doen” financieel. Maar ik besef ook wel dat elk zijn eigen leven heeft en dat ik me daar eigenlijk niets van moet aantrekken. Ik weet hoe het bij ons is, hoe wij ervoor staan en ik besef dat wij het goed hebben met ons leven en de keuzes die we nu gemaakt hebben. We hebben (afgezien van ons huis uiteraard) geen torenhoge schuldenlast, we leven het leven zoals het komt en onze kinderen zijn blakend gezond. We nemen genoegen met minder en we werken voor elke frank die we uitgeven.
Ik luister weer naar podcasts. Ik heb mezelf een tijdje niet meer gevoed met nieuwe informatie omdat ik teveel prikkels binnenkreeg. Tijdens wandelingen moest ik vooral mijn gedachten kunnen laten waaien maar nu is er weer ruimte in mijn hersenpan. Ik luister nu graag naar Studio Of Life en naar “Wat je nog niet wist over…” een podcast van de CM. Vooral de aflevering met Ben Segers waarin hij het heeft over zijn bipolaire stemmingsstoornis (in de volksmond: manisch-depressief zijn) vond ik heel leerrijk.
Mijn husbando ging een weekend weg met zijn vader en zijn broer. Ik ben het wel gewoon om veel alleen thuis te zijn en in onze relatie vind ik het belangrijk dat we ook dingen zonder elkaar doen. Wat ik niet verwacht had was dat ik hem echt ging missen. Ok, als ik die zin herlees klinkt dat inderdaad wel heel bot, maar ik ben een heel zelfstandig persoon en ik kan ook heel goed alleen zijn. Het leven is natuurlijk veel leuker met twee maar ik vind het niet erg om eens een weekendje op mezelf te zijn. Maar het voelde wel vreemd aan om hem de zaterdag overdag niet in huis te voelen en om ’s avonds alleen alle lichten te doven en te zorgen dat ik de chauffage niet vergat (want uiteraard heb ik die volle bak gezet, iets wat ik van hem anders niet mag doen ;-), ik moet toch ergens compenseren).
Gefeest
Er komen weer feestjes op gang. Mijn metekindje deed zijn communie en we gingen ook streekbiertjes drinken om de kassa van de chiro te sponsoren. Ik heb zelfs twee ochtenden uitgeslapen. Tot 8u zeg. Het gaat helemaal de verkeerde kant op met mij 😉
Geweend
Tjah. Geweend ja, dat is nu ook weer niet iets wat ik heel veel doe maar de laatste tijd valt het wel eens voor. Vooral in deze hectische periode waarin mijn echtgenoot zijn werk op geriatrie combineert met zijn stage op het operatiekwartier en de vele opdrachten die daarbij komen. Ik weet dat het hevige periodes zijn en dat er een einde aan zit te komen maar soms is het gewoonweg ook lastig en dat moet ik niet altijd willen banaliseren. En bleiten lucht op. Altijd.
Geschreven
Ik geraak niet in een schrijfflow. Al moet ik dat natuurlijk ook weer nuanceren want ik heb deze week nog een stuk geschreven op Minimaliese. Maar mijn schrijfdrang staat op een lager pitje. Ik blijf wel veel lezen en momenteel lees ik een superinteressant doch keihard boek over traumaverwerking.
Geminimaliseerd
De keuken van mijn vriendin Ime en ik moet zeggen: het voelde goed. Ik doe dat echt graag zo eens een ruimte aanpakken. Het gevoel van orde in chaos scheppen, dat geeft mij rust. En zeker als haar echtgenoot er een glaasje cava bij serveert en een goei muziekske oplegt en niet Foo Fighters zoals hij plagend voorstelde (jawel, ik ben de enige persoon op deze planeet die niet van Foo Fighters houdt). Het was nu niet dat haar keuken een nest was maar er stond dubbel en dus soms onnodig gerief in. Hoe we het aanpakten kun je op Minimaliese lezen.
Ken je nog dat gevoel van toen je als kleuter op de draaimolen zat en het moment van de truzzel is aangebroken? De eigenaar liet de truzzel (of de floesh of hoe noem je dat ding in godsnaam als je niet in de Westhoek woont?) over die kleurrijke autootjes en wiebelende bugs bunny’s wapperen en wie hem kon pakken won een een extra ritje op de carrousel. Is er als kleuter een beter gevoel dan die truzzel pakken? Dat kwam vlotjes los van die bal en dan supercontent zwaaien met dat ding! Zalig om op terug te denken. Zo’n rush van contentement dat dat gaf!
Shout your heart out 