Liese

Page 82 of 117

juni 5, 2014juni 5, 2014

Meer moet dat niet zijn #3

Vergeet de jacuzzi, de sauna en allerhande warme steenmassage dingen. Baden in groene blubber, komkommers op je ogen leggen. Dagelijks stilstaan bij de dingen die je blij maken, we zouden het allemaal moeten doen. Het is zo zalvend en het reduceert stress (luister naar mij: goeroe Liese!). Al mag je mij natuurlijk ook wel eens op zo’n tafel leggen, zo’n duwke op mijn rug dat zou toch ook wel deugd doen. (“Ja daar, een beetje meer tussen de schouders, ja!”) Misschien iets minder spectaculair maar ook enigszins aangenaam in mijn ogen: enkele kiekjes die me blij maken!

Mijn guilty pleasure. Dinosauruskoeken. Ik kan er geen neen tegen zeggen. Ik vergeet soms dat ze bestaan, alleen al omdat ik in elk grootwarenhuis het rek met de koeken zo vlug mogelijk tracht te passeren zonder collateral damage. Ineens popt er dan toch zo’n dinokoek in mijn ooghoek en dan heb ik het zweten, totdat ik er één gegeten heb kan ik niet anders dan aan dinokoeken denken. Is dat toch lekker!

Een uilenketting. Ik zocht er al langer naar nadat ik er eens ééntje had gespot voor meer dan 80 euro in een boetiek. Ik betaalde slechts een tiende van die prijs en ik vind het ook mooi.

Mijn tuinkabouters zijn niet meer alleen. Er staan nu lavendelgeurige bloempotten op ons terras. Brengt je meteen op reis.

De Surfinia’s op de vensterbanken. Van de ramen die ik ondertussen gepoetst heb. Jaja: gepoetst! Met de P van Poetsen! Ik vind het toch wel eens het vermelden waard, al is het maar om mezelf een schouderklopje te geven.

Onverwachts een geweldige tweedehands loopbrandweerwagen krijgen. Waarom maken ze geen zo’n dingen in grote-mensen-maten?

Omdat geven minstens even leuk is al krijgen: een cadeautje voor een jarige vriendin. Gefabriceerd door de bewoners op mijn werk. Al weet ze nog niet dat ze het zal krijgen. Ze volgt mijn blog toch niet. Denk ik. In het andere geval: act surprised!

mei 31, 2014

There is a crack in everything, that’s how the light gets in

We hebben kanjers van ramen, iets waar ik enorm gelukkig om ben, ons huis baadt letterlijk in het licht. Bij de plaatsing van het voorste en daarmee ook grootste raam moest men een extra mankracht oproepen, het woog 170kg. Met de hulp van een geweldig gordijnendametje kon ik de drie ramen waar het nodig was (twee voorste en het zijraam) afschermen met een witte stof waar ik vlotjes kan blijven doorkijken maar waar er omgekeerd weinig door te zien is. De rest van mijn ramen is open vieuwe. Het is een helse karwei om ze allemaal te wassen en ik maak hierbij gretig gebruik van het woord procrastinatie of uitsteldrang. Het is niet de eerste keer dat ik over mijn uitsteldrang een log schrijf, daadkracht op het gebied van mijn huishouden blijft een zwak punt. But then again, ik kan niet volledig perfect zijn hé. De gigantische ramen zijn echter vuil. Er staat een afdruk van een volledige vogel op ons keukenraam. Poor sucker. De vogel zelf was nooit ergens te vinden dus ik vermoed dat hij ergens spastisch is weggestrompeld. Er staat ook “een kaka van een vogel” ( zoals Ilja het zo mooi kan verwoorden) op onze porte-fenêtre. “Dat mag niet, de vogels moeten op het toiletje gaan hé mama”. ’t Is allemaal waar wat je zegt mijn kind. ’t Is allemaal waar. Alleen jammer dat ze het toiletje waarnaar ze worden verwezen verwarren met mijn auto. De ramen kraken ook enorm. Ik ken geen enkel huis waar dat gebeurt. Ondertussen ben ik het gewend. Toen we ze vorig jaar pas geplaatst hadden dachten we dat het “het zich zetten” was. Maar ze blijven het doen, vooral als de zon erop zit. Soms kraken ze zo luid dat je zou denken dat je een minuut later -bedekt in een miljoen stukjes glas- verdwaasd zit te roepen “zie je wel dat het ooit zou gebeuren!”. Tot nu toe zijn er nog geen ramen gesprongen of gebarsten, laat ons hopen dat het zo blijft. En als het dan toch gebeurt, het liefst voordat ik ze gewassen heb!

mei 23, 2014

Mirror mirror on the wall, tell me mirror what is wrong?

Eva schreef er deze week ook al over: rolmodellen. Letterlijk misschien, ons model met een extra rolletje. Ik ga er niet onnozel over doen, ik heb zelf een rolletjesmodel. Ik ben 1m78 en weeg 77kg. Ondanks het lopen en het opletten wat ik eet blijf ik overschotjes hebben. Volgens “de boekjes” komt het bikini-seizoen eraan. Wel, ik heb nog nooit een bikini gedragen. Ik bezit geen bikini. Ik ga steevast voor een gesloten badpak, en dan nog alleen maar in het zwembad, er zou geen haar op mijn hoofd eraan denken om elders zoiets te dragen. Ooit hoorde ik een knappe, ultragespierde dame zeggen dat ze schrik had om zich in bikini te vertonen omdat ze 5 striemetjes op haar heupen heeft. Serieus, het waren er 5, ze heeft ze getoond. Ik wou haar mijn buik tonen om haar een hart onder de striem te steken maar ik was te laf. Mijn lichaam werd getekend door mijn zwangerschap, daar is geen ontkennen aan. (Net als de vroedvrouw die de verloskamer binnenkwam en luidruchtig riep “amaai, uw kleine heeft ook nogal zijn handtekening op uw buik achtergelaten, great, just what i need, vreemd dat je tussen al die pijn en dat zweten zo’n dingen toch nog onthoudt) In Flair “my body and me” zie ik dames met mijn lengte die 20 kg minder wegen, ze blijken ook over complexen te beschikken. Ken ik eigenlijk iemand die geen complex heeft over zijn of haar lichaamsbouw? Ik hou van de gedachte “love your body” en zoals de natuur het je gegeven heeft of hoe het in de tijd is geëvolueerd, ik wil die gedachte ook met me mee dragen. Maar als ik eerlijk ben tegenover mezelf dan wil ik magerder zijn. Ik wil geen rolletjes zien over mijn broek, ik wil geen bommaslips dragen. Als ik kleren ga shoppen wil ik alles kunnen passen. Ook lage taille broeken en nauwe T-shirts. Ik wil niet achteraan het rek moeten zoeken of ze maat 42 nog in de winkel hebben, toch is het zo. Ik heb er mij deels bij neergelegd, maar een deel van mij wil toch steeds slank zijn, ook al zegt mijn lief me dat ik sexy ben, het is het spiegelbeeld dat mijn waarheid spreekt.

mei 19, 2014

Just another expensive monday

Is het alweer maandag?

De voorbije week verging het vooral in kopen, betalen en geld overschrijven.

Op maandag:

Nieuwe schoenen en sandalen voor mijn zoon. Hij noemt het steevast “sandalenschoenen”, ik noem het “de kostelijke affairen”.

Op dinsdag:

Kocht ik iets dat zo on-mij is. Iets wit! Met gaten! Mijn vriendin stelde al voor om er niets onder te dragen, ik denk dat ik die raad in de wind zal slaan. Een gekleurd topje is in feite de bedoeling. Dat is, als ik er tenminste nog niets op gemorst heb alvorens ik een topje in mijn kast vind. (ter info: ik kocht het in mid-season-sales aan de helft van de prijs, kwestie dat de kostprijs van de schoenen van mijn zoon nog niet helemaal verteerd was).

Op zaterdag:

Werd er EINDELIJK voorzien in een nieuw terras. Ik bedoel: er werd eindelijk een terras voorzien. Voordien hadden we dit:

Ik kan u verzekeren, zo’n rommel, dat geraak je beu. Het is een droom om nu op ons terras te wandelen, er gezellig iets te lezen ’s avonds, een beetje zoals in een reclamefilmpje voor ontstressen. En ik vind ook dat ik er zelf zoveel beter uitzie terwijl ik op zo’n terras flaneer, in plaats van te balanceren op een berg keien met mijn laarzen aan. Alleen jammer dat we nog op een berg aarde, hout, tuinbrol moeten kijken en dat er geen cent meer over is voor zo’n geweldige tuinset in teak. Maar ik ben blij, heel blij met wat we wel al hebben.

Vandaag:

Vond ik het precies snoezig hoe de kleine tandenborstel van de zoon over het glas kwam piepen, zoals hij altijd overal komt piepen met zijn grote ogen.

En ik kwam erachter dat mijn meme lak heeft aan een gft-bak. Dat dient om hortensia’s in te kweken. (en niet om peuken in te gooien, foei, ze zou het moeten zien!)

Op naar een -hopelijk- minder kostelijke week, al mag die wel evenveel voldoening bieden als de voorbije!

mei 16, 2014mei 16, 2014

before every night comes a day

Vroeg opstaan loont. Al is het maar om zo’n zonsopgang te kunnen spotten! Woensdag getrokken aan mijn voordeur om 5u55 denk ik. De camera stond nog ingesteld op “portret”. In de fabriek links waren ze al druk bezig blijkbaar.

Dezelfde foto, iets later en de camera ingesteld op “landschap”. Ze waren nog steeds enorm doendig in de fabriek, even later was ik al druk doendig op mijn eigen werk, al kwam ik door deze bezighouderij bijna te laat.

De rest van dag speelde “Happiness” van Sam Sparrow & The Magician in mijn achterhoofd.

mei 11, 2014

Anyway the wind blows

Ik was er een jaar niet goed van. Het moederschap shook me to the core. Ik was er wel klaar voor en ik was voorbereid, maar toch kun je het pas ervaren hoe het echt is als je dat kleine monstertje ’s nachts een flesje geeft en hij na gulzig slurpen en burpen weer pardoes in slaap valt. Gelukkig deed hij dat ook altijd bij ons. We mogen niet klagen, we hadden een droombaby. Toch heeft het een jaar geduurd eer ik weer volledig mezelf was. Mezelf met extra capaciteiten weliswaar. Moederschapscapaciteiten. Als moeder ben ik onlosmakelijk met mijn kind verbonden. Er is altijd een zorg. Als het niet rechtstreeks is terwijl hij wordt gewassen, bemoederd en je er consequent mee aan het peuterpuberen bent, het is in je achterhoofd. Is hij wel ok? Wat zou hij aan het doen zijn? Is hij braaf? Zal hij moe zijn? Zal ik hem nog zien? Wat gaan we dit weekend eens doen? Mijn lief en ik nemen het er wel eens van en brengen hem naar oma om te slapen. Beiden partijen vinden dit leuk en we kunnen eens gaan en staan waar we willen. Maar toch, je mag aan het andere eind van de wereld zitten, er wordt toch nog steeds over hem gepraat, aan hem gedacht. Alsof hij telkens met ons mee gaat. Je kunt je van je kind niet losschudden. Ik voel me iedere Moederdag meer en meer een mama. Toch blijf ik als mama ook vooral mezelf. Ik hoef tijdens een vriendinnendate niet altijd over Ilja te praten, maar ik zou het wel kunnen moest ik dat willen. Het is gezond om ook naast je kind een eigen leven met eigen hobby’s te hebben, bezige mama’s zijn gelukkige mama’s? Ik kan alvast één ding zeggen: deze mama is gelukkig, met of zonder moederdagcadeau’s. Al ben ik ondertussen wel razend benieuwd naar wat hij op school heeft gemaakt voor me…

mei 7, 2014

Whiskasboy

Zijn glijbaan. De nieuwste waw-factor in het leven van mijn bijna 3-jarige zoon. Ik ben blij in zijn plaats, hoe hij zwaait naar mij als hij bovenstaat, zijn gezichtje als hij beneden komt, het is elke euro die het ons gekost heeft waard. Deze week was de zon dan nog eens voorradig wat het buitenspelen alleen maar leuker maakte. Ik was aan het roefelen in huis terwijl hij buiten trappelde. Ineens zag ik hem niet meer. Het was verdacht stil. Het is nooit goed als het stil is. Niet dat hij ergens naar de straat kan, maar mijn hart staat altijd een beetje stil op zo’n moment. Een vluchtige blik later gebeurde er dit: de munchkin zit op zijn knieën bij Marbels etensbakje. Ik zie hem een kattenkorrel nemen en in zijn mond stoppen. En je moet weten, hij neemt dan nog geen korrel van het verse voer, neen, hij neemt er één die naast de bak lag op de grond. Zo’n verlept stukje dat al in de regen heeft gelegen. Ieuw! Tegelijkertijd merkt hij dat ik hem zie. Ik zie die hersentjes werken:”o-ow!” Ik doe de deur rustig open, hij schiet in paniek, graait nog vlug enkele verse kattenkorrels en vlucht de hoek om naar de zijkant van het huis. Tegen dat ik bij hem ben zie ik hem nog net de meegegraaide kattenkorrels in zijn mond proppen. En knabbelen dat hij deed. Ik kon het horen kraken tot twee meter verder. De moeilijkste opdracht op dat moment was zeker mijn lach inhouden, en al evenzeer toen ik even later zijn gezicht observeerde. Van heerlijk uitlachend knabbelen ging het over naar een paniekerige grimas en ineens riep hij “is niet lekker! is niet lekker!” Ik nam hem mee naar de kattenbak en zei “Ilja, dat is poesjeseten, je hebt Marbels eten opgegeten, dat mag niet hé?” De schuldige blik in zijn ogen en het feit dat hij net niet begon te kokhalzen zal al een les op zich geweest zijn. Beetje water hebben?

Ik vraag me af hoeveel keer ik het volgende zal moeten horen deze week: “Mamaaaaa, poesjeseten, dat is niet lekker hé” “Nee jongen, dat is niet lekker”.

mei 4, 2014

Meer moet dat niet zijn #2

Relaxen – Smoefelen tot de 6e macht – Babbelen – Petanquen – Kubs leren kennen – Wandelen – Schapen met frou-frou’s uitlachen – Achter de kinderen aanzitten – Geroosterd brood herontdekken – Bij het schommelen merken dat je kont net tussen de koorden past – Bijna uit de hangmat wentelen – Blij zijn met de zon – Eindeloze gele velden – Jezeken in al zijn glorie – Het jezelf beklagen dat je maar het kleine toestel meenam – Soit –

april 28, 2014

I’ve got your back!

Mijn toenmalige collega vond dat ik maar eens moest afspreken met hem “want we zouden goed bij elkaar passen”. Oh beuhhh, ik had er geen zin in en probeerde hem met zijn gestook af te wimpelen. Wentelen in gemakzucht noem ik het nog steeds want ik had geen goesting om weer een effort te doen en weer iemand te leren kennen. Uiteindelijk gaven een paar smsjes, een paar msn-gesprekken (waar is de tijd van msn?) en Myspace (het was het pre-facebook-tijdperk) de doorslag. Ik probeerde het feit, dat ik hem op de foto’s niet zo knap vond, achter mij te laten en ging voor de date, ook al had ik er nog steeds niet veel verwachtingen van. Er werd een beetje weinig moeite gedaan, ik slofte naar de deur op mijn teenslippers en daar kwam hij de traphal in gewandeld: Mr Gorgeous. Sharp, afgetraind en goodlooking as hell! Fuck! En nu? Deze man deed meteen mijn maag flippen, het bleek dan nog eens geweldig goed te klikken tussen ons en een aantal blikjes cola later stelde hij een tweede afspraak voor, redelijk resoluut. Ik kon niet vlug genoeg mijn agenda erbij pakken. Dat was 8 jaar geleden. Onze openingsdans deed ik 4 jaar geleden op dezelfde teenslippers. Hey, het was 35 graden, dan mag dat! (en ik had ze al een paar keer gewassen ter info). Soms moet je de liefde een duwtje in de rug geven. En soms moet je iemand laten duwen, want alleen is maar alleen. Is het ook niet zoveel fijner om dingen met iemand te kunnen delen, ook is het alleen maar iets kleins, zoals “schart een keer aan mijn rug” “een beetje meer naar links, neen, nog een beetje: ja daar!” “Zalig, doe maar!”? Wie doet dat nu voor je?

april 26, 2014april 26, 2014

I go dancing if you like!

Ok, paaseieren vergeten in de wagen bij 21 graden buiten, het was één van mijn minder goeie moves de voorbije week. Ik had ze al opgegeven, maar mijn schoonmoeder wist er wel raad mee, zoals ze met zoveel raad weet, ik kon er chocomousse mee maken. Leek me een strak plan. En haalbaar, want wat kan er fout lopen bij chocomousse? Je kunt naar de winkel gaan om de andere ingrediënten: de room, de eieren en de bloemsuiker. Je kunt thuiskomen en zien dat je enkel eieren en suiker meehebt. Daarna kun je het hele chocomousse-idee opbergen en niets maken. Dat kan er ongeveer fout lopen met een chocomousseplan. Veel meer dan pretenderen dat ik chocomousse ging maken heb ik niet gedaan vandaag. Het is tammigheid na het uitgaan van gisteren en te weinig te slapen na datzelfde uitgaan, ik voel me zelfs te miezerig om eventuele steken over “oud worden” te weerleggen, gewoon omdat het eigenlijk ook echt wel de leeftijd is. Verloren zaterdagen noemen ze dat zeker? Maar het was een fijne vrijdagavond, dus een dag verloren, een avond gewonnen. Mèt een geweldig optreden van Garcia Goodbye, zeker checken deze band, ze spelen waarschijnlijk binnenkort wel eens ergens in je buurt:

En de zanger is Tommy, die niet wist wat een muzikaal pak was. Muziek kent hij echter wel.

En al de rest verzinkt vandaag helemaal in het niets.

Het niets weegt vandaag 104 gram.