We genoten de voorbije week van een Centerparcsvakantie in Duitsland. Het is niet de eerste keer dat we zoiets doen.  Na Ilja’s eerste verjaardag gingen we naar Les Trois Forêts in Frankrijk, toen konden we nog vlotjes buiten het seizoen gaan.  Dat zouden we in feite nog steeds kunnen doen al weet ik het niet zo goed, Ilja van school weghouden om op reis te gaan….het voelt niet goed, ook al is het nog maar de kleuterklas….ik weet het niet.  Of ben ik veel te braaf?

Negen bevindingen over een Centerparcsvakantie met baby en kleuter:

1)  Er is een verschil tussen een VIP cottage en een Comfort cottage.  Niet alleen in de prijs, maar ook in de grootte.  Doordat ons vorig verblijf buiten het seizoen was konden we een VIP nemen voor een lagere prijs dan een Comfort in de zomervakantie.  Het zijn in feite firstworldissues maar een VIP houdt in: sauna en bubbelbad in je huisje, aparte inloopdouche, grote ruimtes, open haard, dvdspeler, kortom: alles een beetje te luxueus en toch wel onnodig, maar wel aangenamer.  Comfort houdt in: alles wat je nodig hebt, maar in basisuitvoering, kleinere oppervlaktes, bad/douche in één, enkel televisie waardoor wij onze serietjes op de laptop bekijken.  Tenzij je graag naar de Duits-gedubde versie van The Big Bang Theory (“Der Grossen Knal Theorie“??) kijkt.  Vielleicht nicht!

2)  We kozen een cottage voor 4 personen.  Een tip: neem geen cottage voor 4 personen als je hier met 4 volwassenen comfortabel wil verblijven tenzij je het niet erg vindt om elkaar constant voor de voeten te lopen.  Met twee tieners (als ze dan überhaupt nog zullen willen meegaan met papa en mama) zouden wij hier geen plaats genoeg hebben vrees ik. Pieter en ik passen met moeite samen in de zetel.  En ja, we zijn 1,90 m (hij) en 1,78m (ik), maar ik vermoed dat wij niet de enigen zijn met die lengte.  Als je net als ons met een kleuter en een baby komt is hier wel voldoende ruimte (en eens dichtkruipen in de zetel, ik zeg daar geen neen tegen).  Wat ik dan weer niet zou doen is hier putje zomer komen met een kind dat kruipt of pas kan lopen.  Aan het einde van ons terras (dat niet is afgezet) gaat het gewoon berg naar beneden tussen de bomen.  Mijn kleuter van 4 begrijpt al dat hij zichzelf kan bezeren, was hij twee of drie jaar jonger dan mocht ik hem van tussen de struiken beneden plukken.  In de winter zou het echter wel nog te doen zijn, want binnen in het huisje is alles enorm kindvriendelijk.  Er staat standaard een kinderbedje, een park, een kinderstoel en een traphekje in de cottage. En bovenal: het is superproper.

3)  Als je je verlof zelf kan kiezen (die luxe hebben wij wel), ga dan ofwel buiten het seizoen ofwel in de eerste week van juli.  Het is hier allesbehalve druk, er is wel volk maar het is aangenaam, duidelijk nog geen hoogseizoen.  Het plan was eerst om pas volgende week te komen, maar dan schoot de prijs van ons verblijf meteen met een derde de hoogte in, de meneer aan de trampolinebungeedingen wist ook te zeggen dat het seizoen in Centerparcs pas echt start vanaf 15 juli.

“euhahahaheuahahaueeeuahahaha”

Zalig om je kind zo te horen giechelen!

Ook baby’s houden van trampolines blijkbaar. (En stop maar met bellen naar de sociale dienst van de politie: er was niemand op aan het springen!)

4)  Een huisje in Centerparcs is gerieflijk.  Je vindt er alles wat je nodig hebt om de week door te komen.  Unlike Oostenrijk vorig jaar, daar moest ik het met één kookpot zien te rooien. Wat je echter niet hebt hier: basisvoedingsmiddelen en klein “gebruiksgerief”.  Je moet alles zelf voorzien: kruiden, afwasproduct, product voor de vaatwasser, koffiefilters, wasspelden, keukenhanddoeken en schotelvodden.  Zelfs zakjes voor in de vuilnisbakjes zijn er niet.  Gelukkig was ik daar sinds de vorige Centerparcstrip op voorzien, want zo gaan shoppen om een zout-en pepervatje en pedaalemmerzakjes, daar hou ik me liever niet mee bezig op vakantie.

5)  Je kunt extra gerieflijkheid ook kopen, al weten ze wel de prijs.  Een lakenset (inderdaad, er zijn geen lakens inbegrepen in de huurprijs) kost je 7,25 euro per bed.  Een kinderdekbedpakket kost je 9,95 euro.  Ik nam mijn eigen lakens mee maar nam dan wel de wifi-kaart voor het hele verblijf (25 euro).  It’s all about priorities!  (Tegelijkertijd las ik in Flow een artikel over een periode internet-vrij leven, het klonk zalig maar ik ben er momenteel niet klaar voor).

6)  Centerparcs is een zwemparadijs voor elke leeftijd.  Ja, ook voor baby’s.  Linus hield wel van het water, ik heb toch wel eens gecheckt bij de pediater of zo’n klein manneke al in een zwembad mocht, het is ok, als ik hem op tijd afdroog en omdat hij reeds zijn eerste “stekjes” had gekregen…Het zwembad is ook gerieflijk voor baby’s.  Er staan overal rond parken waar je ze in kan “parkeren” en verzorgingstafels.  Er zijn familiekleedkamers met ook daarin zo’n park en een verzorgingstafel.  Alleen jammer dat er geen slot op die deur zat waardoor wij ons nogal vlug omkleedden, maar met een kleuter en een baby is het ook niet echt de bedoeling om te staan lummelen in je zwembroek.

Linus viel na het zwemmen prompt in slaap in één van de vele babyparken.

Terwijl Ilja zich rot amuseert op één van de glijbanen.

7)  In de Aqua Mundo (het zwemparadijs) is iedereen welkom.  Je voelt je er meteen op je gemak als je rond je kijkt.  Iedereen heeft er: of putjes in de dijen, of striemen, veloverschotjes of is voldoende voorzien van poten en oren.  Mijn postnatale lichaam was al die anderen dankbaar om er uit te zien net als ik!

8)  Als het enigszins mogelijk is om je cottage te kiezen (ik denk dat dat onder “betalen voor gerieflijkheid kan staan”), kies er dan één dichtbij “the dome” (neen, dat is niet de discotheek maar het centrum waar alle activiteiten zich afspelen).  In Les Trois Forêts was de ligging niet ideaal.  Zo moesten we zeker 20 minuten stappen naar het zwembad/de winkel/restaurants/kinderboerderij.  Met een kind dat toen nog een voor- en namiddagdutje deed was dit telkens een hele trot.  Deze keer echter is alles goed bereikbaar zonder dat we puffend en blazend moeten toekomen, of een extra wandeltijd moeten incalculeren.  Of als je daar toekomt en je zwembadkaart blijkt vergeten te zijn, dan is dat geen ramp.  Niet dat dat gebeurt, want daar zorgt mijn echtgenoot wijselijk voor.  Ik denk dat hij mij al een beetje kent. (update: er werd wel eens een zwemzak vergeten…)

9)  En verder is het genieten.  Niet: ik-doe-de hele week-wat-ik-wil-genieten maar wel genieten van de kinderen, want uiteindelijk, als je “reist” met kinderen is het toch vooral op hun ritme dat je leeft.  Spelen, zwemmen, dierenparken bezoeken, frietjes eten, een chipje bij de televisie.

Het houdt ook in: sleuren met zwemzakken, verzorgingstassen, wandelwagens of draagzakken, je constant opdelen: jij kijkt voor Ilja, ik kijk voor Linus en daarna wisselen we als jij klaar bent, maar hey, daarvoor zijn we een team.  En kinderen slapen ook wel eens, net als nu, als je op tijd opstaat kun je veel tijd voor jezelf nemen.  (En op de andere momenten is Martini altijd gepermitteerd op vakantie.)

Bij mij is het dikwijls een beetje van rap-rap-rap.  Het moet vooruitgaan.  Ik heb ook mijn luilekkermomentjes, maar als ik bezig ben doe ik altijd voort.  Ik had het gisteren in mijn hoofd gestoken dat het misschien wel interessant ging zijn om de buggyboard op de wandelwagen te installeren voordat we op reis vertrekken.  Aangezien hij voor me klaarlag in Dreambaby reed ik met Linus naar ginder gisterenochtend.  Eens thuisgekomen wou ik het ding installeren.  Ik besloot om het slim aan te pakken en de handleiding eerst te lezen.  Yes, na jaren sukkelen en prutsen word ik wijzer.  Ik mag het niet gedroomd hebben dat ik dat ding verkeerd installeer en zo een farce tegenkom onderweg met mijn twee kadetten.  Het zou anders wel typisch ik zijn.  Maar jong.  Die handleiding.  Ik begon al te zweten toen ik alle onderdeeltjes zag en de benamingen zoals “de connectoren”, ik moest mijn meetlint zoeken om de afstand van de onderkant van de wandelwagen te meten.  Van armoe moest ik in de speelgoedbak van Ilja grabbelen naar een meetlatje dat ik wist zitten in zijn pennenzak.  Het veel te kleine Cars-latje deed goed dienst.  Na lang lezen en herlezen en proberen begon het enigszins te lukken.  Achteraf bekeken was het helemaal niet moeilijk om dat ding te installeren en ging het mij zeker ook zonder handleiding en met gezond verstand gelukt zijn.  Even later werd hij getest, samen met de draagmand van de bugaboo die ik nog niet had gebruikt.

We gingen naar de rally kijken die hier verderop in de straat passeerde.  Mijn zonen en ik, hun vader was nog aan het werk.  Aangezien Ilja zo’n autozot is leek me dat een geweldig leuk plan.  Hij was ook enorm enthousiast, al de hele avond aan het vragen of de rallyauto’s gingen passeren.  “Nog een uurtje”, hoe maak je dat duidelijk aan een 4-jarige?

Een halve straat verder was het van dat.  Al bij al bleek ik toch niet zo ferm op mijn gemak, met mijn twee kinderen zo dicht op dat parcours.  Stel je voor dat één van die wagens de controle verliest en zo recht door het maisveld vliegt in onze richting.  Allerlei doemscenario’s popten in mijn hoofd en het was om zeep.  Ik begon meer en meer achteruit te gaan en ook Ilja bleek helemaal geen zo’n grote held bij die lawaaierige knalpotten.  “Gaan we naar huis?” vroeg hij na de derde wagen.  We draaiden onze kar en gingen terug. 

Deze ster trok het zich niet al te veel aan.  De tweemaander slaapt overdag niet zo superveel, maar in de wandelwagen bleek dat wel heel vlot te gaan.  Rallyauto’s niet meegerekend uiteraard.  Reden te meer om gezellig thuis in de zetel te wentelen om het weekend in te zetten.