Liese

Page 77 of 118

februari 1, 2015februari 1, 2015

Cookies & chickens

Wist je dat:

* Ik blijkbaar over een heel arsenaal aan babykousjes beschik? Ik niet meer. Dat was compleet weg uit mijn geheugen.

* Het maar 11 weken meer is tegen dat we hier een volledige metamorfose ondergaan in dit gezin? Ik niet. Ik tel de weken niet, zou ik beter eens beginnen doen, dan schrik ik niet zo dat het ineens zo dichtbij blijkt te komen.

* Je dat helemaal letterlijk mag nemen als men je op een website waarschuwt voor het vroegtijdig verwijderen van cookies. Een geboortelijst aanleggen bij een grote winkelketen kan je dit leren. Zo maakte ik een geweldig mooie kladversie van de geboortelijst en werd ik alsnog gewaarschuwd voor het feit “indien u uw cookies op uw computer verwijdert zal ook uw kladversie verwijderd worden”. Blijkt dat onze laptop dat allemaal netjes vanzelf doet, dat verwijderen van die cookies. En daarmee gepaard ook mijn kladgeboortelijst. Bummer!

wpid-20150201_1912192.jpg.jpeg

* Je zou denken, van een tweede kindje, dat zal een korte lijst zijn. Niets is minder waar. Ik blijk toch nog een aantal zaken nodig te hebben (of niet nodig te hebben maar graag te willen…)

* Je honingraatjes kan creëren op je gezicht door met een matrasbeschermer te slapen. Je kunt ook wafeltjes op je kont creëren door als kind met je blote poep tegen zo’n ouderwetse gaschauffage te staan terwijl je je pyjamaatje aandoet. Al zal ik hierover niet uitweiden aangezien het slachtoffer in kwestie meeleest…

* Ik me ingeschreven heb voor de #boostyourpositivity-challenge van Danone. Vanaf morgen kun je hier dus onder deze # een postje verwachten. En indien u ook gaat naar de blogbrunch gepaard met dit evenement, dan kun je mij daar in levende lijve (en dat is momenteel heel wat) ontmoeten. Tenzij ik alsnog out chicken en beslis dat ik niet graag ergens alleen naartoe ga waar ik in feite niemand echt ken…pok pok pok pok pok!

januari 28, 2015

Kinderpraat

Gisterenavond, bijna bedtijd voor de mustie. Terwijl ik in de keuken aan het rommelen ben hoor ik de echtgenoot tegen de zoon: “Nu nog flink je vuile kleren in de wasmachine gooien en dan kunnen we samen nog even naar Het Liegebeest kijken”

De zoon -flink-gedrild door zijn moeder-:“Ok, papa!” “Oh kijk, hier liggen nog vuile kousjes van mama”

Papa (gespeeld) verontwaardigd:”Oh, mama toch toch! Tsss, tsss, tsss, ewel neem ze ook maar mee”waarbij hij luid genoeg zegt zodat ik het zeker ging horen tot in de keuken:”En zeg het maar hoor als je passeert bij mama!!”

Zoon –en passant in de keuken – “Ik passeer hoor mama!”

januari 25, 2015

Stress?

De voorbije twee weken (of waren het er drie, ik ben de tel al kwijt ondertussen) hadden we weer enkele spannende gebeurtenissen. Althans -in mijn ogen- je weet dat ik vlug content ben.

Ik was zo blij als een klein kind dat ik er eindelijk toe geraakt was om een extra schilmesje te kopen. Niet ééntje van Hema dat je na een jaar gerust aan je kind kan geven om er keukentje mee te spelen. Een echt mes van “Het Molentje”. Met een molen en al erop. Had ik maar beter naar de uitleg op de verpakking gekeken, want toen het ding na één dag volledig roestig bleek te zijn kon ik met het ticketje niet terugkeren om te gaan klagen. Er ging die dag 9,75 euro in de vuilnisbak…

En dan trek je ’s avonds de besteklade van de afwasmachine op het werk open. Ze werd gevuld door één van mijn bewoners met autisme. Voor zo’n staaltje perfectie hebben wij veel minder geduld.

Het is niet dat wij roekeloze chauffeurs zijn. Wij laten gewoon soms dingen in de auto liggen “die dringend eens terug moeten naar de juiste eigenaars”. Wat resulteert in “Mag ik dat eens aandoen mama?”

Ik nam afscheid op het werk vorige maandag. De laatste werkdag was mijn t-shirt toch een beetje nat van de traantjes van sommige bewoners. Zelf hield ik het gelukkig droog.

Er werd reeds een puntje van de to-do-lijst geschrapt. Als je goed kijkt zou je zeggen “hmm, is die garage echt uitgemest? Volgens mij kan daar nog steeds geen auto in”. En ja, ik zou je gelijk geven, zonder boos te worden. Maar! Er kan wel degelijk een auto instaan, tenminste als we eerst onze oprit heraanleggen (toekomstplan 11265 van 32547 is dat) want ons huis staat hoog en onze garage is daarmee moeilijk inrijdbaar zonder dat de onderkant van de wagen over de “zulle” bokt. Daarom plaatsten we onze fietsen gewoon losjes erin, voorlopig gaat de opbouw van de kinderkamers voor op de oprit. Niettemin kan ik nu al heel blij zijn, als ik eens door de garage moet lopen, dat ik niet moet balanceren op een overschotje vloertegels, een zak versneden laminaat en een lading kartonnen dozen. Ik hoef niet te klimmen over twee bakken bier en tegelijkertijd aan een fietsstuur te haperen. Het is by far één van de beste opruimwerken ooit in ons huis geweest.

En de communiekoorts blijkt te stijgen. Het enige dat ik dacht bij het lezen van dit artikel is “Mo wuk eigenlijk?”. Blijkbaar moeten communicantenmama’s/papa’s beginnen stressen als ze nog geen kleedje of kostuumpje hebben voor hun kind. En ze moeten er on top nog veel geld voor overhebben want de richtprijs voor zo’n outfit gaat van 300 tot 700 euro als je het artikel mag geloven. Mo wuk eigenlijk? Ok, als je dat in een feestzaal wil vieren kan ik mij voorstellen dat je dat best vastlegt. En als je inderdaad zo’n kleedje wil uit een winkel van feestkledij, dan moet je er blijkbaar vlug bij zijn. Zelf zal het niet één van mijn zorgen zijn, ik ben zo geen fan van de kerk en dopen en het geloof. En als ik al eens mijn zoon/zonen in een uniek kledingstuk wil steken dan laat ik dat wel maken door iemand die ik ken. Met zoveel hobbynaaisters in de buurt en zoveel leuke stofjes in zoveel verschillende winkels!

januari 21, 2015

Gewoon doodgewoon

Ohja, ik las het artikel van Kelly ook in DS Magazine. En Linde dat is er toch echt een doodgewone, net als wij allemaal hé. Zoals dit:

* Al superlang niet beseffen waarvoor bepaalde afkortingen staan en ze dan ineens wel te weten komen. Zo ga ik tanken in Q8 (Koeweit) of draag ik al jaren een afgesleten t-shirt van IATA (I Am The Avalanche) om in te slapen.

* Een verse pot choco openen, eerst “tjik” door dat papiertje prikken en daarna smeren voor zot met die heerlijke geur!

* Zo eens in de zoveel tijd over een leeg wasrek beschikken. Zo ééntje dat je kan opplooien en aan de kant zetten. Omdat alles van was gedaan is! Gewoonweg daarom hé.

* Het is te lang geleden, maar met katjoe botten door plassen wandelen zonder dat je moet nadenken over het effect daarvan op je schoenen.

* Mensen ontmoeten die je op een simpele manier zoveel kunnen bijleren over dingen die je anders totaal niet zouden interesseren.

* Naar Wittekerke kijken ’s middags en beseffen dat de tand des tijds ook voor acteurs zijn sporen nalaat. I mean Max? Sneyers daarentegen is er altijd maar beter en beter gaan uitzien.

* Iemand die je iets over vroeger vertelt dat je samen hebt meegemaakt, blijkt dat je het helemaal was vergeten en het tegelijkertijd helemaal terugkomt!

* In dezelfde categorie: iemand waarvan je het bestaan compleet was vergeten die je ineens goeiendag zegt in een winkel. En meteen weten wie het is!

* Nog in dezelfde categorie: iemand die je al heel lang kent die ineens een detail over jou vertelt dat je compleet was vergeten….als in “jij had blauwe schoenen met een wit lijntje op”. Mo wuk? Inderdaad!

* Een poes zien die er compleet hetzelfde uitziet als diegene die je enkele maanden geleden hebt begraven. Flashback naar een prachtig dier!

* De flitswagen passeren aan de correcte snelheid.

* Beseffen dat “Groene Stroom” niet alleen iets is waarbij je meer milieuvriendelijk met energie omspringt maar ook voor een zalig doorrijdgevoel in het verkeer zorgt. Als je de aangegeven snelheid volgt tenminste…

* Benamingen zoals “fluisterasfalt”, “holderdebolder” of “hout sprokkelen”.

* Tijd over hebben wanneer het een machtig liedje is op de radio en je nog net iets langer in je auto kan blijven zitten tot het gedaan is. Want je bent lekker te vroeg!

* Close-ups van speelgoedmannekes en acties zoals “Dinovember”.

Ik denk dat ik nog eindeloos kan doorgaan….

januari 20, 2015

Gow Piwantje, kom ier!

Ik voelde mij de slechtst mogelijk moeder ever toen ik enkele weken mijn zoon aan de schoolpoort afzette. Het was lichtjes aan het vriezen, hij was ingepakt van boven tot beneden, een klein duwtje ging volstaan om hem omver te laten vallen zodat hij niet meer zelfstandig zou kunnen rechtstaan, zo sumoworsteldik was hij gekleed. Bij de afscheidskus zei hij: “Mama, ik heb zo koud aan mijn handen!” Mijn hart brak, alles was voorzien van kop tot teen, behalve zijn handen. Ik wreef ze warm en raadde hem aan om zijn handen in zijn zakken te stoppen want zomaar even een stel wantjes tevoorschijn toveren bleek niet in mijn moederoptiepakket te zitten. Hij leek tevreden met de tip en ik riep hem nog bezorgd na “niet lopen met je handen in je zakken hé, je bent al een stuk tand kwijt!” waarop hij gehoorzaam zijn pas minderde. Ik kocht diezelfde ochtend nog een stel handschoenen voor hem uit de ski-collectie van den aldi. Dat mijn zoon koud ging lijden zeker, we gingen dat nog een keer zien! De hele dag dacht ik “och hère dat kind, dat gaat koude handen hebben hé”, toch was ik blij om hem om 16u af te halen met gloeiend warme handjes, vermoedelijk stond de chauffage in de klas voldoende op om hem goed warm te houden. Niettemin was hij in de wolken met zijn set nieuwe handschoenen. Alleen waren ze precies een beetje groot. Het is niet simpel om kinderhandjes te bedekken met handschoenen die

groot genoeg zijn
niet te groot zijn
niet te ongemakkelijk blijken
niet te los hangen
niet te nauw zijn
voldoende afsluiten
niet teveel afsluiten

plus: ze moeten ze dan nog eens zelfstandig kunnen aandoen. Ik vraag me ook af wat er voor 3,5-jarigen het beste is: handschoenen of wantjes. Wantjes lijken mij iets gemakkelijker qua zelfstandigheid en het probleem van twee vingers in één vingertop is ook opgelost, maar handschoenen lijken meer comfort te bieden. En dan heb je nog die fameuze wantjes met zo’n touw erin verwerkt, dat je door de mouwen van de jas moet steken. Allemaal goed en wel, maar wat als je semi-zelfstandig kind daardoor minder vlot zijn eigen jas kan aantrekken of elke dag gefrustreerd in de knoei geraakt met zo’n touw?

Laatst waren we ook -West-Vlamingen onder elkaar- bezig over de benaming “wantjes” en “handschoenen”. Als West-Vlaamse zeg ik vaak “piwantjes” tegen wantjes. Maar ik heb geen flauw benul vanwaar die uitspraak komt!? Pi-Wantjes? Pea-wantjes? P-wantjes? Pee-wantjes???

(en ben ik de enige die “Piwant” nu wel eens een geweldige huisdierennaam vindt?)

januari 12, 2015

en voor mij uitstaren met een leuk muziekje op de achtergrond….zeker niet te vergeten!

Nog een week en een dag werken en dan start mijn zwangerschapsverlof. Heih? Nu al? Ja, in de sociale sector (afhankelijk van de voorziening waar je werkt) stoppen opvoedsters over het algemeen enkele maanden op voorhand met werken. In mijn geval, op mijn 6 maanden zwangerschap. Er liggen dus 3 maanden thuiszitten voor mij. Uiteraard gaan die voorbij vliegen al denk ik soms wel eens “wat ga ik allemaal doen in die tijd?”. En dan denk ik: ik ga er eens over nadenken als ik tijd heb. Maar hier en daar sijpelen er toch al ideeën binnen. En niet te vergeten, er is ook nog een eerstekleuterklasser die dagelijks van en naar school moet gebracht worden. LJ zou het wel weten denk ik, die had waarschijnlijk al maanden op voorhand allerlei te-bereiken-lijstjes opgesteld, het praktisch brein van blogland!

–> Dingen voor de baby

Geboortekaartje ontwerpen
Lijst maken van wie er ééntje zal ontvangen en daarbij genadeloos schrappen en liefdevol toevoegen indien nodig!
Die suikertest gaan doen!
Kraamgeld aanvragen
Nadenken over geboorteattenties (ik noem ze niet graag doopsuikers, want van dopen ben ik geen fan)
Kleertjes van de zolder halen en eens goed bekijken wat ik ga gebruiken en wat niet
Babymateriaal overal rond gaan terugsprokkelen, er is al een deel uitgeleend materiaal teruggekeerd, maar ik heb nog niet alles.
Beslissen of we nu een babyborreltoestand gaan organiseren of niet en al dan niet regelingen daarvoor treffen.
Bevallingsgyneacoloog kiezen (een heel verhaal, later misschien eens, of ook niet…)

–> Dingen in huis

Boven en in “het achterkot” de deuren en sjambrangs ontvetten – afschuren – primeren – schilderen, daarbij hopen dat ik nog in mijn schilderkleren pas.
“Enduiren” in de nieuwe kamers
De kamers inrichten, daarbij sleep- en sleurwerk uit handen delegeren
De garage uitmesten, idem in verband met sleep- en sleurwerk

–> Sociale gebeurtenissen

Naar de kapper: dringend! Grey-alert! Neen Dr. McDreamy heeft er niets mee te maken jammergenoeg.
Naar de pedicure en mijn wenkbrauwen laten trekken.
Afspreken met enkele vrienden die ik nog wil zien voor de bevalling. Stuk of vijf dates te plannen dus, als je je aangesproken voelt: mail even vlug!

–> Try-outs doen waar ik anders geen tijd voor maak

Verse eclairs maken (recepten zijn welkom!)
De recepten in mijn receptenmap proberen

–> Tijdrovende activiteiten inplannen

Puzzelen
Mij door mijn stapel Knacks en Focus Knacks worstelen
Onze trouwfoto’s verder inplakken (we zijn vijf jaar getrouwd dit jaar….het wordt wel eens tijd hé)

–> Dagelijkse activiteiten

Met Ilja bezig zijn
Middagdutje doen
Lezen
Eten maken voor mijn mènage
Opruimen? Poetsen? Ramen wassen?
Winkelen
Blogs lezen
Blogs schrijven
Rusten (want daar dient zwangerschapsverlof toch voor in de eerste plaats)

Voila, ik voel me al een stuk lichter nu ik een deel van die dingen heb neergetypt, de helft van het werk is al gedaan, nu kan ik weer een week niksen alvorens in gank te schieten!

januari 9, 2015

of bolerootjes! Om alles bovenaan nog eens extra in de verf te zetten!

Ik ben zo niet het type dat heel veel om mode en mooie kleren geeft. Ik probeer netjes voor de dag te komen, maar je moet ook niet teveel franjes en fietjefak aan mij verwachten. Een jeans, een top en een trui voldoen om te werken en als ik uitga dan draag ik graag een kleedje met een paar botjes. Ik kan ook geen geld uitgeven aan kleren, als ik al eens iets geweldig prachtig vind dan kost het een halve maandloon en neen, dat heb ik er niet voor over of dat kom ik niet eens over om het uit te geven. Misschien zou het helemaal anders zijn moest ik geld als slijk verdienen en alles kon kopen wat ik wou, maar hey, het is zo niet en so be it. Na een vruchteloze zwangerschapskledij-shoppingtrip in Gent had ik de moed even verloren. Als ik dan al iets vond in een winkel dan was het ofwel 70 euro voor een topje ofwel een goedkope tent. Een goedkope geruite tent. Of een goedkope geruite tent met een opening om borstvoeding te geven. Of het moest zeker duidelijk voor een zwangere vrouw zijn want er staan uiteraard babyvoetjes op of van die domme teksten zoals “mommy to be”. Ja hallo zeg, sorry als jij dat graag ziet, maar ik vind dat affreus. Het is niet omdat ik frontaal verdik dat ik daarom geen gewone vrouw meer ben. Er hangen ook altijd overdadig veel linten aan zwangerschapskledij. Om de tent extra goed dicht te snoeren vermoed ik. De voorbije week toen ik mijn dagelijkse stofzuigbeurt deed was er zo’n lintje van een drogend kledingstuk in mijn dyson gedraaid. Resultaat: helemaal uitgerokken toen ik het uit de stofzuigerkop moest sleuren. Uiteindelijk vond ik in Prémaman deze week nog enkele leuke topjes en kon ik nog een jeans en een zwarte broek (Noppies en Esprit Maternity) op de kop tikken in een uitverkoop. Jawel, ik heb vriendinnen en schoonzussen die hun zwangerschapskledij aan mij hebben geleend. Maar een broek moet echt goed passen, want iets ambetanter dan een zwangerschapsbroek is een zwangerschapsbroek die te groot is. Die van je kont slobbert en waar je de hele tijd moet lopen aan sleuren om hem goed te krijgen. Ook een zwangerschapsbroek die je niet over je knieën krijgt is niet bevorderlijk voor je zelfvertrouwen. Na de bevalling en de bijhorende maanden waarin het dragen van een gewone broek een illusie is gaat heel deze zwangerschapskledijboel de brandstapel op. Of iets minder drastisch misschien: op kapaza. Of misschien moet je dan maar heel vlug zwanger worden en kun je het allemaal van mij erven in ruil voor een oppasbeurt.

Niettemin ben ik heel blij met mijn 26-wekenbuikje en het stampende kereltje binnenin.

januari 4, 2015

Strange entity

Mijn echtgenoot verklaarde mij net niet zot toen ik zei dat ik de eerste dag van de solden naar Gent ging. Hij dacht het misschien wel bij zichzelf en terecht, want de regen viel met bakken uit de lucht, gelukkig beschik ik over een goeie winterjas die nog dicht kan vooraan. Om 10u25 begonnen we eraan. Vreemd genoeg: geen rijen aan de kassa’s, er moest niet op koppen worden gelopen, er was geen file om op de ondergrondse parkeergarage te staan, we moesten zelfs niet slalommen tussen het volk. Het was verdacht kalm voor een zaterdag in de winkelstraat. We speelden slim (zonder dat we het doorhadden, maar soms zijn wij gewoon slim van onszelf, hah!) en gingen om 11u40 al een tafeltje gaan bezetten in een bistro vlakbij de handelsbeurs. Als enige in het plekje zagen we na een kwartier de hele eetzaal vollopen. Een biobroodje later (we so healthy….nee het klonk gewoon lekker op de kaart) was het tijd om verder te shoppen. Voor mijn compagnons was het net iets aangenamer shoppen, zwangerschapskledij is echter niet zo hip en blijkbaar niet zo vlot te vinden in de Veldstraat. In de H&M zelfs geen te vinden (“Daarvoor moet u in ons filiaal in Lochristi zijn mevrouw” ahja, verban mij maar van de winkelstraat, ik ben niet hip genoeg!) De volgende soldenperiode doe ik weer lustig mee met het passen en twijfelen. Mijn buit is echter niet zo spectaculair maar ik ben toch heel tevreden:

Bovenaan van links naar rechts: een pyjama voor de stamper, twee truitjes voor de pratelaar (het andere heeft hij al aan)

Onderaan: Boxershorts en onderlijfjes van Petit Bateau, een jeansbroek voor de miniman van het failliete doch degelijke Mexx. De cd van Oscar And The Wolf kocht ik vrijdag al maar of 15 euro nu bepaald solden zijn, ik denk het niet.

Ik was toch enorm tevreden van mijn shoppingspree, vooral de Petit Bateau’s vind ik geweldig, ook al omdat ik weet dat ze na Ilja nog een tweede leventje gaan kunnen verrijken. Merken koop ik altijd in de solden, ik kan er anders geen geld aan geven. Je kan er niet onderuit: er is een kwaliteitsverschil bij merken.

Bij thuiskomst vielen mijn ogen net niet toe maar dat deden ze twee uur later wel in de zetel. Ik besloot alleen naar boven te gaan terwijl mijn lief naar schieten en poefen keek (Band of Brothers). Na een kwartiertje lezen (“Vergeef ons” van A.M. Homes) ging ik in een geweldig diepe soldenslaap om er anderhalf uur later weer uit gekatapulteerd te worden. Bijna letterlijk al had ik dat toen nog niet door. “Iets” was gevallen maar ik wist niet wat. Mijn echtgenoot riep aan de trap beneden “ben jij dat?” Ik had het dus niet gedroomd. Neeneen, ik was het niet, hier is niets aan de hand, het is misschien in de kamers in opbouw? Was er een lamp gevallen of misschien een gyprocplaat naar beneden gedonderd? Het klonk alleszins als zoiets. Een volledige zaklampcheckup later waren we nog niets wijzer. Het had geklonken alsof iets zichzelf had ontmanteld zonder dat we het ergens konden zien. Lag er iets op ons dak? Was er een dakgoot afgebroken (kon goed zijn want dat is onze volgende geldopslorpproject). Uiteindelijk vonden we niet wat mij uit mijn slaap had gerukt en mijn lief uit de zetel had doen springen van het verschot. Totdat ik de matras ophefte. “Lag die middenplank al op de grond?” Bleek dat ons bed was ingevallen. Er zijn slechts twee opmerkingen bij dit gebeuren:

1) Ik ben zo dik geworden dat ons bed inzakt

2) Ik slaap zo diep dat ik niet eens merk dat zoiets gebeurt

Om beide feiten kan ik alleen maar eens glimlachen.

december 30, 2014

2014 –> 2015

Mijn wordpresspunten arriveerden gisteren, net als bij de andere wordpressers veronderstel ik. Met 28 000 hits ben ik waarschijnlijk niet de eerste van de klas, maar ik maak ook bitter weinig reclame voor het bloggen, er zijn geen give-aways, de inhoud is geleuter en ik commentaar veel te weinig bij anderen. Maar ik blijf graag bij de essentie, het bloggen blijft iets van mij alleen en ik pas mij aan niemand aan. Dat maakt het net zo leuk om te doen. En of er nu 28 000 komen op een jaar of 28, daar ga ik mijn slaap niet voor laten. Ik laat bitter weinig slaap. Slaap is mijn vriend.

2014 was een jaar waarin ik 104 (met dit erbij 105) berichten postte.

In januari was het al meteen treuren wegens een aanval op ons kippenhok. De balans was niet te overschatten met drie doden en twee gechoqueerde baasjes.

In februari plogde ik voor de tweede keer. Mijn eerste gedacht bij het “ontstaan” (of eerder heruitvinden van iets dat eigenlijk al bestond) van plogs was:”oh leuk, tof om te doen”. Maar het blijkt veel meer werk dan gedacht. Vooral het onthouden dat je een foto “moet” trekken is het moeilijkste.

Maart was dan weer de maand waar ik de oude mensen in de GB vervloekte omdat ze mijn pedagogisch gezag ondermijnden. Fuckers. Tegelijkertijd laat WordPress ook weten dat ik dan mijn populairste bericht van 2014 heb geschreven. Ik begrijp niet wat er zo fantastisch aan is maar kom, het zal aan Ace of Base liggen zeker?

In april leerde ik een toffe peerdro kennen. Funny enough, toen ik gisteren mijn collect en go ging ophalen was hij het weer aan de collect en go-stand. Ik dacht “Pedro toch, je zou eens moeten weten!” maar ik zei “Merci en prettige feesten!” Hij gaf me wel gelijk toen ik zei dat ik geen côte d’or-chocolade wou kopen om in mijn chocoladefontein te gieten op oudejaarsavond. Ziet dat hij een toffe peer is hé.

In mei maakte Moederdag gevoelens los. Als tweede hoogtepunt deed ik iets wat ik niet veel doe: ik liet even het achterste van mijn tong zien door over mijn rolletjes te schrijven. Iets waar ik waarschijnlijk komend jaar deze periode evenveel problemen mee zal hebben.

Juni stond in het teken van opvoeden. Opvoeden en tegelijkertijd de muren oplopen en iets met achter behang plakken en van die dingen.

Juli ging opnieuw over ons huisdier. Jammergenoeg werd het wederom een afscheid.

Onze reis naar Oostenrijk was het hoogtepunt van augustus. Op mijn blog dan toch. Op persoonlijk vlak was het hoogtepunt echter veel intenser.

In september werd er nogmaals afscheid genomen van een trouwe vriend. Vreemd genoeg viel me dat ook zwaar, ondertussen ben ik al helemaal thuis in mijn nieuwe Yaris mèt radio die werkt en automatische deurvergrendeling. De autoradio in de oude Yaris werkte maar parttime. En hij deed het dan nog op zijn eigenzinnige manier. Hij stond op een bepaald volume en dat kon niet meer omhoog of naar omlaag. Te stil voor de autostrade en een tikkeltje te luid voor op de secundaire wegen. Of hij werkte die dag niet om dan ineens toch in gang te schieten, net op het moment dat je het het minste verwacht en daarbij bijna in een gracht rijdt van het verschot. Ik vermoed dat één of andere Pool zich er nu aan frustreert. Expect the unexpected!

Oktober werd de maand van de waarheid. Eindelijk mocht ik bloggen met inhoud. Baarmoederinhoud.

November werd man-te-paarden-maand. Mmm man-te-paarden.

En december werd jongetjesmaand. Blij om ondertussen te melden dat we wel degelijk tot een consensus zijn gekomen over een naam en dat het kind dus niet als X door het leven zal moeten gaan. Nuh, X is nog altijd beter dan niks.

Voor 2015 voorzie ik wederom geen geplande postjes maar ik vermoed dat het moederschapsbeschermingsverlof dat binnen drie weken start wel voor inspiratie zal zorgen en uiteraard de bevalling waarbij het kind vanzelf eruit zal kruipen. (Baha!) De prut die in mijn ogen zal zitten bij het opkweken van zo’n klein boeleke zal misschien voor een typefout of twee zorgen, trek het u niet aan, het komt allemaal in orde met mij.

En jij…wat ga jij doen in 2015?

december 26, 2014december 26, 2014

Make my wish come true-ueeee!

“Je hebt al keilang niet geblogd” zei mijn echtgenoot. Nee, in feite zei hij niet “keilang” want dat woord gebruikt hij niet, hij zei iets anders maar ik weet niet meer wat. Ik dacht “heih?” van de 17e, dat maakt 9 dagen. Waarvan ik er 6 fulltime heb gewerkt en twee gefeestdagt heb. Lijkt me wel te doen in feite. En dan nog!

We hadden het deze week nog over de ultieme kerstsong. Voor hem is dat dit:

Terwijl ik altijd, maar dan ook altijd zo luid mogelijk tracht mee te kwelen met dit:

Gelukkig hebben we geen rechtstreekse buren of ik moest mijn hoofd telkens onder een kerstmuts steken om het schaamrood te verbergen. Laat ons zeggen dat je zo’n song helemaal niet binnen de juiste toon kan zingen…zoals Mariah hier zelf maar eens bewijst in het filmpje!

Een overzichtje van de voorbije feestdagen kan niet ontbreken vermoed ik. Kerstavond vierden we met ons gezin thuis. Ik maakte gemarineerd varkenshaasje met krieltjes, gekarameliseerd witloof en prei. Klinkt goed vind ik. En het smaakte ook zo. (KVLV! Voor vrouwen…met vaart!)

Mijn zwangere schaduw (24 weken oftewel 5,5 maand voor degenen die niet in weken tellen aka al de andere mensen)

Kerstdag werden er memebezoekjes afgelegd. Met de nodige aperitief (plat water of koffie in mijn geval) en verse taart. ’s Avonds vierden we bij casa di mama met mijn broer en zijn vrouw, gelukkig dit jaar niet met effectief Casa Di Mama, zoals vorig jaar! Kerstdag is een feest van samen zijn en Jezeken in zijn kribbeke etc etc, maar er mogen toch ook echt wel geen pakjes ontbreken vind ik. Een kerstfeest zonder kerstpakjes vind ik maar niks.

Een goed keukenmes! Van The Naked Chef! Na jaren sukkelen met slechte messen ben ik blij om eindelijk eens over een goed mes te beschikken. En zo’n ding om het te slijpen. Er werd wel gelachen met mijn onhandigheid in combinatie met zo’n cadeau. Hopelijk heb ik volgend jaar nog al mijn vingers om mijn pakjes te openen! (en tegelijkertijd besef ik ook dat “The Naked Chef” – keukenmes – onhandigheid misschien ook geen zo’n evidente combinatie zou maken moest je het heel letterlijk nemen!)

Een Moleskine met een afbeelding van een cassette. Voor de youngsters onder jullie, toen we jullie leeftijd hadden was er maar dat om muziek te luisteren, nu lijkt dat echt démodé! En voor degenen die niet weten wat een Moleskine is: een schriftje voor mensen die er veel geld voor over hebben!

Ons moeder kon het niet laten en kocht kerstsokjes voor de baby. Gelukkig kan het rond Pasen -als hij geboren wordt- nog steeds sneeuwen en zullen sneeuwpoppen misschien niet zo eigenaardig lijken. Toch dikke merci!

We krasten en krasten en krasten. Ik had nog één rendiertje te kort voor de 250 000 euro, en nog een sneeuwmannetje voor de 1000 euro, en nog….etc etc. Uiteindelijk won ik niets….maar spannend was het wel!

Wie krijgt er nu een ananas cadeau? Ik, al was het een overschot en geen kerstgeschenk. Desalniettemin gaat hij met oudejaarsavond onder de chocoladefontein! Oh yes!

Prettige feesten iedereen! En bedankt voor het talrijk lezen en commentaren plaatsen! Vind ik heeel leuk!