Liese

Page 76 of 118

maart 12, 2015

de boedha en de beha’s

Twee exemplaren rijker en 150 euro lichter vertrok ik uit de lingeriewinkel. Op één dag tijd was ik erin geslaagd om mijn witte beha èn mijn zwarte naar de vaantjes te worstelen. Bij de één kwam de beugel er uit poppen aan de zijkant, bij de ander was de beugel gewoon in twee gekraakt in het midden van de cup. Het is niet alsof ik ineens dolly parton achterna ga, maar de zwangerschap zal er niet veel goeds aan doen. We moeten ook niet overdrijven, de witte beha was echt versleten, ik had er al een tang uit mijn liefs’ alaambak op moeten zetten nadat een sluithaakje was blijven hangen in de wasmachine. (en ja, de perfecte huismoeder weet dat je dat in zo’n netzakje moet wassen…but hey…je kent mij ondertussen al een beetje denk ik?)

Bij mijn thuiskomst riep de mustiekat:”Later ga ik dat ook aandoen…als ik groot ben!” Euhh…

Anyway, ik moet me comfortabel voelen en dat lijkt de laatste tijd steeds moeilijker te lukken. Bekkenpijn, zure oprispingen, krampen in de tenen. Het is allemaal voor de goede zaak en eens dat kleine ventje in mijn armen wordt gelegd is dat allemaal vergeten. (Ooh jee, een cliché!)

Ondertussen doen enkele mensen rond mij het omgekeerde van gezinsuitbreiding: ze gaan uit elkaar of scheiden zelfs. Huizen worden verkocht, inboedels verdeeld, advocaten verdienen geld. Altijd zo jammer en het maakt me triest ook al kan het soms niet anders. Je weet nooit echt wat er speelt tussen twee mensen of wat er juist niet speelt.

Na hun verhalen lijkt het peanuts als ik voor de vierde avond op rij geen enkele comfortabele positie lijk te vinden in de zetel (de boedha-zit is nog steeds de beste oplossing hiervoor, lees: wreed sexy). ’s Morgens uit mijn bed kreupelen omdat mijn bekken volledig vastzit, ik heb het er graag voor over.

maart 10, 2015

#boostyourpositivity: Meer dan gelukt hier!

De verhuis naar de slaapkamer boven is bijna een feit voor de munchkin. Hij moest wachten van mij om naar boven te komen alvorens de kamer volledig af is. Als je ziet hoe het er vroeger uitzag:

Ik wou het kind niet nodeloos ongerust maken door te zeggen dat het bovenstaande zijn kamer zou worden. Weet hij veel hoe het er achteraf zou uitzien. We kijken nu al uit naar zijn totje vrijdagavond als het moment daar is.

Enkele details:

Ondertussen bereid ik mezelf meer en meer voor op de komst van het tweede monstertje. Met nog 6 weken op de afteller is enige voorbereiding misschien toch aangeraden. Er worden hier duchtige lakentjes vernieuwd en gewassen. Er wordt uiteraard ook veel gerecycleerd:

Ik hield vroeger al enorm van rood en dat is niet veranderd. Het is dan ook een unisekskleur. Na vier jaar ben ik nog steeds gek op de kuikentjes van Plum Plum.

Ook in de tuin verwachten we vanalles:

En nu hopen op een mooi paasbloemenoogst!

Ik bekom ook nog steeds een beetje van de blogbrunch vorige zondag. Een gezellige middag met veel gekakel, gesmoefel en het leren kennen van hele lieve mensen met dezelfde hobby als mezelf. Leuk om zien dat al die schrijvers gewone mensen zijn net als jij en ik!

Zondagavond was ik deadbeat van al dat getater.

Moe maar content. De walletjes nam ik er graag bij achteraf!

maart 5, 2015

en dat allemaal voor een hoop uit de context gerukte krantenkoppen

Het is zalig, een huis met een oprit. We moeten niet puzzelen om onze auto’s ergens in de straat te parkeren, er komt niemand voor je garagepoort staan of voor je ramen waar je je licht binnentrekt. De postbode vond het echter een minder leuk idee om dagelijks het stukje oprit bij te wandelen op zijn toer en liet enkele keren te verstaan dat onze brievenbus niet aan onze gevel mocht, maar vooraan de oprit moest komen. Ik vond het nochtans een goeie plek, zo naast onze voordeur. Deur open, sleutel in brievenbus en hup je hebt de inhoud. ’s Morgens is de krant bij de koffie hier wel een begeerd goed. Ik lees ze niet volledig maar het gevoel van de krantenkoppen vast te houden kan niet op tegenover het geswipe op een tablet vind ik. (Hoe straf ik ook uitkijk naar de langverwachte iPad). Het is echter elke dag een struggle om de krant uit de bus te krijgen. Hoeveel ik hou van mijn krant, zoveel hou ik ook van mijn peignoir. Ik wil hem het liefst nog even aanhouden tijdens mijn koffie, maar dat impliceert dat ik in nachtoutfit de straat op moet. Want geef toe, zo een krant lezen om wakker te worden, dat is toch wel redelijk chill. Het begint al bij de voordeur,bij het openen luister ik of er geen auto’s afkomen op straat. Negen van tien is het rustig. Het moment dat ik mijn eerste stap buitenzet, dan zijn ze daar. Als het geen auto is, het is een vrachtwagen. Ik denk dat ze het aanvoelen, altijd net op het moment dat ik aan die brievenbus sta! De geniepigste zijn de fietsers, die kan ik niet horen van bij de voordeur. Deze ochtend kon één van hen me wederom aanschouwen in mijn lief zijn knalrode peignoir. Het is dan ook de enige kamerjas die groot genoeg is om mijn buik in te herbergen. De slechtste dagen zijn de slaapkleeddagen, daar komen nog eens blote benen bij. En zo begint mijn dag, met mijn firstworldproblems en mijn chille gazet ’s morgens. Toch eens uitkijken voor een camouflageset in het kleur oprit en gevelsteen.

maart 2, 2015

Door-de-weekjes

* Dromen behoort al jarenlang tot één van mijn nachtelijke bezigheden. Ik droom over vanalles en over iedereen. Vermoedelijk zijn alle mensen die ik ken wel al eens in een droom voorgekomen, al was het maar een cameo. Het zotste is een droom waar iemand voorbijkomt die ik al jaren niet meer heb gezien. Het gebeurde al regelmatig dat ik in de week die daarop volgde die persoon ergens op straat of in een winkel tegenkwam. Dan vraag ik me soms af, heb ik nu echt van die persoon gedroomd deze week of denk ik dat alleen maar en was het in feite van iemand anders? Het komt nooit ter sprake bij de ontmoeting, how creepy zou dat zijn? Zou ik zelf ook voorkomen in dromen van anderen? Niet op de manier waarop deze zin een beetje eigenaardig overkomt, maar gewoon de manier waarop ik over de anderen droom.

* Hier thuis zijn we niet echt Studio100-minded. Ik weet eigenlijk niet echt hoe dat komt, misschien omdat de televisie hier slechts een kwartiertje opstaat ’s avonds en dan meestal nog een dvd? Het is niet dat ik daartegen ben, ik bezit wel Studio100-dvd’s zoals Bumba – Kabouter Plop – Maya De Bij maar er wordt evenveel gekozen voor Liegebeest – The Freggles – Brandweerman Sam. Niemand kent die Sam. Nochtans een heel mooi verhaal over een brandweerman (d-uh!) die in een mooi landschap de held gaat afhangen in een dorp waar volgens ons maar 10 mensen wonen ofzo. Soit, omdat Ilja van zijn fantastische meter een ticket voor de Plopshow Oostende cadeau kreeg was mijn zondagmiddag gisteren gevuld met kinderhoofdjes vol plopmutsen en de bijhorende belletjes. Mijn mustikat was all eyes en kon met gemak alle kabouters benoemen. Gert Verhulst kruipt binnen in elk gezin met kleuters, willens nillens. Toegegeven, het is een mooie voorstelling en de kinderen hebben ervan genoten. Volgens mij is dat het belangrijkste.

* Ik trakteerde mezelf op een beetje lente deze week. In Lidl kocht ik 3 pakjes tulpen die voor een instant zongevoel zorgden. Ben ik nu de enige die het enorm spectaculair vind dat die tulpen ’s nachts toe zijn en zich overdag helemaal openen?

Ja, ik ben vast de enige…

februari 25, 2015februari 25, 2015

#Boostyourpositivity uitdaging 4

Op een ochtend kwamen de tranen. Tegelijkertijd waren ze een verandering in mijn patroon al wist ik dat toen nog niet. Ik wist niets meer. Na maanden mezelf voorbijlopen struikelde ik en viel neer. Ik werkte fulltime en ging op mijn vrije dag elke week naar school om mijn A1diploma te halen. Er waren weken dat ik niet thuis was, soms had ik een blok van 14 dagen werken gecombineerd met schooldagen. Tijdens de vrije uren die me restten werkte ik mijn schooltaken af, hield ik mijn lessen bij en hield ik huishouden in ons pas gekochte huisje. Er waren heel veel dagen dat ik vergat brood te kopen, dat de diepvries leeg was of dat de wasmand niet meer leeg geraakte. Ik voelde me schuldig. Tegenover mijn werk waar ik meer en meer het gevoel had dat ik tekort schoot, tegenover mijn partner die ik nooit zag, tegenover mijn huis dat er altijd rommelig bijlag, schuldig, incompetent en uitgeput. Na een zoveelste nacht woelen, draaien en keren was ik op. Ik had een week niet geslapen en tegelijkertijd gewerkt, ik bleef de hele tijd perfectionistisch mijn schooltaken op orde houden, slechts 75% scoren was geen optie. Maar body says “no”. Ik stond wenend op en stopte niet meer die dag met tranen plensen. Ik was op, mijn lichaam moest even niets doen. De alarmbel rinkelde volle bak. Ofwel koos ik ervoor om overspannen te blijven en tegelijkertijd de dieperik in te gaan, of ik deed er iets aan. Ik bleef verplicht van mijn lief thuis die dag van het werk en ging naar de dokter. Mijn dokter raadde me aan om te gaan sporten, gaf me een slaapmiddel en liet me slapen. Het weekend daarna was ik een ander mens. Gaandeweg leerde ik in de periode die erop volgde om mijn lichaam te leren aanvoelen. Mijn perfectionisme was een fucker, hij moest dood. Ik schakelde tijdelijk een poetsvrouw in om mijn huis op orde te houden en de 4 uur waarin zij kwam deed ik schoolwerk, de rest van de week deed ik zo min mogelijk voor school. Al na enkele dagen beter slapen begon ik reeds de medicatie af te bouwen. Ik leerde relativeren, rust inbouwen (middagdutjes!) en “niets doen”. Ik startte ook met lopen, drie keer per week verplichtte ik mezelf om te lopen. Vermoedelijk heb ik met al die maatregelen de dieperik vermeden, vanaf toen ging alles weer beter. Uiteindelijk studeerde ik af (nog net 75%, hehe) en werd ik verlost van de lasten van de school, het was nodig, maar het diploma ook en het heeft me geen windeieren gelegd. Een jaar later werd ik zwanger maar koos er bewust voor om na mijn bevalling niet meer fulltime te werken en tijd in te bouwen voor mijn baby, mijn nieuwe leven te leren kennen. Ook nu, met de tweede zwangerschap, koos ik bewust om 4 jaar tijd tussen te laten. Sommigen denken misschien dat ik het mezelf gewoon gemakkelijk maak, maar ik weet wat de achterliggende redenen zijn van mijn chilligheid. Sinds ik overspannen was weet ik dat een depressie een gemenerik is die achter iedereen zijn hoekje loert, gelukkig had ik de optie om voor de andere hoek te kiezen. Het leerde me dat je moet zorgen voor je lichaam en je geest en dat je voor een deel zelf aan de basis daarvan staat. Uiteraard kunnen externe factoren je leven drastisch in een bepaalde richting sturen en daar kan ik niet over meespreken. Ik weet één ding: relativeren en destressen is belangrijk, want eens uw kopje vol zit, dan moet het eruit, of het legt je lam.

Vandaar dat mijn bestaan zo stressvrij mogelijk is. Ik maakte het zelf zo. En slaap is de basis van mijn rustig bestaan. Ook al zegt Danko Jones van niet:

ohja: en blogbrunchen hé, blogbrunchen 🙂

februari 17, 2015

#boostyourpositivity uitdaging 3

Uitdaging 3: ik dacht. ’t Is niets voor mij, ik heb geen trucjes nodig om de dingen te doen bollen, ik doe maar iets. Maar blijkbaar doe ik toch meer voor mijn eigen gemak dan ik dacht….

Hoe zorg jij ervoor dat alles blijft bollen? Heb jij trucjes die ervoor zorgen dat je nooit te laat komt, dat je ondanks je drukke leven toch twee keer per week in de fitness opduikt, dat jij altijd iets op tafel kunt toveren als er onverwacht vrienden langskomen, of een ander talent waarvan mensen denken: hoe doet die dat toch?

Eerst en vooral: ik heb geen druk leven. Als ik de “ploetermoeders” bezig lees of hoor dan kan ik mij daar niet in vinden. Ik kon daar voor kiezen om geen ploetermoeder te worden en dat heb ik ook gedaan, ik werk maar 4/5e sinds ik een kind heb. Met ons flexibel uurrooster valt dit alsnog niet te onderschatten: avonddiensten, nachtdiensten, weekendwerk, het hoort er allemaal bij. En ja, ik hoor je roepen van achter je scherm:”Wacht maar!” want inderdaad, er komt een tweede kind bij. Maar ook daar heb ik bewust mee gewacht tot mijn eerste een beetje ouder was. De mensen die na een jaar kiezen voor een tweede kind: chapeau voor jullie, maar niets voor ons.

Maar ik maak het mezelf ook wel gemakkelijk. Hierbij enkele puntjes die ervoor zorgen dat ik mezelf niet verlies in vanalles:

1) Vanaf ik mijn echtgenoot leerde kennen en we samenwoonden heb ik hem geleerd hoe hij moest strijken. Hij draagt graag en veel een hemd en liefst dagelijks een vers. Al goed en wel, ik wil ze wassen en ophangen, als hij ze zelf strijkt. Mijn eigen kleren strijk ik enkel als het erover is. Als het een beetje een oog heeft laat ik dat zo. En in feite strijk ik dan nog niet zelf, ik leg het op de strijkplank en mijn lief strijkt het mee. De mannen die beweren dat ze niet kunnen strijken: komaan…losers.

2) Ik moet er natuurlijk wel rekening mee houden: als ik beslis om niet te strijken dat mijn echtgenoot dus in charge is van de strijkmand. Als die uitpuilt moet ik mij daar dan ook maar niet aan ergeren. Ik heb ervoor gekozen. (En als je dat ergens aan de kant zet waar je het niet ziet, dan kun je je er niet aan ergeren. Punt)

3) Ik stofzuig elke dag. Dat duurt ongeveer 10 minuten maar het effect is voortreffelijk en ik kan poetsen een week uitstellen.

4) Ik ben niet milieubewust. Ik gebruik mijn wasmachine – droogkast – afwasmachine – broodmachine elke dag. Sorry. Compenseert mijn britakan dat misschien een beetje?

5) Ik trek mij van niets aan. Loop ik tot 11u in mijn peignoir rond maar heb ik ondertussen wel het middagmaal reeds klaar: so be it. Heb ik het middagmaal nog niet klaar terwijl ik me nog niet heb gewassen. Jah, dan is het ook maar zo. Als de deurbel dan gaat dan heb ik ze soms toevallig niet gehoord.

6) Ik leer mijn zoon zelfstandig zijn. Ik heb maar weinig werk meer aan hem ’s morgens. Hij moet me ook helpen in het huishouden, iets wat hij geweldig vindt. De afwasmachine helpen legen, de was wegleggen in de kasten, de kousen paren, zijn bord afruimen, vuile kleren wegdragen. Het zijn allemaal kleine dingen die hij kan doen. En verdikke: dat hij maar een beetje werkt voor kost en inwoon!

7) Ik voel mij niet schuldig als ik diepvrieseten klaarmaak. Wat is er daar bijgot eigenlijk verkeerd aan?

8) Ovenschotels maak ik altijd in extra porties, de rest vliegt in de diepvries (zie hierboven).

9) Omdat ik het haatte om ramen te lappen en dat graag uitstelde (net als alle poetswerk in feite, maar ramen hadden toch echt wel nog een langer houdbaarheidsdatum volgens mij), heb ik vorige maand 100 euro gespendeerd aan een Kärcher WindowVac. Ik kocht er ineens een telescopische steel bij -er zijn hier nogal grote hoge ramen, wat zeg ik in feite nogal veel grote ramen. Je mag me bedanken voor de gratis reclame Kärcher. Ik kan anders nog steeds een hogedrukreiniger voor het terras gebruiken anders…

10) Ik stel niet teveel eisen. Niet aan mezelf en niet aan anderen rond me. Ik moet niet persé tien boeken gelezen hebben op een bepaalde tijd, mijn huis moet niet elke week met nat gedweild worden. Ik wil er toonbaar uitzien, maar ik hoef niet dagelijks uit een doosje te komen. Ik flip niet als de wasmand blijft staan. Flipping out only makes things worse!

11) Toen ik nog werkte was dat vaak tot 20u. Ik zorgde ervoor dat ik na mijn werk geen afspraken meer had (tenminste afspraken waar ik zelf de controle over heb, soms kan het niet anders). Zo kon ik op mijn gemak naar huis gaan en thuis lekker niets meer doen. Ik doe ook weinig of niet aan morele of sociale verplichtingen. Als ik ergens ben, dan is dat omdat ik daar wil zijn en dat ik daar mijn tijd wil aan spenderen. Zo ga ik volgende week naar het eetfestijn van de ouderraad van Ilja’s school. Niet omdat ik me daartoe verplicht voel, gewoon omdat ik er zin in heb. Ook bloggen is iets dat ik enkel doe omdat ik het zo leuk vind. Ik heb geen blogplanning of een schrift vol ideeën. Ik volg mijn hart. Mijn typvingers volgen vanzelf.

Zoals het waarschijnlijk redelijk doorschemert: ik zit niet vlug op de kast. Niet om het stof weg te nemen, niet om mij daar een beetje een potje te zitten ergeren aan vanalles.

februari 15, 2015

Door-de-week-weetjes

Het is ongelofelijk maar Bardi: het lijstje dat ik vooropstelde om af te werken in mijn zwangerschapsverlof is al enorm gekrompen. Of toch…er zijn al heel wat puntjes aangeraakt, de afwerking laat nog even op zich wachten.

* Boven zijn we goed op dreef om de kamers af te werken. Ik vermoed dat de babykamer pas in tweede instantie klaar zal zijn, maar Ilja’s kamer krijgt echt al vorm.

Enduiren en sjambrangs schilderen: mijn werkje. Behangpapier kiezen en de verbouwingsrommel opruimen kan ik ook nog. Maar plafonds schilderen en van die dingen dat laat ik over aan de mannen. Ik vermoed dat -eens de laminaat er zal liggen- we al veel meer een echt kamergevoel gaan krijgen.

* Kinderen doen alles op hun eigen tempo. Soms helpt een handje of een Sint-Maarten, zoals bij het afschaffen van nachttuutjes of bij het nog steeds volharden in de middagdutjes die hij zo hard nodig heeft. Maar het droog worden ’s nachts, ik had gedacht dat ik daar meer effort ging moeten in steken. Nu blijkt hij uit zichzelf aan te geven dat hij daar klaar voor is. Misschien is 3,5 jaar eerder lang om nog met een pamper te slapen (hij was overdag droog toen hij 2 jaar en 3 maand was), maar het gebrek aan een eigen kamer (het kind slaapt ocharme in onze voorplaats) op een ander verdiep als de onze, hield me tegen om hem te stimuleren om zonder pamper te slapen. Wat als hij ’s nachts dringend moet plassen? Ik zag mij al, slaapdronken met mijn dikke buik, de trap afstormen. Ik had er nog geen werk van gemaakt om hem dat aan te leren. Nu blijkt hij al een kleine week ’s morgens gewoon vanzelf droog te zijn. Dan geraak ik misschien toch nog volledig uit de pampers alvorens er weer voor enkele jaren in te springen!

* Met de nobele en enigszins educatieve gedachte om ons kind de waarde van geld bij te brengen kochten we voor hem een spaarpotje genaamd “The Capitalist Pig”.

Wekelijks krijgt hij een euro om erin te laten klingelen. Soms laten we hem ook iets betalen in de winkel zodat hij beseft dat je niets voor niets krijgt. Bij de teruggave van 40,05 euro in Boekenvoordeel gisteren riep hij gedecideerd tegen de winkeldame: “Ik ga dat in mijn spaarpot steken!” We gingen er maar een kleine beetje in mee door hem de 0,05 cent te geven. Maar het was goed geprobeerd uiteraard.

* De geboorteattenties en het geboortekaartje zijn ook in een eerst fase van ontwerp. Ik tekende het kaartje van Ilja indertijd zelf, de grafische vormgever deed de rest. Ook deze keer zal het niet anders zijn. De vorige keer knutselde ik zelfs eigenhandig alle geboorteattenties. Maar deze keer doe ik het iets rustiger aan, niet alleen omdat ik eigenlijk al binnen 9 weken zou moeten bevallen, ook omdat ik zelf besef dat geboorteattenties eigenlijk maar een bijkomend item zijn. Wat doet een mens daarmee als hij thuiskomt? In ons geval is het snoep of de boontjes die erin zitten al geroofd in de rit naar huis (“Eilaba! Je moet ze niet allemaal alleen opeten hé, kom, delen!”) en de verpakking ervan wentelt nog even op een kast of ergens op de keukentafel tot ik het ergens in een doos steek. Sorry als je je hierdoor geaffronteerd voelt, ik denk echter dat ik niet de enige ben die er zo mee omgaat.

* We pasten ons abonnement voor de krant aan en krijgen hierdoor binnenkort een gratis iPad. In feite is dat te zot voor woorden. Bij ons vorige krantenabonnement kregen we een gratis fiets naar keuze. Wat ze allemaal niet rond je oren gooien. Mijn smartphone kreeg ik voor een prijsje bij een verlenging van mijn huidig abonnement. Ik zou voor zo’n dingen echter nooit de volle pot (600 euro voor de iPad…wuk?) betalen, maar als ze hem mij gratis aanbieden zeg ik geen neen!

februari 10, 2015

#boostyourpositivity uitdaging 2

Deze week is Oon aan de beurt om de lakens uit te delen. Het thema is Energy & Positivity. Oon in kwestie doet het aan eten denken. Ikzelf haal weinig energie of positiviteit uit eten. Tenzij iemand anders het voor mij klaarmaakt en ik er geen poot moet naar uitsteken. Dan vind ik het ineens wel leuk, maar voor de rest kan koken/eten mij gestolen worden. Het is een noodzakelijk kwaad. Worden er hier dan nooit mensen uitgenodigd om te komen eten? Toch wel, toch wel, en ik doe wel degelijk een effort om het hen naar hun zin te maken. Maar mijn energie haal ik uit het bezoek op zich. De afspraak is belangrijker dan de (maag)invulling ervan. Ik ben nogal een dater. Ik had het er zondag nog over met een vriendin: mijn vriendschappen vragen een investering. Het vergt energie en tijd om constant over en weer te mailen/smsen/bellen, maar ik hou aan mijn vriendinnenafspraakjes. Of vriendenafspraakjes. Althans, als je zelf moeite doet om erin mee te gaan. Ik blijf niet aandringen om af te spreken, als de persoon in kwestie verschillende keren afbelt of geen alternatief voorziet, dan laat ik het even bezinken. It works in two ways en soms vindt de andere het niet zo belangrijk als ik, so be it. Het is een beetje zoals realtime Facebook: alle nieuwtjes wil ik weten van de persoon in kwestie. Wat ook opvallend is: ik heb niet één grote bende vrienden. Ook al kennen veel van mijn vriendinnen de andere vriendinnen, toch blijft de oorsprong van de vriendschap los van elkaar. Wat kan ik zeggen: eens je onder mijn vel zit geraak je er niet zomaar onderuit. En daten zal je!

februari 7, 2015

And pain is playing jojo in my body, as i cough

Zalig, een zaterdagvoormiddag van een zaterdag waarop niets gepland staat. Er draait geen wasmachine, geen afwasmachine, er is zelfs geen afwas. Voorlopig althans. Ik ben niet van plan om de hele voormiddag niets te doen. Maar voor even kan het wel. De mustiekat maakt zich klaar om naar de drumstore te gaan, zijn vader jaagde er zijn voorraad drumstokken door, iets wat ik maar moeilijk kan begrijpen, maar blijkbaar heb ik er geen verstand van. “Toen ik vroeger ging optreden sneuvelden soms twee paar per show”. Oei sorry. Ondertussen wentelt de kleine halfnaakt in de zetel en probeert hij de teksten van dEUS na te zingen terwijl hij in feite de opdracht kreeg om zijn kleren aan te trekken. Maar het is zo leuk, meezingen met “The Architect” (Zonde A te tect). Ik spoor hem aan om voort te doen, maar ik jaag hem niet op zoals tijdens de schoolweek. Ook al ben ik toch de hele week thuis, ’t Is weekend voor ons allemaal. De voorbije week kon ik toch weinig van het thuisblijven genieten. Op woensdagavond werd ik zo ziek als een hond. Een kopvalling – verkoudheid en een wrede hoest zorgden ervoor dat ik amper iets kon verwezenlijken. Alle energie ging namelijk naar een zo comfortabel mogelijk pose zoeken om te niezen, mijn lichaam vasthouden bij het hoesten en tegelijkertijd de daarmeegepaarde duizeligheid trachten te bestrijden door me vast te houden aan alles wat vasthoudbaar was. Het doktersbezoek was nutteloos, ik mocht zelfs geen vicks dampen. Oh ja. Ik mocht Fysiomer spuiten in mijn neusholtes. Zeewater zeg maar. Oh boy, ja, het hielp, maar wat een kissakkerie zeg (lees: vieze dinges). Na een helse nacht waarbij snot gewoon uit mijn neus bleef lopen -ook al snoot ik een volledige doos leeg- en een klein beetje koortsdromen was het ergste voorbij en kon ik me vrijdag toch alweer enigszins levend noemen.

Gelukkig zijn er Herman Koch en Paolo Giordano om mij bezig te houden.

Ondertussen zijn vader en zoon al onderweg “naar de trommelwinkel”, in de hoop dat ze straks niet thuiskomen met een kinderdrumstel begin ik straks rustig aan een wasje, een kooksel en bestrijd ik de kattewietjes (lees: stofpluizen) die hier onder de livingtafel wentelen. Maar nog eventjes dEUS.

I skipped the part about love.

februari 2, 2015

#boostyourpositivity uitdaging 1

Alright, we zijn vertrokken!

Opdracht nummer een in de #boostyourpositivity challenge is:

Schrijf een brief aan je zestienjarige zelf.

Hello 16-jarige Liese,

Ja, je noemde jezelf toen ook al zo, ook al doet bijna niemand in je omgeving dat, later zullen ze het nog steeds niet doen. Misschien bekt het onvoldoende West-Vlaams, of past het niet genoeg bij jou, toch blijf je volharden in je nickname.

Er zijn ondertussen 16 jaren gepasseerd, evenveel als je er toen op je teller had. Toen je 16 was wou je steeds meer, je wou 18 zijn, je wou student zijn, het middelbare schoolleven had nog weinig uitdagingen, behalve misschien die van zo veel mogelijk van je lichaam te bedekken. Wijde broeken, kleurrijke wielertoeristenjasjes en T-shirts van Sesamstraat. Dokter Martens, Kickers of Airwalks, als het maar zoiets was, zo weinig mogelijk vrouwelijkheid tonen, dat was het doel van je bestaan toen. De komende 16 jaar evolueer je wel enigszins naar een beetje vrouwelijkheid, maar het blijft echter één van je zwakste kantjes ook al zweer je bij lange haren, “comfortabel” blijft je favoriete kledingstuk.

Je vond toen niet de liefde van je leven. Verre van. Je zocht wel, en sommigen maakten misschien wel eens een kans, maar pas binnen 7 lange jaren vind je je soulmate. Gelukkig weet je dat niet, 16-jarige ik, of je gaf het op om verder te zoeken, om het andere geslacht te leren kennen en te doorgronden. Je hebt weinig liefdesverdriet gekend meestal gaf je zelf als eerste op. Blijf gewoon maar verder zoeken, je vindt hem.

Je denkt waarschijnlijk dat je binnen 8 jaar kinderen gaat hebben, want iemand die er 24 is heeft toch al kinderen? Neen, niets daarvan is waar. Je wacht uiteindelijk tot je bijna 29 bent. Je bent er ook rotsvast van overtuigd dat je nooit gaat trouwen, well guess what, iemand heeft het je schuchter gevraagd en je zei “ja”. Vijf jaar later zul je nog steeds heel erg overtuigd zijn van die keuze.

Ik hou niet echt van adviesgevers, en zeker niet als ze het ongevraagd doen. Maar ik ga mijn eigen prikkelbaarheden aan de kant schuiven en toch mijn best doen:

Mijn advies voor jou 16-jarige Liese is het volgende: doe gewoon verder zoals je bezig bent, blijf genieten van het leven, blijf uitgaan, blijf mensen leren kennen. Dat beginnen roken is geen goeie zet, maar tegelijkertijd leer je ook wat roken is en hoe verslavend het is. Binnen enkele jaren zul je er wel vloekend vanaf geraken. En ga meer op reis: ga elk jaar ergens anders, ontdek de wereld nu je nog vrij en onbezorgd bent. Studeer harder zodat je later dat hoger diploma niet hoeft te halen als je al aan het werken bent. En wat doe jij in feite in een richting zoals handel? Dat interesseert jou geen bal, ga menswetenschappen studeren, het vormt een goede basis voor je verdere opleiding en voor je werkveld. Maak nog meer vrienden, sommigen zullen blijven, anderen ga je uit het oog verliezen. Degenen die ertoe doen, die pik je er later wel uit. Hoe meer mensen je kent, hoe meer je kan ervaren en hoe meer uitdagingen het leven je kan bieden.

Ik stop met preken, want je bent 16 en je luistert niet naar iemand die er 32 is. Dat hoeft ook niet, doe maar lekker je zin. Je zal later nog genoeg moeten luisteren naar anderen.

Hier zie je er als 16-jarige eindelijk eens een klein beetje vrouwelijk uit, de haren opgestoken, een bloesje aan (ook al was het een bloesje van de lokale Witte Uil, het was een bloesje).