Shout your heart out

Page 44 of 117

september 17, 2018september 17, 2018

Over dat verder studeren…

Splinternieuw is ‘ie! Mijn nieuwe laptop. Het voelt vreemd om erop te tikken. De toetsjes geven precies nog goed mee, er ligt nog geen arsenaal aan vuiltjes onder zeker? Niet dat ik zoveel eet aan mijn laptop maar hij staat toch regelmatig open. Een nieuwe laptop, een nieuw begin, zo is dat gewoon.

Vrijdag ging ik voor het eerst naar school. Met mijn curriculum mee en mijn etui vol stiftjes en stylo’s. Ik was van plan om een les mee te pikken maar die bleek al last minute afgezegd, is dat het leven als student? Flexibel zijn zeker? In de intro-voormiddag werd me vanalles duidelijk. Toch is het nog altijd zoeken binnen dat systeem van afstandsonderwijs, er zijn namelijk twee online platformen waar ik informatie kan terugvinden. Het belangrijkste wat ik vandaag moet doen is mijn individueel studie plan opmaken. Hoeveel vakken vraag ik aan om mee te starten? Ik krijg wel regelmatig vragen over de opleiding Bachelor Toegepaste Psychologie zoals:

Hoe lang duurt die opleiding?

Ze duurt zo lang als je ze zelf maakt. Het is de bedoeling dat je alle vakken afwerkt, het liefst in chronologische volgorde. Een afstandsstudent zonder vooropleiding doet er 4 jaar over (180 studiepunten noemen ze dat blijkbaar nu). Met mijn graduaat (geen bachelor wegens volwassenenonderwijs) orthopedagogie moet ik er 120 studiepunten voor afwerken. Dat komt toch neer op ongeveer een schooljaar aan vrijstellingen. Dit is uiteraard als je ongeveer 4 dagen kunt werken voor school per week. Dit is in mijn 4/5e jobtime onmogelijk dus ik schat om toch minstens 4 tot 6 schooljaren bezig te zijn met deze opleiding.

Amaai jij ziet het zitten!

Ik denk niet dat je ooit moet denken om aan zoiets te beginnen als je twijfelt. Ik zie het uiteraard zitten. Maar ik ben ook heel realistisch. Misschien zeg ik na drie vakken studeren al van “oh my god, dit wordt hier niet haalbaar”. Misschien lukt het me wonderwel goed? Ik kan het maar proberen, als ik het niet geprobeerd heb ga ik het mij beklagen. Ik moet ook heel wat examens zien te doorspartelen en dat schrikt me wel af. Het is 7 jaar geleden dat ik dat nog deed. Uiteraard ga ik niet opgeven na een tegenslag. Dat hoort erbij. Ik werkte mijn orthopedagogie af in volwassenenonderwijs terwijl ik fulltime werkte. Ik had toen weliswaar geen ménage maar het was toch ook zwaar. Nu krijg ik veel minder tot geen les waardoor ik die tijd moet investeren in zelfstudie. Er worden wel videolessen aangeboden, slides uit het dagonderwijs, extra informatie naast de cursussen. Niettemin moet je deze ook allemaal zelfstandig verwerken.

Welke vakken krijg je zoal?

Heel veel soorten psychologie als ik het rooster bekijk. Uiteraard was dat de reden waarom ik net voor deze richting koos! Persoonlijkheidspsychologie, psychopathologie, medische psychologie, etc etc noem maar op. Als het over breinwroetelen en gedrag gaat heb je mijn interesse.

Wat ga je dan doen als je ooit het diploma hebt?

Content zijn zeker? Het is zeker niet mijn bedoeling om direct van werk te veranderen. Integendeel, ik doe mijn job als opvoedster nog steeds met hart en ziel, maar ik besef wel dat ik dit niet kan doen tot ik 67 ben. De flexibele uren met nachten, weekends, vroeg- en laatavonddiensten, ik ga niet ontkennen dat zo’n dingen doorwegen. Het lijkt me goed meegenomen om dan nog een tweede diploma op zak te hebben waar ik in een iets ruimer werkveld terecht mee kan.

Ewel chapeau, ik vind dat straf!

Blijkbaar. Ik krijg regelmatig deze opmerking. Het stond al enkele jaren op mijn planning om nog verder te studeren. Ik wachtte gewoon even af tot mijn kinderen oud genoeg waren om ze iets meer los te laten. Niettemin ben ik heel verrast door de aanmoedigingen van vrienden en familie.

Ik kreeg verschillende motivatiepakjes en -kaartjes. Sommigen gingen los in de Hema om mij te voorzien van voldoende schrijfmateriaal. Ook Kelly steunt me! Zo lief allemaal en het helpt me wel om er mijn werk van te maken, ècht wel.

Wanneer ga jij dat allemaal doen?

Als ik tijd heb. Het flexibele uurrooster is misschien soms een pain in the … maar het biedt ook voordelen. Zo ben ik bijvoorbeeld vandaag thuis en heb ik morgen een vroegdienst. Dat betekent dat ik een volledige dag en een namiddag kan werken aan een cursus. Ik besef ook wel dat ik geen tien uren aan een stuk kan studeren maar ik plan vandaag om drie uur te werken voor school en de rest van de dag in mijn huishouden. Vandaag zou ik ook graag eens de pomodoro-techniek toepassen. Zo kan ik eens zien hoe dramatisch het is met alle aanwezige verleiding tot afleiding.

Ga je niet superveel moeten opgeven?

Jawel, ik ga veel van mijn “vrije” tijd moeten opgeven. Maar ik zie het als een investering, in mezelf en in mijn toekomst. Je krijgt niets voor niets toch?

Nog een kanttekening bij het verder studeren misschien….

Ik ervaar dat studeren enorm duur is geworden. Ook dat is vreemd genoeg een motivator om door te zetten, het is niet de bedoeling om al dat inschrijvingsgeld zomaar in de vuilnisbak te kieperen. Mijn gierige aard kan hier niet mee om! Toch schrok ik nog van de hoge studiekosten. Als ik een volledig schooljaar zou afwerken kost mij dat iets meer dan 900 euro (per jaar!), ik betaal uiteraard per vak (kostprijs rond de 11 euro per studiepunt, een vak is ongeveer 3 tot 7 studiepunten) dus dat zal iets meer in aparte facturen zijn. Toch vind ik het een dure affaire en wie dat wenst kan een studiebeurs aanvragen. Ik weet nu al dat ik daar niet eens hoef voor te informeren met ons inkomen. Het blijft een wrang gevoel, hoe gaat dat voor iemand die echt minder bedeeld is en ook geen aanspraak maakt op een studiebeurs? De “ik ga eens proberen”-optie is al direct geminimaliseerd denk ik.

Ga jij ook (ooit) nog verder studeren?

september 7, 2018

De 7 ge’s

Gestart: Tjah, the obvious! Linus trok strijdlustig richting eerste kleuterklas en Ilja gezapig – zoals altijd – naar het tweede leerjaar.

Niettegenstaande de foto zagen ze het beiden geweldig goed zitten. En zij niet alleen. Ergens wist ik wel dat het een voordeel zou zijn om op de eerste dag van het schooljaar een dag verlof te nemen dus ik was de hele dag lichtjes euforisch met mijn herwonnen vrijheid. Meteen een toertje gaan lopen en op mijn dooie gemak boodschappen gedaan. Er moesten echt twee maanden zomervakantie van mij afglijden en dat is wonderwel gelukt die dag.

gespendeerd: teveel. Bijna al mijn YNAB-potjes ging in het rood de voorbije maand met het potje “kledij” op kop. Blijkt dat mijn kinderen tussen mei en augustus beiden twee kledingmaten zijn gegroeid. Met een kort broekje aan valt dat minder op maar nu de lange broeken weer uit de kast komen staat er hier precies serieus water in de kelder bij mijn pagadders. Ik kan het ook niet laten om van tijd tot tijd eens aan twinning te doen en dan gaat er wel eens iets extra in het winkelmandje en uit het YNABpotje. Tel daarbij nog eens het onderhoud van de wagen en mijn inschrijving aan VIVES! Jikes!

gewist: Gigantisch veel foto’s op mijn gsm. Toen ik gisteren een foto wou nemen van iets banaals (zoals 95% van mijn foto’s) gaf mijn smartphone gewoonweg de boodschap: neen, je gsm staat nu echt vol, je kunt geen foto’s meer nemen. iPhone says no. Hmmm. Dus 4451 foto’s is blijkbaar de limiet. Ik plaatste alles in de Orangecloud (het duurde toch zeker twee halve dagen tegen dat alles was geüpload). Daarna wiste ik meer dan 2000 foto’s. Kan ik het helpen dat er zoveel interessante dingen zijn om foto’s van te nemen?

Zoals dit geweldige Cuberdon-ijs-schotel-ding!?

gewandeld: ik neem dezer dagen wandelen voor op lopen, het gaat in ups en downs met mijn loopgoesting. Soms loop ik drie keer per week, soms maar één keer maar dan probeer ik wel om er zeker twee wandeldagen in steken. Gisteren heb ik me serieus mispakt, ik had ingeschat om tussen de 6 en 8 km te wandelen terwijl mijn auto in de garage was voor onderhoud. Toen ik het het laatste half uur precies wat lastig begon te vinden zag ik dat ik al 9 km op de teller had en ik was er toen nog niet! De 7 km van de avond ervoor zaten echter ook nog in mijn benen dus dat zal er wel mee te maken hebben gehad!

Zo blij als een klein kind: #iseeanoctopusje of is het een kwalletje?

gemanaged: of moet ik het geménaged noemen? Mijn vuile was is -net als die eeuwige kruimels opvegen- een neverendingstory. Soms zijn hun kleren niet echt vuil maar ruiken ze naar warmemaaltijdkantinegeur. Juk! Vreselijk vind ik dat. Niettemin klagen ze niet over de kwaliteit van het warme middagmaal op school dus ik blijf ervan profiteren!

geagendeerd: gewoonweg te veel. In september heb ik bijna geen enkele avond waarop we gewoon samen thuis zijn. Ofwel moet één van ons twee werken, is het niet voor mijn hoofdberoep het is voor zijn bijberoep. Ofwel is er iets gepland met vrienden (ik) of spinning (hij). Een shitty dinner met de buren of een familiefeest. September staat simpelweg tjokvol. Volgende week start mijn opleiding Toegepaste Psychologie met een intro-voormiddag waarop duidelijk zal worden hoeveel vakken ik zal kunnen opnemen en dan ga ik pas ècht aan het plannen moeten slaan. Van de vakken die ik opneem moet ik meteen een examen kunnen afleggen in de examenweek. Dus het wordt een zorgvuldige oefening van inschatten hoeveel ik aankan en hoe ik het zal voor elkaar krijgen in combinatie met mijn 4/5e jobtime als opvoedster. Mijn drive zegt: vijf vakken, mijn verstand denkt drie. Wordt vervolgd! En vooral spannend!

ge-instagrammed: vroeger keek ik nooit naar die instagram-stories. Ik begreep er de ballen van. Als digi-leek moest ik zeker tien keer uitleg vragen aan verschillende mensen over hoe je in hemelsnaam zo’n story maakt. Eens ik de basis van het systeem uitgevist had bleek het nog regelmatig voor te vallen dat ik geen idee had hoe het marcheerde om bijvoorbeeld die tekstjes boven elkaar te laten komen. “Zoek dat op met Google” pfff, geen zin in, gelukkig heb ik enkele vriendinnen die met IG-stories goed overweg kunnen en kon ik te rade bij hen. Dus nu post ik van tijd tot tijd wel eens een story op mijn profiel. Veelal banale dingen aangezien mijn gsm daar vol mee staat maar het zorgt wel eens voor grappige interacties.

Misschien moet ik van de #neverendingstory genaamd “de kruimels onder mijn keukentafel” wel eens een instagramstory maken? Doe jij van stories of blijf je er liever van weg?

september 4, 2018

“We ain’t all low carb honey” hoor ik ze miespelen.

Mijn kippen zijn arrogante fuckers.

…ik moet even nuanceren misschien….

Het zijn niet àltijd arrogante fuckers. Het gebeurt wel eens dat ze in feite content zijn van mij te zien. Dan kom ik aan de zijkant van ons huis aan hun draad staan en dan zijn ze best wel vriendelijk. Hun kopje door de draad steken, een keer curieuzeneuzen. Een occasionele “pok”. Als ze mij echter met een kom etensrestjes horen toekomen dan spurten ze gelijk bezetenen over het plein om als eerste te spotten wat er in de kom zit. En dan komt het arrogante gedeelte….

…kom ik daar al met geraspte wortelen, een overschotje sla of wat tomaatjes die te lang in de frigo hebben gestaan dan draaien ze parmantig hun kont en trappelen ze terug van waar ze kwamen. Had ik hen daarvoor uit hun stofbad laten komen? Durf ik daar serieus te staan met rauwe groenten of gegrilde courgette? Ik zie hen nog net niet hoofdschudden als ze op hun stappen terugkeren.

Geen gekookte pasta of een restje aardappelen? Geen kippengraan? Talk to the wing bitch!

september 3, 2018

Ik beken…

…dat ik geen zo’n fan ben van van tags. Mij taggen in zo’n blogding heeft meestal een averechts effect en ik laat het negen van de tien keer aan mij voorbij gaan. Bij Evi zag ik deze echter passeren en het sprak mij wel aan. Niet teveel vragen en voldoende luchtig om de week mee te starten. Dus here we go!

Hoe zag ik eruit als puber?

Tjah. Wie terugkijkt op zijn puberjaren en vond dat hij er toen fantastisch uitzag mag nu zijn hand opsteken! Ik alleszins niet. Elke drie maand een andere haarkleur. Brede skatebroeken en dito schoenen, gelukkig nooit op een skateboard gestaan want een klungel was ik toen ook al. Ouderwetse trainingsjasjes uit de tweedehandsshop en zo veel mogelijk elke vorm van het lichaam bedekken. Het moment zelf lag ik er echter niet van wakker van hoe ik eruit zag al was ik wel heel onzeker over de acné die zowat constant in mijn gezicht aanwezig was. Dagen van slechts enkele puistjes waren goeie dagen maar eerder een uitzondering. Op mijn 16e liet ik deze pasfoto maken voor mijn voorlopig rijbewijs:

Dit was blijkbaar op een slechte dag genomen. Vreemd genoeg is de acné blijven duren tot ik het begin mijn twintiger-jaren ècht kotsbeu was en bij de dermatoloog volle bak ging doorklagen nadat ik enkele keren met flut-oplossingen naar huis kwam. Hij schreef me toen twee redelijk agressieve zalven voor. Bij de vraag wat ik moest doen als de kuur gedaan was zei hij “niets meer, het zal wegblijven”. “Yeah right” en ik dacht er het mijne van. Maar kijk. Sinds die kuur ben ik er zo goed als volledig vanaf. Was ik maar enkele jaren eerder geweest! Binnenkort misschien eens teruggaan voor een zalfje tegen mijn rimpels 😉

Van welke muziek hou ik?

De vraag is eerder: van welke muziek hou ik niet? Jazz! Miljaar dat steekt tegen. Er zit geen ritme in, het is ronduit irritant. Er is een aflevering van Sex And The City die ik niet meer bekijk omdat Carrie met een jazzmuzikant aan het daten is, ik word er toponnozelgedraaid van. Geef mij een hele dag K3-songs, punkrock of loeiharde metal: geen probleem. Tomorrowlandmuziek, trage ballades of golden oldies: waar is die spotify? Maar wil je mij folteren: bind een koptelefoon met jazzmuziek rond mijn hoofd.

Waar ben ik fan van?

Ik dweep niet met helden of adoreer niemand. Mensen zijn mensen en wie iets meer kan is daarom niet beter dan iemand met minder mogelijkheden. Niettemin kan ik wel genieten van de kunsten van iemand. Zo vind ik het zalig om met die ene vriendin te praten omdat ze altijd de juiste dingen weet te zeggen. Een kunst! Ik kan begeesterd geraken als iemand klaar en duidelijk voor een groep kan praten. Of als ik moet lachen om een cartoon kan ik in mezelf denken: “Toch een gave als je zoiets kan maken”. Laatst kreeg ik via Kathleen van Verbeelding de tip om “Burn-out Dagboek” te lezen en het was een schot in de roos. Geweldig boek waarin kwetsbaarheid op een creatieve manier in beeld wordt gebracht. Dit noem ik kunst.

Waar weet ik nu echt niks van?

Politiek, informatica, mechanica, economie, bijna alles waar “bio-” voorstaat, wiskunde en noem maar op. Het interesseert mij ook voor geen meter dus ik ben er niet rouwig om. Beter mijn hoofd vrijhouden voor de dingen waar ik iets mee ben en als ik iets moet uitrekenen dan pak ik wel de calculator op mijn iPhone. Wat ik dan wel weer weet is bij wie ik terecht kan als ik een probleem heb in één van de bovenstaande onderwerpen.

Wat weten maar weinig mensen van mij?

Ik ben een vrouw van uitersten. Zo kan ik hard werken maar ook uitgesproken schaamteloos lui zijn. Ik ben een overdadige planner maar het loopt evenveel in honderd. Ik kan heel pedagogisch verantwoord te werk gaan en aan de andere kant de oudste een uur op de Nintendo Switch laten spelen omdat ik op mijn gemak wil zijn. Ik ben gereserveerd en rustig maar tegelijk kan ik compleet mijn shit verliezen over iets kleins. Ik ben een trouwe vriendin maar wie in mijn rapen schijt kan het nooit meer helemaal terugwinnen. Ik ben niet koppig maar kan wel volharden als ik 100% overtuigd ben van mijn gelijk (wat bijna nooit voorvalt).

Wat kijk ik stiekem op TV?

Niets eigenlijk. Als ik naar iets kijk is het helemaal niet stiekem. Ik ben er niet beschaamd om dat ik de digicorder programmeer voor Temptation Island of Blind Getrouwd. Dat ik op Netflix naar Gossip Girl of Gilmore Girls kijk. Ik ben er van overtuigd dat zo’n lowbrain TV me helpt om te ontspannen.

Wie zin heeft om deze tag over te nemen: laat zeker een linkje achter in de comments, dan kom ik eens neuzen en vergeet ook niet om eens bij Evi te kijken!

augustus 29, 2018augustus 29, 2018

Aan het gele strand met calypso-songs.

Terwijl Linus zijn erwtjes verorbert draait hij zich om, op het land achter ons huis zijn de duiven wormpjes aan het pikken nadat het omgeploegd werd. “De duiven dansen!” roept hij, tegelijk vliegt een erwtje uit zijn mond. Ik kan hem geen ongelijk geven, hun wiegelende staartjes doen me inderdaad terugdenken aan de dansvloer op het trouwfeest afgelopen weekend. Via Spotify laat ik hem Het Duivenliedje horen.

De playlist speelt verder en ik word naar mijn jeugd terug gekatapulteerd. “Het Gele Strand” en “Rose” zijn blijkbaar ook nummers die ik woord voor woord kan meezingen. Ik wijs mijn moeders’ Dual platendraaier als de schuldige aan. Marijn Devalck ken ik vooral van “Mijn Gedacht” en grappen over Bomaworsten maar het zat ver in mijn achterhoofd dat hij ook kan zingen (en dat hij ooit een zwaar verkeersongeluk had waarbij hij bijna zijn stem kwijt was!). Ik blijf in mijn kindertijd hangen en zoek op Youtube naar dat andere liedje over vogels:

Hij is niet echt onder de indruk en begint om Samson te vragen. Verwend met een simpele app als Spotify terwijl wij vroeger met onze oor tegen de box van de radio zaten om te horen wanneer ze ons favoriete liedje zouden spelen. Afspreken onder elkaar om op het perfecte moment de cassetteopname te starten zodat de nummer 1 van de top 30 er volledig zou opstaan. Soms kon je het vorige liedje nog door het liedje horen spelen omdat het bandje versleten was. Met een vers pakje lege cassettes waren we content.

Hij laat een erwtjesspoor achter zich als hij gaat verder spelen en ik roeffel in de reclamefolders. Doordat er een nachtdienst op het werkschema staat ben ik overdag thuis en kan ik me even neerzetten om eventuele aanbiedingen te spotten. Bladeren door reclamefolders vind ik best wel relaxerend. Mijn oog valt op de “Terug Naar School”-pagina’s.

img_6198-1 Ik vraag me af of er kinderen zijn die op school met zo’n hip brooddoosje toekomen. Ik denk aan de moeders die hierbij misschien druk ervaren en denken: “Blijkbaar is een boterham met kaas niet meer genoeg?” Mijn kinderen eten een warme maaltijd op school dus ik heb geen brooddoosstress. Wie mij al een tijdje volgt of persoonlijk kent zal misschien wel weten dat een woord als brooddoosstress niet eens in mijn (of ieder ander) woordenboek staat. Maar als jij komkommerschijfjes staat te rollen op 3 september: no offense, voel je zeker niet aangevallen, ik spreek alleen voor mezelf.

De kinderen spelen samen met het DUPLO-huisje dat ik uit onze slaapkamer haalde (ben ik de enige die voorraden speelgoed op zijn slaapkamer bewaart?). De speelgoedwissels blijven nog even hun werk doen al is de laatste week vakantie er altijd teveel aan. Note to self: als er een Kazoukamp is in de laatste week van augustus volgend jaar: inschrijven! Gelijk hoe mag ik vandaag bitter weinig klagen. Ze spelen zelfs een vol half uur samen. Zonder ruzie, zonder elkaars’ ogen uit te prikken.

Altijd een risico om je te vertonen als ze flink aan het spelen zijn maar dit tafereel wou ik wel even op de gevoelige plaat leggen.

Dat ze daarvoor 8 weken gewacht hebben laat ik even terzijde. Niettemin mag ik over het algemeen eigenlijk niet klagen. Er zijn eens geen bezoekjes aan spoed geweest, mijn vakantieplanning viel niet in duigen door onverwachte ziekte op mijn werk en ik kon een relatief gevarieerd aanbod brengen aan de kinderen waarbij ze elk ook individuele tijd krijgen met één of twee ouders. Linus had zelfs een volledige week zijn ouders voor zichzelf. Gisteren nam ik een Ilja-mama-dagje in het gezelschap van Josefien en haar zoon Emil. We bezochten het Play festival in Kortrijk. Eén woord: aanrader! De foto’s spreken voor zich:

ff9632de-9d4f-4a5a-a393-a44731ccccba — foto door Josefien

Een kamer gevuld met 3000 groene ballonnen. Zo simpel, zo cool.

Kinderen op een gigantisch luchtbed op de Grote Markt in Kortrijk, een koffietje op het terras ernaast voor de moeders.

Sommige kunst was enkel om naar te kijken. Zou wel zonde zijn moest deze carrousel stuk gaan.

Toch kijk ik uit naar volgende week maandag. Weliswaar zonder opgerolde komkommers maar met loopsessies die niet in de agenda moeten gewurmd worden. Met maaltijden waar al eens een gesneden ajuintje in mag voorkomen zonder dat de wereld daarbij vergaat en we allen in gemuteerde monsters veranderen. Want ajuintjes zijn des duivels toch? Op de planning in september: de start van mijn opleiding Toegepaste Psychologie in afstandsonderwijs, een optreden van Get Ready!, de tweedehandsbeurs van Gezinsbond en de eerste gitaarles van Ilja. Ohja en deze expositie wil ik zeker eens bezoeken in Genk. Let’s go!

Nog Tim Burton-fans in da house?

augustus 24, 2018

36

Heerlijk toch, zo’n archief om door te scrollen. Ik doe het te weinig maar ik begin meer en meer te beseffen dat ik hier echt een dagboek aan het maken ben. Damn zeg, daar moet je 7 jaar voor bloggen om dat te beseffen. Kon ik maar zo gemakkelijk latere herinneren terughalen. Het gebeurt niet zo heel veel dat ik terugblik naar de andere jaren waar de foto’s soms verdwenen zijn door een tekort aan opslagruimte. Waar sommige foto’s gewoon op zijn kop staan omdat ik vermoedelijk nog niet wist hoe ik ze moest mooi zetten. Ik startte Shoutyourheartout toen Ilja enkele weken oud was en het leverde al een mooi archief aan verhalen op. De blog is op zich wel heel wat veranderd, niet alleen komen er veel meer mensen meelezen en reageren, het design, de schrijfstijl, sommig fotowerk, alles kreeg gedurende de voorbije 7 jaar wel een boost. Niettemin blijft de inhoud dezelfde. Wat geleuter, wat vertellementen over wat ik doorheen de week of de maand op mijn pad tegenkom. Hier en daar iets serieuzer werk maar meestal redelijk lightweighted. Ik keek even terug in de archieven naar het jaar 2012. Er kwam een nieuwe voordeur op mijn 30ste verjaardag. Mijn echtgenoot verraste me met een nachtje hotel aan zee, Ilja was toen een jaar en logeerde bij mijn schoonzus. Ik herinner me zelfs nog dat ze toen wat miserie had gehad ’s nachts met hem. Het was in mijn pré-smartphonetijdperk. Er was enkel Facebook en deze blog. Instagram, whatsapp, stocard. Apps waren nerdy dingen waar ik me niet mee bezighield, ze bestonden wel al maar waren nog geen onderdeel van mijn leven. Het was een tijd waarin ik 36 als mijn “scary age” zag.

In de blogpost op mijn 30ste verjaardag schreef ik:

” Soit, ik zou mij alleszins al een deftig model pyjama mogen aanschaffen, als er één iets is dat ik zeker niet ga veranderen na mijn 30^steis het wel mijn slaapkledij. Een veel te grote t-shirt van een groep die ik al dan niet ken volstaat. “

Terwijl ik dit typ kijk ik naar beneden:

mijn slaapkledij ziet er op mijn 36ste verjaardag inderdaad nog altijd exact hetzelfde uit: een zwarte bandshirt en een chillpants. Als ik ooit met een gescheurde appendix in het ziekenhuis beland; mijn mama zou mogen rondcrossen om een èchte pyjama voor me te kopen. Als dat het enige scary is aan 36 worden, dan valt het wreed goed mee!

augustus 22, 2018

Fietsen: haat/liefde

Vorig jaar erfde ik de fiets van mijn ma, een stevig model met een schattig maar vooral handig mandje vooraan. Doordat er enkele jaren geleden een fietstunnel werd gemaakt tussen mijn woonplaats en Ieper centrum is het een stuk aangenamer om naar het werk te fietsen. Ik durf het zelfs “leutig” noemen. De opkomende zon, een streepje muziek. Nice.

Ik schafte mij vorig jaar een fietshelm aan omdat ik wel merkte dat ik bij het uitdelen van de fietsbenen niet echt vooraan in de rij stond. Mijn evenwicht houden en tegelijk op het verkeer letten, het is niet bepaald één van mijn kwaliteiten. Ilja houdt echter enorm van fietsen, al duurde het even voor hij zich een beetje kon rechthouden. Hij deelt het echt van mij, die onhandigheid. Toch blijft hij regelmatig vragen om met de fiets naar school (kleine 3 km) te gaan of gewoon een tochtje te doen. Aangezien ik zelf niet zo’n fietsheld ben is het meestal de echtgenoot die dit met hem doet na zijn werk. Deze middag trokken we echter onze helmpjes nog eens aan en gingen samen naar het centrum van de gemeente. Ilja op kop en de kleine kwetteraar in het stoeltje achterop bij mij. Het was duidelijk dat het bij hem weer even geleden was, hij zwalpte nogal. Naar school fietsen zit er zeker nog niet in, toch niet zonder dat ik een hartverzakking krijg. Het zwalpen, de weinige ervaring op de weg, reken daarbij dat hij zijn schooltas nog op zijn rug moet dragen aangezien Linus zijn tasje in het mandje moet komen. Het zou best wel aangenaam zijn als we allen beter zouden kunnen fietsen en ik weet wel dat oefening kunst baart. Maar de drukte op de weg, de vele vrachtwagens bij de melkfabriek en momenteel werkzaamheden in het centrum van de gemeente zorgen ervoor dat ik het echt niet goed zie zitten. Dubbel gevoel!

augustus 19, 2018

[westhoektip] Give Diksmuide a chance!

Als ik het mag geloven wordt er en masse naar De Westhoek getrokken. Vaderklap hield er dit jaar hun Vaderklapweekend, er wordt naar getipt vanuit verschillende toeristische magazines en de streek werd bejubeld op verschillende blogs om de “rust” en “eenvoud” en de vele oorlogssites. Via Maison Slash kun je zelfs een volledige midweek Westhoek winnen als je een #parentfriendly horeca-artikel schrijft. Ik dacht er even over om zelf mee te dingen , maar het bloggen blijft eerder vrijblijvend hier. Sowieso lees je hier wel eens een [westhoektip] denk ik. Vanaf nu zal ik ze tussen twee haakjes zetten. Maar laat vooral weten als jij de winnaar bent, dan drinken we een rustig en eenvoudig koffietje samen als je zin hebt!

Gisteren trok ik met kroost + petekind naar Diksmuide. Voor ons slechts 15 km rijden, maar het is ook te bereiken met de trein, jaja, in De Westhoek hebben we ook stations. Ooit zei iemand me uit Gent: “Het zijn alleen maar de grootsteden die trams hebben”. Ik wees hem zuinig op de kusttram die zowat over elke kustgemeente rijdt waarop het vlug stil werd. Maar terug naar Diksmuide. Ik was er eerder al geweest op een uitstap met het werk en gisteren besloten we om De Ijzertoren te bezoeken. We passeren er gigantisch veel op weg naar zee. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit De Ijzertoren bezocht maar ik veronderstel dat ik dat in mijn jeugd wel eens zal gedaan hebben.

Momenteel loopt tot 11 november een kunsttentoonstelling #floatingdreams wat het geheel wel aantrekkelijk maakt en als pluspunt: er is gratis parking nabij de toren. De toegangsprijs vind ik budgetvriendelijk. Voor twee volwassenen en twee kinderen ouder dan 7 betaalden we 21 euro. Ik kreeg ook nog eens 4 euro spaarkorting op mijn Gezinsbondkaart. Olei! Which reminds me: ik moet dringend ook nog eens een postje schrijven over de voordelen van die kaart niet alleen omdat ik vrijwilliger ben van Gezinsbond in mijn gemeente, maar ook gewoon omdat ze veel voordelen biedt waar niet iedereen vanaf weet! Voor de toegangsprijs bezoek je alles op de site van De Ijzertoren. Je begint door de lift te nemen die je de volle 85 meter naar de top brengt. Boven kun je zowel binnen als buiten van een machtig panorama genieten.

Daarna neem je de trap naar beneden om de 22 verdiepingen één voor één te bezichtigen. Op elke verdieping weten ze de oorlog in chronologische volgorde op een begrijpbare manier in beeld te brengen. Het is een gevarieerd museum wat het heel kindvriendelijk maakt.

Op de muur die de 22 verdiepingen verbindt kun je de geschiedenis letterlijk afdalen.

Filmpjes, foto’s, munitie maar ook van die creepy poppen.

Doordat elke verdieping een klein stukje museum is krijg je niet het gevoel dat je een ellenlange uitleg krijgt. Er komen als het ware telkens kleine shotjes informatie op je af. De prachtige animatiefilmpjes om de oorlog op kinderniveau te brengen zijn pareltjes.

Ik vergat te checken wie de makers waren maar ze zijn er wonderbaarlijk goed in geslaagd om moeilijke materie begrijpbaar te maken.

Voor we het wisten waren we bijna twee uur later. De driejarige werd toen wel wat ongedurig maar het is de eerste keer dat we hem ergens zo lang kunnen entertainen zonder dat we hem met koekjes moeten omkopen (Principes? Wie heeft dat uitgevonden anyway?)

Om de hongerige magen te stillen trokken we daarna naar De Brooderie in het centrum van Diksmuide. Een lunchplekje waar je wederom geen gat in je portemonnee brandt. De inrichting alleen al is de moeite waard maar het belangrijkste is natuurlijk wat er op je bord komt. In ons geval was dit smakelijk, vlot klaar en vriendelijk bediend. De drie pijlers van een geslaagde lunch met hongerige kinderen.

Wil je daarna Diksmuide nog beter leren kennen, dan kan dat perfect door een stadswandeling te doen. Via het Begijnhof langs het water waan je je eventjes in Brugge. Je kunt er ook een bootje of een kajak huren en de Ijzer afvaren. In Het Buitenbeentje voldoen ze aan al je wensen als je het water op wil. Als je het water opgaat kom je voorbij de vernieuwde Portus Dixmuda, het West-Vlaamse antwoord op de Portus Ganda. Een tip misschien: laat je auto op de gratis parking aan De Ijzertoren staan en doe alles te voet, het is te doen.

Heb je echter nog geen genoeg van De Groote Oorlog, ga dan zeker ook eens De Dodengang bezoeken, kom je met het openbaar vervoer naar Diksmuide dan doe je best wel goeie stapschoenen aan want De Dodengang is eventjes stappen maar zeker de moeite waard.

Wil je liever na Diksmuide beestjes bezoeken dan kun je ook naar ’t Fazantenhof in Houthulst of Het Kakelende Kippenmuseum in Keiem . Voor ’t Fazantenhof moet je wel even telefonisch op voorhand verwittigen maar deze beleefboerderij is een kinderparadijs en je kunt er heerlijke hoeveproducten kopen!

Wij zetten onze middag echter verder met een bezoekje aan Nieuwpoort waar het best wel chilly willy was door de wind.

44aa7416-ae81-45ee-aba0-5024fcbd9a65 — Wie heeft een kapper nodig als je je haar kan brushen met wat zeelucht?

De namiddag sloten we af bij Langewade, best wel een #parentfriendly horecazaak (lees: springkasteel, schommels, wippers en glijbanen, alles mooi afgezet van de straat: toppertje dus). Je kunt er langs voor een pannenkoek of ijsje maar ook om iets te eten. Wie het ietsje budgetvriendelijker wil nog kan nog naar De Kippe in Merkem. Het is misschien niet echt hipsterproof maar je kinderen kunnen er wederom buiten rabbelen op allerhande speeltoestellen (met afgezette tuin!) terwijl jij bekomt met een sangria of een fris pintje. Hipster of niet, als ik op mijn gemak zit is het voor mij allemaal gelijk!

Je ziet: give Diksmuide (en omstreken) a chance! En laat me zeker weten hoe je het vond!

augustus 9, 2018

“Je moet een flinke meid zijn”

https://soundcloud.com/user-866967255/009-je-moet-een-flinke-meid-zijn-aflevering-9

bron: website werk en leven

Terwijl ik in een ander Aldi-filiaal duchtig op zoek ga naar de ingrediënten die ik nodig heb voor mijn aanstaande spaghettisaus luister ik naar Kelly en Anouck. Ik ben zo danig gewoon om naar de lokale Aldi te gaan dat ik soms echt verloren loop in een groter filiaal waar alles op een andere plek blijkt te staan. Dus ik cross weg en weer met mijn boodschappenlijstje en vergeet aan het einde van de rit nog mijn toiletpapier. In de podcast hoor ik een geweldig interview met Lien De Pau, volgens de dames “een professionele goestedoender”. De podcast spitst zich deze week toe op “neen zeggen” en “people pleasing”. Het klinkt verfrissend en bij zowat alles wat erin besproken wordt knik ik zichtbaar “ja!”. Soms blijf ik haperen om beter te luisteren terwijl ik drie potten pastasaus in mijn kar goed leg. Eén item blijft me bij:

“Jij bent niet verantwoordelijk voor iemand anders’ geluk. Als iemand ongelukkig is omdat jij ergens “neen” op zegt dan is dat niet jouw verantwoordelijkheid, die invloed heb je niet….en als je ergens “neen” op zegt wil dat niet zeggen dat je egoïstisch bent. Een peoplepleaser kan dat onderscheid moeilijk maken. Eens je dit goed beseft is het gemakkelijker om iets te weigeren.

Zelf ben ik me redelijk goed bewust van mijn eigen grenzen, kunnen en aankunnen. Daarom vind ik het soms vreemd als ik mensen hoor zeggen “dat ze heel hun agenda zouden omgooien om “ja” te kunnen zeggen”. Of zoals Anouck verwoordt “ik laat nog liever drie uur slaap om het te doen lukken!” Maar als het niet lukt om iets te doen of iemand te helpen, dan lukt het toch niet? Daar hoef je je niet schuldig om te voelen.

“Maar dan kan ik die of die niet helpen!?” Misschien kan iemand anders hen wel helpen?

“En ze hebben geen andere optie“. Er is meestal wel een andere optie.

Als iemand je hierbij een schuldgevoel aanpraat dan is dat omdat jij dat toelaat. Soms vraag ik ook hulp aan anderen en het gebeurt al eens dat ik een “neen” krijg. So be it. Anderen zeggen geen neen “om mij te pesten” of “omdat ze mij geen toffe vinden” of “omdat ik het niet waard ben”. Ze weigeren omdat het niet lukt. Daar blijf ik van uit gaan en het maakt me niet minder gelukkig, ik zoek gewoon een andere oplossing. Als ik zelf “neen” zeg tegen een uitnodiging, een vraag om hulp, een taak omdat ik het niet kan waarmaken, dan zeg ik gewoon: “dat lukt niet, maar have fun!”, “sorry maar ik kan je niet helpen” of simpelweg “ik zie dit niet haalbaar”. Voor mij is dit duidelijke communicatie, maar blijkbaar is dat niet voor iedereen zo? En ja, ik besef dat er mensen zijn die “neen” zeggen om de ander gewoon dwars te zitten of om hun machtspositie in de verf te zetten, maar die filter ik er in dit verhaal uit.

Waw Liese, dat klinkt een beetje like a cold hearted bitch. Hmja. Misschien. Maar alle keren dat ik “ja” zeg zijn gemeende keren. Zijn keren dat ik kan en wil helpen. Zijn die keren waarvan ik achteraf tegen mezelf (of de andere) zeg: “ik ben blij dat ik kon helpen”. Het zijn de uitnodigingen waar ik werk van wil maken. En ik probeer om veel “ja” te zeggen, maar ik besef ook dat ik mezelf moet beschermen. Dat ik niet overal moet toezeggen, dat het ook wel lukt zonder mij.

Kun jij gemakkelijk “neen” zeggen of vind je dat eerder lastig?

augustus 6, 2018

Verlof: ontspannend?

“Goed! Goed goed goed!” Dat zal zeker mijn antwoord zijn als je me vraagt hoe het verlof is geweest. Ik lieg ook niet als ik dat antwoord geef. Want het was ook goed. Een kleurrijke reis naar De Dordogne waar we interessante plekjes bezochten maar ook tijd namen om te luieren en te zwemmen. Om op plaatselijke marktjes te kuieren en ons daar te laten verleiden door verse macarons.

Enkele uitstapjes naar zee en onder andere Sea Life Center.

Ilja genoot met zijn papa van de Star Wars-expositie en ik trok met Linus naar Plopsaland waar hij compleet verknocht is geraakt aan Samson en Gert. Zo wreed dat ik dagelijks onderstaand filmpje moet laten spelen of op zijn minst “Samson Is A DJ” op spotify moet opzoeken.

Gisteren sloten we af met een aperitiefje op een kindvriendelijk plekje en frietjes van de frituur. Toch ben ik niet volledig uitgerust. Integendeel eigenlijk, ik durf het bijna niet te schrijven maar ik ben moe. Op de perfecte sociale media zie ik gezinnen met kleine kindjes het vliegtuig nemen en naar de andere kant van de wereld trekken alsof ze even om vers brood gaan. Broertjes en zusjes, knuffelend bij prachtige zonsondergangen.

Rationeel weet ik perfect dat dit snippets zijn. Ik post daar (en hier) ook geen foto’s waarop ijsjes worden gemorst en jongetjes met een stuk speelgoed op elkaars kop kloppen. Gelukkig zijn er ook mensen die het zeggen zoals het is, zelfs op het immer perfecte IG. Maar wat Babs op haar profiel postte vat heel goed samen hoe ik me ook voel. De voorbije drie weken heb ik me heel vaak hopeloos en leeggezogen gevoeld. Vooral de automomenten wogen door en grotere uitstappen waren soms een echte beproeving. Een kwetterende peuter die graag zijn gelijk krijgt en een 7-jarige die het -terecht- niet altijd verdraagt dat zijn broer hem de les spelt. Maar ook buiten de wagen kon Linus er serieus weg mee om elke situatie naar zijn hand te zetten. Vorig jaar had hij er al straf van en toen hoopte ik dat het in 2018 beter zou gaan. Ijdele hoop, zo bleek. Bij zowat elke stap die we zetten moest hij weten waarom we dit deden, er ging een hoop energie in het constant uitleggen van de reden van situaties. Zijn “neen!!” is deze zomer veranderd in “Ik hou niet van…!” (vul aan met “zee”, “wandelen”, “pinguïns”, “speeltuin”, “alles”). Er is geen dag voorbij gegaan waarop ik niet met mijn ogen draaide naar mijn echtgenoot, dagelijks verloor ik één of meerdere keren mijn geduld. En neen, daar ben ik helemaal niet trots op.

Zijn er dan geen mooie momenten geweest? Maar natuurlijk wel, het is gewoon zalig om niets te moeten en de kindjes mee te slepen op nieuwe avonturen, zalig maar in mijn geval enorm vermoeiend. Toch voel ik enige schroom om hier te schrijven hoe ik het verlof heb ervaren want ik merk weinig van zo’n verhalen op andere blogs hoewel ik veel ouders ook hoor sakkeren over ruzies en zagende kindjes. Dus ik weet ergens wel dat het bij anderen ook -al dan niet in mindere mate- zo is maar het wordt niet altijd getoond.

Dagje Plop met mama: slechts twee driftbuien wat voelde als een verademing.

Het was rustiger maar toch voelde ons gezin niet compleet toen Ilja een week op kamp was. Linus kan ook enorm lief zijn en zijn schattige kopje zou ik soms gewoon in mijn broekzak willen stoppen omdat hij me zo vaak kan doen smelten. Tegelijk is hij soms een duiveltje-in-een-doosje en zowat elke dag moeten we hier zijn driftbuien trotseren.

58c7f19c-5d67-4a40-903a-872c97b57c3d-1 — Samen een taakje uitvoeren, dat lukt wonderbaarlijk goed.

Ik kon wel ontspannen door tijdig een wandeling te doen of een ochtendloopje in te plannen.

Niettemin ben ik niet rouwig dat ik straks terug aan het werk kan en de kindjes deze week weer een gevarieerder programma hebben met kinderopvang afgewisseld met vriendjesdagen en thuis lummelen. En zie ik ze nog even graag? Uiteraard. Ga ik ze deze zomer nog achter het behang willen plakken? Ongetwijfeld.

Moeten jullie ook terug aan het werk of hebben jullie nog het verlof te goed?