Page 65 of 117

Lijstjestijd: De boeken die ik in 2015 las

Lezen zal ik nooit afleren.  Maar het tempo van het lezen, dat fluctueert nogal.  De laatste maanden is dat: traag.  Als in: slakken-gniffelen-achter-mijn rug-traag.  De vermoeidheid slaat ’s avonds nogal vlug toe en dat bepaalt wel de kwantiteit van het lezen.  Als ik dagelijks 20 minuutjes lees, dan mogen we van een normale dag spreken.  Deze nacht was er echter iets vreemd aan de gang.  Tijdens de film van de avond – Reservoir Dogs- was ik in de zetel in slaap gesukkeld.  Nochtans een toppertje, maar hey, eens de oogleden beginnen te zakken is er no turning back, ik zag nog hoe ze van iemand een oor afsneden en toen ging het licht uit.  Om 23u schoot ik wakker door “Yippee ki-yay, motherfucker”, blijkbaar was ik in een andere film beland waarbij vliegtuigen in de fik werden gestoken en was ik net op tijd voor het toppunt.  En toen kwam het.  Op het moment dat we besluiten om te gaan slapen: klaarwakker.  Rampzalig.  Iedereen rond je ligt te ronken en dan lig je daar te turen en te denken en te draaien.  Ik begon meteen in “Woesten”.  Vier uur, twee vruchteloze pogingen om het boek weg te leggen en de slaap te vatten later bleek ik 140 pagina’s gelezen te hebben.  Als ik nog één slapeloze nacht heb dan kan ik “Woesten” nog op mijn boekenlijstje van 2015 zetten.  Het lijstje is niet bijster lang, maar mogelijk vergeet ik er wel…

9200000007452347 9200000030321850 9200000040900189 9200000046204810 1001004010467772 9200000040281186 9200000036034901 9200000040511010 9200000011436759

9200000021800200 90295616109200000031289204

Enkel Cécile was een downer.  Maar toch heb ik het uitgelezen.  Niet voor de mooie schrijfstijl maar voor het verhaal dat me toch meetrok.  Het is ook voor het eerst dat er informatieve boeken tussen staan.  Tjah, het is dan ook voor het eerst dat ik een jaarlijstje opmaak.  Voor 2016 ben ik wel nog op zoek naar boekentips, liefst in dezelfde trend als de boeken die ik heb gelezen.  Ik ga al zeker voor “De Engelenmaker” van Stefan Brijs en de nieuwe van Saskia De Coster.  Ook “Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest?” van Joachim Meyerhoff staat op mijn to-read-lijstje.

Op naar wat hopelijk een mooi leesjaar 2016 wordt!

 

2015: weer een jaar vol veranderingen

Toen we in december 2014 vooruitkeken naar 2015 wisten we wel dat er een grote verandering op til was, het zou een jaar zonder slaap en met veel extra liefde worden.  Dat van die liefde bleek volledig waar, de rest viel al bij al wel mee.  De grote impact die ik had voorzien met de komst van de baby bleek overdreven, een baby opkweken is ook deze keer niet zo moeilijk als ik altijd heb gedacht, ik voorzie altijd voldoende ruimte voor drama om dan te merken dat het eigenlijk wel meevalt.  Er waren wel nog grote veranderingen.  Zo maakte de echtgenoot een carrière switch om u tegen te zeggen.  Dat zorgde voor een extra drukke kraamtijd aangezien hij 1 week na mijn bevalling startte op zijn nieuwe werk.  Anyway, alles passeert.  Hieronder nog enkele beelden die me zijn bijgebleven van 2015:

we ruilden onze zolder in voor twee kinderkamers
we ruilden onze zolder in voor twee kinderkamers
2015-02-27 14.48.48
2015, het jaar van de selfies en de tulpen
2015-04-12 09.27.19-1
April 2015. Geen woorden nodig?
23 april 2015: lifechanging moments
23 april 2015: lifechanging moments
IMG_7334
23 april: De start van een broertjesrelatie die nog steeds in stijgende lijn is
2015-04-27 12.59.29
28 april, de thuiskomst van Linus. Toen de lakentjes nog groot genoeg en zonder spuugvlekken waren.
We kregen er nog een derde gezinslid bij!
We kregen er nog een derde gezinslid bij!
16 juni: Ilja wordt 4 jaar
16 juni: Ilja wordt 4 jaar
Juli 2015: Waterpret in Centerparcs
Juli 2015: Waterpret in Centerparcs
IMG_7870
Zomer 2015: een konijn voedert een vogeljong?
Meter en peter: coolness for life!
Meter en peter: coolness for life!
18 oktober 2015: 6 maanden na mijn bevalling loop ik voor het eerst 8,5 km.
18 oktober 2015: 6 maanden na mijn bevalling loop ik voor het eerst 8,5 km.
November 2015: brothers in arms (of in pyjama's)
November 2015: brothers in arms (of in pyjama’s)

Aan jullie allemaal: geweldige feestdagen toegewenst, net op de manier zoals je ze zelf wil vieren.  Is dat in een spetterend tuxedo en een glitterjurk of liever op pantoffels in je onesie.  Als het maar je goesting is!

De warmste Waes

Al sinds jaar en dag ben ik een Studio Brussel luisteraar.  Mijn plan om Christophe Lambrecht tot tweede echtgenoot te nemen is nog steeds bestaande, aan hem om te reageren over hoe en wanneer, zo ver zijn we al.  Vincent Byloo won de laatste jaren ook aan sympathie en Kirsten Lemaire vind ik ook een topper.  En nu komt het.  Misschien ben ik nog steeds een beetje in mijn zagen.  Oordeel zelf maar.  Maar ik ben echt een partypooper als het over Music For Life gaat.  Pas op: ik vind het geweldig al die goeie doelen en als ik ergens kan steunen door een pin, een warme loempia of een wafel te kopen dan ga ik dat niet laten, ik zou er nog een ommetoertje voor doen.  Maar het is het radiogegeven op zich dat mij echt niet kan bekoren.  Ik heb het deze ochtend 2 minuten gehoord en dan kwam het weer naar boven.  Too much.  Ik weet het niet wat het is, maar ik kan er echt niet meer naar luisteren.  Wreed hé.  Ik wou dat ik zelf in de jolly good fella-sfeer kon zitten en helemaal opgaan in het heyho-we-zijn-er-allemaal-voor-elkaar-gegeven inclusief kassagerinkel.  Maar neen.  Ik voel het niet.  Dus ik zap naar andere posten voor enkele dagen.  Dat ik dan een overload aan Katy Perry en Adele krijg dat neem ik er graag bij.  Stiekem hoop ik nog een Mariah mee te pikken ergens en met mijn vingers mee te knippen —ooeeeeh baby!

TomWaes

Gisteren werd er niet gezapt.  Ik wou persé de finale van De Slimste Mens Ter Wereld zien.  Het is lang geleden dat een seizoen volledig werd bekeken hier, ik blijf  het een mooi programma vinden.  Maar wat was dat eigenlijk voor gedoe rond Danira (jawel ik heb de naam moeten opzoeken om ze juist te schrijven) Boukhriss Terkessidis ?  Ze is gewoon slim en ze verweert zich.  Ik vond ze eigenlijk niet echt arrogant overkomen zoals sommigen haar omschreven, eerder…goed ter tale, of zoiets.  Ik hoop dat ze het nog ver gaat schoppen, de brains heeft ze alleszins!  Uiteraard mocht Tom Waes wel winnen, hij verdient het vollebak.  Maar zij ook.  Tom Waes, dat zou toch gewoon uw sympathieke buurman kunnen zijn hé.  Dat gevoel had ik minder met Kobe Ilsen en nog veel minder met Kevin Janssens.  Ik kijk al uit naar het volgende seizoen!

#boostyourpositivity reload

Boost your positivity.  Het is precies eventjes nodig: het huis is een catastrofe.  Overal waar ik kijk is er wel iets dat overhoop of niet op zijn plaats ligt.  Mijn was zou eigenlijk netjes geplooid in de kasten moeten liggen…

img_20151217_085812.jpg
#fail

Ik had twee dagen nachtdienst waardoor ik overdag wel het één en ander kon doen maar mijn lichaam vroeg rust. Ik heb geluisterd.  Want het is nu al sinds 2 december dat ik rondloop met keelpijn.  Mijn keel is mijn zwakke plek, vermoeidheid, ziekte, alles slaat op mijn amandelen. Er werd een antibioticakuur opgestart in de week van 2 december, ik bleef zelfs thuis van het werk omdat ik door de koorts niet meer uit mijn zetel raakte.  Toch heb ik deze week weer vapeurs, koortsnachten en doet het zelfs pijn om te ademen.  Ik hoop dat het (derde) doktersbezoek straks een verbetering betekent.  Ondertussen loop ik rond met een afslobberende oude jeansbroek (ahja, alles zit hier gewoonweg in de vuile was) om de één of andere bizarre reden ben ik 4 kg vermagerd in de laatste maanden.  Ik vind dat een beetje “ik heb niet gestudeerd voor dat examen” en dan toch 16/20 halen (was het Kamal in De Slimste Mens die dat uiteendeed?) maar ik heb er niets voor gedaan om op mijn “trouwgewicht” te komen.   Ik loop al drie weken niet en diëten doe ik al zeker niet (wist je trouwens dat de paprikachips van het merk Hema extreem lekker zijn?).

Soit, het is niet allemaal kommer en keel.  Ik was niet ziek genoeg om de blogbrunch af te zeggen al leefde ik wel op dafalgan toen.  Amaai, ik had al eens geloerd op de website van zaal Lux in Gent maar the real stuff was nog een ander paar mouwen.  Wat een locatie!  En de catering was uiteraard top.  Zijn we toch lucky bastardinnen!  Als ik dan nu terugkijk naar mijn rampzalige huishouden lijkt dat geweldige boostyourpositivity-concept met al die toffe vrouwen zooo ver weg.  (oei, is het nu mijn gedacht alleen of ben ik echt wel een beetje in mijn zagen vandaag?)

Vanaf nu is het ook in één rechte lijn naar de feestdagen, nog één weekenddienst en dan ben ik door overuren 13 dagen thuis tijdens de kerstvakantie.  Hopelijk fit en gezond (en ietsje meer rond).

En jullie?  Doen jullie iets spectaculairs tijdens het kerstverlof of zal het net als hier zijn: chillaxen en zoeken achter nieuwe savatjes?

Over een speciale band

Ken je dat, mensen waarvan je denkt: ik zou hen eigenlijk wel beter willen leren kennen want ik denk dat het echt goed zou klikken tussen ons, maar het komt er niet echt van.  Het leven staat je een beetje in de weg.  Zo heb ik het een beetje met Evelien.  Evelien leerde ik kennen tijdens mijn opleiding orthopedagogie, we carpoolden over en weer naar Kortrijk.  Ik haakte even af, maar zij deed dapper verder.  (Toen ik haar later tegenkwam en ze trots meldde dat ze afgestudeerd was werd ik jaloers, een tijdje later stapte ik zelf weer in en werkte de hele opleiding af, weliswaar niet meer samen met Evelien, maar met deze madame).  Evelien en ik zijn ook collega’s, niet rechtstreeks maar toch soms in contact met elkaar, maar most of all: Evelien kan geweldig mooi zingen.  Binnen onze voorziening werd een groep opgericht: Il Sogno Particolare . Het muziekensemble is een mix van bewoners en begeleiders van de voorziening.  De groep, waarbij Evelien samen met een andere collega de zang op zich neemt treedt regelmatig op, zo deden ze reeds samenwerkingen met Raymond Van het Groenewoud en Willem Vermandere.

Nieuwsgierig geworden naar deze speciale band?  Donderdag treden ze op in CC Het Perron in Ieper samen met Jan De Smet.  Alle info vind je op de affiche.

jan de smet

Slimste-mens-gewijs: Koningin Fabiola

Enkele weken geleden had ik zo’n eigenaardige ervaring.  Zo één waarbij ik begin te twijfelen of iemand nu nog leeft of niet.  Ik heb dat soms met Koen Crucke.  “Leeft die nu eigenlijk nog of is die nu gestorven?” Ik verwar hem gewoon met Felice Damiano.  (Felice is wel degelijk overleden!).  Nu was het enigszins anders.  In De Slimste Mens Ter Wereld was er een fragment van de begrafenis van Koningin Fabiola.  Ik begon een klein beetje raar in het rond te kijken.  Was Koningin Fabiola dan dood?  Had ik dat echt compleet, maar dan ook compleet gemist?  Ik dacht eerst nog dat ze in De Slimste Mens verkeerd waren en het over één of andere oudere koningin ging.  En jawel, morgen blijkt dat al een jaar geleden! Ging jij dat zeggen? Stond ze misschien in de schaduw van Luc De Vos?  Heeft ze gewoon een ongelukkige periode gekozen om het tijdelijke voor het eeuwig te wisselen?  Of moet ik echt dringend meer naar het nieuws kijken?

fabiola
(bron: google images)

Op de blog van Miss Fabuleus las ik dat ze Slimste-Mens-Gewijs niet ver ging komen met haar kennis over Steven Hawking (trust me, ik ook niet), maar mijn kennis over Koningin Fabiola reikt ook niet verder dan:

  • vrouw van wijlen Koning Boudewijn van België (de aankondiging van zijn dood gebeurde trouwens tijdens een aflevering van Samson en Gert, dat weet ik dan wel nog)
  • kon geen kinderen krijgen
  • Spaanse
  • oud en versleten (ahja, ik wist niet meer dat ze eigenlijk al dood is)
  • iets rond de Efteling?

Na een vluchtige blik op Wikipedia blijk ik nog redelijk juist te zijn, behalve het levende gedeelte dan.  Maar wist je dat…haar broer eigenlijk acteur en playboy was?  En dat ze eigenlijk best nog cool was met dat blauwige haar.  Move over Marge Simpson!  Ook daagde ze diegene die haar met de pijl-en-boog-dood bedreigde uit door een appel in de lucht te houden!  Dat was ik vergeten.  Aha!  Zie, zo’n dingen vind ik dan weer leuk om lezen!   Merci Wiki.  Merci.  En RIP Fabiola.

fabiappel

Jummy in the tummy

Veel mensen weten het al, sommigen misschien nog niet: ik kan enorm veel eten.  Als ik ooit in hongersnood kom dan pas heb ik een probleem.  Neen, dan heb jij een probleem als je dan met mij moet omgaan!  Je zal me dan ook zelden betrappen op het maken van te weinig eten.  Eten ga je!  Mijn diepvries vult zichzelf ook regelmatig met overschotjes, meestal heb ik een volledige maaltijd teveel gemaakt, soms is dat heel bewust ook.  De voorbije dagen hadden we een lang weekendje “verlof” gepakt.  Het originele plan om mijn broer op te zoeken in Amsterdam werd afgevoerd, laat ons zeggen door een samenloop van omstandigheden: slechte communicatie, foute timing en tekort aan tijd om iets te regelen.

We namen wel twee losse dagen verlof op om samen erop uit te trekken terwijl Ilja en Linus op school/de crèche waren.  Van mijn vriendin (die dringend moet beginnen bloggen, btw) kreeg ik voor de geboorte van Linus een bongobon “Lunch voor twee”.  Mijn lief eet geen vis en door de korte tijdspanne moesten we in West-Vlaanderen blijven (ik wou graag om 15u aan de schoolpoort staan) dus de keuze was vlug gemaakt op een brasserie in Kortrijk.  Daar kregen we (in de prijs van de bongo) een cava, een witloofsoep die overheerlijk smaakte, hesperolletjes (’t was witloofdag geloof ik) en een koffie.  De koffie werd gespiked: een mellowcake, een koekje en een boterbiscuit.  Het zijn de details die het hem doen vind ik, maar zo’n speciallekes bij de koffie zorgen ervoor dat ik terugkeer naar een plekje.  We deden nog een paar winkels, zalig, zo eens zonder kleuter die vanalles vraagt en zonder wandelwagen die overal aan blijft haperen.  Trouwens, mijn echtgenoot gaat graag winkelen, althans, als hij iets voor zichzelf kan vinden, dat maakt het wachten aan mijn pashokje iets draaglijker.

img_20151130_143543.jpg
neen, dit is geen zwart-wit-foto…we hadden het niet zo goed getroffen met het weer vandaag

Vandaag stelde ik mijn grote maag weer tevreden in Gent deze keer.  Bij “De Kastart” at ik de overheerlijke spaghetti van het huis.  Ik koos voor een medium, met het idee van: heb ik te weinig, dan eet ik nog een dessert (mmm *speekseloverschot* dessertje).  Maar hell, mijn maag -die al serieus aan het grommen was na een relaxerende sauna/hamman – was ploempvol.  Je moet er wel niet gaan voor de gezelligheid, mijn lief en ik zaten zowat op elkaar om te eten en we waren binnen en buiten in 25 minuten, maar dat er extreem gesmuld werd, dat mag je wel geloven.

img_20151130_114010.jpg
deze lonkten extreem daar in de sauna en de jacuzzi , maar ik heb ze wijselijk niet aangeraakt

Ohja, ik flanste ook kraamkost in elkaar het voorbije weekend.  Vriendjes kregen een baby, dat verdient wat verwennerij.  Toch gezellig, zo ergens toekomen, samen eten en dan weer alles netjes achterlaten.

img_20151129_180951.jpg
dit eindigde als vegetarische lasagne

en: ik ben eindelijk, als laatste van alle bloggers op aarde, aan de slag gegaan om zelf granola te maken.  Ik at het voor het eerst in Bar Bidon tijdens de Danone blogbrunch en sindsdien wou ik het gewoon blijven eten, maar het kwam er maar niet van.  En eigenlijk, het is te simpel voor woorden.  Ik pikte het hier.   I’m so hipster now, granola maken en door Gent tjoolen en al.  Nu nog een manbun op mijn lief zijn achterhoofd en 5 euro betalen voor een pinterest-schuim-hartjes-koffie en we zijn way too cool!

img_20151130_181251.jpg
en verdikke zeg: in één keer gelukt!

 

De kreunende orchidee

Sinds we in ons huis hier wonen (nu zo’n 2,5 jaar) gaat het veel beter met mijn orchideeën.  Waar ze in ons vorige huis gewoon samen met hun blaadjes doodvielen herleven ze hier seizoen na seizoen.  Ik kan maar één iets bedenken: licht.  Dit huis is veel lichtrijker dan onze vorige stek.  Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat mijn orchideeën hier gewoon contenter zijn.  Samen met hun baasjes uiteraard.  Want er zijn nog steeds mensen die vragen “of we ons jeunen* in ons huis”. Het is dubbel de grootte, half zo druk langs de weg en we kunnen vooraan en achteraan zo’n 2 km ver zien.  Dat er nog massa’s werk in is laat ik even achterwege.  Het is een huis van 40 jaar oud, het grootste deel is vervangen, maar we zijn nog zoet voor enkele jaren van sparen.  Maar mijn orchideeën dus….die jeunen zich hier ook.  Ik geef ze geregeld eens orchideeënmest.  De groenman die meeleest denkt waarschijnlijk “allemaal geldklopperij, dat is niet nodig!” Ik was vandaag wel geschrokken dat ééntje ervan zich echt wel aan het uitbreiden is van een simpele draaiboog naar een gigantische takkenboel!  Ik denk dat ik hem zelfs hoor kreunen!  Orchid going bananas!  Het feit dat ik het nu pas opmerk wil misschien wel zeggen dat er een drukke periode is gepasseerd.  Het is niet dat het niet duidelijk is…

wpid-img_20151123_112143.jpg

De befaamde orchidee was een attentie van mijn nichtje uit New Jersey die hem dan weer kocht onderweg naar hier. (Ahja, het prijskaartje van Delhaize hing er nog aan, zo’n dingen zie ik altijd maar ik zwijg erover en bedank uitvoerig en heel gemeend want orchideeën zijn gewoonweg een schitterend geschenk – behalve voor mijn vriendin Maaike, die houdt er niet zo van).

*zich jeunen: zich amuseren, tevreden zijn.  “Ik jeun het jou” wil dan weer zeggen: ik gun het jou!

Graag…

gestapt: uit mijn comfortzone.  Voor de tweede vrijdagavond op rij!  Na zo’n 115 over-en-weer-mails kregen we het rond: het blogetentje met Josie, Sylvie, Falderie en Renilde.  (Annelyse moest jammergenoeg afhaken!).  Een gezellig tatertafeltje met vijf vrouwen die elkaar eigenlijk echt niet zo goed kennen, althans niet in real life.  Het bloggen brengt mij op verschillende interessante plaatsen de laatste tijd!  In dit plekje at ik alvast heerlijke pasta met scampi!  Dames: nogmaals bedankt, ik heb er echt van genoten! Next stop: de blogbrunch.

gecheckt: wie naar die brunch komt.  Moeilijk om gezichten te plakken op de blogs, dus wie mij herkent: spreek mij aan!  Ik was dedie die vorige keer 7 maanden zwanger was.  Nu ben ik dedie die al 7 maanden aan het ontzwangeren is.

genoten: van het volplannen van twee vrije dagen die ik volgende week met mijn liefje spendeer.  Lunch voor twee in Kortrijk, Sauna en shoppen in Gent.  In urgent need of us-time!

gekregen: de kindle van mijn schoonvader (merci!), inclusief “Hotel Rozenstok” erop van Christophe Vekeman.  Dubbel benieuwd, naar het lezen op de kindle en of het boek zo goed is als men beweert!

gelezen: “Val” van mijn broer Roderik.  Niet zomaar een boek voor mij.  Het voelt een beetje als een kindje van mijn broer.  Dus ik heb een boekenneefje.  (Het boek is absoluut geen meisje).  Ik deed er langer over dan over zijn debuut “Vloed”, dat las ik op twee dagen uit.  Nu deed ik er toch 5 weken over, wat in huidige boekleestijd voor mij echt supersnel is aangezien ik maar maximum een half uurtje per dag lees.  Meestal spendeer ik 2 à 3 maanden aan één boek.  Mijn mening is sowieso rood gekleurd, er stroomt op een bepaalde manier ook een beetje van mijn bloed door, maar ik las het enorm graag.

wpid-img_20151121_213910.jpg
Zalig.  Lezen onder een dekentje.

 

getrokken: de lootjes voor ons kerstfeestje!  Ik ga niet zeggen dat andere jaren het trekken van de lotjes gemanipuleerd werden, zo drie jaar op rij dezelfde persoon hebben om voor te kopen en van te krijgen, dat kàn gebeuren, dat kan echt.  Dit jaar gebeurde het -puur voor de zekerheid- volledig legaal via lootjestrekken.nl.

gelopen: deze ochtend een kleine 8 km.  Met maar 5 uurtjes slaap dacht ik dat ik een klein beetje ging dood gaan.  Behalve dat ik mij te koud had aangekleed viel het wel nog mee, ik liep zelfs goed op mijn eigen trage tempo.  Er is wel een probleem met mijn tenen, om de één of andere duistere reden verlies ik mijn teennagels.  Meer ga ik er niet over uitweiden want ik ben er zelf van befreakt.

wpid-img_20151121_104123.jpg
Er is niets vrouwelijk aan een thermische T-shirt denk ik, maar who cares anyway.  Het is de catwalk niet.

 

 

#boostyourpositivity achter de feiten aanhollen!

Oeih, ik sta een beetje achter met de boostyourpositivity-campagne.  De thema’s die aangehaald werden zijn dan ook thema’s die hier regelmatig aan bod komen.  Kelly vraagt:”Wat is jouw grootste uitdaging als ouder? ”

Weet je dat ik daar echt heel goed moet over nadenken?  Als ik denk aan Ilja, hoe hij de laatste weken zoveel is gegroeid en geëvolueerd, voor we het weten zit hij in het eerste leerjaar en moet ik helpen schrijfoefeningetjes maken.  Zijn uitspraken soms “Ja, sorry hé mama” of “Ik zie jou en Linus heel graag hoor” en dan meteen daarna “maar papa ook hoor!” of “Eigenlijk is dat echt heel grappig, eigenlijk” en tegelijkertijd is het nog zo’n klein kindje.  Eéntje die nog steeds bang is in het donker maar toch stoer elke avond in een pikkedonkere kamer gaat slapen.  Eéntje die niet alleen uit zijn bed durft stappen, ook al zeg ik dat hij mag “nee mama, je moet komen!”.

Ik probeer de laatste tijd een beetje te werken rond het uiten van zijn gevoelens.  Hij reageert soms heel impulsief op uitdagingen van andere kindjes, soms helemaal niet correct waarbij een gevecht niet geschuwd wordt.  Ik wil hierbij zeker niet zeggen dat hij een braaf zieltje is dat door de andere kindjes uit zijn kot wordt gelokt, verre van.  Als er iets is dat ik niet hanteer dan is het “mijn kind, schoon kind“!  Hij is geen heilige!  Het is een grote uitdaging om hem te leren  reageren op de juiste manier, bvb: “ik vind dat niet leuk dat je dat zegt” of om zelf weg te stappen als hij in een moeilijke situatie terecht komt.  Er zouden al heel wat kleine problemen opgelost geraken.  Het moeilijkste hierbij vind ik: het kaderen voor mezelf.  Als opvoedster zijnde ben ik dagdagelijks bezig met het bijsturen van gedrag, het valt me moeilijk dat ik dat niet altijd kan doen bij mijn eigen kind omdat ik niet (altijd) aanwezig ben bij de moeilijke situaties.  Ik weet dat hij enorm lief kan zijn, ik zie het dagelijks met zijn broertje, daar trek ik me wel heel sterk aan op.  Als hij thuis of elders speelt met vriendjes lukt het ook, het zijn de grote groepen met minder sociale controle die een uitdaging vormen.  Dat we nog regelmatig eens gaan moeten horen “dat het fout is gelopen” daar wil ik aan werken, samen met hem, maar het is niet simpel.  En tips hierrond zijn zeker welkom!!

wpid-img_20151119_091725.jpg
En Oh Yes! I’ll be there!