Liese

Page 74 of 117

april 9, 2015april 9, 2015

Easy as 1 2 3

Het idee stal ik bij Madrina, ik geef mijn eigen invulling van ABC-overzichtje van enkele hersenkronkels en belevenissen.

Sinds enkele dagen ben ik officieel aan het Aftellen. De baby kan volgens mij nu niet meer snel genoeg komen, ik hoop stiekem dat mijn water binnenkort Breekt zodat ik kan vertrekken. Niet dat ik mezelf onder Classy beschouw, maar zo Dik rondlopen, het is nu niet bepaald een sexy iets, zo’n voorwaartse ton. Ook Elegant uit een zetel komen is een verloren zaak de laatste tijd. Het wordt een Ferme kerel, met lange benen en een serieus gewicht volgens de Gynaecoloog . Ook dat speelt mee in mijn verlangen om hem binnenkort te begroeten, het liefst nadat ik een Heel chille bevalling achter de rug heb uiteraard. (Unicorns do exist!)

De iPad is ondertussen al goed Ingeburgerd in mijn leven. Ik won dan nog eens een boek over apps bij Josie waardoor ik binnenkort uw appqueen ben. You name it, I’ll app it.

Gisteren ging ik ook nog langs bij de Kapper en de pedicure. Een laatste “verwennerijtje”, al kan je likdoorns laten wegkappen moeilijk verwennerij noemen.

De eerste Lentezon lokte ons naar buiten het voorbije weekend. Ik deed van Magico met een glas, en Neen, het eindigde niet op de grond. (pause voor applaus)

Onze gastheer en gastvrouw van het paasontbijt kregen een boeket Poppy’s. In de winkel dacht ik eventjes dat het valse bloemen waren, onderweg naar Brugge (waar ze wonen) wist ik wel beter, mijn t-shirt volledig in poppyprut.

(en voor de Q moet ik eventjes een zijspoor nemen. Ik droomde vorige week drie nachten op rij over Kurt Rogiers. Vermoedelijk nadat ik tijdens het radiozappen eventjes naar Q-music had geluisterd. Maar drie nachten na elkaar, dat schept een band Kurt, dat schept een band!)

Roderik, zo heet mijn broer. Jaja Ro, het gaat eventjes over jou. En over het feit dat ik jou niet had herkend op de foto in de Knack-boekenbijlage.

En neen, ik ga het niet wijten aan “elkaar niet voldoende zien”, het is redelijk goed meegevallen de laatste maanden!

De boeken zijn er gelukkig nog om occasionele Slapeloosheid op te lossen.

04u: Dat is meestal het uur waarop ik wakker word. Soms helpt het om na de sanitaire Tussenstop terug in bed te kruipen, maar soms is het om zeep en lees ik een uurtje in de zetel beneden om dan rustig daar nog een Uiltje te knappen. (En wie heeft die uitspraak in godsnaam uitgevonden en waar komt het vandaan??)

U denkt waarschijnlijk: is het nu nog altijd niet Voorbij, die letterzever?

Neen, ik heb nog een What the f-ck-foto:

Ook al is deze heel blurry, het kapsel van de linkse is de What The F-ck en het feit dat de rechtse eigenlijk de vrouw in het spel is: X & Y got a bit loopy I guess tijdens SYTYCD. Soit, elk zijn goesting, Zonder nog veel meer woorden daaraan vuil te maken.

Nah!

april 2, 2015

Say yes to gesmos

There. I cooked.

Ik zag de postbode gisteren toekomen. Het is altijd een goed signaal als hij uit zijn auto moet komen om jouw post te leveren. Gewone post steekt hij door zijn raampje in de brievenbus.

Oh yes. Een grote doos. Of ik even wou aftekenen. Do I or what??

Ik stierf eerst een klein beetje want zelfs toen ik de grote doos opende was ik nog steeds niet zeker wat er nu juist inzat. Ik had een vermoeden dat het eindelijk de iPad ging zijn maar toch kon ik het niet laten om een klein beetje rond te huppelen als een klein kind toen ik hem uitpakte.

En ik word groot. Eindelijk. Ik installeerde feedly. Inderdaad, ik was nog zo’n meisje dat blogs in haar favorieten opsloeg en op een vrij moment elke blog aanklikte om te zien of er iets nieuws was gepost. Na de boostyourpositivity-challenge werd dit echt onhaalbaar, ik had er zoveel meer staan! Nu ik feedly heb zie ik meteen waar ik moet zijn. (ik zie u wel met uw ogen draaien, maar kom, ik ben een computernitwit, laat mij een keer content zijn!) Ik downloade (is dat nu met één d of met twee d’s?) ook Evernote. Voorlopig staat er nog maar één notitie in want ik ben nog steeds fan van notitieboekjes, ik heb er nog een tweetal die onrustig onbeschreven op mijn krabbels liggen te wachten. Maar wie weet, Evernote zal er misschien ooit nog aan te pas komen. Josie zal trots zijn op mij ;-).

En verder krijg ik soms de vraag “en kun je je nog bezighouden thuis?”. Jongens toch. Ik ben nu 2,5 maanden thuis en ik heb mij nog geen seconde verveeld. Ik zou het iedereen aanraden om eens drie maanden thuis te blijven. Wat je allemaal voor elkaar krijgt. Kamers verbouwen, garage uitmesten, het washok uitroefelen. De laatste 2 weken doe ik het wel rustiger aan, ik voel dat mijn lichaam niet meer akkoord gaat met teveel activiteit, maar geen nood: ik lees boeken, kijk series èn: ik ontdekte TLC (was dat vroeger ook geen meidengroepje?). Buddy the cakeboss, I didn’t know I was pregnant, Say Yes To The Dress, too much! Moest ik nu nog zo’n persoon zijn die strijkt, ik deed het samen met TLC.

“En heb je dan geen van die vuile goestjes?” Bwah, ik heb altijd vuile goestjes, zwanger of niet. Dat gaat periodisch over zure spekken, deze blijft toch altijd terugkeren. Als er iets is dat een bepaald dieet aan flarden kan schieten bij mij, dan zijn het wel zure spekken. Soms zijn het ook belegde broodjes, het liefste met kaas en hesp en uiteraard mayonaise. Als je dan toch vettig gaat, doet het dan ineens goed. Momenteel ben ik verslingerd aan Aiki Supernoodles. Het enige dat ik niet wil, is dat iemand me ze effectief ziet eten, want djeezes, dat kun je toch niet proper eten?

Die pasta’s kun je al bijna niet op een lepel draaien zonder dat de hele keukentafel in curryspetters zijn. Je wil niet weten hoe ik die eet, maar er komt een keukenhanddoek aan te pas. De madammekes in Say Yes To The Dress zouden gillend weglopen moest ik dit soldaat maken bij hun trouwkleedje.

maart 27, 2015maart 27, 2015

bugaboo – buga-bijna-bam!

Ik ben hier nog. Samen met heel wat harde buiken, het zuur en een pijnlijk bekken. Veel heb ik echter niet uitgestoken de voorbije week. De eeuwenoude voering gewassen van de wandelwagen. Tegelijkertijd werd Ilja’s oude kamer opgeruimd en klaargestoomd als verzorgingsplek/stockeerruimte voor sitter-maxicosi-kinderbadje. Zo’n klein monstertje dat brengt toch veel materiaal met zich mee. De krant gelezen en dit artikel in de gsm opgenomen. Ik kan me volledig vinden in deze stelling, katten zijn het perfecte gezelschap voor oudere mensen. Oude mensen hebben toch ook de neiging om te verwennen, en net dat vinden katten de max. Zelf ben ik enorm aan het twijfelen om weer een kat te nemen. Uiteraard niet met een baby op komst in de komende weken, maar misschien deze zomer wel? Of is het kittenseizoen dan voorbij? Misschien kan een bloglezer mij wel helpen aan een speciale kitten? Mij laten bedienen door mijn kroost. Was er zoveel jaar geleden in “De bedenkers” niet een duo dat een kousenaantreksysteem had uitgevonden voor zwaardere mensen? En waar zijn die nu? Mijn tenen vroren er deze week bijna af omdat ik op slippers naar de schoolpoort was gelopen. Adressen geschooid bij veel mensen. Mijn adresboekje was totaal niet meer up-to-date. Zoveel mensen die verhuisd/gescheiden/nieuw samengesteld zijn in de voorbije jaren! (en zoveel nieuwe mensen leren kennen blijkbaar!) Mijn lief mocht niet helpen met het schrijven van de enveloppen. Ja, hij weet dat dat komt omdat ik vind dat hij een lelijk handschrift heeft. En neen, ik heb geen klachten gehad over die opmerking. Tv kijken. Veel televisie voor mijn doen. Ik neem programma’s op waar ik anders geen tijd voor zou hebben. Blij dat ik “Perfect” volg. Ik heb het Karen Damen vergeven dat ze dacht dat de wereld ging vergaan op 21 december 2012 want in feite vind ik haar echt wel een maffe vrouw. Maar daarnet kreeg ik even de jibbies toen ik de piercing in haar arm zag bij een close-up van haar handen. (boven het logo van WijfTV) I mean: why? En strop je dan niet overal aan met zo’n ding in je arm. Zo een wollen trui, blijft die dan niet haken aan dat bolletje? En wat met dreumesen die graag prutsen aan alles wat blinkt? Een fiets verkopen op kapaza. De reacties die je op zo’n zoekertje krijgt zijn echter uiteenlopend. Als er al geen schrijffouten in staan, dan staat er wel een levensverhaal in te lezen zoals: “mijn zoon werd aangereden en nu zijn alle kosten voor ons want de auto pleegde vluchtmisdrijf”. Of er wordt gevraagd naar de framehoogte en als je dan reageert met “52 cm” dan vragen ze “of dat de grootte is van de persoon”. Euh, het zoekertje zei “herenfiets” niet “fiets voor mannelijke persoon van een kleine gestalte”, maar ik wist niet dat ik zoooo duidelijk moest zijn, sorry…

Ohja, we werden ook bijna zelf doodgereden door een man die een epilepsieaanval kreeg achter het stuur.

Je zou voor minder een harde buik krijgen.

maart 20, 2015

Eclairs Schmeclairs

Het stond op mijn to-do-lijstje voor tijdens mijn zwangerschapsverlof. Eclairs maken. Er was Dr. Google die me een recept bracht van Sofie Dumont. Ladychef of the year kweeniewannear. Er is zelfs een filmpje bij het recept geplaatst.

http://koken.vtm.be/de-keuken-van-sofie/recept/eclairs

Laat ons zeggen…Sofie en ik, we gaan geen vriendinnen worden vrees ik.

Het is geen handig iets om te maken zo, eclairs. In feite moest mijn zelfkennis mij aangesproken hebben bij: “neem een spuitzak”. Dit loopt altijd verkeerd af bij mij. Ik gebruik wegwerp zakken, maar toch lijkt de inhoud van de spuitzak steeds overal -behalve op de bakplaat- te belanden. Dat druppelt als het moet stoppen met druppelen, ook als je roept “stop met druppelen!!”, dan blijft hij gaan! Die zak scheurde dan nog eens aan de zijkant waardoor er langs daar ook deeg een weg leek te banen naar buiten, resultaat: mijn handen helemaal in soezendeeg. Ik zie Sofie Dumont op dat filmpje ook nergens morsen met die zak, laat staan tussenin haar handen wassen. Die haar handen, dat blijft het hele filmpje proper!

Ik moest het filmpje halfweg mijn bereiding herbekijken want: hoe dik had zij nu haar soezen gespoten? Toch precies iets dikker dan die van mij. Een deel van mijn soezen was echt te mager om er een eclair van te maken, maar ik heb er mijn plan mee getrokken.

Wat ze er ook niet bij vertelt is dat de pot waarin je het soezendeeg maakt extreem plakkerig en smerig is. Vraag maar aan mijn lief, die vloekte nogal toen ik hem de opdracht gaf om hem af te wassen. (Als hij vraagt “moet ik helpen?” dan profiteer ik daarvan, maar ik vermoed dat ik met deze opdracht wel wat krediet heb verloren)

Ik zie haar ook niet sukkelen met al haar vuile kommen. Want hell, van eclairs maken, daar heb je nogal een afwas van. Ik stak alles achteraf in de machine en die zat net niet vol…Sofie heeft waarschijnlijk een nest kabouters onder haar toonbankje lopen. Die trekken aan haar schortje als ze zonder werk zitten. En had ik al gezegd dat Sofie nooit haar handen moet wassen? Er hangt ook geen deeg aan haar kranen of geen chocoladesaus, neen, haar kranen -en haar handen- zijn spic en span.

De banketbakkersroom was nog zo’n failure. Nochtans is het niet de eerste keer dat ik zo’n room maak, maar haar recept moet ik blijkbaar helemaal fout geïnterpreteerd hebben. Na de afkoeling bleken er nog heel wat klontertjes te vinden en qua smaak had ik ook niet de normale drang zoals anders om de overschot van de pot uit te lepelen. En overschot was er! Van alles trouwens. De dorade om de soezen in te wrijven, vier eiwitten die er nog stonden te niksen, 3/4e van de banketbakkersroom en 1/3 van de chocoladeganache, alles ging in de vuilbak of de gootsteen. En zeg nu zelf, iets met chocolade in de vuilbak gooien, dat doet toch wel pijn hé.

Uiteindelijk maakte ik wel iets dat enigszins op een eclair geleek, maar het was niet om over naar huis te schrijven. Laat staan om ermee te stoefen op je blog.

Deze eclairs hebben mij maar één ding geleerd: die van de bakker zijn lekkerder (en geen afwas!).

maart 19, 2015

An apple a day…

Mijn grootvader zaliger kon het indertijd: een appel volledig schillen zonder dat de pel ervan brak. Hij at er dagelijks dus ik was er regelmatig bij toen hij zijn stunt uithaalde. Bij het maken van verse appelmoes deze week probeerde ik hem te evenaren maar dat blijkt toch helemaal niet zo simpel als het eruit ziet:

Na enkele rondjes brak de schil en moest ik me weer gewonnen geven.

Tien appels, ik dacht: “Daar kunnen we twee dagen van eten met ons drie”.

Boy was I wrong! Er was slechts een half soepkommetje overschot. Als je ziet wat het resultaat aan appelmoes maar is van 10 appels. Niettemin vind ik verse appelmoes toch stukken beter dan die uit potten. Ik neem het erbij dat ik in het stof bijt tijdens de wedstrijd appelschilstunten.

maart 14, 2015maart 14, 2015

Moederlijke charme, of heet dat chantage?

Mijn lief zei het me deze week nog. Dat hij content is dat onze zoon blij kan zijn met hele kleine dingen. Dat we niet telkens het vorige moeten overtreffen om hem te imponeren. In feite moeten wij als ouders hem niet imponeren. Hij is verre van verwend, toch komt hij niets tekort. Hij heeft de tijd niet om met zijn speelgoed te spelen, op schoolavonden moet hij om 18u in bed, veel tijd tussen het 4-uurtje – het avondmaal en het eventueel badmoment is er niet om speelgoed te gaan exploreren. Ik ken kinderen van zijn leeftijd die een eigen iPad hebben, die perfect weten hoe een smartphone werkt of een tv op de kamer hebben. Ilja spreekt nog vaak over zijn warmbandje dat ik voor hem kocht tijdens music for life.
Vandaag mocht hij in de winkel een zak chips kiezen, want oma en opa komen vanavond eten en daar hoort een aperitiefje bij. Ik bereidde hem voor, dat we het zakje pas op het laatste van onze boodschappen gingen kopen. Halfweg de Carrefour passeren we aan de schelletjescounter. Wat hij daarmee heeft, ik weet het niet, maar een schelletje krijgen, dat zorgde reeds enkele keren voor grote drama’s in zijn prille kleuterleven. “Ik wil een schelletje mama”, ik zei neen, want ik ging niet met opzet iets van vlees gaan kopen om een schelletje te kunnen krijgen. Krokodillentranen. Ik weiger krokodillen te voederen met schelletjes en ik loop verder, hij komt sniffend achter met zijn kleine winkelwagentje. Het schelletje blijft een begeerd goed volgens mijn zoon. Ik zeg:”ok” “je mag een schelletje, maar dan kiezen we geen chipjes voor vanavond, je kunt het niet alletwee krijgen”. Ik liet hem beslissen: chips kiezen voor vanavond of een schelletje voor meteen. Hij koos het schelletje. Ok. Ik ging me aan mijn woord houden, maar dat moest wederzijds zijn. Op het einde van de boodschappen zei ik “voila, we zijn klaar” waarop het kleine monstertje meteen onze eerdere afspraak nakwam “en nu mag ik mijn schelletje!” Ahja, jouw schelletje, inderdaad! Oh, maar moesten we dan “toevallig” wel nog door die rayon met de chips lopen zeker? Maar alléé zeg, had ik erom gedaan, ik ging er niet in geslaagd zijn (…ja, echt niet, neen…toempiedoem). Ik sprak hem opnieuw aan:”Ilja, ik ga het nog één keer vragen: wil je nu een schelletje of wil je liever één van deze zakjes chips kiezen voor vanavond?” Ik zie die ogen over dat rek met die chips gaan, de radars in zijn kopje werken overtoeren. “Ik ga toch chips kiezen” Ik leg uit dat het een slimme beslissing is, want een schelletje…dat is toch niet zo lekker als chips hé? “’t Is waar, sommige kindjes zouden een schelletje kiezen, maar ik niet hoor, ik kies voor chips”. Smartiepants!
Achteraf proficiateer ik hem met het feit dat hij goed kon kiezen. Ik leg uit dat kiezen ook iets verliezen is en dat de chipjes vanavond dubbel zo lekker gaan smaken. Hij loert over de keukentablet naar de zak die er netjes op oma en opa staat te wachten. “Mmmm Wokkels” denken we tegelijkertijd.

maart 13, 2015maart 13, 2015

De nieuwe kamer: the full story

We stopten zonet voor de eerste keer onze kleuter in bed op zijn nieuwe kamer…

Deze slideshow vereist JavaScript.

Hopelijk kunnen we morgen terugblikken op een goeie nacht….fingers crossed!

maart 12, 2015

de boedha en de beha’s

Twee exemplaren rijker en 150 euro lichter vertrok ik uit de lingeriewinkel. Op één dag tijd was ik erin geslaagd om mijn witte beha èn mijn zwarte naar de vaantjes te worstelen. Bij de één kwam de beugel er uit poppen aan de zijkant, bij de ander was de beugel gewoon in twee gekraakt in het midden van de cup. Het is niet alsof ik ineens dolly parton achterna ga, maar de zwangerschap zal er niet veel goeds aan doen. We moeten ook niet overdrijven, de witte beha was echt versleten, ik had er al een tang uit mijn liefs’ alaambak op moeten zetten nadat een sluithaakje was blijven hangen in de wasmachine. (en ja, de perfecte huismoeder weet dat je dat in zo’n netzakje moet wassen…but hey…je kent mij ondertussen al een beetje denk ik?)

Bij mijn thuiskomst riep de mustiekat:”Later ga ik dat ook aandoen…als ik groot ben!” Euhh…

Anyway, ik moet me comfortabel voelen en dat lijkt de laatste tijd steeds moeilijker te lukken. Bekkenpijn, zure oprispingen, krampen in de tenen. Het is allemaal voor de goede zaak en eens dat kleine ventje in mijn armen wordt gelegd is dat allemaal vergeten. (Ooh jee, een cliché!)

Ondertussen doen enkele mensen rond mij het omgekeerde van gezinsuitbreiding: ze gaan uit elkaar of scheiden zelfs. Huizen worden verkocht, inboedels verdeeld, advocaten verdienen geld. Altijd zo jammer en het maakt me triest ook al kan het soms niet anders. Je weet nooit echt wat er speelt tussen twee mensen of wat er juist niet speelt.

Na hun verhalen lijkt het peanuts als ik voor de vierde avond op rij geen enkele comfortabele positie lijk te vinden in de zetel (de boedha-zit is nog steeds de beste oplossing hiervoor, lees: wreed sexy). ’s Morgens uit mijn bed kreupelen omdat mijn bekken volledig vastzit, ik heb het er graag voor over.

maart 10, 2015

#boostyourpositivity: Meer dan gelukt hier!

De verhuis naar de slaapkamer boven is bijna een feit voor de munchkin. Hij moest wachten van mij om naar boven te komen alvorens de kamer volledig af is. Als je ziet hoe het er vroeger uitzag:

Ik wou het kind niet nodeloos ongerust maken door te zeggen dat het bovenstaande zijn kamer zou worden. Weet hij veel hoe het er achteraf zou uitzien. We kijken nu al uit naar zijn totje vrijdagavond als het moment daar is.

Enkele details:

Ondertussen bereid ik mezelf meer en meer voor op de komst van het tweede monstertje. Met nog 6 weken op de afteller is enige voorbereiding misschien toch aangeraden. Er worden hier duchtige lakentjes vernieuwd en gewassen. Er wordt uiteraard ook veel gerecycleerd:

Ik hield vroeger al enorm van rood en dat is niet veranderd. Het is dan ook een unisekskleur. Na vier jaar ben ik nog steeds gek op de kuikentjes van Plum Plum.

Ook in de tuin verwachten we vanalles:

En nu hopen op een mooi paasbloemenoogst!

Ik bekom ook nog steeds een beetje van de blogbrunch vorige zondag. Een gezellige middag met veel gekakel, gesmoefel en het leren kennen van hele lieve mensen met dezelfde hobby als mezelf. Leuk om zien dat al die schrijvers gewone mensen zijn net als jij en ik!

Zondagavond was ik deadbeat van al dat getater.

Moe maar content. De walletjes nam ik er graag bij achteraf!

maart 5, 2015

en dat allemaal voor een hoop uit de context gerukte krantenkoppen

Het is zalig, een huis met een oprit. We moeten niet puzzelen om onze auto’s ergens in de straat te parkeren, er komt niemand voor je garagepoort staan of voor je ramen waar je je licht binnentrekt. De postbode vond het echter een minder leuk idee om dagelijks het stukje oprit bij te wandelen op zijn toer en liet enkele keren te verstaan dat onze brievenbus niet aan onze gevel mocht, maar vooraan de oprit moest komen. Ik vond het nochtans een goeie plek, zo naast onze voordeur. Deur open, sleutel in brievenbus en hup je hebt de inhoud. ’s Morgens is de krant bij de koffie hier wel een begeerd goed. Ik lees ze niet volledig maar het gevoel van de krantenkoppen vast te houden kan niet op tegenover het geswipe op een tablet vind ik. (Hoe straf ik ook uitkijk naar de langverwachte iPad). Het is echter elke dag een struggle om de krant uit de bus te krijgen. Hoeveel ik hou van mijn krant, zoveel hou ik ook van mijn peignoir. Ik wil hem het liefst nog even aanhouden tijdens mijn koffie, maar dat impliceert dat ik in nachtoutfit de straat op moet. Want geef toe, zo een krant lezen om wakker te worden, dat is toch wel redelijk chill. Het begint al bij de voordeur,bij het openen luister ik of er geen auto’s afkomen op straat. Negen van tien is het rustig. Het moment dat ik mijn eerste stap buitenzet, dan zijn ze daar. Als het geen auto is, het is een vrachtwagen. Ik denk dat ze het aanvoelen, altijd net op het moment dat ik aan die brievenbus sta! De geniepigste zijn de fietsers, die kan ik niet horen van bij de voordeur. Deze ochtend kon één van hen me wederom aanschouwen in mijn lief zijn knalrode peignoir. Het is dan ook de enige kamerjas die groot genoeg is om mijn buik in te herbergen. De slechtste dagen zijn de slaapkleeddagen, daar komen nog eens blote benen bij. En zo begint mijn dag, met mijn firstworldproblems en mijn chille gazet ’s morgens. Toch eens uitkijken voor een camouflageset in het kleur oprit en gevelsteen.