Liese

Page 57 of 118

maart 7, 2017

Over ècht luisteren

Het lijkt een beetje alomtegenwoordig of misschien denk ik dat alleen maar. Ik volg een aantal mensen online (en irl) die te kennen gaven dat ze problemen hebben om zwanger te worden. Vele keren lees of hoor ik in hun verhaal dat de druk hierrond heel hoog ligt. Voor veel mensen is zwanger worden ook gewoon een eitje (en een zaadcel, padum!). Maar er wordt bij bevruchte eitjes niet altijd stilgestaan bij het feit dat het voor veel koppels (of singles) niet van een leien dakje loopt. Laatst schreef Kelly dat het bij hen ook niet zo eenvoudig is verlopen en dat ze daar weinig over sprak of schreef. Eva doet dan weer het omgekeerde en gebruikt haar cartoons en (sociale) media om hierover te ventileren. Als reactie op de post van Kelly schreef ik dat ik maar al te goed begreep waarom ze hier geen ruchtbaarheid aan gaf. Het valt me op dat in veel reacties mensen hun eigen verhaal willen brengen. Daarbij wordt niet altijd gereageerd op wat gezegd of geschreven wordt, maar staat er alleen wat ze zelf meegemaakt hebben. Ik begrijp dat volkomen, een verhaal roept een ervaring op en die wil je delen. Of iemand voelt zich aangesproken of verdrietig rond een thema en wil dit delen met de persoon die het thema aankaartte. Sommige mensen reageren misschien ook wel heel ongepast. Eva tekende zelf een goeie cartoon waarbij ze perfect illustreert wat ik bedoel:

handige tips eva mouton

bron: Facebook Eva Mouton

De cartoon is grappig maar tegelijk ook schrijnend vind ik. En het is een oefening die ik heel vaak voor mezelf maak als iemand een probleem aankaart: zo gepast mogelijk reageren. Ik ben er zeker van dat je zoiets kan trainen. Ik probeer niet vanuit mezelf te vertrekken op dat moment maar vanuit de persoon die voor me zit. Moeilijk! Echt moeilijk om niet in het “bij ons was het….” of “je moet eens dit of dat…” te vervallen. Om niet met tips te strooien of standaard peptalks.

handige tips deel 2

bron: Facebook Eva Mouton

Als er skills zijn die ik me wil aanmeten dan is het wel zoiets. Erkenning bieden, niet veroordelen, luisteren en gepast reageren. Ik heb nog een lange weg te gaan…

februari 27, 2017februari 27, 2017

Onderwijl

on·der·wijl (bijwoord) : ondertussen

Ik wou het de titel “binstwille” geven. “In tussentijd” kon ook. Maar “binstwille” is zo’n lekker West-Vlaams woordje. Zo ééntje dat onder mijn vel zit.

Ik scrol soms door mijn foto’s, hier en daar een shotje waar ik misschien iets mee wil doen op de blog. Misschien ook niet. Zes foto’s, met zes verhalen van wat er binstwille aan de hand is.

Er werden poffertjes gesmuld op een druilerige zondagmiddag bij mijn schoonbroer. Als het van mijn klein baasje afhangt eten we de hele dag poffertjes. Hij was dan ook als eerste paraat om voor te proeven. Little boy, big table.

Carnaval kwam voorbij. In Fun verkochten ze pakken aan 4,99 euro. Het lief stond op Batibouw terwijl ik met peuter en kleuter op een helse zaterdagvoormiddag de zoektocht startte. Waarom koop ik nooit iets op voorhand eigenlijk? De pakken van 4,99 euro bleven uiteraard in de winkel en de kassa van Studio 100 werd voor 6 keer meer gespijsd. Let’s face it: als het rap moet gaan varen de principes al eens vlug de deur uit. Laat ons zeggen dat de mama met de brullende peuter gewoon vlug buiten wou zijn uit die drukke Fun. En voor die prijs zat er dan geeneens een masker bij. Gelukkig heeft zijn lieve meter dit opgepikt en de outfit compleet gemaakt.

Zoals ik reeds in mijn vorige post schreef: aan ons middagmaal zit wel eens een zwart randje. Om aangebrande potten proper te krijgen heb ik al menig wondersponsjes en allerhande sprays geprobeerd, maar een simpel suikerklontje doet sinds enkele jaren dienst als pottenschrobber. Die tip pikte ik ergens op van een bewoner tijdens één van mijn stages.

De husband en ik trokken een drietal weken geleden een dagje naar Sluis. In het begin van de winkelstraat word ik altijd binnengezogen in de interieurwinkel om naar deze serviezen te gluren. Pip Studio vind ik geweldig mooi maar door de combinatie van mijn onhandigheid en een beperkt budget is het niets voor ons. Blijft mooi om naar te kijken, dat dan wel weer.

Mijn grootmoeder verhuisde naar het rusthuis in diezelfde periode. Met haar 99 jaar heeft ze teveel zorgen nodig. Toen de verhuisstorm was gaan liggen ging ik op bezoek. Ze zei niet veel, maar was wel vol lof over het uitzicht. Terecht.

Het ruskabusje werd genaaid onder zijn oog op een zondagmiddag. Na een sliding met zijn pantoffels landde hij op de salontafel. En te zeggen dat ik nog even getwijfeld heb om naar de dokter te gaan met het wondje. Het kwam niet echt in mij op dat hij direct zou genaaid moeten worden, ik dacht “misschien best steri-strips op plakken”, met een briefje geld in mijn achterzak, zonder papieren zonder niks vertrok ik naar de dokter van wacht waar we met twee volwassenen het krijsende kindje in bedwang hielden terwijl hij vliegensvlug zijn werk deed. Laat ons zeggen dat mijn maag noch mijn hart gemaakt is voor onvoorziene pikuren in kinderkaakjes.

En hoe is het met jullie? Long time no see!

februari 24, 2017februari 24, 2017

Worst Housewife Ever part how much?

Het kan gebeuren dat ik op middagen alleen thuis wel eens voor de TV eet en mijn honger naar reality-tv stil in combinatie met een portie verse spaghetti of in deze tijden een weightwatchers-gerechtje. Ik neem het er wel eens van na een voormiddagje met een hyperactieve peuter in huis. De hele voormiddag ben ik bezig tussendeuren dicht te doen, legomannekeshelmpjes uit zijn handjes prutsen, de droogkast weer af te leggen en het kleine spook achterna te zitten als hij mijn gsm nog maar eens steelt. Dan profiteer ik wel eens om tijdens zijn middagdutje even tijd te nemen voor mezelf. Me opladen voor de volgende shift waar hij om appeltjes smeekt, bekers water laat vallen of er met een alcoholstift vandoor gaat. Ik ga er niet om liegen, hoe graag ik ze ook zie, thuis zijn met mijn kinderen, ik vind dat vermoeiend. Wat het er niet gemakkelijker op maakt is omgaan met mezelf en mijn slordigheid. Ik probeer het, maar het blijft steeds een strijd met net diè persoon die er iets aan kan veranderen: mezelf. Eén die ik nooit lijk te winnen. Mijn slordigheid verslaat mij. Ik win niet van de slechte gewoonte om niet achter mijn eigen gat op te ruimen. Thuis vind ik het moeilijk om mijn focus op één iets te leggen, ook al omdat ik steeds weer onderbroken word door een pamper, een e-mail, een playmobilpoppetje dat vastzit in een camion of gewoon 15 keer “mamaaaah?”. Als ik aan het koken ben gebeurt het minstens één keer per week dat ik iets laat aanbranden. Was plooien gebeurt in verschillende shiften. Regelmatig moet ik een gewassen keukenhanddoek uit de peuter zijn handen redden of er loopt al eens een kleuter rond met een verse onderbroek op zijn hoofd. Toen ik me vandaag neerzette met mijn “kleurige kalkoenschotel” was het weer om zeep, tussen telefoneren en kijken naar Mijn Pop-Up Restaurant door was ik enigszins “vergeten” dat de keuken nog moest opgeruimd worden. Met mijn bord leeg, mijn maag gevuld, Linus stemmetje door de babyfoon taterend, kom ik terug in de keuken:

Shit. Een catastrofe. Elke vrije dag opnieuw ziet mijn keuken er ’s middags zo uit. Hoe is het mogelijk? Ik word er moedeloos van. En het is puur mijn eigen schuld.

Na een koffietje en een tandje bij ziet het er zo uit:

Toch stukken aangenamer om in te vertoeven, al zeg ik het zelf. Ik hou dat beeld voor mij als ik de chaos creëer, het is vaak in mijn gedachten, maar toch lijk ik mijn slechte gewoontes niet te overwinnen. En de kinderen maar stimuleren om op te ruimen!

februari 18, 2017februari 18, 2017

Het potje

“Mama, kun je mij helpen, ik wil het Simpsonspotje voor mijn cornflakes”. Ik ben een grote voorstander van zelfstandigheid en ik verwacht van mijn 5-jarige dat hij op zijn ééntje zijn ontbijt klaarmaakt. Hij houdt zes andere soeppotjes tegen zijn borstkas terwijl hij het befaamde Simpsonspotje in de andere hand houdt. Ik kan net op tijd de zes gebloemde potjes uit zijn handen helpen om alles in veiligheid terug te plaatsen. Kinderen hebben – net als heel veel volwassenen- toch een voorkeur voor bepaalde tassen of kommetjes. Zelf hou ik ook het liefst van de Suske en Wiske-tas op het werk, hier zijn dat mijn Douwe Egbertstassen met de dikke boord. Ik laat hem dan ook klungelen om dat Simpsonspotje te krijgen. “Dat is van nonkel Roderik hé” zegt hij soms. Inderdaad, in onze tienerperiode waren The Simpsons de Minions van die tijd. Overal doken ze op en de merchandising errond was gigantisch. Vermoedelijk ging het Simpsonspotje ook mee naar ons kot. Ik kan me alleszins herinneren dat het altijd in één van onze kasten stond. Er werden cornflakes uit gegeten, chips in geserveerd, pudding in gemaakt. Bart, Lisa, Maggie, Homer en Marge waren er altijd bij. Hoewel Ilja nog maar weinig snapt van The Simpsons vindt hij ze alvast geweldig en het is dan ook goed te begrijpen dat dit zijn lievelingscornflakespotje is.

Vijf seconden later hoor ik een plof. Van over de keukentablet zie ik zijn verschrikte gezicht, als ik dichterbij kom zie ik hem blootvoets staan tussen de scherven. Samen met het potje is ook een klein stukje van mijn hart gebroken maar dat probeer ik te maskeren. De tranen staan in zijn ogen. Compassie vervangt mijn ontgoocheling. Ik ruim het op. Zeg hem dat het niet erg is. “Zo’n dingen gebeuren”.

“Maar ga ik dan vandaag toch nog mijn nieuw carnavalspak krijgen mama?”

We knuffelen, ik vraag hem of hij geschrokken is en verzeker hem dat alles blijft zoals het was. We kopen vandaag een carnavalspak en een nieuw potje. Homer Simpson blijft -zelfs met een stuk uit zijn hoofd – grijnzen.

februari 12, 2017februari 12, 2017

Het uur

5:46. De lakens voelen warm en comfortabel, maar toch forceert mijn gedachtestroom mij eruit. Ik ga “mijn uur” pakken. Het uur dat ik al enkele weken mis. Het uur waarop mijn lichaam, mijn hersenpan, mijn handelingen compleet en alleen maar voor mij zijn. Ik begrijp Frank Vander Linden als hij zingt: de stilte is oorverdovend. De koffie sijpelt langzaam door de filter. Een sms van mijn broer die vijf tijdzones verder woont: mijn ouders hebben minstens twee uur vertraging op hun terugreis. Ik zie de planning van de middag veranderen, het stoofvlees dat gisteren twee uur stond te pruttelen zal nu niet meer samen met hen gegeten kunnen worden. Ik forceer mijn gedachten terug naar mezelf, stoofvleesissues zijn voor later. De koffie is klaar. Als er al een lijst zou bestaan waarop ik de beste momenten van een dag zou quoteren dan zou “de eerst slok koffie” misschien wel op één staan. Ik besef dat “van thuis uit werken” voor mij echt zou betekenen dat ik nog steeds mijn huis zou moeten verlaten om elders mijn werk te verrichten. Het zou me ook zwaar vallen om binnen bepaalde uren van een dag een creativiteit op te roepen, de inspiratie om iets te schrijven komt soms op een heel onverwacht moment, als ik met mijn handen ver weg van een toetsenbord ben. Respect voor freelancers die het klaarkrijgen, die de knop kunnen omdraaien eens ze eraan beginnen. De ogen toe voor de omgeving, de hersenkronkels op scherp. “Dat ik de dingen maar eens meer de dingen moet laten zijn” zei hij gisteren tegen mij. Uit alles wat ik doe stroomt extra werk, extra uren die ik niet meer “mijn uur” kan noemen. Ik moet voor mezelf uitmaken wat me energie geeft en wat me energie kost, de hele week plannen om een activiteit voor het vrijwilligerswerk op poten te zetten, rondmailen, boodschappen doen, gerief samenrapen. Ik foeter wel eens. Maar het moment waarop iedereen de baby’s masseert tijdens de sessie die ik hielp organiseren, als ik de jonge mama’s en de kirrende baby’s fotografeer, dan ontspan ik. Bij het afwassen van de koffietassen zie ik mijn zonen toekomen met hun vader “wij hebben in een camion gezeten zojuist!!”. Het gevoel dat mij soms bezighoudt vervalt, want tijdens het vrijwilligerswerk ben ik er niet voor hen maar voor 15 andere mensen met kinderen. Na de afwas vertrekken we alle vier samen naar huis. Ik neem me voor om niet meer te stressen over het feit dat ik “mijn uur” nog niet heb gehad. Het komt wel. Net als de inspiratie om te schrijven over dat irritante ventje op mijn schouder met zijn tikkend klokje. Ik probeer hem soms weg te vegen, achterwaarts. Soms valt hij wel eens, maar altijd, altijd klimt hij vastberaden weer naar boven. “Neem je uur”.

februari 1, 2017

teveel pipi en te weinig notitieboekjes

“Ik probeer altijd in te schatten waar je volgende blog over zal gaan”. Mijn echtgenoot, tegen mij deze week. “Als ik het zelf eens wist” was het antwoord. Ik heb namelijk geen blogplan. Er wordt hier (behalve de 10 things i love about you-reeks) niets op voorhand geschreven en ingepland. Dat staat in feite wel een beetje in schril contrast met de regelnicht die ik anders pretendeer te zijn. De oudste zoon is ziek thuis, de jongste hangt aan mijn been deze voormiddag, maar ik probeer tijd te nemen om letterlijk tussen de appelmoes en de pampers door iets te schrijven, mijn vingers jeuken. Gisteren had ik een kleine nota gemaakt op mijn hand. “NM” het was een blogideetje maar mijn afkorting is zo danig onduidelijk dat ik niet meer weet wat het juist inhoudt. So far voor geheugensteuntjes.

Wat ik de laatste weken uitgespookt heb:

Geregel. Dan toch een regelneef. Mijn ouders bezoeken mijn broer voor tien dagen. De opvang van de kinderen tijdens mijn avonddiensten wordt verdeeld over de andere oma en de echtgenoot die zijn agenda moest bijwerken. Hopelijk genieten ze van hun tripje. Jaloersheid is mij niet bekend maar ik moet nu wel toegeven dat het gemis doorkomt. Ik zag mijn schoonzus al 15 maanden niet meer, mijn broer zag ik het laatst in juli. In mei komen ze gelukkig naar België.
Gelopen: Jawel, na het hele rug-debacle ben ik sinds deze week weer rustig aan beginnen lopen. Eerst 2 km, gisteren ging ik voor 4 km. My god wat heb ik het gemist. Zalig toch om buiten te zijn.
Geweightwatched: ge-WAT?? Jawel, ik volg vooral mijn liefste in zijn strijd tegen de kilo’s maar zelf heb ik er ook deugd van om meer op mijn eten te letten, zeker nu het lopen even op een laag pitje staat. Ik weet wel dat ik een grote snoeper ben en ik kan eten als een vent. Letterlijk. Wij eten even veel. Zo’n all-you-can-eat-buffet: daag mij niet uit! Nu ik zie wat ik -volgens de weightwatchersmensen- maar nodig heb om de dag door te komen besef ik wel dat ik echt teveel at. Twee volle borden middagmaal, in feite heb ik met één genoeg, maar als er nog plaats was voor één, dan ging er nog één in. Het doet er ook veel aan dat mijn tanden nog steeds niet in orde zijn, want ik eet veel trager en alles gaat in kleinere stukken waardoor ik toch rapper een voldaan gevoel heb. Gestart op 17 januari met als resultaat op 1 februari: -3kg en geen dag honger gehad. Ik doe nog even verder.
Gepoetst: de badkamerkast. Alles krijgt regelmatig een wreef bij ons, maar zo de binnenkant van de badkamerkast, dat wordt wel eens vergeten. Blijkbaar bezit ik oorringen

Ok, je moet niet bij mij zijn om het groot goud te komen stelen, de meeste dingen komen uit de H&M of andere ketens. Maar er is blijkbaar een tijd geweest dat ik regelmatig oorringen droeg. Twee kinderen met grijpgrage handjes later zijn de gaatjes in mijn oren gewoon toegegroeid. In het andere kastje is mijn lief zijn baardliefde serieuze proporties aan het aannemen

Gekeken: naar de digitale TV. Jawel, vanaf deze week kijk ik weer naar een aantal programma’s op TV, hoe minder brains ik ervoor nodig heb hoe beter. Starten met Blind Getrouwd, overgaan naar Mijn Pop-Up Restaurant en vanavond -oh yes- Temptation Island. Are you ready? I sure am! (en niet te vergeten: De Mol volgende week)

Gegeten: met het weightwatchen vooral: veeeeeel fruit en groenten, serieus, ik moet er keiveel pipi van doen. Het ene gerecht dat ik uit mijn onervaren mouw schud al beter dan het andere. Zo gooide ik een portie van een groenteschotel regelrecht in het compostvat omdat het absoluut geen beetje smaak had! Ik ben sowieso geen grote groentefanaat wat het opletten wel bemoeilijkt, maar ik compenseer met extra fruit. Bij de Griek waar we vorig weekend een afspraak hadden kun je echter zo lekker eten dat punten tellen echt zonde is, dus neen, dan even niet. Ja, je voelt het al komen: ik suck in diëten.

Gekocht: “Daar komen de vliegen” de nieuwe roman van David Pefko. Als mensen mij om een boekentip vragen (dat gebeurt eigenlijk nooit, dus ik weet niet waarom ik dat schrijf) dan vergeet ik altijd om “Het Voorseizoen” te noemen. Nochtans vind ik het één van de beste boeken die ik ooit las. Pefko won er 2012 de Gouden Boekenuil mee, dat zegt ook al iets denk ik. Toen ik twee weken geleden naar Boekenhuis Theoria trok op mijn vrije middag was het nog niet uitgekomen, maar gewoon daar zijn, in die boekhandel. Rondsnuffelen. Op mijn gemak neuzen tussen de boeken, draaien aan het kaartjesrek en zwijmelen in het geweldige interieur van het nieuwe pand: topmiddag!

en neen, ik heb geen notitieboekjes gekocht. Al moet ik zeggen dat het wel serieus jeukte.

januari 22, 2017januari 22, 2017

Ons huis…

…waar de badjeskinderen evenveel giechelen als ruzie maken

…waar het in het toilet veel kouder is omdat dat deel niet werd verbouwd

…waar het avondlicht zo mooi binnenvalt op de onbeschilderde muren

…waar duploblokken en playmobil-piratenhoedjes door elkaar liggen onder de keukentafel na een middagje spelen

…waar dezelfde beker melk drie keer tijdens één maaltijd wordt omgegooid

…waar een memoryspel op de keukentablet te vinden is, samen met de ongelezen weekendkrant, een kasticketje en het hoesje van een paraplu

…waar de moeder haar kinderen al eens op een foto forceert

…waar op een modale zondagmiddag meer dekentjes in het rond en op de grond liggen dan opgeplooid in de dekentjesbak

…waar boterhammetjes met kaas gekruimeld worden

…waar de livingtafel immer vol en het wasrek nimmer leeg is

…waar je ~~soms~~ al eens een lege koffietas in de badkamer kan vinden

…waar er wel eens om 11u ’s morgens in peignoir naar buiten wordt gerend om de vuile handdoeken van het feestje van de avond ervoor uit de wagen te halen.

…waar de buren doen alsof ze niets merken en eens vriendelijk zwaaien als ze jou in die hachelijke positie tegenkomen

…waar kinderen al doende leren

…waar gekust en geknuffeld wordt bij het slapengaan

…waar “lach eens” wordt geïnterpreteerd als “doe eens uw mond wagenwijd open”

ja…

in dat huis is het best wel aangenaam vertoeven.

januari 17, 2017

…en hoe is het nu?

Het hele klets-boem-patat-verhaal is ondertussen bijna één week oud. Het bracht wel wat teweeg zoals zoveel dingen die je meemaakt:

Lippen genezen vlug. Waar ze vorige week nog mijn neus raakten zien ze er nu alweer gewoon uit, ze zijn nog steeds kapot aan de binnenkant maar elke dag iets minder erg. Het is ook al een hele vooruitgang dat voedsel nu in mijn mond blijft zitten in plaats van terug op mijn bord te belanden.
Tanden herstellen zichzelf vanuit de binnenkant. De tand is in een constant proces van herstel, althans levende tanden. Dode tanden weliswaar niet. Gezien ik in mijn voorste tanden geen gevoel meer had op donderdag en vrijdag ben ik maar eens gaan informeren bij de tandarts wat ik daarmee moest aanvangen. Toen de tandarts zei dat er wel degelijk barsten in waren begon ik net niet te wenen. Met je mond open is het echter moeilijk tranen wegslikken. Barsten in mijn voortanden? Dan toch? Ze nuanceerde meteen en zei dat het enkel de glazuurlaag was en dat er wel een kans bestaat dat er een stuk glazuur in het glazuur van mijn cupcake belandt. De droom waarbij ik al mijn tanden verlies en die liggen te rammelen in mijn mond (toch zo’n typische droom die ik meerdere keren per jaar mag ervaren) zou wel eens op die manier een klein beetje werkelijkheid kunnen worden. Ik ga er van uit dat alles op zijn plaats zal blijven zitten. Volgens de tandarts “heb ik heel veel geluk gehad” omdat er geen wortels of tanden gebroken zijn en de voortanden nog leven. Ik moet nog zeker 6 weken geduld uitoefenen eer de pijn van “de stuik” wegebt en ik ze weer ga kunnen gebruiken. Gemalen vlees for the win!
Er bestaat zoiets als “een spier die bloot ligt”. Onder je vel hé. En je kunt daarop duwen, dat deed de kinesiste vandaag. Ze heeft me ook verzekerd “dat ik nu geen rugpatiënt ben” wat voor mij alvast een grote opluchting was, want: I don’t do pain. Pijn en ik, dat gaat echt niet samen. Niet alleen ben ik enorm teerhartig, ik ben absoluut niet graag ziek. Het duurt ook altijd even voor ik wil erkennen dat er ergens in mijn lichaam iets mis is.
Je lichaam kan je geest serieus in de war sturen. Zo was ik er altijd van overtuigd dat ik een gezond persoon was. Ik was weinig ziek, had nooit ergens pijn en ik voelde me in perfecte staat, weliswaar regelmatig moe, maar met twee kinderen onder de 6 jaar lijkt me dat wel aannemelijk. En dan ineens gaat het lichaam tegen dek zonder waarschuwing, zonder voorbode van “hey, doet het eens rustig aan hier”.
Pijnmedicatie is serieus. Vorige week nam ik enkele dagen brufen. An sich weet ik daar niets van en kan ik niet inschatten of dat zwaar is of niet, maar ik sliep waar ik stond. Voor mij was dat pure slaapmedicatie. Ik neem nooit pillen, doe niet aan vitaminen of allerhande kuurtjes om winters door te komen. Het feit alleen dat ik sliep als een blok deed me stilstaan bij hoe verslavend zo’n dingen kunnen werken. Ik sliep meer dan ooit en voelde me ’s morgens nog eens kiplekker en pijnvrij. Ondertussen vroeg ik de huisarts om de medicatie af te bouwen, vandaag zelfs zonder.
Er is een beetje schrik. Dat het nog eens zal gebeuren. En er komen wel eens “wat als…”-verhalen in mijn hersenpan. Wat als ik helemaal verkeerd was neergekomen? Wat als ik alleen was geweest met de kinderen? Wat als mijn tanden effectief gebroken waren? Wat als ik boven aan de trap had gestaan? Wat als, wat als, wat als….? Ik heb van mezelf altijd aangenomen dat ik goed kan relativeren en dat problemen opgelost worden als ze zich stellen, ik veronderstel dat het zal moeten slijten en dat ik terug vertrouwen moet krijgen in mijn lichaam.
Ik ga aan Ilja leren hoe hij iemand moet opbellen indien er zich een noodsituatie voordoet. Akkoord ik ben ge-“wat als”-t momenteel, maar hij wordt 6 jaar en het lijkt me geen overbodige luxe dat hij dat kan. Ik wil hem geen schrik aanjagen maar zijn gezond verstand laten spreken in zo’n situatie. Tips om dit aan te leren zijn meer dan welkom.

januari 12, 2017

weet je nog die keer…

Dat is zo’n verhaal waar we later gaan aan terugdenken en zeggen “weet je nog…” zei mijn echtgenoot gisteren troostend. Ik tjaffelde verder om terug in de zetel te landen. Na enkele dagen met lichte lage rugpijn en een goeie sessie bij de osteopaat ging ik dinsdag zonder veel rugpijn werken, het ging goed, niet te wild, maar het lukte. Woensdagochtend werd ik veel te vroeg wakker, draaien, keren, niets marcheerde zoals het moest. Ik besloot op te staan en in beweging te komen. Dat ging dan weer wel, de trap af, de klassieke dingen ’s morgens. Chauffage opzetten, koffie maken, toiletbezoekje, je kent dat wel. En ineens werd ik onwel. Moest ik nu overgeven? Wat was er gaande? Ik zette me op de stoel aan de keukentafel, het tafellaken begon te draaien.

Toen ik mijn ogen opende hoorde ik luid gebonk, techno? Ben ik in bed? Ik zag de keukendeurmat met de poesjes op, bloedspetters. Fuzzy. Op de grond? Er was pijn maar ik wist niet wat nu juist pijn deed. Ik begon te roepen naar mijn slapende echtgenoot. Zonder gehoor. Ik riep luider. Er liep bloed in mijn mond. Geen antwoord. Was hij hier niet? Ik voelde mijn bloedende lip, of was het mijn neus? De deur geraakte open, een verlossend antwoord van boven, hij was er toch.

Met een coldpack tegen mijn gezicht stonden we een uur later op spoed. De kleren die ik door mijn rugpijn zo moeilijk had aangekregen moest ik weer allemaal uitdoen. Er werden electroden op mij geplakt, bloed afgenomen en een irritante bloeddrukmeter blies met de regelmaat van de klok zichzelf aan en af. Een bloeddrukval door een pijnscheut was hun vermoeden. Ik kreeg een zware pijnstiller op mijn tong geduwd. Een uur later duwden ze me naar de scanner, alles werd een beetje moeshie.

In de scanner werd mijn hoofd bekeken. “Hou uw mond even dicht aub”. Mijn dubbele lippen en het ademen door mijn gezwollen neus bemoeilijkten deze opdracht. Ik weet nog steeds niet waar mijn mond begint en waar hij eindigt. Wie kiest vrijwillig om lippen te laten opspuiten? Serieus, die zijn overduidelijk nog nooit op hun gezicht gesmakt!

Woensdag spendeerde ik in de zetel met de rug, de spiegel vermijdend, eten in stukjes gehakt. Door de pijnmedicatie sliep ik de voorbije nacht enorm goed, deze morgen was de rug beter. En nu? Na een voormiddag rusten en op het gemak doen is de meeste pijn voorbij. Was er woensdagochtend iets in mijn rug geschoten waardoor ik ben flauwgevallen? Heeft het zichzelf ondertussen weer opgelost? Geen idee maar het was een vreemde ervaring. Het besef dat je eigen lichaam je lam kan leggen in één seconde. Ik doe het nog even rustig aan. Met een kleuter en een peuter in huis is dat niet ideaal, heffen en tillen werd afgeraden, maar er werden oplossingen gezocht en het komt wel goed.

Als kind lachten we altijd ons moeder uit omdat ze haar spaghetti in stukjes sneed om te eten, maar kijk, ze had gelijk: dat smaakt ook naar spaghetti.

januari 9, 2017

I surrender

Eens ik daar binnenga is het 100 % overgave. Ik vertrouw hem volledig want elke keer als hij me aanraakt zit hij er boenk op. “Doet het hier pijn?” waarbij het recht op die plek drukt waar alles wel lijkt tegen te trekken, de protestplek. Ik weet dat de behandeling op zich geen pijn doet, maar toch sta ik elke keer in klam zweet als ik naar daar vertrek. Het kraken blijft een merkwaardig gevoel. Hij kondigt niet altijd aan wat hij zal doen en dat is in mijn geval het beste. Hoewel ik na een 5-tal sessies doorheen de jaren wel ongeveer weet wat er zal gebeuren blijf ik toch telkens denken “wanneer zal het komen?”. We liggen in vreemdsoortige posities, hij over mij, ik naar het plafond starend. Ik word gevraagd om uit te ademen en hij smijt zich ten volle op mij om mijn rug te kraken. Truntzak die ik ben laat ik dan altijd een Sharapova-kreetje achter, gewoon om de spanning die zich in mijn lichaam opbouwt te verlichten. Vandaag ging hij achter mij zitten, mijn handen op mijn schoot, zijn arm rond mij, complete surrender. Hij duwde mijn hoofd schuin, “laat je maar hangen” waarna er een gigantisch gekraak volgde onder zijn druk. Ik was er niet goed van. Het voelde alsof ik zonet heel belangrijk nieuws had gekregen en dit moest verwerkt worden. Op slag doodmoe! Alsof de geest eventjes meegekraakt werd. De hele middag was ik pompaf door dat gekraak, alles zit weer los wat vast zat, ik kan er weer tegen.