Liese

Page 58 of 117

november 2, 2016

De Romeo’s mogen mij bellen indien nodig…

Tijdens een dinner party maandagavond hadden we het over materialisme en hoe mensen met minder gerief jaloers kunnen zijn op anderen die het breder hebben. Ik weet niet goed hoe dat bij mij zo geëvolueerd is, maar ik ben eigenlijk niet jaloers op andermans bezit. Ja, ik kan geloven dat er nu mensen zijn die denken: “Ja, dat zal wel” of “je hebt hier juist zitten schrijven over die hele bergen speelgoed in uw living” maar het is echt zo. Ik kan me niet voorstellen dat ik mij slecht zou voelen als iemand anders de nieuwste iPhone in zijn sjakosj heeft en ik het moet doen met een simpel model. Als mensen op reis gaan ben ik gezond jaloers in die zin dat ik er soms naar verlang om eens weg te zijn van thuis. Gaan ze naar locaties waar ik zelf naartoe wil, dan zeg ik: “Oh zalig, dat wil ik zelf ook wel nog eens zien”. Maar ik ben niet ongezond afgunstig op dat moment. Sommige dingen heb je, andere dingen heb je niet.

Ik lees veel blogs, ben actief op Instagram en in mindere mate op Facebook. We worden er constant aan herinnerd dat we iets niet zijn: er zijn mensen die zonder trainen beter en veel vlugger lopen dan ik. Er zijn bloggers die 1000x beter schrijven en onwijs mooie foto’s integreren. Sommige mensen slagen erin om meer boeken te lezen, of in elk geval betere boeken. Anderen hebben dan weer een hoger diploma, een betere functie of kunnen met een privéjet gaan werken.

Het volgende kan misschien melig en onecht overkomen: eigenlijk ben ik gewoon tevreden met wat ik heb. Misschien komt het voor anderen wel weinig ambitieus over om niet te behoren tot een groep “die altijd maar meer en beter wil”. Maar als ik zelf niet die drang voel om bepaalde aspecten in mijn leven te gaan verbeteren, om vlugger te lopen, om pittiger te schrijven. Als ik me ok voel bij het aantal boeken dat ik lees of de kwaliteit ervan. Niemand hoeft neer te kijken op iemand met een lager diploma ook al wordt dat heel veel gedaan. We zijn allemaal begonnen met “aap” en “vis”, sommigen zijn iets slimmer, anderen iets handiger. Sommige vrouwen zijn veel mooier, er zijn er met een strakker lichaam of een gave huid, dat is zo. Ik streef niet naar een hogere functie. In de toekomst wil ik graag nog verder studeren, maar dan zuiver als zelfontplooiing. Het is goed zoals het nu is.

Over afgunst las ik vandaag een interessant stuk op Charliemagazine. Ann Joris schrijft:

“Ik kan moeilijk het gevoel wegstoppen dat ik alles wat ik online zie, ook moét doen, moét hebben of moét zijn”

Ik vrees dat veel mensen zich spiegelen aan de onwerkelijkheid van het internet. Ja, ik vind het ook gezellig om foto’s te delen, om te schrijven over mijn en ons leven, maar ik doe dit niet om anderen de ogen uit te steken, of met een andere bedoeling dan “gewoon schrijven” of “gewoon de foto delen”. Als iemand mij verontschuldigend vertelt dat ze mijn blog niet lezen, dan lig ik daar totaal niet wakker van en dat zeg ik hen ook.

Blij kunnen zijn met wat je hebt, dat vind ik de grootste rijkdom.

Als je opkijkt van je smartphone, laptop of tablet en je ziet een zonsondergang als deze van daarjuist, dan besef je toch wel dat de mooiste dingen vlak onder je neus liggen. Het zou verdikke nog een mooie titel voor een schlager kunnen zijn.

oktober 30, 2016

Veelgoed (en Kristof Calvo)

Met het oog op de komst van de goedheilig man binnenkort (Sint-Maarten in ons geval) sorteerde ik gisteren het speelgoed van de jongens. Ik leer hen al vroeg dat ze moeten opruimen, maar soms vliegt het wel eens door elkaar in de bakken en dat stapelt zich jammer genoeg razendsnel op. Dan vind ik Noppers tussen de Duplo en legerventjes in de auto-bak. In de boekenkast puilen de kinderboeken uit. Door het leeftijdsverschil is er momenteel ook een grote variatie: robuust peutermateriaal vs fijn gerief zoals Lego. Eerder in de week had ik me al een uurtje of twee bezig gehouden met het heropbouwen van Ilja’s Legosets. Ongelooflijk hoeveel. Een werfwagen? Aah van bij Peter Tom? Ik kan ook niet meer bijhouden welke Playmobilsets er in ons huis aanwezig zijn. Hebben wij echt een piratenboot? Ohja, èn een cargoboot? Vanmorgen kwam Ilja af met een playmobilpoppetje dat ik nog nooit had gezien.

img_20161030_081328

’t Is Kristof Calvo!

Ik moet toegeven dat dat wel meer gebeurt, dat er ineens speelgoed opduikt dat ik niet ken of vergeten was. Elke set gaat in een aparte bak. Met geweldige meters en een peters en twee paar fantastische grootouders loopt het voor mijn kinderen al vlug op (waarvoor oneindig veel dank lieve schatten, dat bedoel ik niet!) Met de geboorte van Linus vorig jaar werd Ilja ook regelmatig door bezoekers verwend. Zelf investeer ik ook liever in Lego of Playmobil (met de Sint en hun verjaardag) omdat ik weet dat het nog jaren zal meegaan. Bij de grootouders ligt nog Lego en Playmobil van toen wij kind waren. Ik geef dat ook regelmatig als tip omdat Linus er later ook nog plezier aan zal hebben. ’t Is eigenlijk wreed, ik was beschaamd met al dat speelgoed en binnenkort komt er een nieuwe lading van de twee sinten (Ahja, met een echtgenoot die niet uit de westhoek komt delen mijn kinderen nog eens bij hun grootouders van Sinterklaas ook). Ik weet dat ik een paar dingen zou kunnen wegschenken aan kinderen die het minder breed hebben, maar ik wacht nog even tot Linus het “grotere” speelgoed is ontgroeid. In sommige steden is er ook een initiatief zoals “Stokpop” waar je speelgoed leent zoals je boeken leent in de bib. Het spreekt voor zich dat ik daar momenteel nog geen bezoek moet aan brengen, maar misschien kan ik later wat speelgoed naar daar brengen, zo kunnen andere mensen er ook iets aan hebben.

En bij jullie? Hebben de kinderen ook zoveel speelgoed of is dat eerder beperkt? Maken jullie gebruik van zo’n systeem als De Stokpop?

oktober 23, 2016

Van zondag tot zondag

Zondag 16 oktober +- 7u

Linus krijgt nog net zijn ochtendflesje alvorens ik naar Ieper vertrek waar ik met mijn vriendin heb afgesproken om samen naar de start van de Ieper Trail te vertrekken.

Zondag 16 oktober +- 10u

ieper-trail-2016-zps

Lopend door de winkel ZPS in Ieper tijdens de Ieper Trail. Het was opnieuw een heel gevarieerd parcours door veel interessante locaties waar ik nog nooit was geweest. Uiteraard was de leefgroep waar ik werk de beste locatie! Supertof!

Zondag 16 oktober +- 15u

Buren bij kunstenaars. Mijn vriendin Roselinde opent weer haar atelier om haar schilderwerken tentoon te stellen. Op haar website kun je meer over haar werk lezen. Ze was als kind al enorm creatief en it runs in the family bij haar thuis. Blij dat ik sinds dit jaar ook een echte R.Kino in mijn living heb!

Woensdag 19 oktober +- 7u

Ik vind dit recept in de reclamefolder van Colruyt en ik moet aan Kelly haar post denken over de soepmaanden. Meer Kelly op vrijdag trouwens.

Woensdag 19 oktober +- 13u

Samen met Ilja in Plopsaland. Hij was al sinds de aankomst “begoest” om met het treintje mee te gaan dat door het park rijdt. Toen we er eindelijk op zaten kon het niet meer op. Q-time noemen ze zoiets denk ik.

Donderdag 20 oktober 9u15

Ik bezoek mijn vriendin Ann-Sophie en haar baby’tje. Ik geef geen ongemeende complimenten en ze weet het, maar amaai: wat een mooi manneke!

Vrijdag 21 oktober 9u35

Het lukt mij om met de dreumes in huis de koelkast volledig uit te kuisen. Zo’n werkje waar je achteraf nog dagenlang plezier van hebt vind ik. En het is een klein trekje van mij maar ik kan niet anders dan alles zo recht mogelijk terug te zetten.

Vrijdag 21 oktober 10u15

Linus wordt het wachten tijdens de frigokuis beu en ik neem hem mee om te gaan wandelen. Het is die ochtend prachtig herfstweer en ik kan de stappen wel gebruiken gezien ik de hele week nog niet heb gelopen. Op het wandelpad -met ons huis reeds in zicht- moet ik echter rechtsommekeer maken en zowat een kilometer omlopen omdat de modderpoelen echt niet toegankelijk zijn, bugaboo of niet.

Vrijdag 21 oktober 19u15

Kelly geeft een boeiende lezing over de verschillende nationaliteiten die je kan terugvinden in Ieper. Aangeland is een interessante voorstelling waarbij de oorsprong van sommige nationaliteiten uit de doeken wordt gedaan. Ik kan je wel zeggen: ze kan al zo goed spreken als ze kan schrijven!

Vrijdag 21 oktober 21u15

Ik arriveer op een homeparty bij de Ieper Trail-vriendin (zie zondag 16/10). “Heppy People” (jawel, de e is juist) stelt er zijn verschillende merken voor en ik twijfel tussen een sjaal en een ander item. Het werd het ander item.

Zaterdag 22 oktober 16u

We bezoeken de meter van Ilja en haar gezinnetje. Zes jaar geleden kregen we van mijn nichtjes (die in hetzelfde dorp als meter wonen) op ons huwelijk een biermand waarbij een extreem lekkere zak baconchips zat. Al ZES jaar zit ik -elke keer als ik door dat dorp passeer- te denken “ik moet naar die winkel om te kijken of ze die chips nog hebben” . En nu is het eindelijk zover. De mannen beslissen om biertjes te kopen in die lokale drankencentrale. Ik denk dat er op dat moment letterlijk een lampje gaat branden boven mijn hoofd “DIE CHIPS!”. Komen ze twintig minuten later wel niet toe met zo’n zak zeker?

en halleluja in the sky: ze zijn nog even lekker als zes jaar geleden! (en misschien kun je ze ook gewoon kopen in de Colruyt, ik weet het eigenlijk niet, in mijn hoofd verkopen ze die enkel bij Tommelein!)

Zondag 23 oktober 10u55

Ik leg een nieuw tafellaken op in de living. Mijn familie en schoonfamilie komt kip met frietjes eten ten voordele van de school van Ilja. Ik haal alles af zodat Linus kan tukken terwijl we op ons gemakje eten. Zo’n kip uit zo’n zak, hoe vettig dat ook mag zijn, ik kan dat toch niet zelf maken hoor, met dat hemelse korstje.

Zondag 23 oktober 15u40

We wandelen “De Sjarettenwandeling” die werd uitgestippeld door De Kinderbrouwerij. Verdikke zeg: koud! Gelukkig had ik Linus goed ingeduffeld en droeg Ilja zijn muts en winterjas want ik had me serieus mispakt. Toch weer 4km op de fitbit-teller, ok, het is niet veel maar alle beetjes helpen. Op de binnenkoer van de brouwerij liggen allerlei volksspelen maar door de koude gaan we vlug binnen een warme chocomelk bestellen.

Zondag 23 oktober 17u45

Terwijl we weg waren heeft de Roomba zijn toertje gedaan. Nu dat alles op hoogte staat neem ik mijn trekker en dweil en maak de vloer weer proper. Er komen wederom 5 emmers water aan te pas. Onvoorstelbaar.

Zondag 23 oktober 19u33

Uw nederige blogschrijfster eindigt deze post. Subiet in mijn chillbroek de overschot van die geweldige baconchips oppeuzelen en naar De Slimste Mens Ter Wereld van donderdagavond kijken. Er was precies weinig tijd het voorbije weekend om dat nog erbij te nemen.

oktober 20, 2016

Grote kleine jongen

Het viel me al op terwijl ik door mijn foto’s scrolde: de oudste zoon krijgt toch soms wel minder aandacht dan de jongste. Hij hangt ook niet de hele tijd aan mijn been, roept me toe vanop afstand als hij iets wil weten of komt het gewoon vragen. Hij doet me er soms aan herinneren dat het gemakkelijker wordt als ze ouder zijn. Je hoeft geen pampers mee te zeulen als je ergens gaat, je kunt al eens zeggen dat ze hun neus moeten snuiten in plaats van 27 keer per dag een doekje te zoeken. Zelfs terwijl ik de eerste alinea van deze blogpost schrijf moet ik vier keer ingrijpen: het ventilatierooster van de koelkast terug stoppen, vermijden dat het tafellaken wordt gescheurd door een hangende dreumes, een onbetaalde factuur uit diezelfde klauwtjes redden en ja, een neusje vegen. Al dit in nog geen 7 minuten tijd. Een dag met Ilja alleen kan ik dan ook als “rustig” bestempelen.

Het leeftijdsverschil van 4 jaar was een bewuste keuze en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. Toch moet Ilja regelmatig “inbinden” voor zijn broer. Een daguitstap is al niet meer zo evident gezien de kleine pudding nog een middagdut doet. Maar hij begrijpt die dingen, en legt er zich altijd vlot bij neer. Toch vind ik dat niet altijd vanzelfsprekend en doe ik soms wel eens iets met hem alleen. Gisteren nam ik hem mee naar Plopsaland. Toegegeven, ze gaven geen te best weer uit en ik heb nog getwijfeld tot dinsdagavond maar zijn gezichtje op woensdagochtend bij de boodschap straalde zoveel licht, ik vergat al mijn twijfels en begon mijn regenjas te zoeken. “Alleen mama en ik?” Alleen mama en jij.

Zo groot hij is geworden, zo klein is hij nog steeds. Rollercoasters zoals De Draak, die blauwe met zijn helm van Kaatje, die rolschaatsen daar: allemaal geen probleem. Toen ik hem uitlegde dat je achteraan nog meer kriebels voelt was vooraan zitten geen optie meer “Hoho mama, jij kan nogal brullen zeg” Maar die donkere boten in het Plopbos waar lieftallige Plopkabouters in bewegende ballonnetjes liedjes zingen, neen, daar durft hij dan weer niet in. “Alleen als papa ook mee is”.

Hij houdt er niet van dat zijn handen nat zijn. Dat begint meer en meer op te vallen. De klink van de wagen als het geregend heeft, de wipplank op het speelplein, handen wassen als er geen handdoek in de buurt is. Neen, dat is niets voor hem.

In de zwemles beschreef de leraar hem het best toen hij me achteraf aansprak: “Je kunt hem niet opjagen hé?” Inderdaad. Je kunt hem niet opjagen. Ik moet al veel doen voor ik hem op zijn paard krijg, laat staan in zijn kleren. Mijn lief vindt dat een geweldige eigenschap, hij hoopt dat hij ze niet verliest. Zelf vraag ik me soms wel af of dat niet in zijn nadeel gaat spelen. Alles lukt ook the slow way, hij geraakt er ook, maar op zijn dooie gemak. Terwijl de huidige maatschappij nu wel een bepaald tempo heeft waarin we allen meedraaien. Gelijk hoe, het is nog niet aan de orde om er ons druk in te maken. Tot nu toe geraken we overal netjes op tijd. Soms krijg ik er wel eens een extra grijs haar bij.

Vanmorgen vroeg hij “koffiekoekjes” als beleg. Ik dop mijn speculoos-koek in koffie en prak die op zijn boterham. (en dan later verwonderd zijn als hij mijn koffieverslaving erft…)

Als ik op woensdag thuis ben laat ik hem soms het menu kiezen op voorwaarde dat er groenten inzitten. Appelmoes (“groenten”) en daarna appeltaart was de laatste keuze. Dat sneukelen zal hij dan wel weer van zijn ouders meehebben.

Zoals ik reeds schreef: als grote broer moet hij vaak inbinden. Linus maakt al eens een blokkenkasteel stuk of er wordt gestreden om een auto tot kloppens toe. Maar nooit slaat hij terug naar de kleine rugrat. Dat zal later wel veranderen, daar ben ik me wel bewust van maar ik feliciteer hem vaak met zijn broederschap. Hoe goed hij die taak -waar hij in feite niet eens voor gekozen heeft- opneemt, ik merk de liefde voor zijn broer.

en soms kan ik het niet laten om een beetje van twinning te doen. Al is het maar een gelijke muts. En dan komen we alsnog bijna te laat op school, omdat moeder nog perse een foto wil nemen….

oktober 14, 2016

Belfius Ieper Trail

Yes, zondag ben ik weer van de partij op de (2e) Ieper Trail. De loopwedstrijd door de straten en gebouwen van de stad Ieper. Ik mag er dan misschien niet wonen, maar Ieper zit in mijn hart en onder mijn vel. Zijn schoonheid, daar kan ik wel eventjes over doormemmen. Het parcours is een kleine 9 km, maar het voelt helemaal niet zo lang, dat is het effect van door gebouwen lopen vermoed ik. Zelf ben ik nog altijd flink (flink, dat is eigenlijk geen woord hé, dat zeg je tegen je kleuter als hij helpt afdrogen) aan het lopen op mijn eigen trage tempo. Ik loop wekelijks twee keer. Eén toer van 8,6 km en als ik goesting heb de tweede keer een toer van 10km. Anyhow zal ik zondag toch ~~een beetje~~ uitgeput zijn bij de aankomst, want een loopwedstrijd is nog steeds helemaal anders dan de wekelijkse toer waarvan je elk putje en bultje kent. Ik word opgejaagd door andere lopers, dat verstoort mijn ademhaling waardoor ik vlugger energie kwijt ben.

Als ik ga lopen is dat altijd alleen en mèt muziek, zondag zal dat niet anders zijn. Sinds kort ben ik hele hipster, althans dat vind ik toch van mezelf: we werken met spotify. Jaaaa, rol maar met je ogen, dat bestaat inderdaad al heel lang, maar kijk, ik ben nu ook mee. Mijn afspeellijst is nog niet zo uitgebreid want ik gebruik allemaal losse nummers. De volgende 10 nummers zijn momenteel mijn favoriete loopnummers, het motto is: hoe vettiger hoe prettiger (en dan spreek ik over de bas):

The hum Dimitri Vegas & Like Mike: in de categorie lekker vettig kan dit wel tellen vind ik.

Ride 21 Pilots.

Het heeft lang geduurd voor ik wist wie dit nummer zingt. Vroeger had ik heel wat apps op mijn gsm onder andere Shazam of iets gelijkaardig, maar nu is mijn gsm direct vol als ik nog iets probeer te downloaden dus wordt het soms zoekwerk.

Watch Out For This (Bumaye) Major Lazor
We Found Love Rihanna. Rihanna sleept mij er altijd door als ik even aan het slabakken ben, is het niet “We Found Love” dan wel met “Umbrella”. Als ik niet aan het lopen ben moet ze mij gerust laten…
Bangarang Skrillex. Ik ben helemaal geen fan van die “tjingeltjangel” zoals ons ma het zou noemen. Maar om te lopen is dit ideaal en enorm opzwepend.

Don’t let me down The Chainsmokers. Je zou bijna denken dat die groepsnaam gewoon vertaald werd uit het Nederlands. Ze klinken gelukkig niet als kettingrokers.
Sofia Alvaro Soler. Een beetje fout mag altijd.
Pomeii of Laura Palmer als het dan toch gelijk is van Bastille. Ik weet het, ze slaan je ermee dood op de radio, maar toch, die begintune van Pompeii is geweldig om volle bak te horen door oortjes.
Euphoria Loreen. Ik leerde dit nummer kennen door Eva Daeleman die het ooit aanprees als het ultieme auto-liedje. Blijkbaar was dit een songfestivalnummer, maar of ze gewonnen hebben dat ga je zelf moeten opzoeken.
Heads will roll Yeah Yeah Yeahs. Dit blijft de ultieme dansplaat en ik moet mij al eens inhouden om geen moveke met mijn handen uit te voeren daar tussen de maisvelden.

Nog leuke opzwepende up-tempo-loopnummers die ik zeker aan mijn playlist moet toevoegen voor zondag?

Zin om mee te doen aan de Belfius Ieper Trail? Pech, het is uitverkocht! Maar er zijn nog mensen die een ticket hebben, misschien kun je daar nog ééntje scoren!

(bronnen: alles YouTube)

oktober 10, 2016

Soep- en andere dagen

Aartsmoeilijk vind ik het soms, dat moederen. Soms denk ik dat ik de enige ben die het eigenlijk gewoon niet kan. Dat ik dat opvoeden maar eens moet gaan uitbesteden, bestaat dat niet: een opvoedster of zo? Ah. Wacht. Fuck.

Ik ben al 14 jaar opvoedster maar nog maar 5 jaar van mijn eigen kinderen. En akkoord, ik moet die dingen niet met elkaar gaan vergelijken, er komt in beide situaties veel bij te kijken, maar er komt weliswaar veel terug in het dagelijkse leven. Zo structureer ik -net als op het werk- regelmatig een situatie voor bij de kleuter. Eerst doen we dit, daarna gaan we dat doen en pas dan is het tijd voor si of la.

Er zijn dagen waarop het goed gaat, de kinderen zijn lief, er is warm eten voor iedereen (het werd gemaakt door elfjes met groen gespikkelde mutjes) en er wordt maar één keer gezaagd bij het opruimen.

De kleine trucjes die werken geven me energie. Die kleine beetjes doen het soms: na een ochtend in het bos kan ik -door op voorhand in de auto met de oudste af te spreken dat hij direct bij het binnenkomen aan de voordeur zijn kleren uitdoet- een zandbak binnen vermijden. Als ik voorzienig ben geweest en op zondagochtend nog het eten heb staan maken voor de maan-/pedagogische studiedag. Wanneer ik het efficiënt aanpak en de minder dringende zaken bij collect en go noteer om daarna de dringende boodschappen met twee kinderen af te werken. (En daarbij niet mor als er eens wordt geaasd op een bepaald soort dessertpotje dat anders niet wordt meegebracht).

Maar er zijn ook dagen waarop het in de soep draait. Dan zie ik het ineens minder goed zitten dat moederen en ik zou wel kunnen bleiten door stylo-gekrabbel op de muur, waterkots op de vloer en gepureerde lasagne op mijn broek. Iemand gaat ongevraagd aan de haal met een courgette of er moet een onderhandeling worden opgezet rond groenten eten. Op die dagen wordt er wel eens meer “Daarom!” op de eeuwige “waarom”-vraag geantwoord. Het zijn die soepdagen die voor mij demotiverend werken. Hun dekentjes onder hun kinnetje duwen is het moment waarop ik me weer begin op te laden voor de nieuwe dag. De stilte door de babyfoon is het moment waarop ik denk “ohja, een keer ezo en een keer anders” en daarna informeer ik me bij mijn lief rond product om balpenstrepen van het behang te krijgen.

oktober 7, 2016oktober 7, 2016

Head full of thoughts

Wist je dat…

ik het minder vermoeiend vind om een dag voor 10 mensen met een verstandelijke beperking in te staan dan om een dag voor Linus te zorgen? Hoe dat kan? Het kind is overal. Overal waar het niet moet zijn. De voorbije week vond ik een natte pantoffel in mijn versgedraaide was. Ik kon nipt vermijden dat hij de diepvries achter mijn rug uitschakelde en hij danste -handjesdraaiend- op de salontafel. En dan zijn totje als je hem terechtwijst: bruine puppyogen all the way. You gotta love ‘em. Verdikke, het is moeilijk om dan niet in de lach te schieten.
ik voor het eerst hesp rolletjes heb gemaakt. Serieus, ik ben 34 jaar en heb dat nog nooit zo klaargemaakt. Ik lust dat eigenlijk ook niet, maar ik doe het voor mijn lief. Zelf eet ik ze enkel op De Kristien-manier. Kristien is een oud-collega die me leerde witloof eten. Namelijk: gebakken witloof en hesp volledig in stukjes snijden en mengen met de kaassaus. Ik hou niet van de smaak van een stronk witloof, maar zo kleine stukjes, dat gaat nog.

Jawel Tine, dat is jouw creuset-ovenschotel!

diezelfde witloofstronken eerst zwart geblakerd waren doordat ik te aandachtig op mijn laptopscherm zat te staren. Voor een keer waren het geen blogs maar Ticketmaster. Ik stond in de wachtrij voor Coldplaytickets toen het gebeurde. Gelukkig kon ik het fiksen door de buitenste blaadjes netjes in het afvalbakje te deponeren en alles te verdoezelen met de hesp.
ik nog getwijfeld heb om tickets voor Coldplay te bestellen. Ik ben fan van het eerste uur maar hun stijl is zo keihard veranderd en de laatste cd’s heb ik niet eens gekocht. Die eerste nummers zoals “Trouble” of “The Scientist”, dat valt niet meer te vergelijken met die poppytoestanden van nu. Maar kijk, het voordeel van de twijfel, ik ging reeds naar elke toer en zoveel komen ze nu ook weer niet naar België. Achteraf bekeken ben ik toch tevreden met mijn twee (goedkopere) kaartjes, vermoedelijk crappy plaatsen, de laatste singles vind ik namelijk geen 116 euro per persoon waard….
ik dan maar meteen heb besloten dat ik ook naar dEUS wil gaan in de Lotto Arena in februari. Daar waren geen wachtrijen en aangebrand witloof voor nodig.
wij er nog eens met ons twee samen op uit trekken naar ons favoriete Londen. Iets drijft ons altijd naar daar, dat er promoties waren op de Eurostar is uiteraard ook mooi meegenomen! Onze kinderen die worden dan weer niet meegenomen….
Linus gepromoveerd werd tot mommy’s little helper. Omdat hij toch constant rond mij draait krijgt hij allerlei jobs aangemeten: droogkast-vuller, was-voor-aan-het-wasrek-aangever, vaatwasmachinedeur-toeduwer, brenger-van-boekjes-het-is-gelijk-welkééntje. Serieus, iemand zou de sociale dienst moeten bellen om kinderarbeid aan te geven.
het Dolce Gusto-apparaat zijn plek heroverd heeft in de keuken. Hij ging een tijdje op uitstap bij een vriendin die tijdelijk zonder koffiemachine zat, maar nu is hij back in business.

Chococcino, Cappuccino, Lungo, laat maar komen Grietje!

Gaan jullie ook naar Coldplay, Green Day of dEUS?

oktober 3, 2016

En een nieuw blad aan de kalender

September is weggefloept zonder waarschuwing! De opstart van het schooljaar, ik kan me nog heel goed voor de geest halen hoe blij ik was met die 1e september. De terugkeer van de structuur, van tijdig in bed, dekentjes in de zetel en toch nog warm genoeg om in korte broek te gaan lopen. Begin september was het een beetje extreem met de hittedagen, maar we zijn nu toch volop in dekentjesstemming aan het geraken. (ik hoor mijn lief denken: jij bent altijd in dekentjesstemming, en hij heeft gelijk, het mag 25 graden zijn buiten, ik lig ’s avonds altijd onder mijn dekentje). Enkele foto’s die de blog niet haalden (misschien wel mijn IG-account).

Op 2 september kreeg ik een verse schoonzus. Het huwelijksfeest vond plaats knal op het strand in Breskens in beachhouse 25. We werden getrakteerd op een geweldige zonsondergang en een feestje met voldoende Gin Tonic. Wat moet een mens meer hebben? (foto: selfietime met de schoonzus)

Er was kermis in het dorp waar ik opgegroeid ben als kind. We proberen ieder jaar de ovenkoekenworp en ballonwedstrijd mee te pikken. Ovenkoekenworp? Yes, er worden verse ovenkoeken van de kerktoren gegooid en de kinderen mogen rapen dat het een lieve lust is. Need I say more, maar Linus heeft er eigenhandig 4 geraapt, het kind kon met moeite net lopen maar als het is om te eten is hij er als de kippen bij. (foto 1: grote broer en de vriendjes delen chips uit aan Linus, ineens is het heel stil daar. foto 2: ballon gaat wandelen met kind)

Ik was te laat om van het effectieve evenement een foto te nemen, maar mijn grootmoeder beweert hier dat ze net als Ilja op één been kan springen. Ze kondigde het aan maar ik had niet verwacht dat ze het ook effectief ging bewijzen.

Ik deed een weekend nachtdienst, de maandagavond is het dan altijd een fijn weerzien met mijn eigen zetel en keppe-time met de twee ruskabusjes die erin wentelen. Wallen-alert!

Ok, deze is van oktober al, ik ben aan het zeuren maar het ochtendlicht valt altijd binnen in onze living, meestal op het moment dat wij in de keuken zitten waar op dat moment weinig licht is. Het voordeel aan veel ramen is dat je toch overal een sprietje kan meepikken. En ja, Linus draagt geen broek en twee verschillende kousen. Wie heeft er eigenlijk ooit bepaald dat je twee gelijke kousen moet dragen? Die persoon wil ik wel graag eens ontmoeten, ja.

Ohja en op bloggebied was er ook het één en ander te beleven. Zo werd mijn vriendin Ann-Sophie voor de tweede keer mama, haar verhaal kun je hier lezen, ik ging een koffietje drinken bij Kirby die ook een overheerlijke taart voorzag en de bloggersveiling ten voordele van SOS Kinderdorpen loopt nog steeds, er doen zelf nog veel nieuwe bloggers aan mee! Check it out!

september 30, 2016

“Standaardverzending” voor een speciaal project

Vind je de entertain-je-kinderen-tips van Lobke Gielkens in het CM-magazine interessant? Wou je ooit al graag eens op date met de ravissante Erika Van Tielen? (geef maar toe, aanlokkelijk toch?) Een workshop fotografie of een personal styling voor je kleren, lijkt dat wel iets voor jou? Je kunt het krijgen! Op eBay loopt er momenteel een bloggersveiling ten voordele van S.O.S. Kinderdorpen.

sos Het “Simbahuis” is één van hun projecten in Liedekerke waar kinderen in moeilijke leefsituaties gedurende een korte termijn opvang kunnen krijgen. Opvoedster zijnde sprak me dit meteen aan en ik besloot om ook mee te werken aan de veiling die voor dit doel wordt georganiseerd.

Waarop kun je bieden? Op mij eigenlijk. Beetje vreemd misschien, maar ik bied een uitstapje aan doorheen De Westhoek. Samen met mijn echtgenoot kan ik je leiden langs de toeristische trekpleisters van de streek inclusief leuke wist-je-datjes. We starten met een stevig ontbijt en ’s middags is er ook een lichte lunch voorzien (kun je meteen mijn kookkunsten eens beoordelen ook). Bieden kan HIER. (haha, ik ben een item en ik ben gratis verzendbaar).

Of interesseren de andere veilingen je misschien meer? Ga zeker eens een kijkje nemen, klik op “shop it” en dan zie je wat de andere bloggers aanbieden!

september 25, 2016

Zondagavond is voor chillbroeken

Zondagavond. Het lief drumt. Op verplaatsing gelukkig. De roomba stofzuigt de keuken terwijl ik Linus klaarmaak om te gaan slapen. Hij pruttelt tegen. Zoals altijd als hij op het verzorgingskussen ligt. Een kwartier, een grote fles melk en veel keptjes later ligt hij nog na te vertellen van het weekend door de babyfoon. Vooral het bezoek aan het rusthuis heeft indruk nagelaten. Hij werd er door elke oma aangesproken en duwde eigenhandig een rolwagen vooruit, jawel, terwijl er iemand in zat. Ilja kijkt naar iets kwek-achtig op tv en laat daarbij zijn hoofd al op de boord van de zetel rusten. Ik poets de keuken terwijl de roomba de gang stofzuigt. In een mum van tijd is die droog door de avondzon en een zuchtje frisse lucht. Als Dora begint te zingen van “Het lukte, het lukte, yeah, yes we dit it!” (ik zing altijd mee, ik kan er niet aan doen,ook al is ze semi-irritant) geeft ze het startschot van het slapengaan-ritueel bij Ilja. Ondertussen ben ik al bezig met het opdrogen van de livingvloer. Mijn poetshulp komt op dinsdagochtend de hele boel kuisen en op zondagavond is het water alweer donkerbruin als ik het in de spoelbak giet. Onvoorstelbaar hoe vlug alles vuil wordt. Om 19u liggen de twee rascals in bed en kan ik mijn stoelen alweer op zijn plaats draaien. Zondagavonden zijn voor opruimen, in mijn hoofd en in mijn huis.

Ik doe een oude t-shirt aan en de chillbroek die ik van mijn broer “erfde” toen hij verhuisde. Pieter sloeg hem gisteren al aan, maar vandaag sla ik vlug mijn slag nu hij er niet is. Ik denk aan Schanulleke. Ze kwam al twee dagen niet meer thuis. Ik miste ze toen ik alle deuren openzette om de tocht erin te steken. Normaal catwalkt ze altijd door mijn natte vloer waarop ik haar steevast terug buitenjaag. Het eten dat ik deze middag in haar bordje legde is onaangeroerd gebleven…Als dat maar goed komt.

Zondagavond is er tijd om het hoofd leeg te maken, niets speciaals meer te doen. En aan de kat te denken.