Page 94 of 96

een kerstcadeau voor de bib

Kwaad…en ook een beetje beschaamd. Zo voelde ik mij daarnet. Door ellenlang thuis te zijn ben ik kind aan huis in de bibliotheek van Ieper. Zalig om daar rond te tjoolen. Op het gemak boeken kiezen, tijd nemen om ook effectief de achterkant van het boek te lezen en niet enkel te “judge-en by the cover”. Maar ook de dvd-series die ik al verorberd heb zijn niet te schatten. Ik denk dat we elk seizoen van 1 tot 6 van Grey’s Anatomy geleend hebben, nu ben ik verslingerd aan Cold Feet en volgens de computer hebben ze ook Modern Family uitgeleend aan iemand: hopelijk ben ik de volgende! Maar december was druk, veranderen van werk, een baby met meer regelmatige slaapuurtjes, lange dagen werken etc etc, dus mijn seizoen Leverage en enkele boeken waren een beetje laattijdig ingediend…en nu komt het kwade gedeelte: 13,50 euro boete astublieft! ZUUR!! En dan komt er een beetje schaamte…ik ben niet lief geweest voor de bibliotheek…veel te lang gewacht en het online verlengen is eigelijk echt geen moeite…sorry bib…misschien gebeurt het nog, maar ik ga het proberen te vermijden…gelieve mij niet meer te bestempelen als “geblokkeerde lener”…ik kan er moeilijk mee om…

Kuisqueen

Deze wil je toch enkel en alleen om “I want to break free” bij te zingen?

 

En omdat hij er megacool uitziet natuurlijk!

Jeroen Smeus

“Super, we maken vandaag verse aardappelkroketjes” zei mijn favoriete tv-kok vrolijk.  Alright dachten we, dat ziet er goed uit.  Zijn kroketjes kwamen heel grappig tevoorschijn uit de krokettenmachine en toen waren we verkocht.  Wij doen dat deze week ook!  “Machtig, mijn ma heeft zo’n krokettenmachine, machtig! Ze gebruikt het niet meer” zei ik nog al grappend tegen mijn wederhelft.  “Ma koopt haar kroketten in plaats van er tijd in te steken om ze zelf te maken”.  En dan was het moment suprème aangebroken van het draaien van de kroketten.  De aardappelworsten waren inderdaad supergrappig.  Minder leuk was het om er effectief kroketjes van te maken.  De aardappelpuree bleek veel te smeuïg waardoor we de volgende stappen “rol de kroketjes in de bloem” helemaal niet konden uitvoeren.    En nu Jeroen?  Tegen de zin van Jeroen Meus moest ik ze toch een nachtje in de frigo bewaren.  Wat hij echter niet vermeldde bij zijn supergemakkelijk gerechtje is het onding van een machine uitwassen.  Aardappelen: dat koekt dus overal in hé!  Het duurde langer om de krokettenmachine uit te wassen dan het maken van de kroketten.  Uiteindelijk, na lang zoeken en zuchten is het toch gelukt om kroketten te maken.  En eerlijk gezegd…zoveel beter dan de diepvriesexemplaren die we noodgedwongen moesten eten de dag ervoor waren ze niet….

plonsing in the pool

Eindelijk! Een dagje samen met Pieter en Ilja, we hadden de hele middag samen vrij…tijd dus om voor het eerst te gaan zwemmen met Ilja. We praatten er nu al zo lang van, maar het paste nooit! Of ik moet werken, of hij moet werken, of hij is van wacht, of Ilja slaapt, of Ilja is ziek, of er is iets anders gepland….maar gisteren niet. Een zwempamper, een badcape, babyzeep, ons zwemgerief, een grote zak om alles in te proppen. Nog even vlug bellen naar het zwembad om te informeren naar de aanwezigheid van een verzorgingskussen in de gezinscabine….en dan…het zwembad is gesloten tot 22 december! Verdikke hé! Dan maar een uitgebreid badje gegeven. In de badkamer deze keer. De laatste keer kon ik mijn keuken dweilen met het water dat hij uit zijn badje stampte. Volgende week, goeie keer?

Brechtje

Ik ben een kinderverhaal aan het prepareren voor Ilja. De tekst is al bijna klaar, nu de tekeningen nog. De ideeën zitten in mijn hoofd maar ik vind de tijd niet om te tekenen. Het verhaal van “Brechtje, het nieuwsgierige spechtje” zou toch pas moeten klaar zijn voor hij een jaar of 4 is, dus ik heb nog even tijd. Momenteel vraagt het kleine spechtje thuis nogal wat tijd zodat er van tekenen niet veel in huis komt maar ik kijk er naar uit om mij eraan te zetten!

just the three of us!

Nu mijn babe en ik volle bak aan de slag zijn op het werk is het eindelijk alsof alles weer zijn gewone gangetje gaat. Ik doe terug mijn oorspronkelijke job en hij zit tot over zijn oren in het werk. Zo genieten we des te meer van thuiskomen bij onze kleine mustie. Het begint echt aan te voelen als een gezin. Wij drietjes! Zijn jasje hangt bij onze jassen aan de kapstok. Zijn kleren liggen ’s avonds klaar naast de onze. Wie durft te zeggen dat huisje-tuintje-kindje een saai gedoe is!?

hier word ik niet wild van!

“En doe maar dat sneetje wildpaté dat daar klaarligt” zei ik tegen Romina in de Renmans.  Tot ik thuiskwam en het op de boterham smeerde: JUKKIE!  Ik gaf het topchefs-gewijs door aan mijn wederhelft wiens gezicht ook meteen in een pijnlijke grimas vertrok. “Etje! Dat is wildpaté zeker?  Haas of fazant of wat dan ook”  oh my god!  Ik koop nooit zo’n dingen, waar zat ik met mijn gedachten.  Ik eet nooit wild omdat ik de gedachte aan een triestig hertje of een wegschietende haas altijd zo zielig vind.  Ook de jagers op zich vind ik degoutant, maar nu is nog eens zo dat ik het niet lust!  Resultaat: één happy kat thuis!

rutte twiduust!

Ik haal me waarschijnlijk een “oh my god”-zucht op de hals van elke IT-er als ik zeg dat ik nog steeds werk met windows 2000. Volgend jaar 12 jaar oud! Nochtans heeft mijn laptop windows vista, iets waar ik al helemaal niet mee kan werken. Tijdens mijn opleiding kon de IT-coördinator/leerkracht geen weg met dit programma omdat hij na 2000 was afgestudeerd! Hij was er ook heilig van overtuigd dat hij ouder was dan iedereen waaraan hij les gaf…euh…jaja hoor….Ondertussen blijf ik verdertokkelen met 2000 en vista. Soms is het even zoeken waar bestanden zich bevinden, vooral dingen die ik download blijken soms ver te zoeken maar het lukt…opt gemakske…achter in den tijd…

Dagelijkse kok

Op de boekenbeurs was Jeroen Meus één van de favoriete auteurs. In de lange wachtrijen zullen ongetwijfeld veel jonge meisjes gestaan hebben voor de Dagelijkse Kost-kok. Terecht zou ik zeggen ! Eindelijk eens een man op TV die er nog enigszins als een man uitziet. Hij is verzorgd maar ziet er nog steeds mannelijk uit. Het lijkt het type man dat gewoon naast je deur zou kunnen wonen. Zo een man die er goed uitziet maar het zelf nog niet goed beseft. En het feit dat iemand mijn man met hem vergeleek deze week heeft er absoluut niets mee te maken hoor 😉 absoluut niet! Ik kan het alleen maar beamen! 😀

the green green grass of home

De laatste tijd is het gras weer groener aan de overkant.  Bij anderen toch.  Ons gras is nog steeds mooi groen van kleur (en hier en daar een bloemetje).  Het is alsof sommige mensen niet tevreden kunnen zijn met hetgeen ze hebben: meer, beter, anders!  Het is niet genoeg, nooit voldoende en altijd beter op een ander.  Ze zijn niet tevreden met hun job, met de resultaten van hun kinderen en hun relatie trekt volgens hen op niets.  Maar hoe kan je eigen grasperk dan ooit groen genoeg zijn?  En als het dan mooi groen is, zonder onkruidjes, dan moet het ineens allemaal donkergroen?  Omdat donkergroen the next big thing is? 

Ik moet daar eens mijn hoofd van schudden en zo die rare beweging met de mond bij maken…