Liese

Page 66 of 117

november 30, 2015

Jummy in the tummy

Veel mensen weten het al, sommigen misschien nog niet: ik kan enorm veel eten. Als ik ooit in hongersnood kom dan pas heb ik een probleem. Neen, dan heb jij een probleem als je dan met mij moet omgaan! Je zal me dan ook zelden betrappen op het maken van te weinig eten. Eten ga je! Mijn diepvries vult zichzelf ook regelmatig met overschotjes, meestal heb ik een volledige maaltijd teveel gemaakt, soms is dat heel bewust ook. De voorbije dagen hadden we een lang weekendje “verlof” gepakt. Het originele plan om mijn broer op te zoeken in Amsterdam werd afgevoerd, laat ons zeggen door een samenloop van omstandigheden: slechte communicatie, foute timing en tekort aan tijd om iets te regelen.

We namen wel twee losse dagen verlof op om samen erop uit te trekken terwijl Ilja en Linus op school/de crèche waren. Van mijn vriendin (die dringend moet beginnen bloggen, btw) kreeg ik voor de geboorte van Linus een bongobon “Lunch voor twee”. Mijn lief eet geen vis en door de korte tijdspanne moesten we in West-Vlaanderen blijven (ik wou graag om 15u aan de schoolpoort staan) dus de keuze was vlug gemaakt op een brasserie in Kortrijk. Daar kregen we (in de prijs van de bongo) een cava, een witloofsoep die overheerlijk smaakte, hesperolletjes (’t was witloofdag geloof ik) en een koffie. De koffie werd gespiked: een mellowcake, een koekje en een boterbiscuit. Het zijn de details die het hem doen vind ik, maar zo’n speciallekes bij de koffie zorgen ervoor dat ik terugkeer naar een plekje. We deden nog een paar winkels, zalig, zo eens zonder kleuter die vanalles vraagt en zonder wandelwagen die overal aan blijft haperen. Trouwens, mijn echtgenoot gaat graag winkelen, althans, als hij iets voor zichzelf kan vinden, dat maakt het wachten aan mijn pashokje iets draaglijker.

neen, dit is geen zwart-wit-foto…we hadden het niet zo goed getroffen met het weer vandaag

Vandaag stelde ik mijn grote maag weer tevreden in Gent deze keer. Bij “De Kastart” at ik de overheerlijke spaghetti van het huis. Ik koos voor een medium, met het idee van: heb ik te weinig, dan eet ik nog een dessert (mmm *speekseloverschot* dessertje). Maar hell, mijn maag -die al serieus aan het grommen was na een relaxerende sauna/hamman – was ploempvol. Je moet er wel niet gaan voor de gezelligheid, mijn lief en ik zaten zowat op elkaar om te eten en we waren binnen en buiten in 25 minuten, maar dat er extreem gesmuld werd, dat mag je wel geloven.

deze lonkten extreem daar in de sauna en de jacuzzi , maar ik heb ze wijselijk niet aangeraakt

Ohja, ik flanste ook kraamkost in elkaar het voorbije weekend. Vriendjes kregen een baby, dat verdient wat verwennerij. Toch gezellig, zo ergens toekomen, samen eten en dan weer alles netjes achterlaten.

en: ik ben eindelijk, als laatste van alle bloggers op aarde, aan de slag gegaan om zelf granola te maken. Ik at het voor het eerst in Bar Bidon tijdens de Danone blogbrunch en sindsdien wou ik het gewoon blijven eten, maar het kwam er maar niet van. En eigenlijk, het is te simpel voor woorden. Ik pikte het hier. I’m so hipster now, granola maken en door Gent tjoolen en al. Nu nog een manbun op mijn lief zijn achterhoofd en 5 euro betalen voor een pinterest-schuim-hartjes-koffie en we zijn way too cool!

november 23, 2015november 23, 2015

De kreunende orchidee

Sinds we in ons huis hier wonen (nu zo’n 2,5 jaar) gaat het veel beter met mijn orchideeën. Waar ze in ons vorige huis gewoon samen met hun blaadjes doodvielen herleven ze hier seizoen na seizoen. Ik kan maar één iets bedenken: licht. Dit huis is veel lichtrijker dan onze vorige stek. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat mijn orchideeën hier gewoon contenter zijn. Samen met hun baasjes uiteraard. Want er zijn nog steeds mensen die vragen “of we ons jeunen* in ons huis”. Het is dubbel de grootte, half zo druk langs de weg en we kunnen vooraan en achteraan zo’n 2 km ver zien. Dat er nog massa’s werk in is laat ik even achterwege. Het is een huis van 40 jaar oud, het grootste deel is vervangen, maar we zijn nog zoet voor enkele jaren van sparen. Maar mijn orchideeën dus….die jeunen zich hier ook. Ik geef ze geregeld eens orchideeënmest. De groenman die meeleest denkt waarschijnlijk “allemaal geldklopperij, dat is niet nodig!” Ik was vandaag wel geschrokken dat ééntje ervan zich echt wel aan het uitbreiden is van een simpele draaiboog naar een gigantische takkenboel! Ik denk dat ik hem zelfs hoor kreunen! Orchid going bananas! Het feit dat ik het nu pas opmerk wil misschien wel zeggen dat er een drukke periode is gepasseerd. Het is niet dat het niet duidelijk is…

De befaamde orchidee was een attentie van mijn nichtje uit New Jersey die hem dan weer kocht onderweg naar hier. (Ahja, het prijskaartje van Delhaize hing er nog aan, zo’n dingen zie ik altijd maar ik zwijg erover en bedank uitvoerig en heel gemeend want orchideeën zijn gewoonweg een schitterend geschenk – behalve voor mijn vriendin Maaike, die houdt er niet zo van).

*zich jeunen: zich amuseren, tevreden zijn. “Ik jeun het jou” wil dan weer zeggen: ik gun het jou!

november 21, 2015november 21, 2015

Graag…

gestapt: uit mijn comfortzone. Voor de tweede vrijdagavond op rij! Na zo’n 115 over-en-weer-mails kregen we het rond: het blogetentje met Josie, Sylvie, Falderie en Renilde. (Annelyse moest jammergenoeg afhaken!). Een gezellig tatertafeltje met vijf vrouwen die elkaar eigenlijk echt niet zo goed kennen, althans niet in real life. Het bloggen brengt mij op verschillende interessante plaatsen de laatste tijd! In dit plekje at ik alvast heerlijke pasta met scampi! Dames: nogmaals bedankt, ik heb er echt van genoten! Next stop: de blogbrunch.

gecheckt: wie naar die brunch komt. Moeilijk om gezichten te plakken op de blogs, dus wie mij herkent: spreek mij aan! Ik was dedie die vorige keer 7 maanden zwanger was. Nu ben ik dedie die al 7 maanden aan het ontzwangeren is.

genoten: van het volplannen van twee vrije dagen die ik volgende week met mijn liefje spendeer. Lunch voor twee in Kortrijk, Sauna en shoppen in Gent. In urgent need of us-time!

gekregen: de kindle van mijn schoonvader (merci!), inclusief “Hotel Rozenstok” erop van Christophe Vekeman. Dubbel benieuwd, naar het lezen op de kindle en of het boek zo goed is als men beweert!

gelezen: “Val” van mijn broer Roderik. Niet zomaar een boek voor mij. Het voelt een beetje als een kindje van mijn broer. Dus ik heb een boekenneefje. (Het boek is absoluut geen meisje). Ik deed er langer over dan over zijn debuut “Vloed”, dat las ik op twee dagen uit. Nu deed ik er toch 5 weken over, wat in huidige boekleestijd voor mij echt supersnel is aangezien ik maar maximum een half uurtje per dag lees. Meestal spendeer ik 2 à 3 maanden aan één boek. Mijn mening is sowieso rood gekleurd, er stroomt op een bepaalde manier ook een beetje van mijn bloed door, maar ik las het enorm graag.

getrokken: de lootjes voor ons kerstfeestje! Ik ga niet zeggen dat andere jaren het trekken van de lotjes gemanipuleerd werden, zo drie jaar op rij dezelfde persoon hebben om voor te kopen en van te krijgen, dat kàn gebeuren, dat kan echt. Dit jaar gebeurde het -puur voor de zekerheid- volledig legaal via lootjestrekken.nl.

gelopen: deze ochtend een kleine 8 km. Met maar 5 uurtjes slaap dacht ik dat ik een klein beetje ging dood gaan. Behalve dat ik mij te koud had aangekleed viel het wel nog mee, ik liep zelfs goed op mijn eigen trage tempo. Er is wel een probleem met mijn tenen, om de één of andere duistere reden verlies ik mijn teennagels. Meer ga ik er niet over uitweiden want ik ben er zelf van befreakt.

Er is niets vrouwelijk aan een thermische T-shirt denk ik, maar who cares anyway. Het is de catwalk niet.

november 19, 2015

#boostyourpositivity achter de feiten aanhollen!

Oeih, ik sta een beetje achter met de boostyourpositivity-campagne. De thema’s die aangehaald werden zijn dan ook thema’s die hier regelmatig aan bod komen. Kelly vraagt:”Wat is jouw grootste uitdaging als ouder? ”

Weet je dat ik daar echt heel goed moet over nadenken? Als ik denk aan Ilja, hoe hij de laatste weken zoveel is gegroeid en geëvolueerd, voor we het weten zit hij in het eerste leerjaar en moet ik helpen schrijfoefeningetjes maken. Zijn uitspraken soms “Ja, sorry hé mama” of “Ik zie jou en Linus heel graag hoor” en dan meteen daarna “maar papa ook hoor!” of “Eigenlijk is dat echt heel grappig, eigenlijk” en tegelijkertijd is het nog zo’n klein kindje. Eéntje die nog steeds bang is in het donker maar toch stoer elke avond in een pikkedonkere kamer gaat slapen. Eéntje die niet alleen uit zijn bed durft stappen, ook al zeg ik dat hij mag “nee mama, je moet komen!”.

Ik probeer de laatste tijd een beetje te werken rond het uiten van zijn gevoelens. Hij reageert soms heel impulsief op uitdagingen van andere kindjes, soms helemaal niet correct waarbij een gevecht niet geschuwd wordt. Ik wil hierbij zeker niet zeggen dat hij een braaf zieltje is dat door de andere kindjes uit zijn kot wordt gelokt, verre van. Als er iets is dat ik niet hanteer dan is het “mijn kind, schoon kind“! Hij is geen heilige! Het is een grote uitdaging om hem te leren reageren op de juiste manier, bvb: “ik vind dat niet leuk dat je dat zegt” of om zelf weg te stappen als hij in een moeilijke situatie terecht komt. Er zouden al heel wat kleine problemen opgelost geraken. Het moeilijkste hierbij vind ik: het kaderen voor mezelf. Als opvoedster zijnde ben ik dagdagelijks bezig met het bijsturen van gedrag, het valt me moeilijk dat ik dat niet altijd kan doen bij mijn eigen kind omdat ik niet (altijd) aanwezig ben bij de moeilijke situaties. Ik weet dat hij enorm lief kan zijn, ik zie het dagelijks met zijn broertje, daar trek ik me wel heel sterk aan op. Als hij thuis of elders speelt met vriendjes lukt het ook, het zijn de grote groepen met minder sociale controle die een uitdaging vormen. Dat we nog regelmatig eens gaan moeten horen “dat het fout is gelopen” daar wil ik aan werken, samen met hem, maar het is niet simpel. En tips hierrond zijn zeker welkom!!

november 17, 2015november 17, 2015

Klaasje, Hanne en MaRthe

Toen K3 in het jaar 1999 deelnam aan de preselecties van het Eurovisiesongfestival werden ze genadeloos door Marcel Vanthilt afgekraakt. “Muziek voor baby’s” noemde hij ze, waarop Kathleen Aerts repliceerde “dan hadden ze maar geen baby in de jury moeten zetten”. Oh yes. The game was on. Nu, 16 jaar later is de nieuwe K3 ontstaan, na jaren en jaren en jaren hits, optredens, musicals, tv-shows en uiteraard een heel arsenaal aan brooddozen. De commerce kan weer draaien. Dat Niels William -de bezieler van de oorspronkelijke K3- zelf enkele vlaamse hits scoorde, daar heeft Falderie laatst over geblogd. Want “Zie ze doen, zie ze doen”, was minstens een even grote oorwurm als het huidige “Tienduizend luchtballonnen”.

“Laat dat meisje maar dooeee-hoeeen”

Vrijdagavond tijdens een supertoffe Instameet* hadden we het nog over Tien Om Te Zien en de muzikanten die daar kwamen optreden. Het was het enige programma dat ik als lagerschoolkind na 20u mocht bekijken, en niet tot op het einde maar tot halfweg. Dus de beste nummers moest ik als kind altijd missen. Uiteraard blijft Isabelle A mij voor eeuwig bij en was ik totally smitten van Bart Kaëll. Toen de periode van Get Ready aanbrak zat ik al in het Studio Brussel-tijdperk maar ik ken wel heel wat nummers van hen en DE HIT van hun wannabees Good Shape

I’ve searched the world for you!

Als dit op een foute party wordt gedraaid dan is het hek helemaal van de dam!

De discussies die ik dan weer voerde met mijn vriendinnetje over de tekst van onderstaand nummer zijn tijdloos.

“Ze zingt “There no li-li”” “Neen! ’t Is “No Limit!” “

Met twee jongens thuis denk ik niet dat ik veel K3-brooddozen ga moeten aanschaffen maar ik denk dat er rond kerst toch heel wat regenboogpakjes onder de boom gaan liggen, of dat moeders in januari helemaal tureluut gaan worden als ze horen wat ze moeten doen als het binnenregent.

*Instameet: Renilde nodigde ons uit in Roeselare om een avondje door te brengen met een berg “vreemden”. Allééja, vreemden en geen vreemden. Ik volg de blog van Renilde al sinds de eerste boostyourpositivity-campagne en ook op IG is ze aanwezig. Mijn nieuwsgierigheid werd geprikkeld en ik wou wel eens weten wat zo’n instameet inhoudt. Mijn lief verklaarde mij een beetje gek, want in feite ben ik niet zo sociaal ingesteld dat ik zomaar met “vreemde” mensen ga praten, maar ik probeer nu en dan uit mijn comfortzone te stappen en er eens voor te gaan. Met succes want het was een superleuke avond waar ik met interessante mensen aan de praat ben geraakt! Merci!

november 13, 2015

oepsie poetsie

Ze praat niet veel, mijn poetsvrouw. Ze praat eigenlijk niet. Als ze toekomt glimlacht ze en begint ze met haar werk. Ik vind het goed zo. Ik spendeer mijn dagen al vol gebabbel en die uurtjes rust rond mij kan ik wel verdragen. Als een stille vlijtige bij doet ze altijd maar verder. Ramen lappen, kasten afstoffen, dweilen, en dat vier uur aan één stuk. Op de één of andere manier slaagt ze er altijd in om perfect op tijd klaar te zijn met alles, in haar eigen stilte, net op het moment dat haar tijd op is. Qua timing kan ik er nog iets van leren. Ik vermoed dat ze slavisch is, zo klinkt haar naam alleszins en ook haar looks zijn ernaar. Knap, bleek met wijd uitstaande ogen. Ze giechelt “neen danku” als ik haar iets te drinken aanbied. Ilja stelt haar allerlei vragen en nooit antwoordt ze. Ook niet op zijn vraag of ze wil mee-eten met ons. Misschien begrijpt ze hem helemaal niet. Ze zegt niet veel, mijn stille poetsvrouw. Ook niet als ik een keiluid boertje laat na een te grote slok cola zero. Daar zegt ze niets op, terwijl ik me doodschaam en mijn lach probeer in te houden, smsend naar mijn lief wat er net is gebeurd. Een zegen, zo’n stille poetsvrouw.

november 9, 2015november 9, 2015

200 dagen Linuslove

Hij is 6,5 maanden, mijn kleine pudding. 200 dagen om exact te zijn. Het wordt nog altijd leuker en leuker, cliché, right at ya, maar als het over baby’s gaat kloppen de meeste clichés vind ik.

“Ze groeien zo vlug”

Amaai nog niet! Wat zo’n klein kinderlijfje allemaal meemaakt in dat eerste half jaar. Van helemaal niets kunnen tot grijpen, lachen, tieren, zich rechthouden, rollen.

“Geniet ervan”

Echt, ik geniet me te pletter met die patat. Zijn lachjes, zijn vertellementjes die van “wududu” naar “hmmm” zelfs nu en dan een “mamamama”. Ook al weet ik dat het maar klankjes zijn, mijn hart smelt toch elke keer opnieuw!

“De eerste weken zijn het lastigste”

Ja. Dat is waar. Maar het werken combineren met een baby vind ik ook niet te onderschatten. Vooruit denken en plannen, organiseren en anticiperen, het wordt ineens dubbel zoveel werk met een baby die constant opvang nodig heeft. Een kleuter die al 7 uren op school is per dag is precies iets gemakkelijker op te vangen

“Het gaat zo vlug voorbij”

Ik probeer de kleine momentjes te koesteren, hoe hij zijn hoofd tegen mijn sleutelbeen legt voor ik hem in bed stop. Hoe hij tiert van plezier als ik met mijn hand vliegtuigje speel boven zijn ogen. Kiekeboe-spelletjes spelen maakt hem helemaal zot van contentement. Op zondagochtend nog eens shnugglen in bed terwijl hij niets liever doet dan aan alles te trekken wat rond hem te vinden is.

“Met een tweede ben je veel geruster dan bij je eerste”

True. Ik ga niet meer voor het minste snotje naar de dokter. Maar de bezorgdheid is altijd aanwezig, gezond of een beetje ziek, bij mij thuis of bij een thuiswacht, ik ga altijd bezorgd zijn om mijn kind(eren).

“De oudste entertaint de jongste”

Handig. Zeker bij een kind dat veel variatie nodig heeft. Terwijl Ilja met de auto’s racet kijkt Linus toe. Ik betrap Linus er al op om naar Ilja te zoeken als hij naar school is. Als Linus een minder momentje heeft en ik even handen tekort kom vraag ik wel eens aan Ilja om hem te troosten in zijn park. Dat lukt wonderbaarlijk goed. Het hoofd van die grote jongen is blijkbaar een bron van hilariteit voor die kleinste.

“Ze leren veel van het oudste kind”

Daar zit ik nog even op te wachten. Hij is nog te jong voor imitatie maar ik ben er zeker van dat dat zal gebeuren. Hoe die twee elkaar nu al in de gaten houden. Momenteel houdt Linus zich vooral met zichzelf bezig. Voeten zijn de nieuwe vuisten by the way.

Mijn vlekkenkindje. Ooievaarsbeetjes, muggenbeten, babypukkeltjes, krabkorstjes, hij heeft altijd wel iets in zijn wezen. Het is en blijft mijn geweldig mooi kind.

Curieus naar hoe fel hij is veranderd? Hier vind je de 100 dagen Linuslove!

november 6, 2015

en pro maria-spekken!

Sint-Maarten has entered the Westhoek! Hij deed zijn eerste entree bij mijn metekindje thuis.

Het is het uitgesproken moment om mijn metekindje te verwennen en om ook Ilja iets te geven. And do I love it! Ik koop niet veel speelgoed – ze krijgen echt veel van andere mensen op verschillende gelegenheden – maar de Sint en de verjaardag zijn mijn moment om eens echt in de speelgoedwinkel te gaan snuisteren. Het is een plezier op zich, eens echt heel gericht iets te kopen voor de zonen. Niet in de rapte ergens vlug iets meenemen, neen, echt gaan Sint-Maarten-shoppen. De kar lag betrekkelijk vol in Dreamland, met de metekindjes en petekindjes en nog een vroegtijdig kerstgeschenk, een speelgoedkist en een nieuwe kalender voor 2016 (ahja, ik moet toch de verjaardagen ergens kunnen opschrijven) en toch viel het kostenplaatje heel goed mee.

Linus krijgt voornamelijk nog kledij, en een leuke rammelaar. Voor Ilja vond ik iets heel leuk: Lego Junior. Ik had het nog in geen enkel speelgoedboekje gezien. (Jawel, ik blader daar altijd een aantal keer in, a trip down memory lane, laat mij toch een keer doen ;-)). Ik wist dat hij heel graag Lego wou maar ik vind 4 jaar net iets te klein, zeker omdat alle dozen van Lego starten vanaf 5 jaar, het staat er niet op zonder reden. Maar die Junior Easy Builders zijn Legosetjes van 4 tot 7 jaar, met een heel duidelijke uitleg, ik ben er enorm tevreden over. Ilja maakte alles quasi volledig zelf.

En kijk eens goed: een brandweerVROUW! Als dat niet mee is met de tijd!

Sint-Maarten, goed voor alle kindjes en pro Dolle Mina’s!

november 1, 2015november 1, 2015

Currently

Blij met: de smsjes die ik van mijn collega’s kreeg nadat ik op het werk een assessment kreeg. “Hoe is het geweest?” “Ik heb aan je gedacht”. Ik vind dat geweldig, zo’n dingen zijn voor mij echt een steun.

Boos om: de icy treatment die ik in het reisbureau kreeg de vorige week.

Nerveus voor: die assessment. Hoewel ik de laatste was van een lange rij en velen zeiden “je hoeft niet zenuwachtig te zijn, het is voor niets nodig”, was ik het toch. Het is een vreemd gevoel, zenuwachtig zijn. Je kan het ook niet uitschakelen.

Opgelucht: ik had de vriendinnendate afgezegd. Ik vreesde dat ik te weinig slaap ging krijgen om de dag erna fit voor de dag te komen. Toen één van de vriendinnen een migraine-aanval kreeg werd het hele afspraakje volledig afgelast. Het deed iets minder pijn om te weten dat ik het in feite niet zal missen nu. De hoofdpijn van mijn vriendin daarentegen, die had ze wel willen missen waarschijnlijk!

Verontwaardigd: over het geval van de reisagente die me na vijfentwintig minuten wachten op een reischeque uiteindelijk toeroept vanaf haar bureau “dat ze het druk heeft en dat ik nog even ga moeten wachten”. “Maar het is eigenlijk enkel voor een reischeque” was blijkbaar geen argument om haar toch tot actie te aan te zetten. Ook niet toen de klant waarmee ze al de hele tijd bezig was zelf zei “maar doe maar hoor”, neen, ook dat was geen reden om toch die reischeque er even tussen te nemen. “Kun je niet op een ander moment terugkomen?” “Ik zit hier al 25 minuten en neen, ik kan niet terugkomen, ik moet gaan werken” resulteerde in “ja, neen, dat gaat nu niet, ik ben bezig” en daarachter sprak ze nog de memorabele woorden die mijn bloed lieten koken “Ik heb er maar twee hé” waarop ze ostentatief haar handen in de lucht stak. Ze had ze beter uit haar mouwen gestoken. Het eindigde zonder reischeque en met stoom die uit mijn oren kwam. Zonder verdere commentaar en zonder omkijken stapte ik de winkel uit.

Verbolgen: Annick kreeg een niet zo fijne mail. Ik begrijp niet goed wat mensen aanzet om zo’n dingen te gaan versturen. Ik hoef het ook niet te begrijpen. Alleen jammer voor Annick. En voor de schrijver in feite ook wel jammer, het moet lastig zijn om zoveel negativiteit in je te dragen.

Bijgeleerd: Nog beter plannen. Zo maak ik sinds kort een (halve)weekmenu tijdens het weekend. Ik moet heel goed nadenken wie waar is op welk moment en wat we gaan eten. Maar het winkelen is sterk gereduceerd, iets wat een voordeel is met een 6-maander in huis. En bedankt aan Annelore voor de tip voor maandag en MamaFien voor het dinsdag-idee!

ok, deze week heb ik niet echt hard moeten nadenken 🙂

Gemotiveerd: Nu de Ieper Trail voorbij is moet ik aandachtig blijven om het lopen netjes te onderhouden. Het is niet mogelijk om 3 keer per week weg te geraken, maar ik wil toch zeker 2 keer per week trachten te behouden. De afstand wordt nog steeds beetje bij beetje omhoog gedreven. Ik schreef me dan ook in voor het volgende loopevenement: Santa Claus Run. Ik kwam ze vorig jaar tegen toen ik 5-maand-zwanger-lichtjes-puffend naar mijn werk stapte, dit jaar ben ik erbij: een hele bende lopende Kerstmannen en Kerstvrouwen.

Mijn outfit zal alvast passen bij mijn rode kop!

Siked: Over Sint-Maarten die hier volgende week weer zijn entree maakt. Toch een grote week lang zijn er overal cadeautjes op te halen voor Ilja en Linus. En Mariaspekken! Mmmm

En jij? Ben jij wel braaf geweest??

oktober 28, 2015

#boostyourpositivity My Body

Er passeerden al heel wat lichamen in ondergoed op instagram deze week. Over imperfecties, putjes, striemetjes en littekens. En over trots, lichamen die kindjes hebben gedragen en gebaren, lichamen die dat jammergenoeg niet kunnen, zieke lichamen, gezonde lichamen. Maar allemaal: doodgewone lichamen.

Ik zou durven schrijven dat ik tevreden ben over mijn lichaam. Tegelijkertijd zou ik mezelf keihard gaan tegenspreken. Ik weet het eigenlijk niet zo goed wat ik van mijn lijf vind. Ook ik heb putjes, striemen, bultjes en plekjes die er niet horen. Mijn grootte (1m78) maakt het mij niet zo gemakkelijk, als ik enkele kilo’s te zwaar weeg wordt dat weggelachen “want ik ben toch groot”. Mijn gewicht (77kg) is niet slecht denk ik, al klinkt dat wel veel. Mijn BMI is volgens de richtlijnen “gezond”. Toch heb ik het soms moeilijk als ik met mijn “magere” vriendinnen ga shoppen. De keuze die zij hebben in een winkel is vaak zo groot dat ze niet kunnen beslissen. Ik moet soms zoeken om iets te vinden waar ik me goed in voel. Een broek in mijn maat, die ik netjes dicht krijg en die niet te kort komt lijkt even moeilijk als een puzzel van 1000 stukjes. Mijn “mummytummy” belet mij om strakke truitjes te dragen of ik moet mij erover zetten. Het is nooit 100% goed, ik ben altijd “maar” voor 80% tevreden. Of het zijn mijn rimpels of mijn grijze haren, in sommige kleren vind ik dat ik een dikke kont heb, in andere vind ik mijn love-handles too much. Hell, ik was deze week zelfs “kipfilet” aan het denken toen ik met mijn blote bovenarmen zwaaide. Toch ga ik mij niet gedragen als een triestig musje dat al dagen geen eten vindt. Ik ga mij niet heisen in figuurcorrigerend ondergoed om alles iets af te strakken. Ik kijk in de verte naar mijn knappe man en denk “ik heb die toch maar mooi kunnen strikken, het moet zo erg nog niet gesteld zijn met mij”, dat is een boost van jewelste voor mijn positivity. Elke keer opnieuw.

Mijn lichaam is zoals het is, dat moet ik aanvaarden en ik besef dat maar al te goed. Het bracht twee kinderen op de wereld, het is gezond, mijn lief vindt het mooi -dat zegt hij mij toch heel vaak- en ik moet leren dat niet alles is zoals je het zelf wil. Een kwabje, een striem, dat hoort erbij. En 80 op 100, dat is toch ook een heel mooi resultaat hé?