Liese

Page 61 of 118

augustus 15, 2016

Ja soms…

Soms wou ik dat ik zo’n vrouw was die op torenhoge hakken en met ultragebronzeerde benen de toer van de vestingen kan wandelen. Of zo’n dame bij wie je op ieder moment van de dag onaangekondigd mag binnenvallen, je vindt er gelijk wanneer geen boterhammen op de keukenvloer. Misschien wil ik wel zo’n goeie huisvrouw zijn, met een garage vol rekken, alles netjes alfabetisch gesorteerd. Je hoeft geen hindernissenparcours af te leggen om aan een flesje spuitwater te geraken, het staat onder de “S”. Fietsen hoeven niet verzet te worden als je het oud papier uit de garagepoort wil slepen. Zo’n moeder die elke dag speelt met haar kinderen, en niet stiekem hoopt dat het plan om te schilderen wordt “vergeten” in dat kleuterhoofdje. Haar manicure en de pedicure zijn steeds perfect, geen afgebeten wijsvingernagel, geen eelt op ongewone plekken. Vandaag was ik de vrouw met de witte benen en de garage waarin schuivend met materiaal een wandelpad werd gecreëerd. De vrouw wiens twee kinderen deden aan synchroon-wenen op de vestingen, de ene omdat hij met steentjes wilde spelen, de andere omdat hij niet wou wandelen. Ik was de moeder die in de lach schoot toen haar echtgenoot al “mooshend” de oudste per ongeluk in het zand liet vallen. Ik vond mezelf heel wat toen ik met een schopje -dat ik van een andere moeder kreeg- zand schepte met mijn dreumes, hoe lang was dat geleden? Mijn voeten staken in All-Stars toen ik De Rodeberg afdaalde met de kleinste in de rugzak, tegelijkertijd probeerde ik te voorkomen dat hij mijn haarspeldjes uit mijn vlecht trok. Een voorbijrijdende fietser maakte ons attent op het feit dat er een sandaaltje halfweg de baan was achtergebleven. Neen, ik ben misschien niet altijd de moeder, de dochter, de zus, de echtgenote of de vrouw die ik zou willen zijn. Maar ik probeer en ik ben tevreden met wat nu lukt. Elke dag probeer ik er het beste van te maken. De goede balans vinden tussen het moederschap, mijn huwelijk, mijn werk, familie en tijd voor mezelf nemen, het is geen simpele opdracht. Lopen, bloggen, lezen, overal aan en bij zijn, het schiet er soms wel eens bij in, maar ik besef maar al te goed: het komt terug, ooit, als ik dat wil. En ondertussen zit ik op mijn wipplank, mijn evenwicht te zoeken. Met mijn kroost.

augustus 8, 2016augustus 8, 2016

Life according to…

Mijn oude Lumix fototoestel lag al enkele jaren stof te verzamelen in het brolschuifje. Dat ene schuifje waar je die specifieke dingen inlegt waarvan je denkt “Hmm…waar zou ik dat eens leggen?” Bij de zoveelste opruimbeurt van heel de living vorige maand gaf ik de Lumix aan Ilja om er mee te experimenteren. We spraken af dat hij goed het lintje rond zijn pols moest doen en ik legde hem de basis uit van het foto’s nemen.

Binnen de kortste keren was hij een uur zoet met het apparaat, ik liet hem doen. Regelmatig nam hij het toestel tijdens de zomerweken in zijn hand en maakte beelden vanuit zijn perspectief.

De resultaten? Die moesten serieus gescreend worden want 39 keer een foto van de vloer en 28 mislukte selfies verder kwam het volgende eruit:

P1060178

Een samenkomst van een politievrachtwagen en -helicopter, een tractor, een gele pick-up en een kraan bij het putdeksel op het terras zorgde voor een eenzaam plaatje. Wat zou er gebeurd zijn?

P1060154

Papa’s dijbeen. Zijn “drumkuiten” staan er niet op, maar hij heeft er nochtans, zo breed dat hij soms geen lange broek vindt waar hij in past. En hij is juist knap met een smalle jeans…

P1050922

Het riet van onze keukenstoelen. Ze gaan al jaren mee, waren oorspronkelijk van mijn schoonouders, verhuisden mee toen we gingen samenwonen. We schilderden ze van Oostenrijks groen naar wit, maar ze zitten enorm goed. Niet te gebruiken als je nylonkousen draagt, dat nu weer niet…

P1050945

Deze bak moet waarschijnlijk ergens in de gang gestaan hebben tijdens het uitladen van de boodschappen. Ondertussen euh…al niet meer zo vol…

P1060202

Ik maakte gisteren alweer de weekplanning op voor Ilja. Met een simpel systeem waarbij hij de dagen wegschrapt is het voor hem duidelijker wanneer hij thuis is en wanneer hij naar de opvang gaat. (Mijn huisjestekenen-skills kunnen nog wat bijschaafd worden.)

P1050911

Tandjes.

P1060093

Selfies dus. Ik vind deze eigenlijk nog heel puur, want meestal poseren wij voor selfies, ik post nooit een selfie waar ik zelf niet content van ben. Hij is al blij als zijn hoofd er half op staat.

P1060030

Zijn compagnon in de auto heeft er het raden naar wat hij de hele tijd aan het uitsteken is met dat zwarte dingetje.

En zo ging het verlof voorbij. Morgenavond ga ik er weer tegenaan. Vandaag start ik met een dagje recup, het voelt echter wel al als een dag in een werkweek. De echtgenoot werkt op maandagochtend van thuis uit en dus moet ik de kinderen daar weghouden. Een douche nemen is weer met een half oor luisterend naar wat die twee uitsteken, er is collect and go en het weekmenu. Maar eerlijk…ik vind het goed zo. Vakantie en congé, fantastisch gegeven waar ik niet zonder kan, maar ik ga ook graag gaan werken. Gelukkig maar.

augustus 1, 2016augustus 1, 2016

400 dagen #Linuslove

“Onderweg naar Frankrijk”, dat stond deze voormiddag gepland in mijn bullet journal. Drie daagjes op bezoek bij de kasteelvrouw en haar gezin, proeven van de Franse zomer, bijpraten. Ik heb het gisteren afgebeld. Linus is niet in zijn sas. Al enkele weken is hij een wispelturig rakkertje met een gigantisch gevoel voor slechte timing. Niettemin blijft het een geweldig manneke met de meest aanstekelijk lach.

Ik noem hem regelmatig “Wallace” van Wallace and Gromit, met zijn dikke kaakjes ziet hij er net zo uit als hij lacht.

wallace

witte linten aan een kinderstoel…wie vindt dat eigenlijk uit?

Nu hij net 15 maanden is geworden is het steeds meer duidelijk aan het worden dat we met een stevig karaktertje te maken hebben. Die jongen weet wat hij wil. De weg om het te bekomen is niet altijd duidelijk voor ons, maar hij gaat er volle bak voor. Mijn echtgenoot zegt dat hij mijn karakter heeft, ik weet het niet zo goed. Ilja heeft wel zijn papa’s karakter, daar zijn we ondertussen ook wel al uit.

Uiteraard is alles interessant, alles behalve het aangeboden speelgoed. Zo is het superleuk om de salontafel te beklimmen om van daarop de zetel te bereiken. Het lukt nog niet altijd even goed, maar stoelen, de poef, de schommel en de glijbaan, die vormen al geen uitdaging meer. Het zwembad in Center Parcs was dan weer een fantastische uitlaatklep voor hem, toch moesten we ogen op ons zwemgat hebben, hij deed stoten waar zelfs vreemde mensen stonden van te kijken, recht voor onze ogen. En wij maar achtertjoolen om te voorkomen dat hij nog maar eens met een bloedlip of een bult op zijn voorhoofd eindigt.

Sociaal is hij wel. Hij zal niet direct in iedereens’ armen springen maar als je op zijn hoogte gaat terwijl hij op de grond zit heb je meestal wel touche! Hij kent ook geen schaamte om bij vreemde mensen eten te gaan schooien. Een dame die een koekje uitdeelt in het park aan haar kinderen, een papa met een ijsje, hij heeft het altijd gezien en kruipt er volle bak en met een verbeten blik naartoe. Met zijn twee ankerende handjes zit hij voor ze en als ze eventjes niet kijken zou hij het zelfs gewoon uit hun handen durven trekken. Boefbeerken.

En stappen? Neen, nog steeds niet. Misschien heeft dat wel met zijn frustratie te maken, al komt hij overal waar hij wil zijn, als het niet al kruipend is dan conduirt hij zijn moeder wel om hem te brengen.Of hij doet het op zijn eigen manier:

Fout

Deze video bestaat niet

Ik moet het niet rooskleuriger voorstellen dan het is: we maken momenteel een moeilijke periode door met hem. Hij kan nog niet praten behalve: mama, papa, poesje (elk dier dat enigszins op een poes gelijkt), jaja (Ilja), en Boele (de hond van mijn schoonouders, dat is een uitzondering op de poesjes-regel). Dus duidelijk maken wat er scheelt is niet simpel. Om de één of andere mysterieuze maar helse reden weent hij heel veel als we in de auto zitten. Een rit van 100km kan drie kanten uitdraaien: hij valt in slaap (zalig! boeken lezen! rond je kijken! niksen!) hij blijft wakker maar is content rond zich aan het kijken of hij beurelt de 100km bij elkaar. De laatste twee weken is het echter altijd het laatste geweest. Als we op voorhand incalculeren dat naar Frankrijk rijden zo’n 3 tot 4 uur in beslag neemt en hij maximum 2 uur aan een stuk slaapt overdag, dan hebben we nog steeds kans op 2 uren getier in de auto. Mijn linkerschouder doet nu al pijn van telkens zijn voetjes te pakken, beertjes aan te bieden, een flesje water 100 keer op te rapen terwijl hij op de achterbank ongelukkig zit te wezen en zichzelf zowaar uit zijn autostoel tracht te maneuvreren. In Nederland vorige week ben ik gewoon gestopt achter een tuutje in de winkel voor hem in de hoop dat hij daarmee misschien rustig zou kunnen zijn, maar zoals ik reeds schreef hij wil het absoluut niet, hij weigert zelfs om het in zijn mond te steken.

Deze ochtend gingen we naar zee, hij was lekker rustig in de auto, amuseerde zich in het zand en wou graag stappen aan de handjes. Bij terugkeer is hij in slaap gevallen, we genieten van de momenten waarop het geen gestresseerde boel is en we eens gewoon naast elkaar kunnen zitten op een dekentje zonder dat iemand zich over Linus ontfermt of hem achterna zit. Tijdens de lastigere momenten lachen we veel weg. We weten ook wel: alles gaat voorbij, ook deze periode waarin hij zo grappig klein is. En ook dit zal ik missen.

Aan de andere kant: het is een manneke in volle groei, hij kan heel vrolijk zijn en komt regelmatig knuffelen. Zijn Wallace-lach is om bij te smelten en zijn bruine kijkers kunnen iedereen verleiden. Hij heeft een wijzend vingertje waarmee hij alle speciale dingen in de wereld aanduidt. Want hey, een vogel in de lucht, een blaadje aan de bomen of voor het eerst echt de zee zien: dat blijft iets speciaals. Net als hij.

Ik schreef 100 dagen geleden ook een update-post, ook 200 en 300 dagen geleden was er zo’n postje.

juli 29, 2016

Ontspanning? Ah dat is nu?

De congé 2016 gaat na deze week haar derde en laatste week in. Ze is nu al memorabel:

–> We aten tot nu toe meer buitenshuis dan binnenshuis

Van pick-nick in Domein De Palingbeek tot barbecue in de tuin. Gaan eten bij vrienden of met taarten onderweg naar mensen hun huis. In onze vakantiewoning in Centerparcs of ergens langs de autostrade. Telkens zijn we elders dan thuis.

–> We zwommen meer dan in het volledige voorbije jaar

Een midweek Centerparcs Het Meerdal met een geweldig subtropisch zwembad zorgde daarvoor. Mijn haar was er wel enorm gefrustreerd van. Dat wel. En Linus was daar Jan Zonder Vrees. Kruipen door het peuterbad, de trap op naar de glijbaan of kop voor het zwembad induiken, no biggie for mister Linus. Ik las ook een volledige Flow uit. Een volledige Flow. Jawel.

in gezelschap van een wit hert. Ik aanzag het verkeerdelijk voor een gigageit.

–> Er werd al het meeste gespeculeerd.

Zou het zijn omdat hij tanden krijgt? Hij is vast gewoon gefrustreerd omdat hij niet steeds niet kan lopen. Misschien heeft hij dorst? Hij lustte zijn middageten niet zo, dus hij heeft waarschijnlijk honger. Ik denk dat hij moe is. Hij zit gewoon niet graag in de auto. De buggy is zijn ding niet echt. Hij is misschien éénhandig nu? Maar de echte reden waarom Linus zoveel weent tijdens de laatste weken hebben we nog altijd niet achterhaald.

of misschien is het gewoon een bad hair day?

–> Er werd afscheid genomen.

Van mijn broer die naar Curaçao vertrekt voor een lange periode. We hadden nog de kans niet genomen om hem in Amsterdam te bezoeken of we moeten al beginnen nadenken over hoe we ooit naar ginder gaan.

–> We hadden nooit eerder zoveel ‘nieuw’ gerief.

Door zijn verhuis “erfden” we enkele zaken onder andere hun hipster salontafel, een coole designlamp en een nieuwe matras. De greedy materialist in mij kent hoogdagen!

Ik kreeg ook van mijn liefje een Fitbit, ik was er al een tijdje op “begoest” maar wou er geen geld aan geven, mijn aankomende verjaardag indachtig. Toch ben ik wel blij dat ik hem nu al heb al is het maar omdat ik op supergoeie dagen het ding al bij 10 000 stappen voel trillen nog voordat het 9u is (uiteraard moet ik erbij schrijven dat dat mijn loopdagen zijn 🙂 )

–> De kat was nooit meer aanhankelijk dan nu.

Is het omdat we haar zonder waarschuwen vijf dagen hebben achtergelaten. No panic, voordat je Gaia verwittigt; ze werd voorzien van eten en drank.

Fout

Deze video bestaat niet

–> We waren nooit bruiner dan nu.

Daar ben ik niet echt trots op, want het komt eigenlijk omdat ik me niet op tijd insmeer. En ja, ik besef dat dat heel gevaarlijk is voor mijn huid en mijn gezondheid. Tegelijk moet ik er ook bij zeggen dat ik binnen de 10 minuten in de felle zon verbrand. Soms zit ik dan toevallig in een goed gesprek of ben ik bezig een dreumes te troosten. Of mijn ijsje is bijna aan het smelten.

–> Mijn kinderen zijn nooit vuiler geweest dan de laatste anderhalve week.

“Zo zwart als ’t gat van een mollejonk”. Elke dag. Kruipen door aarde, gras, op vuile glijbanen of in de zandbak spelen. Likken aan gevonden vogelkak, kattenkorrels verleggen van het bordje op de grond (en gelukkig niet in de mond), allerlei dieren aaien. Tegelijkertijd had ik ook nooit zoveel was als de voorbije weken. Whatever, waarvoor dient die wasmachine anders? (En de droogkast, jawel, ik blijf de minste ecologische blogger ever).

–> De goedheid van de mens werd nooit eerder zo hard op de proef gesteld.

Ok, er was misschien een farce geweest in de week voor ons verlof waarbij ik toevallig mijn gsm op het dak van de auto had laten liggen. Maar hey, ik had hem terug, toch wel al bij al goed afgelopen. En haha, grappig en al. Waw, de mensen waren toch echt nog goed van inborst. En ok, ik dacht, zou dat nu ècht zo zijn of is dat gewoon een mooi toeval geweest? Dus ik besloot het nog eens te testen, deze keer met mijn nieuwe gsm. Zelfde systeem: op het dak laten liggen toen ik één van de kinderen aan het vastgespen was. En guess what, de mens is echt goed van inborst, want wederom werd “liefje gsm” opgebeld om te melden dat mijn gsm werd gevonden op straat. Liefje gsm kon er echter niet meer mee lachen, best dat ik mijn fitbit toen al had gekregen of ik denk niet dat ik er mee zou rondlopen nu….*beetje schaamte toch*

–> Het is de meest vermoeiende vakantie ever.

Een 15-maander waar nog geen verbod op zit achterna zitten, hem ronddragen omdat hij de hele buurt samenschruwelt als hij in de buggy zit, hem op de schoot tillen omdat hij na 25 seconden spelen met iets weer bij mama/papa/vreemde meneer wil zitten. Een actieve kleuter die wil voetballen, kampen bouwen, bommetje wil spelen op de oude matras. Of hij wil 128 keer op de wildwaterbaan in het zwembad terwijl hij nog niet kan zwemmen. Daarom moet je – en jezelf veilig houden – en hem vastgrijpen zodat hij niet uit je armen vliegt en tegelijkertijd hopen dat je badpak niet ergens blijft haperen. Heavy shit dit. Maar hey, liever deze heavy shit dan niks Want nooit eerder spendeerden we zoveel tijd samen met ons vier. En ook deze periode gaat voorbij en komt nooit meer terug.

juli 22, 2016juli 22, 2016

Guilty little pleasures

Regelmatig volg ik een serietje waar ik niet veel lof over uitstrooi bij een drankje op café. Ik raad het niet aan bij vriendinnen om zich te ontspannen. Nee, deze series zijn mijn guilty pleasures en die hou ik voor mezelf. Behalve nu uiteraard. Ik kom uit de dwaze wijvenserie-kast: ik hou van Pretty Little Liars. Kort samengevat: het betreft een Amerikaanse serie waarin 4 high school girls de hoofdrol spelen. Een vriendin van hen werd de zomer ervoor vermoord teruggevonden en nu worden de vier dames bestookt met dreigsmsjes van de zogenaamde “A”, aflevering per aflevering worden de verschillende leugens en intriges die spelen tussen en rond de 4 dames blootgelegd en slaat “A” meer en en meer toe in hun leven. Momenteel zit ik in seizoen 3 en er is nog steeds geen opheldering rond de dader. Er is wel een patroon in de volledige reeks en tegelijkertijd al die andere dwazewijvenseries die ik zo graag volg (riep daar iemand Gossip Girl? Ooooh yes!)

Alle vier de hoofdrolspeelsters zien eruit alsof ze rechtstreeks van de catwalk komen. Ze zien er onberispelijk uit. Ik zie Aria nooit ’s morgens voor dag en dauw opstaan om zichzelf toe te plaasteren. Hanna was het voormalige mollige meisje dat verrezen is als popular girl. Maar Hanna heeft geen overschot aan vel. Ze heeft ook geen verborgen striemetje hier of daar. Neen, en weet je, haar perfecte manicure gaat ook nooit kapot als ze nog maar eens wegloopt van één van haar aanvallers.
Als ze sporten dan doen ze dat altijd in één of ander griezelig bos, liefst bij val-avond zodat er zeker één of andere freak achter hen aan kan zitten. Want lopen, dat doe je toch altijd op verlaten plekken, en zeker als je al bedreigd wordt door de moordenaar van je beste vriendin, dan lijkt me dat echt een goed idee. Toppertje Emily!
Ze pappen altijd aan met de verkeerde mannen: Spencer: een dokter die eerst het lief van haar zuster was, Aria met de leerkracht Engels, Hanna met een crimineeltje. Emily valt dan weer op vrouwen wat ook al gedurende de hele show een issue is. Want oh, amaai amaai, alarm, alarm: ze is lesbisch. Ik zei toch dat het Amerikaans was hé.
Ze zetten samen de zoektocht in naar de dader maar worden telkens in situaties gebracht waardoor ze zelf als de schuldige uit de bus komen. Op de één of andere manier slagen ze er ook altijd in om in te breken in allerhande plekken: lockers op de high school, hutjes in de bossen ergens in neverneverland, laptops worden gekraakt, de schuur van de buurman is ook enorm interessant en houdt die man wel de sleutel gewoon op de chambrant boven de deur zeker?
Iedereen valt altijd maar bij de ander binnen. De deuren zijn altijd open of “your mother let me in” al zien we niet veel ouders thuis. Die jonge gasten zijn ook zo vaak midden in de dag thuis, toen wij die leeftijd hadden zaten wij gewoon op school tot 17u.
Op school doen ze niets anders dan door de grote hal wandelen, hun gesprekken worden altijd gecoupeerd door de schoolbel.
“We need to talk” is zo een zinnetje dat in elke aflevering wel voorvalt. Grappige is: ze bellen naar iemand om te zeggen dat ze met hen willen spreken. Daarna voeren ze een conversatie over waar en wanneer ze zullen afspreken om met elkaar te babbelen. In al die tijd konden ze gewoon al besproken hebben wat zo belangrijk is.
Ze zijn in de serie 17 jaar (al zien ze er natuurlijk 23 uit en zijn dat waarschijnlijk ook wel). ’s Avonds in de week gaan ze elke avond uit, geen ouder die eens vraagt waar ze naartoe gaan, niemand die zegt wanneer ze thuis moeten zijn.
De moeders zien er ook uit als fotomodellen. Ze zijn uiteraard advocaten of leerkrachten en wonen in kasten van huizen met een front porch.
Ohja, en er doet een blind meisje mee. Je kunt al raden waarschijnlijk wat er met dat blinde meisje gebeurt? Juist ja, ze laat zich opereren. Maar of ze daadwerkelijk weer zal kunnen zien….dat zul je zelf moeten uitzoeken;

Pretty Little Liars kun je op Netflix bekijken. Er zijn 6 seizoenen blijkbaar. Ik heb nog wat werk.

tv-pretty-little-liars42 — *Afbeelding: bing.com*

juli 13, 2016

#firstworldproblems

Enkele maanden geleden zag ik een klein fragment van “Live at The Apollo” op Acht. Een comedian was er luidruchtig zijn ding aan het doen (die mannen hebben toch altijd veel gesten vind ik). Hij liet de celebrities in de zaal hun firstworldproblems noteren om ze dan te gebruiken in de show. Iemand schreef “als mijn poetsvrouw vroeg komt en ik daardoor niet kan uitslapen”. Ze werd uiteraard van dichtbij gefilmd en kon niet anders dan om zichzelf lachen. Zelf haalde hij aan dat hij het vreselijk vindt als het bed niet is opgemaakt nadat de lakens gewassen werden en hij dat pas ’s avonds opmerkt als hij doodmoe erin wil kruipen. Ik herken het, ik vind het ook altijd een heel gedoe om het bed op te maken, maar eens je je erin nestelt is het zalig! Toch?

Zelf heb ik ook wel wat van die first world problems. Van die dingen waar je je aan ergert terwijl het eigenlijk echt luxeproblemen zijn. Ik ben dan ook een krak in het mijzelf gemakkelijk maken…

Als de vaatwasser vol zit en je daardoor nog een deel met de hand moet afwassen…
De vloer is smerig op maandag en de poetsvrouw komt pas op donderdag…
De roomba stopt met stofzuigen omdat de batterij plat is, maar hij is nog niet klaar met de ruimte….
Je krijgt de schuiven van de kleerkast van je zoon niet meer dicht omdat er teveel kleren inzitten…
Als je moet wachten in de carwash…
Het twijfelmoment waarop je niet kan kiezen uit vier (!) paar schoenen voor onder dat specifieke kleedje!
Wachten op nieuw materiaal in het algemeen. Op de nieuwe auto die maar niet geleverd wordt…
Het brood is klaar en de broodmachine begint opjagend te piepen…
…

Het is ongelofelijk hoe vlug ik gewend geraak aan al dat luxe-gerief. Zondagochtend hadden we geen water door een lek in de straat. Dan besef je even hoe goed je het hebt en hoe gemakkelijk we het hebben: gewoon maar de kraan openen en er komt mooi stromend drinkbaar water uit. Je bent meteen je handen af zonder water: geen douche, geen voorbereidingen voor het middageten en vooral: geen koffie!!! Gelukkig vond ik nog een halve fles water in de auto van mijn man en kon ik mijn verslaving in stand houden al smaakte die niet zo lekker met dat flessenwater…#firstworldproblem, nog maar eens!

juli 8, 2016juli 8, 2016

The traveling phone

Mijn gsm was spoorloos woensdagavond. Ik wist dat ik hem nog bij me had toen ik koffie ging drinken in de namiddag bij een vriendin want we hadden het nog over het feit dat ik zo tevreden ben van de camera-functie van mijn Huawei. Het spoor liep bijster daar ergens…’s Morgens nadat we van een klein feestje kwamen bij mijn nicht bleek de gsm nergens te vinden, niet bij mijn ouders waar we nog gestopt waren, niet in de logeertassen van de kinderen, in de auto gezocht, onder de zetels. Telkens we belden sprong de voicemail meteen aan. Het enige dat ik kon denken was dat ik hem op het dak van de auto had laten liggen toen ik bij mijn vriendin vertrokken was. Gezien de voicemail aansprong kon het maar twee dingen betekenen: ofwel had iemand hem gevonden, zich eigen gemaakt en afgelegd, ofwel lag hij ergens verbrijzeld langs te weg. Bummer. Voor duust. De gsm was met moeite een half jaar oud.

Donderdagvoormiddag besloot ik dan om naar Telenet te gaan om mijn kaart te blokkeren en een nieuwe SIM-kaart en gsm te halen. Uiteindelijk koos ik een nieuwer model van Huawei. Hoe graag ik ook een iPhone zou willen, ik heb er geen 700 euro voor over. Hondervijftig euro en alle nummers van mijn contacten minder kwam ik thuis. Een oproep op Facebook zorgde voor enkele gsmnummers, maar de meesten zijn nog steeds spoorloos.

Om 16u krijg ik telefoon van Pieter. Iemand had hem opgebeld om te melden dat ze mijn gsm hadden gevonden en contact opnamen met de persoon die geregistreerd staat als “Liefje Gsm Werk”. De baas van de beller had mijn gsm gevonden in de buurt van mijn ouders hun huis, het was een beetje onduidelijk hoe of wat. Die baas kon niet werken met een smartphone en die kerel die voor hem werkte nam hem mee naar de Proximus-winkel waar zijn vriendin werkt. Ze konden op de één of andere manier binnengeraken in mijn contactenlijst (vraag me niet hoe dat allemaal in zijn werk ging, ik snap er niks van, de simkaart was geblokkeerd). Hij was zelfs zo vriendelijk om hem tot aan mijn deur te brengen omdat hij toch in de buurt moest zijn. Ik ben een chansard, dat besef ik!

Ik gaf de vriendelijke vinder als bedanking een fles wijn, er bestaan nog eerlijke mensen op de wereld!

Tegelijkertijd vraag ik me af: zou die kerel al mijn mislukte selfies bekeken hebben? 🙂 Of de smsjes met Liefje Gsm Werk gelezen hebben? Ik weet dat ik het alleszins wel zou doen moest ik een gsm vinden. Zo’n lurker ben ik wel….

En jij? Zou jij de smsjes lezen of de foto’s afmuizen?

juli 5, 2016juli 5, 2016

De Rem en Het Tandvlees.

Het zit in de kleine dingetjes bij mij. Zoveel meer zuchten. Een half uur eerder dan anders in slaap vallen in de zetel. Bergen was die op miraculeuze wijze torentjes vormen in de hoekjes van het washok en de badkamer. Te hoog om het nog door de kabouters te laten doen. Ik zei een beetje teveel “ja” de laatste weken. Op alles wat me werd gevraagd namelijk. Het wordt tijd om op de rem te gaan staan. Twee weken geleden zegde ik een vriendinnendate af omdat mijn hoofd op ontploffen stond. Ik zit erop: mijn tandvlees. Er gebeuren dingen thuis die ik begin te verwarren met gebeurtenissen op het werk. Zo zag ik batterijen liggen op de keukentablet en dacht ik “ah, dat zijn die batterijen voor in onze draagbare telefoon, die zijn plat”. De draagbare telefoon was echter die vanop het werk. Nog een tiental dagen op mijn tandvlees bijten en dan is het eindelijk zo ver, drie weken de boeken toe.

Toch is het niet allemaal kommer en kwel: vorig weekend wisselde ik een dienst om naar Dinos Alive te kunnen gaan in Oostende. Via Heidi en op uitnodiging van de dienst toerisme Oostende mocht ik ontbijten in het Hotel Mercure en daarna met mijn gezin de tentoonstelling bezoeken. I’m a real blogger now! (riep ze ironisch en Pinokkio-uit-Shrek-gewijs) Bedankt aan allen trouwens hiervoor. Een 5-jarige zoon en een 6-jarig metekindje leken me hiervoor een uitstekend publiek. Het evenement is ook interessant voor oudere kinderen die geen moeite hebben om “Triceratops” te spellen, zelf breek ik daar mijn tong over.

Levensgroot en creepy bewegend, mijn stoere zoon was er in het begin niet te tuk op, maar toen hij tegen een T-Rex mocht racen op een groot scherm was het enthousiasme al serieus de lucht in gegaan.

Met eigenaardige 3D-brillen begeef je je in een Dino-domein waardoor je SimCity-gewijs je weg kan zoeken. Best wel grappig om die handjes voor die brillen te zien grijpen naar de beelden.

De expo is nog tot 4 september te bezoeken in het Kursaal van Oostende. Meer info vind je hier.

En anders? We doen altijd voort.

Linus droegen we de vorige week rond in de rugzak bij het bezoeken van de rally in Ieper. In de buggy moet het altijd vooruitgaan, stilstaan is achteruitgaan volgens mister Ruskabus, en dat bevestigt hij steevast met een concert. In de rugzak lijkt alles interessanter, op hoogte van een volwassene en nu en dan eens in moeders’ haar wrijven of aan papa’s oren prutsen.

Elf kilo en half weegt hij. U-huh, serieus baasje, nog steeds.

Deze middag ging ik nog eens gaan zwemmen met mijn oudste pagadder. Veel entertainment was er niet nodig toen ik een vriendin tegenkwam met een deel van haar kroost: kinderen content, moeders tateren in het warme peuterbad. Achteraf hadden we “verkrompelde handen” aldus Ilja.

Ik ben ook nog steeds braaf bezig in mijn bullet journal. De verlofweken worden reeds mooi uitgeschreven, nu stoppen met plannen, want hoe graag ik ook “neen” wil zeggen op dingen, soms moet ik daar echt werk van maken.

Leren banners uittekenen, dat biedt wel rust moet ik zeggen. Er is nog werk aan de winkel maar ik vind het alvast heel ontspannend.

juni 29, 2016

To tutje or not to tutje

Linus is een kindje van extremen. Extreem content, extreem boos, extreem stil (als hij slaapt), extreem luid. Hij kan ook extreme uurtjes hebben. Zo’n uurtje waarbij het kot op stelten staat en hij weent voor alles wat in de categorie “bleitbaar materiaal” is. Niet bij mama op de arm kunnen, niet geraken aan het speelgoed dat hij nodig heeft, niet met moeders’ gsm mogen spelen, moeten in het park zitten omwille van de veiligheid, honger hebben, moe zijn. Vooral dat laatste is een moeilijk bleitmomentje. Hij is moeilijk te troosten als hij moe is, het is ook soms gewoon echt nog te vroeg om hem in bed te stoppen, hij gaat nu al om 18u gaan slapen. Op de arm, van de arm wrikkelen, op de schoot, eraf willen, nergens goed zijn. Het gebeurt dat ik zijn blauwe beertje neem om hem te troosten want een tutje heeft hij niet. Ik kocht verschillende soorten en bood hem al een aantal keer één aan, maar nooit houdt hij een tutje in zijn mond. Hij sabbelt eventjes en keilt ze dan keihard weg. Of hij komt het mij gewoon teruggeven met zo’n blik van “ik kan hier niets mee doen”. Ook bij het slapengaan heeft hij geen tutje, het blauwe beertje is zijn bedpartner. Hij duwt het tegen zijn mondje en “flokt” daaraan. Het is niet zo dat ik tegen tutjes ben, Ilja had er ééntje. Eerst overdag en ’s nachts, later enkel ’s nachts. Hij stond het af aan de sint toen hij 3 jaar was. De schade aan zijn tandjes was wel zichtbaar en herstelde zich gelukkig achteraf. Dus in feite ben ik aan een kant wel blij dat Linus geen tutje heeft, zo hoef ik ook de strijd niet aan te gaan om dat dingetje ooit af te schaffen. Aan de andere kant is een tutje wel handig als troost tijdens moeilijkere momenten. Bij Ilja kon ik met het tutje ergens aangeven dat het tijd was om te kalmeren, het hielp hem ook om in slaap te vallen, ook bij langere autoritten was dit een heilig middel.

Eén van de zeldzame momenten waarop hij het net lang genoeg in zijn mond houdt om er een foto van te nemen

Het lijkt me nu ook wel laat om nog een andere serie tutjes aan te schaffen, in feite lukt het wel zonder al moet ik altijd zorgen dat één van de drie blauwe duiven proper is.

Hebben jullie kind(eren) een tutje? Ging het ook mee met zwarte piet op de boot terug naar Spanje?

juni 23, 2016juni 23, 2016

Geluk zit in een klein notitieboekje

In de ene winkel horen dat iets totaal uit de mode is en “ze eens langsachter zal moeten gaan kijken of ze er nog hebben!” (duidelijk geen fashionqueen ik!) en in de andere winkel een volledig rek vinden – inclusief je eigen maat!
Dat gevoel dat je hebt, als je iets in je vuilnisbak gooit, en je hoeft niet te proppen. Het valt gewoon netjes in het vuilnisbakzakje zonder meer. Extra credits als je nog een “tonk” hoort bij een superlege vuilbak.
Het moment dat je de afwasmachine gaat ledigen. Je denkt “ik begin er gewoon aan”. En wat blijkt? Op de één of andere bizarre manier had je dat al gedaan. Waarschijnlijk terwijl je met je hoofd ergens anders zat. Of bestaat dat parallel universe toch?
Het eind van de maand, je opent je online banking en klikt met een verwrongen gezicht richting zichtrekening. En hey, het valt precies nog goed mee deze maand. Extra credits voor onverwachte stortingen.
Een zakje zoeken in je Marie-Kondo-zakken-zak. Te groot, te klein, te plastic, te papier, te mooi om weg te geven….en dan uiteindelijk: een perfect zakje vinden. Qua maat, qua uitvoering. Perfect.
Een beetje moeten rushen om op tijd je kinderen te kunnen ophalen in hun opvang. Beslissen om een langere route te nemen om zo een heikel kruispunt te vermijden en onderweg beseffen dat je de juiste keuze hebt gemaakt. Mooi, rustig kunnen doorsjeezen en netjes op tijd arriveren.
In een vers notitieboekje beginnen. In dit geval het notitieboekje tot een hoger niveau tillen en effectief met een Bullet Journal starten. Thuiskomen nadat je een andere papierlover tegenkwam tussen de rekken bij Hema, dat verhaal doen en dan niet uitgelachen worden door je echtgenoot. Want eigenlijk heb je nog maar eens een boekje gekocht.
’s Avonds nog een kuisuitspatting krijgen en beginnen poetsen. De volgende ochtend beneden komen op blote voeten en zien dat het nog heel eventjes proper is. Dat je lekker kan doorwandelen zonder dat er een stukje boterham aan je hiel plakt, je hoeft geen dinosaurus te ontwijken en er wentelt geen babykousje onder de chauffage. Ja, dat uurtje is goud waard.