Liese

Page 49 of 117

februari 9, 2018

Lovey Dovey

Commercieel gezever, ’t is hier elke dag Valentijn, enkel goed voor de economie blablabla….allemaal redenen om Valentijn niet te vieren. Maar kijk, ik heb er nog nooit aan meegedaan. Geen idee waarom, het spreekt mij niet aan. Ik heb er ook geen zicht op of het effectief zo wild (vul zelf de interpretatie hiervan in) wordt gevierd omdat ik er gewoonweg nooit bij stilsta. Is Valentijn still happening? Is het ooit gehappend? Zijn er mensen die hier effectief een avond of een dag verlof voor nemen? Zelf ben ik toevallig thuis omdat ik een dag verlof plaatste wegens Krokusvakantie. Ik hoor nu en dan ook al waaien dat februari “vriendenmaand” is, misschien moeten we op Valentijn maar collectief met onze vrienden gaan afspreken? Oh yeah. Ik denk dat ik nu de singles wel aanspreek. Ooooffff, misschien moeten mensen maar eens al hun single-vrienden uitnodigen en samenbrengen, wie weet wordt er wel gematcht? (Voel ik diezelfde singles nu met hun ogen draaien?) Zoiets werkte alleszins voor mij en mijn echtgenoot! Ik herinner me nog goed het kaartje op onze trouw van diegene die ons koppelde: “Matchmaker made a match”. Alléé, ga jij niet graag met je man gaan dineren misschien? Ja, tuurlijk, graag zelfs, wie wil er niet met zo’n man gaan eten? Maar liever niet in het kader waarbij er hartjesballonnen om de leuning van mijn stoel worden gehangen of een violist mijn gesprek komt onderbreken.

Vieren jullie Valentijn? Met cadeautjes of chocolade? (mmm chocolade) Ben je single of ken je veel singles? Zou je graag gekoppeld worden indien je single bent? Ik voel hier precies een shitty dinner opkomen.

februari 8, 2018

Hebzucht [ouderzonden]

Ahja, die blogchallenge over ouderschap, weet je nog? Waar het juist over gaat kun je hier en hier vinden maar in de komende weken worden op verschillende blogs de 7 hoofdzonden -binnen het aspect ouderschap- besproken, we vervolgen met “Hebzucht”. “Greedy greedy greedy” zou Stanford uit Sex And The City zeggen.

Wat zou je nooit delen met je kinderen? Of kind?

Het is moeilijk om niet veroordelend over te komen want ik weet dat er veel anderen zijn (en dat is volledig OK!!!) maar….ik ben enorm streng op mijn bed. Dat deel ik niet met mijn kinderen. Ook niet als ze ziek zijn? Neen, zelfs dan niet. Ze zijn het ook zo gewoon want ze komen het ook nooit vragen. Uiteraard mogen ze op zondagochtend wel eens bij ons onder de lakens als ze wakker zijn, maar slapen gebeurt apart. Ik hou de wacht over hun slaap maar ook over mijn eigen slaap. Hoewel ik hier en daar wel lees dat co-sleeping wordt aangeraden om de band met je kinderen aan te scherpen ben ik er helemaal geen voorstander van. De band met mijn kinderen is al heel scherp en mijn bed is van mij. (alléé en ook voor 1/3e van Pieter 😉 ).

Ik weet dat mijn pagadders meer aan mij hebben als ik uitgerust ben. Bovenstaande gegevens zijn van vorige week, niet bepaald een topweekje qua slaap en zo zijn er wel meer. En ik zou geen moeder zijn moest ik me al niet schuldig voelen, maar zowat al de rest wordt wel gedeeld met mijn kinderen: van mijn aandacht tot mijn ijsjes tot het mes dat ik gebruik om mijn boterham mee te smeren. Van mijn man tot mijn iPad tot mijn kleurstiftjes. Mijn armen, mijn schoot, mijn nek waar ze in zitten als ze moe zijn van het stappen. Ook mijn handtas waar ik regelmatig een stuk Lego of een bedebbelde koek in terugvind. Ik kan blijven doorgaan, maar dat bed ’s nachts….Sorry 🙂

En jij? Doe jij ook mee aan de challenge? Deel jij graag je bed met je kind(eren)?

februari 4, 2018februari 4, 2018

Eén ding is zeker…

De laatste was niet de meest eenvoudige week. Het hoeft niet altijd happy happy joy joy op de blog te zijn denk ik, ook al zou ik dat wel willen….

Maandag

Maandag kwam ik vermoeid thuis na een weekend nachtdiensten. We troffen wat voorbereidingen voor de begrafenis van meme en ik had een afspraak bij de tandarts. Een jaar na mijn valpartij leek het misschien wel eens het uitgesproken moment om nog eens een controle te laten uitvoeren van mijn voortanden. Alles was in orde en de tandarts zorgde nog voor een “groot onderhoud” waardoor ik lichtjes bloedend en met een verdoofde mond de kinderen op school kon ophalen. Eén ding is zeker: toen ik ze oppikte aan de schoolpoort zagen ze er alletwee niet te best uit.

Dinsdag

Dinsdag was de dag van de begrafenis. Ilja stond op met gigantische oorpijn, hangend aan zijn vader. Linus snotterde erop los. Op voorhand hadden we besproken dat Ilja kon aansluiten op de begrafenis maar dat we Linus naar school gingen brengen. Een peuter beseft nog niet voldoende wat er gebeurt en een uur stilzitten is nu ook niet echt iets voor een 2-jarige denk ik. We maakten nog vlug een afspraak bij de huisarts waardoor we ons massaal moesten opjagen om op alle plekken tijdig te arriveren. Eén ding is zeker: dinsdag was een dag in mineur. Hoe dankbaar we ook zijn voor het lange leven van onze meme, zo jammer is haar overlijden.

’s Avonds had mijn echtgenoot examen op de avondschool. De kinderen waren laaiend enthousiast toen ik vroeg om nog een good-luck-pose aan te nemen:

0b4feb2a-cc83-465d-b769-4a40aa8b75c4

Woensdag

Een ellenlange dag op het werk omdat er na mijn dienst nog een nieuwjaarsreceptie was gepland voor ouders en familieleden van de bewoners. Eén ding is zeker: het was een beetje overleven op het laatste restje energie.

Donderdag

Op donderdag was er nogmaals een 11-uren-dienst. Opgelucht dat ik aan mijn collega’s kon zeggen dat het niet zo geweldig ging met me. Ik denk dat het beter is om me kwetsbaar op te stellen en eerlijk te zijn dan om een façade op te trekken en maar gezellig door te doen zonder een kik te geven. Eén ding is zeker: erover praten helpt.

Vrijdag

Vrijdagvoormiddag nam ik de tijd om mijn ontplofte huishouden onder handen te nemen. Ik had de kinderen nog niet gezien in de week maar dat had hen er niet van weerhouden om geweldig veel vuile was te produceren. Ilja vertrok vrijdagavond op chiro-weekend dus het was een race tegen de klok om alles tijdig klaar te krijgen en te zorgen dat hij voldoende kousen mee had. In de namiddag ging ik werken. ’s Avonds bleek de jongste telg gesneuveld met koorts en moesten we opa to the rescue oproepen want de enige plek waar de kleine snotter thuishoorde was in zijn bed. We zetten Ilja af in Nieuwkerke waar hij compleet opgefokt zijn bedje spreidde. Eén ding is zeker: daar ging niet veel geslapen worden

Zaterdag

Vrijdagnacht was een night from hell. We lagen alletwee te draaien en te keren en ik eindigde in de zetel met mijn leesboek. Zaterdagochtend hadden we maar één kindje. Het viel ons op dat het zoveel rustiger was ook al misten we Ilja aan de ontbijttafel en was ik wel curieus hoe ze het stelden. We besloten om nog eens zoals vroeger naar de zaterdagmarkt te stappen om verse bloemetjes.

Eén ding is zeker: Linus liet zich de alleen-tijd met zijn mama en papa welgevallen.

Om 16u werd Pieter verwacht op het openingsweekend van een nieuwe motorzaak / interieur-winkel / hippe bar in Poperinge om de baardige mannen onder handen te nemen. Ik vergezelde hem nadat ik Linus bij oma en opa had afgezet. Eens eventjes alleen wij twee in combinatie met wat pintjes aan de toog en een fijn optreden. Enkele uren iets volledig anders, het deed mij deugd.

Daarna werden we nog bij onze (schoon-) zus en -broer verwacht voor een etentje. Het is altijd een waar festijn om bij schoonbroer “Joene” te gaan eten. Als gediplomeerd kok zou het concept “Shitty dinner” niet in zijn systeem passen, hij kan als de beste koken en daar mochten we van meegenieten!

Zondag

Bij het slapengaan op zaterdagnacht had ik lacherig gezegd “haha, ik ga voor de zekerheid mijn wekker zetten”.

Om 8:45 werd ik echter wakker gerinkeld door mijn gsm!

Kwart voor negen??? Hadden wij zo lang geslapen? En waarom heeft Linus ons niet wakker geroepen? Ahja, hij slaapt bij oma. Ik kon het maar niet geloven. Toen ik opstond was alles precies anders. Na een periode van weinig en slecht slapen, wentelen en keren had ik gewoonweg een nacht doorgeslapen.

Alles had ineens meer kleur en ook aan mijn gezicht was er iets: de zakken onder mijn ogen waren weg. Mijn hoofd voelde zo licht, de betonblok die zich al enkele weken op mijn wenkbrauwen had genesteld leek verbrijzeld. Eén ding is zeker: de wereld ziet er zoveel beter uit met een beetje extra slaap! Het was toen pas dat ik besefte hoe de vermoeidheid en de slechte nachten zich hadden opgestapeld.

We pikten de kinderen op. Uiteraard had ik gelijk gekregen en was er niet veel geslapen op het Chiro-weekend, maar daar dienen die weekends ook voor denk ik. Een badje was aangewezen want “op chiro-weekend moet je een beetje vuil zijn”.

Hij luisterde goed naar die raad want zijn handdoeken en washandjes zaten nog onaangeroerd in zijn valies.

Bij de hereniging met broertje aten we frietjes van de frituur om daarna allen in platte-rust-modus te gaan.

Deze namiddag en avond wordt de chillax-modus verder gezet om er vanaf morgen weer tegenaan te gaan!

Eén ding is zeker: alles gaat voorbij.

(of toch veel)

februari 2, 2018

Hoogmoed [ouderzonden]

Oh yes, er is een blogchallenge gaande. Over ouderschap deze keer. Waar het juist over gaat kun je hier en hier vinden maar in de komende weken worden op verschillende blogs de 7 hoofdzonden -binnen het aspect ouderschap- besproken, we starten met “Hoogmoed”.

Waarom ben jij een goede ouder? Waar blink jij in uit?

Ben ik wel een goede ouder? Ik blink vooral uit in het constante twijfelen aan mijn ouderschap. Het is niet zo dat ik vind dat ik er niets van bak, maar regelmatig stel ik mezelf wel de vraag of ik dat ouderschap wel goed doe. Als ik elders ga lezen merk ik toch dat ik misschien net iets meer onzeker ben of is dat allemaal maar relatief? Ik probeer vooral mijn eigen ding te doen maar soms is dat zo verschillend aan wat anderen doen. Zo zijn er altijd twee kanten aan een situatie. Bijvoorbeeld: soms vrees ik dat ik mijn kinderen teveel loslaat. Niet dat ze mogen doen en laten wat ze willen, maar ik kan ze gemakkelijk in een nieuwe situatie brengen zonder dat ik me daarbij overdreven ongerust voel. Ze gaan al eens gaan slapen bij iemand die ze minder goed kennen. Ilja neemt deel aan een Kazou-kamp deze zomer zonder dat hij er één ander kindje zal kennen. “Ik ga ze leren kennen hé, mama!” Hoe geruststellend ik dat antwoord vind: het nijpt toch wel, ja. Maar aan de andere kant ben ik tevreden dat ze leren om hun plan te trekken. Dat ze vanonder mijn vleugels kunnen vliegen maar ook weten dat ze er altijd kunnen terugkeren. Mijn oksels blijven altijd voor hen gereserveerd, met een arm -al dan niet denkbeeldig- stevig rond hun schouder. Want mijn boys, ze zijn misschien niet de kalmste, ze zorgen al eens dat ik tureluut de baan op vertrek, maar die twee karwaten, those are mine!

januari 28, 2018

De vouw

“Wil jij mijn trui opplooien?” van een man die zelf zijn kleren strijkt vind ik dat soms een eigenaardige vraag. “Ik wil je gerust tonen hoe je dat doet” probeerde ik maar hij moest er niet van weten. “Ik kan gerust een trui vouwen, ik vind het gewoon fijner als jij dat voor mij doet, het geeft me het gevoel dat ik geliefd ben, de manier waarop je dat zo goed mogelijk tracht te doen en dan dat laatste aaike over het resultaat achteraf”. True, niemand geeft zo liefdevol aaikes aan zijn geplooide truien als ik.

Die gebaren: hij strijkt mijn broek voor me, ik vouw zijn truien voor hem. We zouden haast vergeten dat we die dingen voor elkaar doen, het leven komt er al eens tussen. Het gebeurt gewoon. Ik weet dat hij graag bevestiging krijgt en hij weet dat ik alleen maar complimenten geef als ze ertoe doen.

Toch ben ik elke keer dankbaar als hij mijn broek op de verse-strijk-hoop legt en daarmee een item van de dagelijkse-zorgen-hoop wegneemt.

januari 25, 2018

Powermeme

Honderd jaar worden, het is niet iedereen gegeven. Dinsdagnacht stierf mijn grootmoeder, een eeuw oud. Ik weet dat ik blij moet zijn voor zo’n mooi lang leven en ik ben ook dankbaar voor de 35 jaar dat ik er deel van uitmaakte. Tezelfdertijd ben ik triest voor het verlies. Want dat is het. Een verlies. Ik troost mij met de gedachte dat haar leven rijk was, misschien niet met tonnen geld en een grote villa maar met familie, vrienden, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Ik troost mij met de gedachte dat ze rustig stierf op de verjaardag van pepe.

IMG_20170704_114729

Weet je, meme leerde ons om tevreden te zijn met wat we hebben. Dat we van werken niet zouden smelten en ‘je moet goed eten!’. De basis, daar was ze goed in. Maar genieten stond ook helemaal bovenaan in haar woordenboek. Bij haar honderdste verjaardag vorige zomer vroeg ze me regelmatig “heeft iedereen nog genoeg drank?” “je moet schenken hé”. En we schonken. Geen water, want ”water is voor de vissen!” We klonken op honderd jaar waardig leven. Op het leven zoals het komt en op het leven zoals het is. Dankbaar voor de vele fijne jaren samen, voor de lach en de kwinkslag.

IMG_20170704_112143

Bij meme had ik het gevoel dat ik ertoe deed. Dat ze mij betrok in één of andere samenzwering. Het zat in de kleine dingen. Hoe ze na een hartelijk en geanimeerd gesprek met een dame die we tegenkwamen in mijn oor fluisterde “ik ken die madame niet wi!” Hoe ze ons op haar 97^ste nog toonde hoe een ouderwetse pek werkt tot de dag waarop ze aan mijn kroost wou bewijzen dat ze nog kon springen met haar 99-jarige knieën. Van de boterhammen met een gekookt eitje tot de chocotoff uit het snoeppotje. Het moest niet altijd bombastisch zijn. Die kleine dingen zijn wat haar zo typisch meme maakte en dat bewaar ik, samen met mijn gedachten aan haar.

IMG_20180105_190834_478

januari 23, 2018

Soms vraagt een mens zich af…

…hoe appeltjes in tegels drogen

…waar je sommige dingen koopt

…waarom ik altijd de hibbiejibbies krijg als de kinderen op hun tandenborstels bijten

…waarom deze poes altijd maar weer op die paal zit te koekeloeren als ik aan het lopen ben

…en waarom ze zo kwaad kijkt….just passing by kitty, just passing by

…wanneer ik ineens zo verslaafd ben geraakt aan podcastandwalk

…en waarom mijn wenkbrauwen zo vaak in de war zijn terwijl ik ze nochtans regelmatig laat bijwerken

…of deze poes niet bleef steken in het vers gegoten asfalt indertijd…

…en waren haar pootjes dan niet beklisterd met asfalt eigenlijk…

…en of ze die asfalt dan probeerde af te likken van haar donsjes…

…en bleef haar tong dan niet plakken aan haar poot…

…en misschien scheurde haar tong toen ze die probeerde los te rukken…

…en zouden katten hun tong nodig hebben om te miauwen…

…en…

januari 20, 2018

Vier blogs die de moeite zijn om eens te checken (2)

Bloggers die over bloggers schrijven, het kan ook niet anders. Wie blogt leest ook graag blogs. Dat staat buiten kijf. Ik durf met weinig schaamte zeggen dat ik dagelijks blogs lees. Soms in de vlucht, soms zou ik me daar wel eens een half uur voor neerzetten. #nevernotreading zeker? Mijn tijd wordt nu ook wel eens besteed aan podcasts luisteren en gezien het in januari blijkbaar podcastmaand is begin ik hier en daar tips op te pikken om nog meer nieuwe dingen te leren kennen. Dat allemaal terwijl ik nog altijd volle bak bezig ben met mijn nieuwe vriendin Gretchen Rubin. Ze vergezelt me wel eens als ik een gigantische mand was aan het plooien ben of tijdens mijn loopjes. Kortom: ik weet altijd hoe ik mij kan bezighouden en soms zou ik daarvoor wel graag eens een halve dag in een holletje kruipen en stressen over wat ik nu eerst ga lezen of luisteren. Want er is zoveel interessants te vinden op het net of in mijn podcastapp. So little time, so much to read. Ik begin zelfs al een beetje uit te kijken naar de vlucht naar New York gewoon omdat ik dan onbeschaamd uren aan en stuk ga mogen lezen of luisteren of in het niets rondstaren alvorens er een bom aan prikkels op mij af zal komen. Vraag het mij misschien nog eens terwijl ik met een gebroken rug van het vliegtuig strompel.

Soit! Blogs dus. In 2016 was er blijkbaar al eens een postje waarin ik enkele van mijn favoriete blogs opsomde. Ik vergeet soms wat ik schrijf, of het zit ergens in mijn achterhoofd. Die postjes moet ik letterlijk op google gaan opzoeken.

Er zijn ondertussen wel wat andere bloggers die het lijstje mogen aanvullen.

Barbara van Zeg Maar Babs is relatief nieuw (nog geen jaar aan de slag!) in de blogwereld maar maakte alvast een kickstart. Ze schrijft actief op haar eigen blog maar ook voor Maison Slash. Steevast met een kwinkslag en vooral ook de slogan “niet perfect maar uniek” spreekt me wel aan. De thema’s variëren en dat is iets dat bij mij vooral werkt als ik een blog begin te volgen: varieer in het verkeer. Er bestaat zoiets als een “niche blog”. Wat? Een blog die zich op één onderwerp specifiek richt. Niche blogs werken bij mij minder goed om mijn aandacht te trekken en te houden. Maar Babs (ik mag toch Babs zeggen volgens haar site) kan mooi de balans tussen de verschillende aspecten van haar leven in evenwicht houden.
Talitha heeft een blog. Letterlijk. Dat is haar blognaam. And a catchy one zou ik zeggen, net als de inhoud ervan. Uiteraard heeft ze een streepje voor omdat ze Ieperling is, ook al woont ze al een tijd in Amsterdam. Niettemin sleept ze me altijd weer mee. Ze is tien jaar jonger en lijkt het helemaal te maken, tezelfdertijd lees ik regelmatig uitspraken die me aan mezelf van tien jaar geleden doen denken. Niet dat ik indertijd een blitscarrière had net als zij nu, maar de manier waarop ze de wereld benadert. Ze heeft nog niet die rust gevonden die ik ondertussen wel al een beetje heb. En dat is perfect, want ze staat op scherp en dat houdt de blog heel levendig. Pluspunt: er zijn elke week lekkere taarten te bespeuren in de rubriek “Keek op de week”. Geef toe: taarten zijn altijd een goed idee.
La vie en mama. Ik volg Inge eigenlijk al jaren. Haar verhaal nam enkele maanden geleden een serieuze wending toen ze een expat-avontuur startten in Amerika. De logs die hieruit vloeien vind ik om van te snoepen. De Amerikaanse dagelijkse gewoontes vergelijkt ze met de onze en laat “het gewone” nu juist zo interessant zijn.
The kitchenary tales. Bv’s die schrijven, het blijft altijd tricky. Wat lossen ze en wat niet? Maar daar lijkt Stephanie Coorevits helemaal geen last van te hebben. Ze schrijft wat ze denkt. Ik kan het wel smaken en neen: het heeft niets met eten te maken. Iemand die “Mijn naam is Stephanie Coorevits en zo doe ik altijd als ik een cactus vast houd” onder haar profielfoto zet kan zichzelf wel relativeren. Ga het zeker eens gaan bekijken!

Nog blogs die ik zeker eens moet checken? Spam ze zeker in de comments!

januari 13, 2018januari 13, 2018

Was het shitty dinner een winner?

Je hoeft me niet zo lang te kennen om te weten dat ik een actief voorstander ben van “gewoonheid”. Het alledaagse is zo mooi en gewoon is goed genoeg. Toen de dames van emoshit het concept Shitty Dinner in het leven riepen was ik direct verkocht.

Ze stelden enkele basisregels op:

De regels

Je mag niet speciaal naar de winkel gaan voor dit etentje. Je maakt iets met wat je in huis hebt. Je serveert wat de kasten/koelkast de mensen schenkt.
Je mag niet opruimen, stofzuigen, WC’s poetsen of was plooien voor de mensen komen. Nee, ook niet de kussens van de zetel mooi uitschudden. Of de dekentjes in de zetel opvouwen. We weten allemaal dat die bij iedereen slordig in de zetel liggen. Jij woont er, je vrienden kunnen er best wel komen eten. Het is niet alsof ze van de grond moeten eten.
Je mag niets meenemen. Geen geurkaarsen, geen bloemen, geen flessen wijn, geen mooie kaartjes (niets waarvoor je naar een winkel moet gaan om die te kopen, jezus). Enkel jezelf.
Je mag je niet opkleden. Geen extra schmink, geen hakken, geen oorbellen die gaan hangen en waarvan uw oren pijn doen. Gewoon de kledij waarin je gewerkt of geluierd hebt die dag.
Geen zelfgemaakt dessert. Zelfgemaakte desserts op een weekavond serveren, is voor mensen die geen job hebben, het zien zitten om om 6 u. op te staan of mensen die Nigella Lawson heten, wij zijn geen enkele van die dingen.
Geen gsms, zeker geen smartphones. Want smartphones zijn zo niet shitty. En tijdens etentjes willen wij babbelen.

(bron: emoshit.be)

Gisterenavond was er voor het eerst zo’n Shitty Dinner in mijn living gaande. Had ik dan geen boodschappen gedaan, niet gepoetst, niet opgeruimd, geen dessertjes gemaakt en geen gsm gebruikt? In feite was dit zo ja. Ik ging ervan uit: als het voor mij goed genoeg is om anders in mijn zetel te wentelen zal het voor de anderen ook moeten goed genoeg zijn. Ik schopte het meeste speelgoed aan de kant in de hoek en haalde wat frisdrank in huis (niets wat ik anders niet zou kopen). Enkele flessen cava en witte wijn die overbleven na de feestdagen werden koud gezet. Er vlogen wat extra pizzadegen in mijn kar in de Aldi. De roomba deed een toertje die middag, maar dat ging hij anders ook gedaan hebben.

En weet je, het was zalig. Ik hoefde mij niet de hele dag druk te maken over het feit dat er ’s avonds 11 mensen op bezoek kwamen. Ik moest niet stressen om 4 winkels te doen voor verse ingrediënten, de Aldi volstond. Ik had geen make-up op, mijn woodysloffen waren lekker warm. En dat was ok. Alles was OK. Er kwamen mensen in mijn living die ik nog nooit ontmoet had. Er waren mensen die ik enkel van hun fotootjes op Instagram ken. Flessen wijn werden uit de frigo gehaald en gewoon doorgegeven. Mensen stonden zelf recht om hun glas bij te vullen. Iedereen bracht wat eten of chipjes (vooral veeeeel chipjes) mee. En er was tijd. Om te babbelen, om elkaar nog eens te zien zonder dat ik de hele avond in mijn keuken de kookwekker moest in de gaten houden. Zonder dat er borrelende massa’s op het vuur tegelijkertijd moesten klaar zijn. Wie dorst had dronk, wie honger had at een stuk pizza, we gaven ze aan elkaar door op de snijplank. In mijn keuken stonden mensen restjes op te warmen terwijl ik in de living aan het tateren was. En dat was helemaal OK. Let it go! Het is lang geleden dat ik nog eens zo’n ontspannen avond heb gehad. De gesprekken zwierden alle richtingen uit, van de rare kantjes tot de vuile hoekjes. Er werd gegokt of de crème brûlée van de Aldi wel zou smaken. Iemand at Griekse yoghurt uit een potje als dessert. Nah, ook gewoon lekker dat.

Voor wie denkt: maar alléé, pizza van de Aldi, gasten die ovenhapjes meebrengen, River limonade serveren. Whatever jong, we zijn gewoon samen, nobody truly cares. Waar kun je beter ongedwongen samenzitten dan in een zetel? En wat het meeste opviel: niemand was echt veel op zijn gsm bezig. De mijne was sjiekeplat en lag ergens op te laden. Ik!? Die zoveel foto’s neem, en zo graag door vanalles scroll. Ik heb hem geen seconde gemist want afspreken in het echt is zoveel waardevoller. Ook al is het maar a shitty dinner, voor mij was het a giant winner.

januari 9, 2018

de zee van tijd om zeep

Het zag er veelbelovend uit deze ochtend op mijn vrije dag. Ik moest mij niet douchen dus er was nog extra tijd. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar als ik ’s morgens ga lopen dan was ik mij niet eerst, dan strop ik vlug mijn loopkleren aan, een deotje hier en daar moet voldoen. Uiteraard ben ik altijd de eerste op, rond 6u40 druppelde de koffie al door de filter. Boy do I love the smell of fresh coffee in the morning. Ik krijg er de avond voordien soms al goesting in.

Om 7u15 gaan de wekkers van de kinderen af. Lees: om 7u15 mogen ze naar beneden komen, veelal liggen ze daarvoor wel al te vertellen in hun bed. Alles gaat vlot, Linus heeft een badje nodig maar Ilja eet wonder boven wonder vlug door. Zijn bijnaam is nochtans Captain Slow en die verdiende hij door talloze ochtenden te wentelen in de zetel terwijl hij zich in feite moet aankleden.

8u: iedereen is gewassen, heeft een volle maag en ik kan zelfs al beginnen met wat groentjes te snijden voor mijn lasagne van die middag. Ideaal, een beetje vooruitlopen op de feiten kan nooit kwaad denk ik.

Om 8u20 roep ik: “schoenentijd!”. De boekentassen staan netjes gevuld klaar aan de voordeur. (You can call me perfect mom for once). Maar dan moet er ergens iets misgelopen zijn. Tussen “tijd om groentjes te snijden” en “schoenentijd” hebben die twee rascals een klik in hun hoofd gemaakt. Ilja begint zich met vanalles bezig te houden, loopt heen en weer te zoeken naar zijn schoenen (terwijl die gewoon klaarstaan) en Linus weigert elke opdracht die ik hem geef uit te voeren. Het is uit met de luxe. Ik vraag hem om zijn jas aan te te trekken. “Neej”. Hoofdschuddend en met zijn armen gekruist staat hij in de hal tegen de muur. Ik ben van het principe geworden dat ik niet meer achter mijn kinderen aan loop als ze weigeren mee te werken. Ik negeer hem en doe zelf mijn jas en schoenen aan om naar de schoolpoort te vertrekken. Ilja zoekt zich te pletter naar een reservemuts aangezien hij de zijne -zoals zoveel dingen- op school liet liggen. De kleine broer staat nog altijd chagrijnig te gluren vanonder zijn wenkbrauwen. Ik open de voordeur en ga mee met Ilja naar de wagen. Terwijl ik naar buiten ga brokkelt het stoere schild af, zijn peuterstemmetje gilt: “neeeeeeeeeeeeeeehhh!!!!!!”

Ondertussen is het 8u30, Linus ligt de vloer te kussen, tranen, snot en kwijl: “mama, ik wil ook mee!” Ik vraag hem nog één keer om zijn jas aan te trekken. Hij leerde de techniek waarbij hij ze op de grond legt en dan over zijn hoofd gooit om ze aan te krijgen. Ik vermoed dat dit zowat het eerste is dat ze aanleren in de peuterklas. Jammergenoeg legde hij ze fout waardoor hij de jas ondersteboven aan had en de kap onder zijn poep bengelde.

8u35: we zitten allen in de wagen. Mijn ruit is bevroren en mijn raam aan de binnenkant is bedampt. Het duurt forever tegen dat ik iets deftig kan zien en we eindelijk kunnen vertrekken. Terwijl ik van de oprit draai voel ik mijn maag oplaaien. Ben ik de enige moeder die elke ochtend zo gestresseerd de baan op gaat?

Eén ding is zeker: het loopje achteraf was koud maar tegen dat ik thuiskwam was alle ochtendstress verdwenen.