Zou Jezus Christus nog leven?  Jezus was de eerste persoon die mij deed stilstaan bij het feit:”Als ik  iemand -die ik niet ken- heel vaak tegenkom, zou die mij dan ook herkennen?  Zou ik ook die persoon zijn die hij heel vaak tegenkomt maar niet kent?”  Ik noemde hem Jezus Christus, in Gent staat hij gekend als “Zakkenman”omdat hij altijd in de buurt van de Kortrijksepoortstraat tjoolde met enkele plastic zakken, meestal van den Aldi.  Jezus Christus is blijkbaar een fenomeen, want iedereen die ik erover sprak wist over wie ik het had.  Jezus was maar één van de herinneringen die ik aan mijn studententijd heb.  Volgende week spreek ik af met een vriendin die ik overhoud aan die geweldige periode.  Zij, de kleine jongedame die letterlijk amper aan mijn schouders kwam, we waren vast en zeker een gek uitzien koppel vriendinnen.  We startten samen ons eerste jaar orthopedagogie, de opleiding liep een beetje fout, maar de vriendschap is blijven bestaan.  Zoals Frederik van Krant Van West-Vlaanderen het zo mooi beschrijft in zijn artikel: vrienden studeren, vinden werk en bouwen aan een gezin.  Het voelt nog niet zo lang geleden, als ik in Gent kom ben ik altijd weer even studente van 18.  Maar ondertussen is het al 15 jaar geleden dat we er samen op kot zaten.  Dat we met onze grote Motorola-gsms smsten (15 frank voor een smsje) “kom je niet bij mij studeren?”  Onze schoolboeken meenemen was een goede intentie, maar zoals het bij goede intenties vaak verloopt: het verging in tateren, op de fiets springen om de stad in te trekken en te eindigen op een terrasje, in een pitabar of aan het venster van een café.  Uren hebben we gepraat op die lesvrije middagen, doorgeprateld tot het donker (of soms weer licht) werd.  Alsof babbelen het enige was dat we konden.  Ik werd -met enkele omwegen- opvoedster, zij werd psychiatrisch verpleegkundige en later zelfs psychologe.  Nu smst ze naar mij:”ik ben officieel in zwangerschapsverlof, eindelijk nog eens tijd om af te spreken”.  Ik sms terug: “Ik zoek opvang voor de baby en laat je iets weten”.  Huis kopen, kinderen maken, het hoort erbij.  Maar het is toch leuk om nog eens -voor eventjes- terug te keren naar de tijd van toen.  Om eventjes nostalgisch te denken “was het leven toch mooi toen….”.  Daarna haal je de kinderen op en zie je hun geweldige snoetjes en alles valt terug in de gewone plooi.  Die geweldig gewone plooi.

Twaalf uren later ledig ik de tasjes die ik evenveel uren eerder heb klaargemaakt.  In het crècheboekje staan de boodschappen van de verzorgsters: 9u45 geen koorts, 11u30 wel koorts, perdolan gegeven, 14u geen koorts.  Geen idee wat er met hem scheelt, al enkele dagen zijn er op en aan kleine koortsopstootjes.  De bananendoos van de kleuter keerde netjes leeg terug. “Fits every size”.  Ik testte het al verschillende keren, het ding heeft gelijk.  Nog nooit betrapte ik die doos op het-niet-herbergen-van-een-banaan.  Het voelt alsof de voorbije 12 uur in een vingerknip weg zijn.  Even voelde het zelfs alsof ik de tasjes nog maar pas aan het vullen was.  Sta ik hier gewoonweg al terug?  De dag was propvol.  Voor ik het besefte zijn er 10 werkuren voorbijgefloept.  Vreemd genoeg gaan de langste werkdagen het vlugste voorbij.  Mijn staartbeentje doet pijn.  Al het hele weekend.  Ik weet ineens hoe het komt: vorige week en ook vandaag zat ik teveel neer op het werk om administratie in orde te brengen. Mijn kont protesteert daartegen.  Het ging de laatste maanden heel goed met mijn stoutbeen Ik voelde het weinig tot niet, enkel op lange vergaderdagen speelde het wel eens op.  Thuisgekomen liggen de kinderen al in bed, opa heeft het allemaal onder controle.  De echtgenoot is voor het werk weg, ik weet niet meer naar waar, ik weet zelfs niet meer wanneer hij thuiskomt (bad wife!), misschien als ik lang nadenk komt het wel terug in mijn zinnen, het belangrijkste -opvang tot 20u- was voorzien.  Enkele mails staan te pinken, mijn online bestelde tafellakens krijgen als vermoedelijke leverdatum 16 februari toegekend.  Ik begin te tellen wanneer de 16e is, mijn horloge – waar ik de datum steeds op bekijk- ligt in de badkamer.  We waren vandaag de 18e.  Neen.  We waren niet de 18e, dat is donderdag.  We waren de 18e min woensdag, min dinsdag.  De 15e.  Yey, morgen misschien de levering?  Even later besef ik dat ik de datum ook op mijn gsm kan terugvinden.  Blauwe lichtjes op de babyfoon.  De baby begint te wenen in zijn bedje.  Als ik bovenkom is het wenen voorbij.  Hij herbegint net als ik wil ommekeer maken.  Hij voelt niet warm aan, ik zoek zijn beertje en duw het zachtjes tegen zijn neusje, hij neemt het gretig aan en kalmeert onder mijn handen terwijl ik over zijn hoofdje wrijf.  Zijn haar is zo zacht.  Mijn meme vergelijkt het met zijde.  Zijdezacht.  Ze wil niet dat we het knippen, ook al is het zo lang.  Terwijl ik terug naar beneden stap komt het terug bij me op.  Mijn lief moest naar een avondcursus georganiseerd in samenwerking met het bedrijf waar hij voor werkt.  Hij komt niet superlaat thuis.  Misschien kunnen we straks nog naar De Mol kijken, ik check alvast of het aan het opnemen is.  Mijn staartbeen doet pijn.  Ik wacht.