Liese

Page 74 of 117

maart 20, 2015

Eclairs Schmeclairs

Het stond op mijn to-do-lijstje voor tijdens mijn zwangerschapsverlof. Eclairs maken. Er was Dr. Google die me een recept bracht van Sofie Dumont. Ladychef of the year kweeniewannear. Er is zelfs een filmpje bij het recept geplaatst.

http://koken.vtm.be/de-keuken-van-sofie/recept/eclairs

Laat ons zeggen…Sofie en ik, we gaan geen vriendinnen worden vrees ik.

Het is geen handig iets om te maken zo, eclairs. In feite moest mijn zelfkennis mij aangesproken hebben bij: “neem een spuitzak”. Dit loopt altijd verkeerd af bij mij. Ik gebruik wegwerp zakken, maar toch lijkt de inhoud van de spuitzak steeds overal -behalve op de bakplaat- te belanden. Dat druppelt als het moet stoppen met druppelen, ook als je roept “stop met druppelen!!”, dan blijft hij gaan! Die zak scheurde dan nog eens aan de zijkant waardoor er langs daar ook deeg een weg leek te banen naar buiten, resultaat: mijn handen helemaal in soezendeeg. Ik zie Sofie Dumont op dat filmpje ook nergens morsen met die zak, laat staan tussenin haar handen wassen. Die haar handen, dat blijft het hele filmpje proper!

Ik moest het filmpje halfweg mijn bereiding herbekijken want: hoe dik had zij nu haar soezen gespoten? Toch precies iets dikker dan die van mij. Een deel van mijn soezen was echt te mager om er een eclair van te maken, maar ik heb er mijn plan mee getrokken.

Wat ze er ook niet bij vertelt is dat de pot waarin je het soezendeeg maakt extreem plakkerig en smerig is. Vraag maar aan mijn lief, die vloekte nogal toen ik hem de opdracht gaf om hem af te wassen. (Als hij vraagt “moet ik helpen?” dan profiteer ik daarvan, maar ik vermoed dat ik met deze opdracht wel wat krediet heb verloren)

Ik zie haar ook niet sukkelen met al haar vuile kommen. Want hell, van eclairs maken, daar heb je nogal een afwas van. Ik stak alles achteraf in de machine en die zat net niet vol…Sofie heeft waarschijnlijk een nest kabouters onder haar toonbankje lopen. Die trekken aan haar schortje als ze zonder werk zitten. En had ik al gezegd dat Sofie nooit haar handen moet wassen? Er hangt ook geen deeg aan haar kranen of geen chocoladesaus, neen, haar kranen -en haar handen- zijn spic en span.

De banketbakkersroom was nog zo’n failure. Nochtans is het niet de eerste keer dat ik zo’n room maak, maar haar recept moet ik blijkbaar helemaal fout geïnterpreteerd hebben. Na de afkoeling bleken er nog heel wat klontertjes te vinden en qua smaak had ik ook niet de normale drang zoals anders om de overschot van de pot uit te lepelen. En overschot was er! Van alles trouwens. De dorade om de soezen in te wrijven, vier eiwitten die er nog stonden te niksen, 3/4e van de banketbakkersroom en 1/3 van de chocoladeganache, alles ging in de vuilbak of de gootsteen. En zeg nu zelf, iets met chocolade in de vuilbak gooien, dat doet toch wel pijn hé.

Uiteindelijk maakte ik wel iets dat enigszins op een eclair geleek, maar het was niet om over naar huis te schrijven. Laat staan om ermee te stoefen op je blog.

Deze eclairs hebben mij maar één ding geleerd: die van de bakker zijn lekkerder (en geen afwas!).

maart 19, 2015

An apple a day…

Mijn grootvader zaliger kon het indertijd: een appel volledig schillen zonder dat de pel ervan brak. Hij at er dagelijks dus ik was er regelmatig bij toen hij zijn stunt uithaalde. Bij het maken van verse appelmoes deze week probeerde ik hem te evenaren maar dat blijkt toch helemaal niet zo simpel als het eruit ziet:

Na enkele rondjes brak de schil en moest ik me weer gewonnen geven.

Tien appels, ik dacht: “Daar kunnen we twee dagen van eten met ons drie”.

Boy was I wrong! Er was slechts een half soepkommetje overschot. Als je ziet wat het resultaat aan appelmoes maar is van 10 appels. Niettemin vind ik verse appelmoes toch stukken beter dan die uit potten. Ik neem het erbij dat ik in het stof bijt tijdens de wedstrijd appelschilstunten.

maart 14, 2015maart 14, 2015

Moederlijke charme, of heet dat chantage?

Mijn lief zei het me deze week nog. Dat hij content is dat onze zoon blij kan zijn met hele kleine dingen. Dat we niet telkens het vorige moeten overtreffen om hem te imponeren. In feite moeten wij als ouders hem niet imponeren. Hij is verre van verwend, toch komt hij niets tekort. Hij heeft de tijd niet om met zijn speelgoed te spelen, op schoolavonden moet hij om 18u in bed, veel tijd tussen het 4-uurtje – het avondmaal en het eventueel badmoment is er niet om speelgoed te gaan exploreren. Ik ken kinderen van zijn leeftijd die een eigen iPad hebben, die perfect weten hoe een smartphone werkt of een tv op de kamer hebben. Ilja spreekt nog vaak over zijn warmbandje dat ik voor hem kocht tijdens music for life.
Vandaag mocht hij in de winkel een zak chips kiezen, want oma en opa komen vanavond eten en daar hoort een aperitiefje bij. Ik bereidde hem voor, dat we het zakje pas op het laatste van onze boodschappen gingen kopen. Halfweg de Carrefour passeren we aan de schelletjescounter. Wat hij daarmee heeft, ik weet het niet, maar een schelletje krijgen, dat zorgde reeds enkele keren voor grote drama’s in zijn prille kleuterleven. “Ik wil een schelletje mama”, ik zei neen, want ik ging niet met opzet iets van vlees gaan kopen om een schelletje te kunnen krijgen. Krokodillentranen. Ik weiger krokodillen te voederen met schelletjes en ik loop verder, hij komt sniffend achter met zijn kleine winkelwagentje. Het schelletje blijft een begeerd goed volgens mijn zoon. Ik zeg:”ok” “je mag een schelletje, maar dan kiezen we geen chipjes voor vanavond, je kunt het niet alletwee krijgen”. Ik liet hem beslissen: chips kiezen voor vanavond of een schelletje voor meteen. Hij koos het schelletje. Ok. Ik ging me aan mijn woord houden, maar dat moest wederzijds zijn. Op het einde van de boodschappen zei ik “voila, we zijn klaar” waarop het kleine monstertje meteen onze eerdere afspraak nakwam “en nu mag ik mijn schelletje!” Ahja, jouw schelletje, inderdaad! Oh, maar moesten we dan “toevallig” wel nog door die rayon met de chips lopen zeker? Maar alléé zeg, had ik erom gedaan, ik ging er niet in geslaagd zijn (…ja, echt niet, neen…toempiedoem). Ik sprak hem opnieuw aan:”Ilja, ik ga het nog één keer vragen: wil je nu een schelletje of wil je liever één van deze zakjes chips kiezen voor vanavond?” Ik zie die ogen over dat rek met die chips gaan, de radars in zijn kopje werken overtoeren. “Ik ga toch chips kiezen” Ik leg uit dat het een slimme beslissing is, want een schelletje…dat is toch niet zo lekker als chips hé? “’t Is waar, sommige kindjes zouden een schelletje kiezen, maar ik niet hoor, ik kies voor chips”. Smartiepants!
Achteraf proficiateer ik hem met het feit dat hij goed kon kiezen. Ik leg uit dat kiezen ook iets verliezen is en dat de chipjes vanavond dubbel zo lekker gaan smaken. Hij loert over de keukentablet naar de zak die er netjes op oma en opa staat te wachten. “Mmmm Wokkels” denken we tegelijkertijd.

maart 13, 2015maart 13, 2015

De nieuwe kamer: the full story

We stopten zonet voor de eerste keer onze kleuter in bed op zijn nieuwe kamer…

Deze slideshow vereist JavaScript.

Hopelijk kunnen we morgen terugblikken op een goeie nacht….fingers crossed!

maart 12, 2015

de boedha en de beha’s

Twee exemplaren rijker en 150 euro lichter vertrok ik uit de lingeriewinkel. Op één dag tijd was ik erin geslaagd om mijn witte beha èn mijn zwarte naar de vaantjes te worstelen. Bij de één kwam de beugel er uit poppen aan de zijkant, bij de ander was de beugel gewoon in twee gekraakt in het midden van de cup. Het is niet alsof ik ineens dolly parton achterna ga, maar de zwangerschap zal er niet veel goeds aan doen. We moeten ook niet overdrijven, de witte beha was echt versleten, ik had er al een tang uit mijn liefs’ alaambak op moeten zetten nadat een sluithaakje was blijven hangen in de wasmachine. (en ja, de perfecte huismoeder weet dat je dat in zo’n netzakje moet wassen…but hey…je kent mij ondertussen al een beetje denk ik?)

Bij mijn thuiskomst riep de mustiekat:”Later ga ik dat ook aandoen…als ik groot ben!” Euhh…

Anyway, ik moet me comfortabel voelen en dat lijkt de laatste tijd steeds moeilijker te lukken. Bekkenpijn, zure oprispingen, krampen in de tenen. Het is allemaal voor de goede zaak en eens dat kleine ventje in mijn armen wordt gelegd is dat allemaal vergeten. (Ooh jee, een cliché!)

Ondertussen doen enkele mensen rond mij het omgekeerde van gezinsuitbreiding: ze gaan uit elkaar of scheiden zelfs. Huizen worden verkocht, inboedels verdeeld, advocaten verdienen geld. Altijd zo jammer en het maakt me triest ook al kan het soms niet anders. Je weet nooit echt wat er speelt tussen twee mensen of wat er juist niet speelt.

Na hun verhalen lijkt het peanuts als ik voor de vierde avond op rij geen enkele comfortabele positie lijk te vinden in de zetel (de boedha-zit is nog steeds de beste oplossing hiervoor, lees: wreed sexy). ’s Morgens uit mijn bed kreupelen omdat mijn bekken volledig vastzit, ik heb het er graag voor over.

maart 10, 2015

#boostyourpositivity: Meer dan gelukt hier!

De verhuis naar de slaapkamer boven is bijna een feit voor de munchkin. Hij moest wachten van mij om naar boven te komen alvorens de kamer volledig af is. Als je ziet hoe het er vroeger uitzag:

Ik wou het kind niet nodeloos ongerust maken door te zeggen dat het bovenstaande zijn kamer zou worden. Weet hij veel hoe het er achteraf zou uitzien. We kijken nu al uit naar zijn totje vrijdagavond als het moment daar is.

Enkele details:

Ondertussen bereid ik mezelf meer en meer voor op de komst van het tweede monstertje. Met nog 6 weken op de afteller is enige voorbereiding misschien toch aangeraden. Er worden hier duchtige lakentjes vernieuwd en gewassen. Er wordt uiteraard ook veel gerecycleerd:

Ik hield vroeger al enorm van rood en dat is niet veranderd. Het is dan ook een unisekskleur. Na vier jaar ben ik nog steeds gek op de kuikentjes van Plum Plum.

Ook in de tuin verwachten we vanalles:

En nu hopen op een mooi paasbloemenoogst!

Ik bekom ook nog steeds een beetje van de blogbrunch vorige zondag. Een gezellige middag met veel gekakel, gesmoefel en het leren kennen van hele lieve mensen met dezelfde hobby als mezelf. Leuk om zien dat al die schrijvers gewone mensen zijn net als jij en ik!

Zondagavond was ik deadbeat van al dat getater.

Moe maar content. De walletjes nam ik er graag bij achteraf!

maart 5, 2015

en dat allemaal voor een hoop uit de context gerukte krantenkoppen

Het is zalig, een huis met een oprit. We moeten niet puzzelen om onze auto’s ergens in de straat te parkeren, er komt niemand voor je garagepoort staan of voor je ramen waar je je licht binnentrekt. De postbode vond het echter een minder leuk idee om dagelijks het stukje oprit bij te wandelen op zijn toer en liet enkele keren te verstaan dat onze brievenbus niet aan onze gevel mocht, maar vooraan de oprit moest komen. Ik vond het nochtans een goeie plek, zo naast onze voordeur. Deur open, sleutel in brievenbus en hup je hebt de inhoud. ’s Morgens is de krant bij de koffie hier wel een begeerd goed. Ik lees ze niet volledig maar het gevoel van de krantenkoppen vast te houden kan niet op tegenover het geswipe op een tablet vind ik. (Hoe straf ik ook uitkijk naar de langverwachte iPad). Het is echter elke dag een struggle om de krant uit de bus te krijgen. Hoeveel ik hou van mijn krant, zoveel hou ik ook van mijn peignoir. Ik wil hem het liefst nog even aanhouden tijdens mijn koffie, maar dat impliceert dat ik in nachtoutfit de straat op moet. Want geef toe, zo een krant lezen om wakker te worden, dat is toch wel redelijk chill. Het begint al bij de voordeur,bij het openen luister ik of er geen auto’s afkomen op straat. Negen van tien is het rustig. Het moment dat ik mijn eerste stap buitenzet, dan zijn ze daar. Als het geen auto is, het is een vrachtwagen. Ik denk dat ze het aanvoelen, altijd net op het moment dat ik aan die brievenbus sta! De geniepigste zijn de fietsers, die kan ik niet horen van bij de voordeur. Deze ochtend kon één van hen me wederom aanschouwen in mijn lief zijn knalrode peignoir. Het is dan ook de enige kamerjas die groot genoeg is om mijn buik in te herbergen. De slechtste dagen zijn de slaapkleeddagen, daar komen nog eens blote benen bij. En zo begint mijn dag, met mijn firstworldproblems en mijn chille gazet ’s morgens. Toch eens uitkijken voor een camouflageset in het kleur oprit en gevelsteen.

maart 2, 2015

Door-de-weekjes

* Dromen behoort al jarenlang tot één van mijn nachtelijke bezigheden. Ik droom over vanalles en over iedereen. Vermoedelijk zijn alle mensen die ik ken wel al eens in een droom voorgekomen, al was het maar een cameo. Het zotste is een droom waar iemand voorbijkomt die ik al jaren niet meer heb gezien. Het gebeurde al regelmatig dat ik in de week die daarop volgde die persoon ergens op straat of in een winkel tegenkwam. Dan vraag ik me soms af, heb ik nu echt van die persoon gedroomd deze week of denk ik dat alleen maar en was het in feite van iemand anders? Het komt nooit ter sprake bij de ontmoeting, how creepy zou dat zijn? Zou ik zelf ook voorkomen in dromen van anderen? Niet op de manier waarop deze zin een beetje eigenaardig overkomt, maar gewoon de manier waarop ik over de anderen droom.

* Hier thuis zijn we niet echt Studio100-minded. Ik weet eigenlijk niet echt hoe dat komt, misschien omdat de televisie hier slechts een kwartiertje opstaat ’s avonds en dan meestal nog een dvd? Het is niet dat ik daartegen ben, ik bezit wel Studio100-dvd’s zoals Bumba – Kabouter Plop – Maya De Bij maar er wordt evenveel gekozen voor Liegebeest – The Freggles – Brandweerman Sam. Niemand kent die Sam. Nochtans een heel mooi verhaal over een brandweerman (d-uh!) die in een mooi landschap de held gaat afhangen in een dorp waar volgens ons maar 10 mensen wonen ofzo. Soit, omdat Ilja van zijn fantastische meter een ticket voor de Plopshow Oostende cadeau kreeg was mijn zondagmiddag gisteren gevuld met kinderhoofdjes vol plopmutsen en de bijhorende belletjes. Mijn mustikat was all eyes en kon met gemak alle kabouters benoemen. Gert Verhulst kruipt binnen in elk gezin met kleuters, willens nillens. Toegegeven, het is een mooie voorstelling en de kinderen hebben ervan genoten. Volgens mij is dat het belangrijkste.

* Ik trakteerde mezelf op een beetje lente deze week. In Lidl kocht ik 3 pakjes tulpen die voor een instant zongevoel zorgden. Ben ik nu de enige die het enorm spectaculair vind dat die tulpen ’s nachts toe zijn en zich overdag helemaal openen?

Ja, ik ben vast de enige…

februari 25, 2015februari 25, 2015

#Boostyourpositivity uitdaging 4

Op een ochtend kwamen de tranen. Tegelijkertijd waren ze een verandering in mijn patroon al wist ik dat toen nog niet. Ik wist niets meer. Na maanden mezelf voorbijlopen struikelde ik en viel neer. Ik werkte fulltime en ging op mijn vrije dag elke week naar school om mijn A1diploma te halen. Er waren weken dat ik niet thuis was, soms had ik een blok van 14 dagen werken gecombineerd met schooldagen. Tijdens de vrije uren die me restten werkte ik mijn schooltaken af, hield ik mijn lessen bij en hield ik huishouden in ons pas gekochte huisje. Er waren heel veel dagen dat ik vergat brood te kopen, dat de diepvries leeg was of dat de wasmand niet meer leeg geraakte. Ik voelde me schuldig. Tegenover mijn werk waar ik meer en meer het gevoel had dat ik tekort schoot, tegenover mijn partner die ik nooit zag, tegenover mijn huis dat er altijd rommelig bijlag, schuldig, incompetent en uitgeput. Na een zoveelste nacht woelen, draaien en keren was ik op. Ik had een week niet geslapen en tegelijkertijd gewerkt, ik bleef de hele tijd perfectionistisch mijn schooltaken op orde houden, slechts 75% scoren was geen optie. Maar body says “no”. Ik stond wenend op en stopte niet meer die dag met tranen plensen. Ik was op, mijn lichaam moest even niets doen. De alarmbel rinkelde volle bak. Ofwel koos ik ervoor om overspannen te blijven en tegelijkertijd de dieperik in te gaan, of ik deed er iets aan. Ik bleef verplicht van mijn lief thuis die dag van het werk en ging naar de dokter. Mijn dokter raadde me aan om te gaan sporten, gaf me een slaapmiddel en liet me slapen. Het weekend daarna was ik een ander mens. Gaandeweg leerde ik in de periode die erop volgde om mijn lichaam te leren aanvoelen. Mijn perfectionisme was een fucker, hij moest dood. Ik schakelde tijdelijk een poetsvrouw in om mijn huis op orde te houden en de 4 uur waarin zij kwam deed ik schoolwerk, de rest van de week deed ik zo min mogelijk voor school. Al na enkele dagen beter slapen begon ik reeds de medicatie af te bouwen. Ik leerde relativeren, rust inbouwen (middagdutjes!) en “niets doen”. Ik startte ook met lopen, drie keer per week verplichtte ik mezelf om te lopen. Vermoedelijk heb ik met al die maatregelen de dieperik vermeden, vanaf toen ging alles weer beter. Uiteindelijk studeerde ik af (nog net 75%, hehe) en werd ik verlost van de lasten van de school, het was nodig, maar het diploma ook en het heeft me geen windeieren gelegd. Een jaar later werd ik zwanger maar koos er bewust voor om na mijn bevalling niet meer fulltime te werken en tijd in te bouwen voor mijn baby, mijn nieuwe leven te leren kennen. Ook nu, met de tweede zwangerschap, koos ik bewust om 4 jaar tijd tussen te laten. Sommigen denken misschien dat ik het mezelf gewoon gemakkelijk maak, maar ik weet wat de achterliggende redenen zijn van mijn chilligheid. Sinds ik overspannen was weet ik dat een depressie een gemenerik is die achter iedereen zijn hoekje loert, gelukkig had ik de optie om voor de andere hoek te kiezen. Het leerde me dat je moet zorgen voor je lichaam en je geest en dat je voor een deel zelf aan de basis daarvan staat. Uiteraard kunnen externe factoren je leven drastisch in een bepaalde richting sturen en daar kan ik niet over meespreken. Ik weet één ding: relativeren en destressen is belangrijk, want eens uw kopje vol zit, dan moet het eruit, of het legt je lam.

Vandaar dat mijn bestaan zo stressvrij mogelijk is. Ik maakte het zelf zo. En slaap is de basis van mijn rustig bestaan. Ook al zegt Danko Jones van niet:

ohja: en blogbrunchen hé, blogbrunchen 🙂

februari 17, 2015

#boostyourpositivity uitdaging 3

Uitdaging 3: ik dacht. ’t Is niets voor mij, ik heb geen trucjes nodig om de dingen te doen bollen, ik doe maar iets. Maar blijkbaar doe ik toch meer voor mijn eigen gemak dan ik dacht….

Hoe zorg jij ervoor dat alles blijft bollen? Heb jij trucjes die ervoor zorgen dat je nooit te laat komt, dat je ondanks je drukke leven toch twee keer per week in de fitness opduikt, dat jij altijd iets op tafel kunt toveren als er onverwacht vrienden langskomen, of een ander talent waarvan mensen denken: hoe doet die dat toch?

Eerst en vooral: ik heb geen druk leven. Als ik de “ploetermoeders” bezig lees of hoor dan kan ik mij daar niet in vinden. Ik kon daar voor kiezen om geen ploetermoeder te worden en dat heb ik ook gedaan, ik werk maar 4/5e sinds ik een kind heb. Met ons flexibel uurrooster valt dit alsnog niet te onderschatten: avonddiensten, nachtdiensten, weekendwerk, het hoort er allemaal bij. En ja, ik hoor je roepen van achter je scherm:”Wacht maar!” want inderdaad, er komt een tweede kind bij. Maar ook daar heb ik bewust mee gewacht tot mijn eerste een beetje ouder was. De mensen die na een jaar kiezen voor een tweede kind: chapeau voor jullie, maar niets voor ons.

Maar ik maak het mezelf ook wel gemakkelijk. Hierbij enkele puntjes die ervoor zorgen dat ik mezelf niet verlies in vanalles:

1) Vanaf ik mijn echtgenoot leerde kennen en we samenwoonden heb ik hem geleerd hoe hij moest strijken. Hij draagt graag en veel een hemd en liefst dagelijks een vers. Al goed en wel, ik wil ze wassen en ophangen, als hij ze zelf strijkt. Mijn eigen kleren strijk ik enkel als het erover is. Als het een beetje een oog heeft laat ik dat zo. En in feite strijk ik dan nog niet zelf, ik leg het op de strijkplank en mijn lief strijkt het mee. De mannen die beweren dat ze niet kunnen strijken: komaan…losers.

2) Ik moet er natuurlijk wel rekening mee houden: als ik beslis om niet te strijken dat mijn echtgenoot dus in charge is van de strijkmand. Als die uitpuilt moet ik mij daar dan ook maar niet aan ergeren. Ik heb ervoor gekozen. (En als je dat ergens aan de kant zet waar je het niet ziet, dan kun je je er niet aan ergeren. Punt)

3) Ik stofzuig elke dag. Dat duurt ongeveer 10 minuten maar het effect is voortreffelijk en ik kan poetsen een week uitstellen.

4) Ik ben niet milieubewust. Ik gebruik mijn wasmachine – droogkast – afwasmachine – broodmachine elke dag. Sorry. Compenseert mijn britakan dat misschien een beetje?

5) Ik trek mij van niets aan. Loop ik tot 11u in mijn peignoir rond maar heb ik ondertussen wel het middagmaal reeds klaar: so be it. Heb ik het middagmaal nog niet klaar terwijl ik me nog niet heb gewassen. Jah, dan is het ook maar zo. Als de deurbel dan gaat dan heb ik ze soms toevallig niet gehoord.

6) Ik leer mijn zoon zelfstandig zijn. Ik heb maar weinig werk meer aan hem ’s morgens. Hij moet me ook helpen in het huishouden, iets wat hij geweldig vindt. De afwasmachine helpen legen, de was wegleggen in de kasten, de kousen paren, zijn bord afruimen, vuile kleren wegdragen. Het zijn allemaal kleine dingen die hij kan doen. En verdikke: dat hij maar een beetje werkt voor kost en inwoon!

7) Ik voel mij niet schuldig als ik diepvrieseten klaarmaak. Wat is er daar bijgot eigenlijk verkeerd aan?

8) Ovenschotels maak ik altijd in extra porties, de rest vliegt in de diepvries (zie hierboven).

9) Omdat ik het haatte om ramen te lappen en dat graag uitstelde (net als alle poetswerk in feite, maar ramen hadden toch echt wel nog een langer houdbaarheidsdatum volgens mij), heb ik vorige maand 100 euro gespendeerd aan een Kärcher WindowVac. Ik kocht er ineens een telescopische steel bij -er zijn hier nogal grote hoge ramen, wat zeg ik in feite nogal veel grote ramen. Je mag me bedanken voor de gratis reclame Kärcher. Ik kan anders nog steeds een hogedrukreiniger voor het terras gebruiken anders…

10) Ik stel niet teveel eisen. Niet aan mezelf en niet aan anderen rond me. Ik moet niet persé tien boeken gelezen hebben op een bepaalde tijd, mijn huis moet niet elke week met nat gedweild worden. Ik wil er toonbaar uitzien, maar ik hoef niet dagelijks uit een doosje te komen. Ik flip niet als de wasmand blijft staan. Flipping out only makes things worse!

11) Toen ik nog werkte was dat vaak tot 20u. Ik zorgde ervoor dat ik na mijn werk geen afspraken meer had (tenminste afspraken waar ik zelf de controle over heb, soms kan het niet anders). Zo kon ik op mijn gemak naar huis gaan en thuis lekker niets meer doen. Ik doe ook weinig of niet aan morele of sociale verplichtingen. Als ik ergens ben, dan is dat omdat ik daar wil zijn en dat ik daar mijn tijd wil aan spenderen. Zo ga ik volgende week naar het eetfestijn van de ouderraad van Ilja’s school. Niet omdat ik me daartoe verplicht voel, gewoon omdat ik er zin in heb. Ook bloggen is iets dat ik enkel doe omdat ik het zo leuk vind. Ik heb geen blogplanning of een schrift vol ideeën. Ik volg mijn hart. Mijn typvingers volgen vanzelf.

Zoals het waarschijnlijk redelijk doorschemert: ik zit niet vlug op de kast. Niet om het stof weg te nemen, niet om mij daar een beetje een potje te zitten ergeren aan vanalles.