4u45 sloop mijn echtgenoot uit bed, zo stil als hij kon….het hielp niet, mijn lichaam hoort wakkerheid en het is mee wakker.  “Maar nu is het echt te vroeg om al op te staan” zegt mijn verstand zo verstandig als het maar kan zijn om 4u45, mijn blaas noemt het “zo rap als je kan naar beneden, rapper!”  Na drie kwartier tweestrijd won de blaas het van het verstand (damn you weak verstand).  Toen ik terug in bed dook was de interne wekker bij mijn andere schat blijkbaar ook afgegaan “dadamamapapamamamamadada”, gelukkig kon een tutje even zijn hersentjes verschalken en viel hij vlug terug in slaap.  Als dat grote onweer dan al gepasseerd is vannacht, dan heeft het alleszins voor weinig afkoeling gezorgd.  De hanen in het geburchte dachten er ook zo over en kraaiden elkaar naar de bek.  We slapen niet veel met de velux open, maar deze keer was het echt niet te doen.  Als iedereen weer stilgevallen is, inclusief mijn weak verstand dat besefte dat slapen echt nog nodig was, voelde ik mezelf eindelijk weer wegsoezen in het veel te warme donsdeken, zalig….Tot ineens de befaamde doekedoekedoekedoek-geluiden op het dak, Marbel is terug van haar nachtuitstap….en de velux staat nog altijd open.  Het is een vreemd zicht, je ogen opendoen en je kat haar kop daar ineens boven je zien hangen. Als zij uiteindelijk terug naar buiten is gejaagd kan ik eindelijk verderwentelen want het lukt wonderwel goed.  En dan….geweldig fijn slapen waarin je droomt en beseft dat je eigenlijk gewoon droomt….MIIIIIIEEEEEEEEEEE  –>  een mug, aan je oor, in je slaap, ooit uitgeroepen tot het meest irritante geluid ever zeker?  In mijn wereld is het dat alleszins.  Die echtgenoot van me, die had geluk dat hij er niet meer bij was, want mijn maaiende armen gingen hem meer dan een muggenbeet bezorgd hebben….en toch is hij zo stil geweest….merci honey, je ziet, het haalt niet altijd iets uit!

Sommige dagdagelijkse dingen doe je heel bewust, zoals de was al dan niet buitenhangen met dit belgische weer.  Andere dingen doe je dan op automatische piloot.  Die piloot wordt gevoed door het routinematig wegzetten van het materiaal dat je gebruikt voor je dagdagelijkse handelingen.  De wasspelden staan op de wasmachine, vochtige doekjes staan onderaan de verzorgingstafel, de rijst staat in de glazen pot naast het fornuis.  Gisteren verwarmde ik een restje en kookte ik de rijst uit zo’n routinepot.  Dacht ik….

Een keer dat de soepletters gekookt waren was het toch moeilijker om er “damn” mee te spellen, maar mijn automatische piloot heeft niet geklaagd, het heeft alsnog gesmaakt.

Het is altijd hetzelfde in van die subtropische zwembaden.  Ben je rustig op je gemak in zo’n brubbeldingen aan het wentelen, zwemt er ineens een verlorengelopen plakker voorbij.  Even later voel je een blad van zo’n palmboom op je schouder vallen waardoor je een vreemde –er-zit-een-beest-op-mijn-schouder-dans begint te doen.  Hetzelfde als zo’n blad in het water aan je tenen kietelt –> instant doemgedachten van waterslangen komen dan in mij op.  Elke keer staar ik naar mijn voeten als ik over de artificiële keienvloer pekkel, doodsbang om op mijn smoel te gaan, dat wil je toch echt niet meemaken in een overvolle aquamundo.  Niet dat iemand moet onderdoen voor mijn mogelijke marginale uitspattingen.  Wat ik daar allemaal heb zien passeren de voorbije week….vergeet Sonja Kimpen.  Als je je wil beter in je vel voelen moet je gewoon eens een uurtje in zo’n zwembad rondlopen.  Een beetje cellulitis, een zwangerschapsstriem hier of daar of een kilootje meer…geen probleem, ik moest enkel mijn ogen opdoen tussen het raar dansen en slangenfreaken door.  Blijkbaar ben ik niet de enige die niet perfect is!

“Dan duw ik ze gewoon nog eens naar beneden” dacht ik toen mijn geroosterde boterhammetjes afgekoeld stonden te wachten in de broodrooster.  Geroosterd brood is pas geslaagd als het mooi warm heeft.  Toen ik anderhalve minuut later terugkwam uit de slaapkamer zag ik twee dingen: rook en twee zwarte boterhammen die op een bord werden gegooid.  “Oepsie, miscalculatietje” de twee stinkende schijven legde ik met bord en al buiten op de ligzetel om uit te roken en het duurde toch nog een half uur voor onze leefruimte er niet meer uitzag als een discotheek gone bad.  Drie uur later kwamen we terug van het zwembad en wat bleek, één van de twee zwarte boterhammen was verdwenen.  Waarom de andere was blijven liggen, wie zal het zeggen.  Gisterenavond werd duidelijk wie de dader was.  Je denkt, een vogel, of misschien een hongerige kat. Je denkt echter niet dat er ineens een hert op je terras komt en alles opeet dat hij tegenkomt.  En we spreken hier niet over een bambietje dat zijn mama kwijt is…neen, we spreken over een gigahert!  Een lomp beest dat etend zijn weg zoekt en daarbij net zijn snoet niet binnensteekt in je living.  En een hert dat geroosterde boterhammen eet, dat klinkt dus helemaal zoals je denkt dat het zou klinken hé.  “grawtsj grawtsj grawtsj”.

Toch nog een beetje extra gegooid, gasten mogen niet met een lege maag vertrekken bij ons!

Mijn frans is terrible.  In de middelbare school kreeg ik vele uren frans, inclusief franse handelscorrespondentie.  Het was pas nadat ik de eerste les hiervan had gekregen dat ik besefte dat ik officieel in de meest saaie richting van de school zat.  Toch was ik de taal enigszins een beetje machtig en het was niet voor niets geweest al die ellenlange woordenlijsten.  Ik kon me uit de slag slaan en ik begreep wat men tegen mij zei, eventueel met enige verdere uitleg of gebaren.  Nu, twaalf jaar later, blijft er niets meer van over.  “Je peux (met een potje olvarit in de hand) chauffer ca ici?” gecombineerd met de gebaren van het openen van een microgolf erbij (ik, in een wegrestaurant, samen met een hongerige baby).  La fille begreep mij maar ik voelde me un petit peu stupide.  Het zal misschien negatief overkomen, toch bedoel ik het zo niet, maar door zelf onbegrijpbaar te zijn besef ik ineens hoe het soms moet zijn voor de bewoners op het werk.  Als ik drie of vier keer “wat zeg je?” moet vragen als iemand iets komt vertellen, hoe frustrerend moet dat niet zijn?  “Tu as compris?” vroeg de gebronzeerde dandy die het babyzwemmen gisteren uitlegde, Pieter knikte ja, ik keek als een koe op de laatste trein. “You translate” zei hij tegen Pieter en wees daarna naar mij.  Holy cr…gelukkig is mijn engels nog heel goed om te weten hoe mijn gezicht eruit moet gezien hebben bij de veel te vlugge uitleg.  Oh ja, er werkt hier iemand die Jean-Louis Poisson heet.  Dat dat vergif betekent weet ik toch nog….(nee echt niet…zo erg is het toch niet).