Drie jaar geleden deze tijd begonnen mijn weeën. “Je weet pas dat het echte weeën zijn als het effectief echte zijn” zeiden ze mij altijd. En ze hadden uiteraard gelijk, de betweters! De dag erna om 6u58 kwam hij ter wereld, the love of my life. Vandaag vierden we dit, met veel kleur, taartjes, ballonnen en uiteraard geschenkjes.
Zalig!
Gisterenochtend kwam onze kat toe met een levende mol in haar bek. Zoals het een goeie jager betaamt speelde ze nog eventjes met het dier om het daarna de genadeslag toe te dienen. De natuur kan wreed zijn.
Dat was gisteren.
Frisse lucht waait moeizaam door het schuifraam deze avond. De warmte baande zich toch een weg door ons huis en stapelde zich langzaam maar zeker op. Hoeveel rolluiken we ook trachten dicht te houden, de hitte zit toch binnen. De voorbije dagen moesten we vier keer vluchten voor regen en onweersbuien. Op zaterdag bevond onze geplande barbecue zich onder de parasol. Funny enough stopte het met stortregenen als al het vlees gebakken was. Ik vermoed dat het Moeder Natuur haar manier was om ons aan te sporen meer vegetarisch te eten. Vanmorgen eindigde ons rommelmarktbezoek onder een partytent, gelukkig hadden we toen reeds een geweldige houten terraston gescoord. Deze middag ruimden we net op tijd de gedekte tafel af buiten om even later de regen over onze nieuwe klinkers te zien spetsen. Na de middagbui -die overigens na het middagmaal weer voorbij was – echt the universe is trying to tell us something– klemde ik mijn zoon tegen me op de kevertjesbaan in Bellewaerde. Terwijl we naar beneden roetsjten kletterde de regen in onze smoel. Even later paaiden we hem met een veel te duur artificieel smakend ijsje onder -wederom- een parasol. Parasolregendruppels veranderden in watervallen gekleurd door het rood van de Coca-Cola-reclame die ons voor de bliksem behoedde. We zaten droog maar het weer maakte wederom een einde aan onze planning. Ik kon het kleintje een verhaal over “de leeuw moet nu vlug gaan schuilen in zijn leeuwenholletje voor de regen” wijsmaken terwijl we na een uurtje (gelukkig kozen we ook dit jaar voor een abonnement) terugkeerden naar de propvolle parking. En nu is het rustig. De vogels fluiten hun avondconcert. Het contrast met de hagelstorm die de voorbije nacht over ons huis woedde kan niet groter zijn. David Dehenauw wist te vertellen dat een hagelbui gemiddeld 6 minuten duurt. Wel in die gemiddelde 6 minuten werd ons pas klaargemaakte zomerterras omgevormd in een hagelsteen/modderboel. Mijn echtgenoot moest om 00u45 onze tuintafel bij de buren gaan zoeken, er was een kabouter weggevlogen samen met een vensterbankbloembak en de mooie bloempot die ik als attentie van onze barbecuevrienden had gekregen (op de foto van gisteren zie je hem nog mooi blinken op de tafel buiten) werd op de glijbaan teruggevonden. Zo jammer. Het mooie potje was aan alle randen een stukje kwijt, de bloemetjes waren doorweekt. Ik besef maar al te goed dat we veel geluk hebben gehad, er zijn mensen 10 km verderop wiens dakvensters werden doorboord met hagelbollen de grootte van een vuist. Er wordt weer onweer en hagelslag verwacht maar vandaag zijn we voorbereid. Alles wat los kan vliegen staat binnen of zit vast. Ik wacht rustig met mijn mollenvanger op het voorspelde onweer.
Een geamputeerde arm en zijn werkmateriaal kwijtgespeeld in de strijd. Een echte oorlogsheld!
We werden er de voorbije dagen een beetje gek van, van dat kind van ons. Luisteren lijkt deze week pas ergens op het einde van zijn woordenboek te staan terwijl “godverdomme” ergens op de eerste pagina’s staat. Het is een moeilijk gebalanceer tussen verbaal belonen en apart zetten om af te koelen. Terwijl ik enkele weken geleden dacht dat het peutergepuber een beetje aan het overwaaien was kon ik gisteren na zo’n heavy tweedaagse mijn frustraties moeilijk de baas. Ik was blij dat hij sliep. Tegelijkertijd voel ik me schuldig. Een gezond, lief opgroeiend kind, actief en content. Er zijn mensen die zouden tekenen en er hun hebben en houden meteen voor zouden afstaan om dit te kunnen krijgen. Gelukkig zijn we met twee om hem op te kweken en delen we de moeilijkere dagen. Want “de papa” is ook sterk aanwezig tijdens de opvoeding van ons gebroed. Ik geef toe dat ik de basislijnen van de opvoeding uitschrijf maar we gaan regelmatig in overleg over hoe we het zien. Zoals de “thuis geen televisie overdag”-regel. Ik dacht dat het ons nooit ging lukken om dit vol te houden en misschien sneuvelt de regel wel ooit. Maar nu ben ik vooral blij dat ik niet moet zitten ontbijten bij kwakende Nicolodeon-figuurtjes. En ja, ik hoor u achter uw laptop wel roepen “haha, wacht maar tot ze ouder zijn!” Whatever, dat zien we dan wel, maar nu komt kabouter Plop hier pas binnen als het speelgoed in de bakken zit. Hij moet het maar weten, met zijn belachelijke muts ook. Ik kan er vanop aan dat mijn lief dezelfde afspraken toepast als ik straks ga werken. Ik hoef niet de hele werkdag ermee in te zitten dat hij er alleen voor staat met de kleine patat, hij doet dat goed. Een papa op zijn plaats. ’s Morgens als hij wakker wordt roept de munchkin “papaaa”, als ik binnenga vraagt hij “papa slaapt nog?” of “papa is gaan werken?”. Maar mama is toch hier? Dat lijkt minder indruk te maken dan dat PAPA! er is. Ergens weet ik ook wel dat hij PAPA! associeert met “vrije dagen” aangezien hij ervan uitgaat dat het weekend is als we er allebei zijn, maar het is wel aandoenlijk die vader-zoon-liefde. Ik mag mijn handjes samenleggen met zo’n man. Ik besef dat maar al te goed. Gelukkige Vaderdag liefste!
En nog een reden om de tv niet teveel op te zetten: irritante deuntjes die de hele dag in je kop blijven zitten
Vergeet de jacuzzi, de sauna en allerhande warme steenmassage dingen. Baden in groene blubber, komkommers op je ogen leggen. Dagelijks stilstaan bij de dingen die je blij maken, we zouden het allemaal moeten doen. Het is zo zalvend en het reduceert stress (luister naar mij: goeroe Liese!). Al mag je mij natuurlijk ook wel eens op zo’n tafel leggen, zo’n duwke op mijn rug dat zou toch ook wel deugd doen. (“Ja daar, een beetje meer tussen de schouders, ja!”) Misschien iets minder spectaculair maar ook enigszins aangenaam in mijn ogen: enkele kiekjes die me blij maken!
Mijn guilty pleasure. Dinosauruskoeken. Ik kan er geen neen tegen zeggen. Ik vergeet soms dat ze bestaan, alleen al omdat ik in elk grootwarenhuis het rek met de koeken zo vlug mogelijk tracht te passeren zonder collateral damage. Ineens popt er dan toch zo’n dinokoek in mijn ooghoek en dan heb ik het zweten, totdat ik er één gegeten heb kan ik niet anders dan aan dinokoeken denken. Is dat toch lekker!
Een uilenketting. Ik zocht er al langer naar nadat ik er eens ééntje had gespot voor meer dan 80 euro in een boetiek. Ik betaalde slechts een tiende van die prijs en ik vind het ook mooi.
Mijn tuinkabouters zijn niet meer alleen. Er staan nu lavendelgeurige bloempotten op ons terras. Brengt je meteen op reis.
De Surfinia’s op de vensterbanken. Van de ramen die ik ondertussen gepoetst heb. Jaja: gepoetst! Met de P van Poetsen! Ik vind het toch wel eens het vermelden waard, al is het maar om mezelf een schouderklopje te geven.
Onverwachts een geweldige tweedehands loopbrandweerwagen krijgen. Waarom maken ze geen zo’n dingen in grote-mensen-maten?
Omdat geven minstens even leuk is al krijgen: een cadeautje voor een jarige vriendin. Gefabriceerd door de bewoners op mijn werk. Al weet ze nog niet dat ze het zal krijgen. Ze volgt mijn blog toch niet. Denk ik. In het andere geval: act surprised!
We hebben kanjers van ramen, iets waar ik enorm gelukkig om ben, ons huis baadt letterlijk in het licht. Bij de plaatsing van het voorste en daarmee ook grootste raam moest men een extra mankracht oproepen, het woog 170kg. Met de hulp van een geweldig gordijnendametje kon ik de drie ramen waar het nodig was (twee voorste en het zijraam) afschermen met een witte stof waar ik vlotjes kan blijven doorkijken maar waar er omgekeerd weinig door te zien is. De rest van mijn ramen is open vieuwe. Het is een helse karwei om ze allemaal te wassen en ik maak hierbij gretig gebruik van het woord procrastinatie of uitsteldrang. Het is niet de eerste keer dat ik over mijn uitsteldrang een log schrijf, daadkracht op het gebied van mijn huishouden blijft een zwak punt. But then again, ik kan niet volledig perfect zijn hé. De gigantische ramen zijn echter vuil. Er staat een afdruk van een volledige vogel op ons keukenraam. Poor sucker. De vogel zelf was nooit ergens te vinden dus ik vermoed dat hij ergens spastisch is weggestrompeld. Er staat ook “een kaka van een vogel” ( zoals Ilja het zo mooi kan verwoorden) op onze porte-fenêtre. “Dat mag niet, de vogels moeten op het toiletje gaan hé mama”. ’t Is allemaal waar wat je zegt mijn kind. ’t Is allemaal waar. Alleen jammer dat ze het toiletje waarnaar ze worden verwezen verwarren met mijn auto. De ramen kraken ook enorm. Ik ken geen enkel huis waar dat gebeurt. Ondertussen ben ik het gewend. Toen we ze vorig jaar pas geplaatst hadden dachten we dat het “het zich zetten” was. Maar ze blijven het doen, vooral als de zon erop zit. Soms kraken ze zo luid dat je zou denken dat je een minuut later -bedekt in een miljoen stukjes glas- verdwaasd zit te roepen “zie je wel dat het ooit zou gebeuren!”. Tot nu toe zijn er nog geen ramen gesprongen of gebarsten, laat ons hopen dat het zo blijft. En als het dan toch gebeurt, het liefst voordat ik ze gewassen heb!
Eva schreef er deze week ook al over: rolmodellen. Letterlijk misschien, ons model met een extra rolletje. Ik ga er niet onnozel over doen, ik heb zelf een rolletjesmodel. Ik ben 1m78 en weeg 77kg. Ondanks het lopen en het opletten wat ik eet blijf ik overschotjes hebben. Volgens “de boekjes” komt het bikini-seizoen eraan. Wel, ik heb nog nooit een bikini gedragen. Ik bezit geen bikini. Ik ga steevast voor een gesloten badpak, en dan nog alleen maar in het zwembad, er zou geen haar op mijn hoofd eraan denken om elders zoiets te dragen. Ooit hoorde ik een knappe, ultragespierde dame zeggen dat ze schrik had om zich in bikini te vertonen omdat ze 5 striemetjes op haar heupen heeft. Serieus, het waren er 5, ze heeft ze getoond. Ik wou haar mijn buik tonen om haar een hart onder de striem te steken maar ik was te laf. Mijn lichaam werd getekend door mijn zwangerschap, daar is geen ontkennen aan. (Net als de vroedvrouw die de verloskamer binnenkwam en luidruchtig riep “amaai, uw kleine heeft ook nogal zijn handtekening op uw buik achtergelaten, great, just what i need, vreemd dat je tussen al die pijn en dat zweten zo’n dingen toch nog onthoudt) In Flair “my body and me” zie ik dames met mijn lengte die 20 kg minder wegen, ze blijken ook over complexen te beschikken. Ken ik eigenlijk iemand die geen complex heeft over zijn of haar lichaamsbouw? Ik hou van de gedachte “love your body” en zoals de natuur het je gegeven heeft of hoe het in de tijd is geëvolueerd, ik wil die gedachte ook met me mee dragen. Maar als ik eerlijk ben tegenover mezelf dan wil ik magerder zijn. Ik wil geen rolletjes zien over mijn broek, ik wil geen bommaslips dragen. Als ik kleren ga shoppen wil ik alles kunnen passen. Ook lage taille broeken en nauwe T-shirts. Ik wil niet achteraan het rek moeten zoeken of ze maat 42 nog in de winkel hebben, toch is het zo. Ik heb er mij deels bij neergelegd, maar een deel van mij wil toch steeds slank zijn, ook al zegt mijn lief me dat ik sexy ben, het is het spiegelbeeld dat mijn waarheid spreekt.
Is het alweer maandag?
De voorbije week verging het vooral in kopen, betalen en geld overschrijven.
Op maandag:
Nieuwe schoenen en sandalen voor mijn zoon. Hij noemt het steevast “sandalenschoenen”, ik noem het “de kostelijke affairen”.
Op dinsdag:
Kocht ik iets dat zo on-mij is. Iets wit! Met gaten! Mijn vriendin stelde al voor om er niets onder te dragen, ik denk dat ik die raad in de wind zal slaan. Een gekleurd topje is in feite de bedoeling. Dat is, als ik er tenminste nog niets op gemorst heb alvorens ik een topje in mijn kast vind. (ter info: ik kocht het in mid-season-sales aan de helft van de prijs, kwestie dat de kostprijs van de schoenen van mijn zoon nog niet helemaal verteerd was).
Op zaterdag:
Werd er EINDELIJK voorzien in een nieuw terras. Ik bedoel: er werd eindelijk een terras voorzien. Voordien hadden we dit:
Ik kan u verzekeren, zo’n rommel, dat geraak je beu. Het is een droom om nu op ons terras te wandelen, er gezellig iets te lezen ’s avonds, een beetje zoals in een reclamefilmpje voor ontstressen. En ik vind ook dat ik er zelf zoveel beter uitzie terwijl ik op zo’n terras flaneer, in plaats van te balanceren op een berg keien met mijn laarzen aan. Alleen jammer dat we nog op een berg aarde, hout, tuinbrol moeten kijken en dat er geen cent meer over is voor zo’n geweldige tuinset in teak. Maar ik ben blij, heel blij met wat we wel al hebben.
Vandaag:
Vond ik het precies snoezig hoe de kleine tandenborstel van de zoon over het glas kwam piepen, zoals hij altijd overal komt piepen met zijn grote ogen.
En ik kwam erachter dat mijn meme lak heeft aan een gft-bak. Dat dient om hortensia’s in te kweken. (en niet om peuken in te gooien, foei, ze zou het moeten zien!)
Op naar een -hopelijk- minder kostelijke week, al mag die wel evenveel voldoening bieden als de voorbije!
Vroeg opstaan loont. Al is het maar om zo’n zonsopgang te kunnen spotten! Woensdag getrokken aan mijn voordeur om 5u55 denk ik. De camera stond nog ingesteld op “portret”. In de fabriek links waren ze al druk bezig blijkbaar.
Dezelfde foto, iets later en de camera ingesteld op “landschap”. Ze waren nog steeds enorm doendig in de fabriek, even later was ik al druk doendig op mijn eigen werk, al kwam ik door deze bezighouderij bijna te laat.
De rest van dag speelde “Happiness” van Sam Sparrow & The Magician in mijn achterhoofd.
Ik was er een jaar niet goed van. Het moederschap shook me to the core. Ik was er wel klaar voor en ik was voorbereid, maar toch kun je het pas ervaren hoe het echt is als je dat kleine monstertje ’s nachts een flesje geeft en hij na gulzig slurpen en burpen weer pardoes in slaap valt. Gelukkig deed hij dat ook altijd bij ons. We mogen niet klagen, we hadden een droombaby. Toch heeft het een jaar geduurd eer ik weer volledig mezelf was. Mezelf met extra capaciteiten weliswaar. Moederschapscapaciteiten. Als moeder ben ik onlosmakelijk met mijn kind verbonden. Er is altijd een zorg. Als het niet rechtstreeks is terwijl hij wordt gewassen, bemoederd en je er consequent mee aan het peuterpuberen bent, het is in je achterhoofd. Is hij wel ok? Wat zou hij aan het doen zijn? Is hij braaf? Zal hij moe zijn? Zal ik hem nog zien? Wat gaan we dit weekend eens doen? Mijn lief en ik nemen het er wel eens van en brengen hem naar oma om te slapen. Beiden partijen vinden dit leuk en we kunnen eens gaan en staan waar we willen. Maar toch, je mag aan het andere eind van de wereld zitten, er wordt toch nog steeds over hem gepraat, aan hem gedacht. Alsof hij telkens met ons mee gaat. Je kunt je van je kind niet losschudden. Ik voel me iedere Moederdag meer en meer een mama. Toch blijf ik als mama ook vooral mezelf. Ik hoef tijdens een vriendinnendate niet altijd over Ilja te praten, maar ik zou het wel kunnen moest ik dat willen. Het is gezond om ook naast je kind een eigen leven met eigen hobby’s te hebben, bezige mama’s zijn gelukkige mama’s? Ik kan alvast één ding zeggen: deze mama is gelukkig, met of zonder moederdagcadeau’s. Al ben ik ondertussen wel razend benieuwd naar wat hij op school heeft gemaakt voor me…
Zijn glijbaan. De nieuwste waw-factor in het leven van mijn bijna 3-jarige zoon. Ik ben blij in zijn plaats, hoe hij zwaait naar mij als hij bovenstaat, zijn gezichtje als hij beneden komt, het is elke euro die het ons gekost heeft waard. Deze week was de zon dan nog eens voorradig wat het buitenspelen alleen maar leuker maakte. Ik was aan het roefelen in huis terwijl hij buiten trappelde. Ineens zag ik hem niet meer. Het was verdacht stil. Het is nooit goed als het stil is. Niet dat hij ergens naar de straat kan, maar mijn hart staat altijd een beetje stil op zo’n moment. Een vluchtige blik later gebeurde er dit: de munchkin zit op zijn knieën bij Marbels etensbakje. Ik zie hem een kattenkorrel nemen en in zijn mond stoppen. En je moet weten, hij neemt dan nog geen korrel van het verse voer, neen, hij neemt er één die naast de bak lag op de grond. Zo’n verlept stukje dat al in de regen heeft gelegen. Ieuw! Tegelijkertijd merkt hij dat ik hem zie. Ik zie die hersentjes werken:”o-ow!” Ik doe de deur rustig open, hij schiet in paniek, graait nog vlug enkele verse kattenkorrels en vlucht de hoek om naar de zijkant van het huis. Tegen dat ik bij hem ben zie ik hem nog net de meegegraaide kattenkorrels in zijn mond proppen. En knabbelen dat hij deed. Ik kon het horen kraken tot twee meter verder. De moeilijkste opdracht op dat moment was zeker mijn lach inhouden, en al evenzeer toen ik even later zijn gezicht observeerde. Van heerlijk uitlachend knabbelen ging het over naar een paniekerige grimas en ineens riep hij “is niet lekker! is niet lekker!” Ik nam hem mee naar de kattenbak en zei “Ilja, dat is poesjeseten, je hebt Marbels eten opgegeten, dat mag niet hé?” De schuldige blik in zijn ogen en het feit dat hij net niet begon te kokhalzen zal al een les op zich geweest zijn. Beetje water hebben?
Ik vraag me af hoeveel keer ik het volgende zal moeten horen deze week: “Mamaaaaa, poesjeseten, dat is niet lekker hé” “Nee jongen, dat is niet lekker”.
Shout your heart out 