Liese

Page 55 of 117

april 6, 2017april 6, 2017

Too sweet to be sour, too nice to be mean

Tijdens mijn loopje gisteren spotte ik twee tienermeisjes op de fiets. Keuvelend, beetje zwalpend over de weg want ééntje was op haar smartphone aan het tokkelen. Ik denk dat ze onderweg naar nergens speciaal waren, genieten van de paasvakantie en het samenzijn. Het leek me zalig en ik werd er zowaar een beetje nostalgisch van. Twee weken verlof hebben zonder echte verplichtingen. Zonder zorgen, zonder planning. Als ik een fijne tijd in mijn leven moet benoemen ga ik steevast voor mijn kotperiode, maar de periode ervoor kan er zich zeker mee meten. Het was een onbezorgde tijd waarin we opgroeiden en alles wat op ons pad lag nog zo spannend en aantrekkelijk leek. Nu ik meer dan dubbel zo oud ben vraag ik me soms wel eens af hoe het nu moet zijn als jongere. Schermpjes, likes en bodyshaming zijn schering en inslag. In die tijd wisten wij niet wat de andere op dat moment aan het doen was tenzij we toevallig aan het telefoneren waren met de huistelefoon. Dat we daardoor eerst één van de ouders moesten passeren namen we erbij. We waren stekejaloers op de meisjes in Amerikaanse series met een telefoon op hun kamer (d-uhhh DJ and Kimmie) Er was geen Facebook en het internet kostte nog stukken van mensen, het werd gelimiteerd tot een half uur per dag waarin we zo vlug mogelijk onze mails openden en de inhoud ervan downloadden, grapjes werden via mail verstuurd, als je geluk had was hij nog geen 7 keer in je inbox gepasseerd. Huiswerk werd in groepjes aan de livingtafel besproken bij die ouder die toevallig die middag niet moest werken, degene die pech had moest noteren. Geen smartschool, geen smileys, geen swipes en geen defriending. Ik kan me ook niet herinneren dat ik veel hobby’s had. Ik sportte niet, was geen muzikant en tekenen kon ik al zeker niet. Tijdens het weekend ging ik wel naar de jeugdbeweging en ik bleef lid en later leidster tot mijn 22ste. Bazigheid zal er altijd een beetje ingezeten hebben vermoed ik. Maar wat deden jullie dan heel der dagen? De tieners van nu zouden het moeten vragen, ik zou al eens goed moeten nadenken. Op het einde van de examenperiode deden we altijd “examenverbranding”. Alle kladpapier en notities werden op een hoop gegooid en dat ging gewoon op de brandstapel. In die tijd was sorteren nog iets voor AGALEV, wat we niet meer nodig hadden staken we gewoon in de fik achteraan in den hof. CD-teksten vanbuiten leren was ook zo’n amusante bezigheid. Ik zweer het u, ik kan Intergalactic van The Beastie Boys nog steeds van voor naar achter meekwelen. *Another dimension, another dimension…* Het aantal vrienden was ongenummerd, soms belden we wel eens iemand op om te horen hoe het ging, als we geluk hadden dan kenden onze ouders hun ouders en kon er een date gepland worden of als we slim waren planden we voor de vakantie al iets. Bij fuiven mocht ik al blij zijn dat ik ten eerste mocht gaan en ten tweede voor 1u iedereen had gezien die ik wilde zien want dan moest ik steevast naar huis. Ohja, en de zuipkaart moest ook zeker tegen dat uur volgestempeld geraken of het was zakgeld-smijt-weg. We hadden geen gsm bij ons dus konden we maar zien dat we op de juiste plek stonden te wachten op het juiste uur of de volgende keer werd het uur zonder pardon een kwartier korter. Althans daar dreigden ze toch altijd mee. Het is gemakkelijk om te verzanden in “vroeger was alles beter” en van nature kijk ik alleen maar vooruit. Er waren ongetwijfeld ook mindere momenten maar an sich denk ik toch dat de tijden nu helemaal anders zijn. Daarom niet meer of minder goed.

En wat deden jullie zoal in de vakantie vroeger? Vuurtjes stoken zoals wij?

maart 26, 2017maart 24, 2017

It’s surprising, how inspiring it is to see you shining

In Knack las ik vorige week een artikel over kieskeurige singles, hoe ze zoveel eisen stellen aan een potentiële partner en de zoektocht daarmee onmogelijk maken. Ergens kan ik die kieskeurigheid wel goed begrijpen. Als ik bedenk hoe ik het zou aanpakken als ik alleen zou zijn, ik zou niet direct weten waar ik een man moet gaan vinden. Ik schrik altijd als gescheiden mensen na enkele maanden alweer iemand anders hebben. Blijkbaar is een nieuwe partner dan toch vlot te vinden? Ok, het internet is nu wel een heel toegankelijke plek en misschien kun je daar wel iemand vinden die gelijkgestemd is als je het een kans geeft. Niet dat ik van plan ben om van man te wisselen. Neeneen, deze kanjer blijft van mij. Ik zou al goed gek moeten zijn om zo’n prachtkerel te laten schieten. Niet alleen ziet hij er goed uit, excuseer: supergoed ;-), hij heeft nog eens heerlijk karakter. En je gaat zeggen: ze is daar weer met haar gestoef over haar verrukkelijke man. Maar verdikke zeg, ik ben content dat ik zo’n man heb. Eén die er is voor mij als het nodig is. Eén die mij gerust laat als ik daar nood aan heb. Ik veronderstel dat het niet simpel is om met zo’n karakter als het mijne samen te leven, maar hij slaagt erin om dat te doen werken. Omgekeerd aanvaard ik ook veel van hem en zo blijft het tandwiel draaien. Dit, waar je voelt dat de basis van je relatie zo’n sterke fundering is voor alles wat rond je draait, is zo kostbaar. Vandaag is hij jarig. Van zijn 35 jaar mag ik al 11 jaar meevieren. En daar ben ik best heel trots op. Gelukkige verjaardag keptje!

maart 23, 2017

I’ll stare here, in the distance

Het moet al zeker vijf of zes jaar zijn nu. Dat ik van mezelf niets moet. De persoon die ik ben zorgt ervoor dat ik doorbol, dat mijn leven zijn leven gaat. Ik hoef daar geen extra inspanningen voor te doen wat de druk aanzienlijk verlaagt. De introvert in mij maalt de dingen zelfstandig weg. De pragmaticus lost problemen op als ze zich voordoen en de planner bekijkt hoe het in de dichte toekomst eraan toe zou kunnen gaan.

Vandaag is geen goede dag. Het wegmalen lukt me niet, problemen zijn er altijd en voor plannen heb ik weinig zin. Het is het hoogtepunt van een langere periode waarin dit zichzelf al een tijdje opstapelt. Waarbij sommige dingen maar niet afgewerkt geraken, waarin de oneindigheid van andere zaken niet te relativeren is en waarbij elk prikje in die luchtballon teveel is. Ik voel hoe de spanning niet meer mag toenemen en moet dringend de overbodige stoom aflaten.

Ik wil knutselen met mijn zoon, neen, knutselen dat doe ik eigenlijk niet graag. Omdat ik het nooit doe, en zo nooit zijn gezicht zie als hij bezig is. “teveel rommel”

Ik wil uit gaan eten met mijn man, maar ik ontzie mij de rompslomp met thuiswachters of rondrijden om de kinderen weg te brengen “we blijven gewoon thuis”

Ik wil boekjes lezen met mijn peuter, maar tegelijk staat het eindeloze huishouden in de weg “ik plooi eerst wat was”

Ik wil een date met mijn 4 schoolvriendinnen. “geen courage om een doodle te starten”

Ik wil declutteren “verdikke die kapaza-mensen kunnen zagen, een Bumba-bus van 3 euro, moet je daar serieus de afmeting van weten?”

Ik wil onze garage opgeruimd zien “maar waar moet ik hier eigenlijk beginnen? En waarom hebben wij eigenlijk drie boormachine-achtige dozen?”

En één telefoontje later is alles anders. Er moet eigenlijk helemaal niet gememd worden over hoe de dingen soms allemaal teveel zijn. Voor sommige mensen is hun leven uitzichtloos, lijden ze pijn, zoveel dat de uitzichtloosheid ervan ondraaglijk is. De mensen die achterblijven moeten nu omgaan met een verlies, met de idee dat hun dierbare wou afscheid nemen van zijn leven en tegelijk kaderen dat dit zijn wens was. Dat zijn pijn dit leven oversteeg.

Ik her-evalueer. Alles baadt ineens in een ander licht. Wat wij hebben is geweldig. Hoe kunnen drie volle wasmanden nu ineens een last zijn? Hoe kan ik me ergeren aan iets waar ik gewoon zelf een oplossing voor kan zoeken. Wat is dat nu eigenlijk, een beetje kruimels vegen en een opvangplanning voor de paasvakantie maken? Alles is zo relatief. Mijn gedachten gaan uit naar hen in die rare periode. Ik glimlach naar mijn zoon en bekijk zijn lijfje, dansend, gezond. We zijn de gelukkigste mensen op de wereld wij.

maart 13, 2017maart 13, 2017

Ons huis…#2

…waar Spotify sinds deze week ten volle wordt benut met deze speaker

…waar men niet weet waarom men eigenlijk al die rostjes ooit heeft gespaard.

…waar kousen en vieruurtjes kleurrijk zijn

…waar het moeilijk is om iets af te leren

…waar de vader met de kinderen op pad gaat in het weekend dat de moeder werkt

…waar gelachen, gegierd en gebruld wordt

…waar ook ernstige conversaties worden gevoerd, op de zulle, met gaatjes in de broek en in de kaak.

…waar gekruimeld wordt. Elke dag opnieuw.

…waar mini-gsmpjes uit peuteroortjes worden geprutst

…waar geweekmenuut wordt

…waar het zo moeder zo zoon is in sommige gevallen

…waar niet altijd evenveel wordt geslapen

maart 7, 2017

Over ècht luisteren

Het lijkt een beetje alomtegenwoordig of misschien denk ik dat alleen maar. Ik volg een aantal mensen online (en irl) die te kennen gaven dat ze problemen hebben om zwanger te worden. Vele keren lees of hoor ik in hun verhaal dat de druk hierrond heel hoog ligt. Voor veel mensen is zwanger worden ook gewoon een eitje (en een zaadcel, padum!). Maar er wordt bij bevruchte eitjes niet altijd stilgestaan bij het feit dat het voor veel koppels (of singles) niet van een leien dakje loopt. Laatst schreef Kelly dat het bij hen ook niet zo eenvoudig is verlopen en dat ze daar weinig over sprak of schreef. Eva doet dan weer het omgekeerde en gebruikt haar cartoons en (sociale) media om hierover te ventileren. Als reactie op de post van Kelly schreef ik dat ik maar al te goed begreep waarom ze hier geen ruchtbaarheid aan gaf. Het valt me op dat in veel reacties mensen hun eigen verhaal willen brengen. Daarbij wordt niet altijd gereageerd op wat gezegd of geschreven wordt, maar staat er alleen wat ze zelf meegemaakt hebben. Ik begrijp dat volkomen, een verhaal roept een ervaring op en die wil je delen. Of iemand voelt zich aangesproken of verdrietig rond een thema en wil dit delen met de persoon die het thema aankaartte. Sommige mensen reageren misschien ook wel heel ongepast. Eva tekende zelf een goeie cartoon waarbij ze perfect illustreert wat ik bedoel:

handige tips eva mouton

bron: Facebook Eva Mouton

De cartoon is grappig maar tegelijk ook schrijnend vind ik. En het is een oefening die ik heel vaak voor mezelf maak als iemand een probleem aankaart: zo gepast mogelijk reageren. Ik ben er zeker van dat je zoiets kan trainen. Ik probeer niet vanuit mezelf te vertrekken op dat moment maar vanuit de persoon die voor me zit. Moeilijk! Echt moeilijk om niet in het “bij ons was het….” of “je moet eens dit of dat…” te vervallen. Om niet met tips te strooien of standaard peptalks.

handige tips deel 2

bron: Facebook Eva Mouton

Als er skills zijn die ik me wil aanmeten dan is het wel zoiets. Erkenning bieden, niet veroordelen, luisteren en gepast reageren. Ik heb nog een lange weg te gaan…

februari 27, 2017februari 27, 2017

Onderwijl

on·der·wijl (bijwoord) : ondertussen

Ik wou het de titel “binstwille” geven. “In tussentijd” kon ook. Maar “binstwille” is zo’n lekker West-Vlaams woordje. Zo ééntje dat onder mijn vel zit.

Ik scrol soms door mijn foto’s, hier en daar een shotje waar ik misschien iets mee wil doen op de blog. Misschien ook niet. Zes foto’s, met zes verhalen van wat er binstwille aan de hand is.

Er werden poffertjes gesmuld op een druilerige zondagmiddag bij mijn schoonbroer. Als het van mijn klein baasje afhangt eten we de hele dag poffertjes. Hij was dan ook als eerste paraat om voor te proeven. Little boy, big table.

Carnaval kwam voorbij. In Fun verkochten ze pakken aan 4,99 euro. Het lief stond op Batibouw terwijl ik met peuter en kleuter op een helse zaterdagvoormiddag de zoektocht startte. Waarom koop ik nooit iets op voorhand eigenlijk? De pakken van 4,99 euro bleven uiteraard in de winkel en de kassa van Studio 100 werd voor 6 keer meer gespijsd. Let’s face it: als het rap moet gaan varen de principes al eens vlug de deur uit. Laat ons zeggen dat de mama met de brullende peuter gewoon vlug buiten wou zijn uit die drukke Fun. En voor die prijs zat er dan geeneens een masker bij. Gelukkig heeft zijn lieve meter dit opgepikt en de outfit compleet gemaakt.

Zoals ik reeds in mijn vorige post schreef: aan ons middagmaal zit wel eens een zwart randje. Om aangebrande potten proper te krijgen heb ik al menig wondersponsjes en allerhande sprays geprobeerd, maar een simpel suikerklontje doet sinds enkele jaren dienst als pottenschrobber. Die tip pikte ik ergens op van een bewoner tijdens één van mijn stages.

De husband en ik trokken een drietal weken geleden een dagje naar Sluis. In het begin van de winkelstraat word ik altijd binnengezogen in de interieurwinkel om naar deze serviezen te gluren. Pip Studio vind ik geweldig mooi maar door de combinatie van mijn onhandigheid en een beperkt budget is het niets voor ons. Blijft mooi om naar te kijken, dat dan wel weer.

Mijn grootmoeder verhuisde naar het rusthuis in diezelfde periode. Met haar 99 jaar heeft ze teveel zorgen nodig. Toen de verhuisstorm was gaan liggen ging ik op bezoek. Ze zei niet veel, maar was wel vol lof over het uitzicht. Terecht.

Het ruskabusje werd genaaid onder zijn oog op een zondagmiddag. Na een sliding met zijn pantoffels landde hij op de salontafel. En te zeggen dat ik nog even getwijfeld heb om naar de dokter te gaan met het wondje. Het kwam niet echt in mij op dat hij direct zou genaaid moeten worden, ik dacht “misschien best steri-strips op plakken”, met een briefje geld in mijn achterzak, zonder papieren zonder niks vertrok ik naar de dokter van wacht waar we met twee volwassenen het krijsende kindje in bedwang hielden terwijl hij vliegensvlug zijn werk deed. Laat ons zeggen dat mijn maag noch mijn hart gemaakt is voor onvoorziene pikuren in kinderkaakjes.

En hoe is het met jullie? Long time no see!

februari 24, 2017februari 24, 2017

Worst Housewife Ever part how much?

Het kan gebeuren dat ik op middagen alleen thuis wel eens voor de TV eet en mijn honger naar reality-tv stil in combinatie met een portie verse spaghetti of in deze tijden een weightwatchers-gerechtje. Ik neem het er wel eens van na een voormiddagje met een hyperactieve peuter in huis. De hele voormiddag ben ik bezig tussendeuren dicht te doen, legomannekeshelmpjes uit zijn handjes prutsen, de droogkast weer af te leggen en het kleine spook achterna te zitten als hij mijn gsm nog maar eens steelt. Dan profiteer ik wel eens om tijdens zijn middagdutje even tijd te nemen voor mezelf. Me opladen voor de volgende shift waar hij om appeltjes smeekt, bekers water laat vallen of er met een alcoholstift vandoor gaat. Ik ga er niet om liegen, hoe graag ik ze ook zie, thuis zijn met mijn kinderen, ik vind dat vermoeiend. Wat het er niet gemakkelijker op maakt is omgaan met mezelf en mijn slordigheid. Ik probeer het, maar het blijft steeds een strijd met net diè persoon die er iets aan kan veranderen: mezelf. Eén die ik nooit lijk te winnen. Mijn slordigheid verslaat mij. Ik win niet van de slechte gewoonte om niet achter mijn eigen gat op te ruimen. Thuis vind ik het moeilijk om mijn focus op één iets te leggen, ook al omdat ik steeds weer onderbroken word door een pamper, een e-mail, een playmobilpoppetje dat vastzit in een camion of gewoon 15 keer “mamaaaah?”. Als ik aan het koken ben gebeurt het minstens één keer per week dat ik iets laat aanbranden. Was plooien gebeurt in verschillende shiften. Regelmatig moet ik een gewassen keukenhanddoek uit de peuter zijn handen redden of er loopt al eens een kleuter rond met een verse onderbroek op zijn hoofd. Toen ik me vandaag neerzette met mijn “kleurige kalkoenschotel” was het weer om zeep, tussen telefoneren en kijken naar Mijn Pop-Up Restaurant door was ik enigszins “vergeten” dat de keuken nog moest opgeruimd worden. Met mijn bord leeg, mijn maag gevuld, Linus stemmetje door de babyfoon taterend, kom ik terug in de keuken:

Shit. Een catastrofe. Elke vrije dag opnieuw ziet mijn keuken er ’s middags zo uit. Hoe is het mogelijk? Ik word er moedeloos van. En het is puur mijn eigen schuld.

Na een koffietje en een tandje bij ziet het er zo uit:

Toch stukken aangenamer om in te vertoeven, al zeg ik het zelf. Ik hou dat beeld voor mij als ik de chaos creëer, het is vaak in mijn gedachten, maar toch lijk ik mijn slechte gewoontes niet te overwinnen. En de kinderen maar stimuleren om op te ruimen!

februari 18, 2017februari 18, 2017

Het potje

“Mama, kun je mij helpen, ik wil het Simpsonspotje voor mijn cornflakes”. Ik ben een grote voorstander van zelfstandigheid en ik verwacht van mijn 5-jarige dat hij op zijn ééntje zijn ontbijt klaarmaakt. Hij houdt zes andere soeppotjes tegen zijn borstkas terwijl hij het befaamde Simpsonspotje in de andere hand houdt. Ik kan net op tijd de zes gebloemde potjes uit zijn handen helpen om alles in veiligheid terug te plaatsen. Kinderen hebben – net als heel veel volwassenen- toch een voorkeur voor bepaalde tassen of kommetjes. Zelf hou ik ook het liefst van de Suske en Wiske-tas op het werk, hier zijn dat mijn Douwe Egbertstassen met de dikke boord. Ik laat hem dan ook klungelen om dat Simpsonspotje te krijgen. “Dat is van nonkel Roderik hé” zegt hij soms. Inderdaad, in onze tienerperiode waren The Simpsons de Minions van die tijd. Overal doken ze op en de merchandising errond was gigantisch. Vermoedelijk ging het Simpsonspotje ook mee naar ons kot. Ik kan me alleszins herinneren dat het altijd in één van onze kasten stond. Er werden cornflakes uit gegeten, chips in geserveerd, pudding in gemaakt. Bart, Lisa, Maggie, Homer en Marge waren er altijd bij. Hoewel Ilja nog maar weinig snapt van The Simpsons vindt hij ze alvast geweldig en het is dan ook goed te begrijpen dat dit zijn lievelingscornflakespotje is.

Vijf seconden later hoor ik een plof. Van over de keukentablet zie ik zijn verschrikte gezicht, als ik dichterbij kom zie ik hem blootvoets staan tussen de scherven. Samen met het potje is ook een klein stukje van mijn hart gebroken maar dat probeer ik te maskeren. De tranen staan in zijn ogen. Compassie vervangt mijn ontgoocheling. Ik ruim het op. Zeg hem dat het niet erg is. “Zo’n dingen gebeuren”.

“Maar ga ik dan vandaag toch nog mijn nieuw carnavalspak krijgen mama?”

We knuffelen, ik vraag hem of hij geschrokken is en verzeker hem dat alles blijft zoals het was. We kopen vandaag een carnavalspak en een nieuw potje. Homer Simpson blijft -zelfs met een stuk uit zijn hoofd – grijnzen.

februari 12, 2017februari 12, 2017

Het uur

5:46. De lakens voelen warm en comfortabel, maar toch forceert mijn gedachtestroom mij eruit. Ik ga “mijn uur” pakken. Het uur dat ik al enkele weken mis. Het uur waarop mijn lichaam, mijn hersenpan, mijn handelingen compleet en alleen maar voor mij zijn. Ik begrijp Frank Vander Linden als hij zingt: de stilte is oorverdovend. De koffie sijpelt langzaam door de filter. Een sms van mijn broer die vijf tijdzones verder woont: mijn ouders hebben minstens twee uur vertraging op hun terugreis. Ik zie de planning van de middag veranderen, het stoofvlees dat gisteren twee uur stond te pruttelen zal nu niet meer samen met hen gegeten kunnen worden. Ik forceer mijn gedachten terug naar mezelf, stoofvleesissues zijn voor later. De koffie is klaar. Als er al een lijst zou bestaan waarop ik de beste momenten van een dag zou quoteren dan zou “de eerst slok koffie” misschien wel op één staan. Ik besef dat “van thuis uit werken” voor mij echt zou betekenen dat ik nog steeds mijn huis zou moeten verlaten om elders mijn werk te verrichten. Het zou me ook zwaar vallen om binnen bepaalde uren van een dag een creativiteit op te roepen, de inspiratie om iets te schrijven komt soms op een heel onverwacht moment, als ik met mijn handen ver weg van een toetsenbord ben. Respect voor freelancers die het klaarkrijgen, die de knop kunnen omdraaien eens ze eraan beginnen. De ogen toe voor de omgeving, de hersenkronkels op scherp. “Dat ik de dingen maar eens meer de dingen moet laten zijn” zei hij gisteren tegen mij. Uit alles wat ik doe stroomt extra werk, extra uren die ik niet meer “mijn uur” kan noemen. Ik moet voor mezelf uitmaken wat me energie geeft en wat me energie kost, de hele week plannen om een activiteit voor het vrijwilligerswerk op poten te zetten, rondmailen, boodschappen doen, gerief samenrapen. Ik foeter wel eens. Maar het moment waarop iedereen de baby’s masseert tijdens de sessie die ik hielp organiseren, als ik de jonge mama’s en de kirrende baby’s fotografeer, dan ontspan ik. Bij het afwassen van de koffietassen zie ik mijn zonen toekomen met hun vader “wij hebben in een camion gezeten zojuist!!”. Het gevoel dat mij soms bezighoudt vervalt, want tijdens het vrijwilligerswerk ben ik er niet voor hen maar voor 15 andere mensen met kinderen. Na de afwas vertrekken we alle vier samen naar huis. Ik neem me voor om niet meer te stressen over het feit dat ik “mijn uur” nog niet heb gehad. Het komt wel. Net als de inspiratie om te schrijven over dat irritante ventje op mijn schouder met zijn tikkend klokje. Ik probeer hem soms weg te vegen, achterwaarts. Soms valt hij wel eens, maar altijd, altijd klimt hij vastberaden weer naar boven. “Neem je uur”.

februari 1, 2017

teveel pipi en te weinig notitieboekjes

“Ik probeer altijd in te schatten waar je volgende blog over zal gaan”. Mijn echtgenoot, tegen mij deze week. “Als ik het zelf eens wist” was het antwoord. Ik heb namelijk geen blogplan. Er wordt hier (behalve de 10 things i love about you-reeks) niets op voorhand geschreven en ingepland. Dat staat in feite wel een beetje in schril contrast met de regelnicht die ik anders pretendeer te zijn. De oudste zoon is ziek thuis, de jongste hangt aan mijn been deze voormiddag, maar ik probeer tijd te nemen om letterlijk tussen de appelmoes en de pampers door iets te schrijven, mijn vingers jeuken. Gisteren had ik een kleine nota gemaakt op mijn hand. “NM” het was een blogideetje maar mijn afkorting is zo danig onduidelijk dat ik niet meer weet wat het juist inhoudt. So far voor geheugensteuntjes.

Wat ik de laatste weken uitgespookt heb:

Geregel. Dan toch een regelneef. Mijn ouders bezoeken mijn broer voor tien dagen. De opvang van de kinderen tijdens mijn avonddiensten wordt verdeeld over de andere oma en de echtgenoot die zijn agenda moest bijwerken. Hopelijk genieten ze van hun tripje. Jaloersheid is mij niet bekend maar ik moet nu wel toegeven dat het gemis doorkomt. Ik zag mijn schoonzus al 15 maanden niet meer, mijn broer zag ik het laatst in juli. In mei komen ze gelukkig naar België.
Gelopen: Jawel, na het hele rug-debacle ben ik sinds deze week weer rustig aan beginnen lopen. Eerst 2 km, gisteren ging ik voor 4 km. My god wat heb ik het gemist. Zalig toch om buiten te zijn.
Geweightwatched: ge-WAT?? Jawel, ik volg vooral mijn liefste in zijn strijd tegen de kilo’s maar zelf heb ik er ook deugd van om meer op mijn eten te letten, zeker nu het lopen even op een laag pitje staat. Ik weet wel dat ik een grote snoeper ben en ik kan eten als een vent. Letterlijk. Wij eten even veel. Zo’n all-you-can-eat-buffet: daag mij niet uit! Nu ik zie wat ik -volgens de weightwatchersmensen- maar nodig heb om de dag door te komen besef ik wel dat ik echt teveel at. Twee volle borden middagmaal, in feite heb ik met één genoeg, maar als er nog plaats was voor één, dan ging er nog één in. Het doet er ook veel aan dat mijn tanden nog steeds niet in orde zijn, want ik eet veel trager en alles gaat in kleinere stukken waardoor ik toch rapper een voldaan gevoel heb. Gestart op 17 januari met als resultaat op 1 februari: -3kg en geen dag honger gehad. Ik doe nog even verder.
Gepoetst: de badkamerkast. Alles krijgt regelmatig een wreef bij ons, maar zo de binnenkant van de badkamerkast, dat wordt wel eens vergeten. Blijkbaar bezit ik oorringen

Ok, je moet niet bij mij zijn om het groot goud te komen stelen, de meeste dingen komen uit de H&M of andere ketens. Maar er is blijkbaar een tijd geweest dat ik regelmatig oorringen droeg. Twee kinderen met grijpgrage handjes later zijn de gaatjes in mijn oren gewoon toegegroeid. In het andere kastje is mijn lief zijn baardliefde serieuze proporties aan het aannemen

Gekeken: naar de digitale TV. Jawel, vanaf deze week kijk ik weer naar een aantal programma’s op TV, hoe minder brains ik ervoor nodig heb hoe beter. Starten met Blind Getrouwd, overgaan naar Mijn Pop-Up Restaurant en vanavond -oh yes- Temptation Island. Are you ready? I sure am! (en niet te vergeten: De Mol volgende week)

Gegeten: met het weightwatchen vooral: veeeeeel fruit en groenten, serieus, ik moet er keiveel pipi van doen. Het ene gerecht dat ik uit mijn onervaren mouw schud al beter dan het andere. Zo gooide ik een portie van een groenteschotel regelrecht in het compostvat omdat het absoluut geen beetje smaak had! Ik ben sowieso geen grote groentefanaat wat het opletten wel bemoeilijkt, maar ik compenseer met extra fruit. Bij de Griek waar we vorig weekend een afspraak hadden kun je echter zo lekker eten dat punten tellen echt zonde is, dus neen, dan even niet. Ja, je voelt het al komen: ik suck in diëten.

Gekocht: “Daar komen de vliegen” de nieuwe roman van David Pefko. Als mensen mij om een boekentip vragen (dat gebeurt eigenlijk nooit, dus ik weet niet waarom ik dat schrijf) dan vergeet ik altijd om “Het Voorseizoen” te noemen. Nochtans vind ik het één van de beste boeken die ik ooit las. Pefko won er 2012 de Gouden Boekenuil mee, dat zegt ook al iets denk ik. Toen ik twee weken geleden naar Boekenhuis Theoria trok op mijn vrije middag was het nog niet uitgekomen, maar gewoon daar zijn, in die boekhandel. Rondsnuffelen. Op mijn gemak neuzen tussen de boeken, draaien aan het kaartjesrek en zwijmelen in het geweldige interieur van het nieuwe pand: topmiddag!

en neen, ik heb geen notitieboekjes gekocht. Al moet ik zeggen dat het wel serieus jeukte.