Liese

Page 84 of 117

maart 21, 2014

The Butch!

De korte coupe, het is altijd een tricky affaire vind ik. Of je staat ermee, of je bent een man. Ik zie het te vaak, vrouwen met kort haar die er echt als mannen uitzien. Welke vrouw wil er nu uitzien als een man? Behalve natuurlijk de transgenders en de omgekeerde travestieten. Vrouwen die er volgens mij prachtig uitzien met een korte coupe:

Eva Daeleman. Prachtige vrouw, met een ongeziene naturel. Alleen jammer dat Peter Van de Veire er altijd lijkt bij te zijn.

Halle Berry. Blijkbaar ooit Bondgirl geweest. Niet dat ik ooit van mijn leven een James Bond-film heb gezien, ik weet het niet, dat interesseert mij eigenlijk echt niet. Alleen de muziek uit die films lijkt mij de laatste jaren wel te kunnen bekoren.

Emma Watson. Hermelien Griffel in de Harry Potter films, “hermailie” ofzoiets zeggen ze daartegen in het Engels. Kleine meisjes werden groot.

Victoria Beckham, voor mij zal ze altijd Posh Spice zijn. Jammer dat er geen vlees aanhangt, anders een knappe madame!

Rihanna, ze switcht meer van kapsel dan wij van onderbroek, maar ik vind een kort kopje bij haar echt supermooi. Nu nog een beetje manieren kweken en stoppen met zich te laten afmotten door haar (ex-)lief en dan zou het concept ‘Rihanna’ geslaagd kunnen zijn.

Jammer dat niet iedere vrouw met een kort kopje er zo stralend uitziet. Vandaag zag ik weer iemand de straat oversteken waarvan ik niet kon inschatten of het een man of een vrouw was. Kijk, daar word ik een beetje triestig van. Maar dat is natuurlijk mijn probleem. Het schijnt gemakkelijk te zijn zo’n kapsel, althans als je het niet in model brengt en gewoon eruitziet als Craig David.

Ik vermoed dat Eva, RiRi, Emma, Halle en Posh er een beetje meer werk aan spenderen. Alléé, hun stylisten dan toch. Nu nog de man in de straat!

maart 20, 2014

Bijna maar ik denk dat ze weldra zal komen!

Mijn lief is op dit eigenste moment een belangrijk examen aan het afleggen, dus ik duim voor hem. Tegelijkertijd profiteer ik van het feit dat hij de laptop niet aanslaat om er zijn samenvattingen op te maken. De voorbije week bleef hij thuis om te studeren en gezien we nu maar over één laptop meer beschikken moest ik mij met andere dingen bezighouden. Het klinkt wel heel addict hé maar het valt op, eens een middagje zonder computer geeft mij toch wel extra vrije tijd. Tijd die ik de voorbije week spendeerde in het opruimen van de garage en de wasruimte. Mijn ramen werden ook eindelijk eens aan de buitenkant gewassen, ik schrok ervan dat dat toch echt wel een hele karwei blijft, anderhalf uur spendeerde ik daaraan. Het record joggen werd ook verbroken, er werd 6,5km afgelegd. *ruimte voor schouderklopje* Het is echter niet zichtbaar op mijn nieuwe weegschaal doordat het dieet zowat een beetje stil ligt (lees: smoefelen lijkt weer aanvaard te zijn in mijn dagelijkse portie maaltijden, shame on me, dringend weer afbouwen!).

En er werd tijd genomen om de paas- en lentesfeer in huis te halen.

Paasbloemen uit meme’s tuin, de paasbloem is toch echt één van mijn favoriete bloemetjes, ik zou er zelf eens moeten planten, maar ik denk er altijd pas aan als ik er smachtend naar zit te kijken in een ander zijn tuin!

Het houten paaskipje kocht ik aan in één van de giftshops op het werk. Gemaakt door onze bewoners met een verstandelijke beperking.

Dit bloemetje kreeg ik ook mee van meme, niet te schatten hoe zo’n klein plantje zo’n lekkere geur kan tevoorschijn toveren.

Bij de garage-opkuis vond ik mijn kabouters terug, hun snoetje moet wel eens gepoetst worden.

De eekhoorn kan er ook wat van, bestond er een prijs voor smachtend kijken, we konden een wedstrijdje houden!

maart 17, 2014maart 17, 2014

I’ve left you o-oh-ohhh

Het werd tijd om nog eens een berg nieuwe series te zoeken. Ik kijk soms wel eens naar Acht, daar spelen heel wat leuke shows maar meestal zijn ze dan halfweg een seizoen, iets wat ik niet zo aantrekkelijk vind, ik kijk liever vanaf jaargang 1, aflevering 1. Maar series kosten geld. Cosmox mailde vandaag dat ze hun HBO-series in prijs verlagen maar de meesten kosten nog steeds 27 euro. Het was wel het moment om inspiratie op te doen. Meestal sla ik in mijn achterhoofd wel titels van series op die me interesseren terwijl ik rondzap. Na de inspiratie komt de site van de bibliotheek. Eens checken wat ze van mijn voorkeuren in voorraad hebben staan.

Girls: verkrijgbaar maar niet aanwezig. Ik kon het reserveren, kost mij 0,5 euro, het lenen kost mij niets…

Banshee: verkrijgbaar maar niet aanwezig. Ik kon niets meer reserveren, mijn reservatiemandje was blijkbaar al vol. Toen ik ging kijken zag ik dat het tweede seizoen van The Good Wife en Nurse Jackie er ook al stonden te wachten. Samen met Girls dus. Jammer, maar als ik weet dat ze er zijn kan ik ze later nog eens gaan halen.

Boardwalk Empire: verkrijgbaar èn aanwezig!

The Newsroom: verkrijgbaar maar uitgeleend

True Blood 4: verkrijgbaar maar uitgeleend (Aleksander Skarsgard…need i say more?)

In Treatment seizoen 1 ,2 en 3: allemaal verkrijgbaar

Big Love: verkrijgbaar maar uitgeleend

Dus als ik straks even langs de bib passeer kan ik gratis Boardwalk Empire en In Treatment halen.

Het vergt enig opzoek en reservatiewerk, en ik vergeet ook steeds mijn dvd’s op tijd terug te brengen, maar die boetes wegen niet op tegen de kostprijs van zo’n dvdbox. Komt daarbij dat ik momenteel nergens nog plaats heb voor nieuwe series. En de volledige reeks van Sex And The City is dan nog uitgeleend! (Jaja, Lieselot, ge moogt dat altijd een keer terugbrengen als je niet weet wat doen :-p, ik zou daar voor de 8ste keer weer naar kijken, dat zou geen straf zijn). Er moet dringend ge-Ikea-d worden om naast iets voor de dvd’s, ook te kijken voor een extra cd-rek. De doos met de cd’s werd eindelijk geleegd. We wonen hier in mei één jaar. Zegt genoeg zeker over onze daadkracht? Maar zo ontdekte ik ook weer enkele cd’s waarvan ik vergeten was dat ik ze had.

Zoals deze:

Alllll that she wants, is another baby, she’s gone tomorrow boy!

Deze kreeg ik voor mijn plechtige communie in het jaar 1994. Na de Def Dames Dope-fase was dit iets veel nieuwer en hipper. Over Def Dames Dope wijd ik wel eens een volledige blogpost, dat was niet te schatten in die periode hoe hard ik daarvan fan was. Ik had ook voor diezelfde communie mijn eerste CD-speler gekregen. Mèt dubbele cassettedeck zodat we ook nog konden cassettes overnemen voor en van elkaar. Dat was The Shizzle! Want cd’s dat was toen pas echt aan het opkomen en in gelijke lijn ook pokkeduur. Ik kreeg Happy Nation van nonkel Jef, mocht hem zelf gaan kiezen. Ik herinner me zelfs de kostprijs: 1200 Belgische frank! In die tijd echt een bom geld. Nu zou 30 euro voor een cd ook nog steeds veel geld zijn, maar in die 20 jaar die voorbij zijn is een nieuwe CD eigenlijk nog steeds niet echt superveel in prijs gedaald, meestal betaal je toch nog steeds bijna 20 euro? Maar als je een half jaar wacht ligt hij aan 8 euro in één of andere graaibak in de Free Record Shop.

En doordat cd’s zo’n begeerde goederen waren konden we er precies meer van genieten. Van alle cd’s die ik in de jeugdjaren kocht ken ik alle liedjes vanbuiten. Gewoonweg omdat we een jaar moesten wachten eer we nog eens één mochten gaan kopen. Onze moeder was het misschien na een jaar ook al beu gehoord “I saw the sigggggnn, and it opened up my eyes, I am happy now” Toch redelijk goeie Scandinavische pop voor de jaren stilletjes…

maart 14, 2014

Weggegooid met het vruchtwater

Sinds wanneer het zo is, ik vermoed -cliché, maar clichés blijken toch heel vaak te kloppen- sinds het ontdekken van het moederschap, dat ik veel van mijn negativiteit heb laten varen. Rondom ons ken ik mensen die het negatieve in de dingen heel vaak belichten. Ze hebben ook wel meestal gelijk dat ze die dingen belichten, ik noem ze voor het gemak de criticasters. Ze zijn kritisch. Over alles. Dat maakt hen scherpzinnig, vol betere ideeën. Doordat ze kritisch zijn, staan ze misschien iets bewuster en daarmee ook verder in het leven dan ik. Ik ben eerder chill, op mijn gemak en ik trek me van weinig dingen aan. De laatste jaren leerde ik vooral dat situaties de neiging hebben om vanzelf op hun pootjes te vallen en indien ze dit niet doen,er gerust hulp mag gevraagd worden aan iemand. Vermoedelijk doordat ik weinig tegenslagen gekend heb. Ik ben niet getekend door het leven, dat ik daar blij om ben hoef ik niet uit te leggen. Maar rondom mij zie ik mensen hollen, rennen, negatief zijn, geen tijd voor niets hebben. En dan kan ik het niet laten om te denken “doe eens rustig, je komt er zo ook wel”. Ik vermoed dat zoiets zeggen olie op het vuur gooien is dus zeg ik meestal niets. Het klinkt alsof ik lamme goedzak ben, nee, ik laat de dingen mij minder raken dan vroeger en ik geniet van de kleine dingen in het leven. Mijn zoon die ligt te snurken als ik hem nog eens ga toedekken voor ik ga slapen, een roman waarbij ik mezelf moet dwingen om hem neer te leggen omdat mijn ogen dichtvallen van de slaap. Een nieuwe chocopot opendoen en de eerste koffie in de ochtend. Mijn echtgenoot, samen zingend met onze zoon terwijl de badrituelen verlopen. Het leven is hier en nu.

maart 11, 2014

Zon, zweet en Leffe Royale

Onze huisvuilzakken werden vanaf 1 maart 0,30 eurocent duurder. Ik begrijp niet zo goed dat een gemeente als de onze, niet zo superklein vind ik dan, nog steeds niet met vuilniscontainers werkt. Al sta ik niet te popelen om zo’n diep ding uit te kuisen, toch lijkt het mij veel beter voor het milieu. Er is wèl al een app om je te waarschuwen dat je je vuilniszak niet mag vergeten buiten te zetten. Dat dan weer wel…net alsof er al jaren een afvalkalender is, die in feite even handig is.

Het weekend werd eventjes in de war gestuurd doordat ik een zieke collega ging vervangen op zaterdagnacht. Ik wist dat ik reserve was op zaterdag, maar in de bijna 12 jaren dienst werd ik nog maar één keer opgeroepen. Dus dat leek me wel safe. Soit, mits een aanpassing en wat hulp van de grootouders bij de opvang konden de meeste van onze plannen alsnog doorgaan.

Zondagmiddag werd er volle bak van het mooie weer genoten.

We bestegen De Kwaremont, mèt buggy. En we kwamen hem terug naar beneden gesloft. Nog steeds mèt buggy. Eens beneden namen we een aardeweg en konden we hond (van onze vrienden, wij hebben enkel een kat die ook wel eens graag op stap gaat, dat ook wel) en kind los laten lopen zonder dat we telkens door auto’s en wielertoeristen werden “gestoord”. Dat de grootste van de twee in een modderplas viel namen we erbij. Dat ik zelf, tijdens het foto’s trekken ook in zo’n modderpoel tertte zeg ik er even terloops bij.

Ilja, zijn peter, peters’ zoontje en de hond. Vier om te zien.

’s Avonds genoot onze achterbuur ook van het mooie weer. Vanaf het even kan stijgen ze op met hun parapenten. Sommige van hun medevliegers doen stunts wat soms hallucinante taferelen oplevert, een beetje spektakel in onze achteruit, het moeten niet altijd zwermen spreeuwen zijn.

Een leuk kaartje fleurde het weekend nog meer op. Het staat geweldig goed op onze improvisatieschouw (lees: een tafel die gewoon voor de schouw staat in afwachting van een hout/kolen/pellet/we zullen wel zien-stoof).

Maandag was het dan alweer werkdag, een redelijk emotionele dag waar ik niet over ga uitweiden. Als begeleider bij personen met een verstandelijke beperking moet je steeds professioneel zijn, maar sommige gebeurtenissen kruipen toch onder je vel. En wij zijn ook maar mensen, die werken met mensen, dus het moest even doorgespoeld worden gisterenavond.

Het is helemaal niet zo dat ik alcohol nodig heb om een zware dag te verwerken, ik had gewoon zin in een lekker biertje en het heeft gesmaakt!

Deze spotte ik vanmorgen al in de krant en werd meteen doorgestuurd naar mijn liefste. Bij ons is het omgekeerd in het vliegtuig, ik moet zijn hand vasthouden. Mijn echtgenoot heeft vliegangst maar ging toch al heel vaak met mij mee citytrippen. We kunnen niet echt van okselvijvers spreken als we landen, we spreken van okselzeeën. Het angstzweet drupt hem van onder de oksels tot op de onderste boord van zijn t-shirt. Ooit zat een bende kleine kindjes hem aan te staren omdat ze maar niet konden begrijpen waarom hij zo bang was. Dus vliegen met een peuter en een vliegangstige echtgenoot zie ik momenteel nog niet zitten, deze zomer trekken we er met de auto op uit.

maart 6, 2014

Damn you oude kraken

Mijn zoon is een carnivoor. Hij weet perfect in welke winkel hij een schelletje krijgt en waar er niets te rapen valt. Bij de GB scoort hij altijd. Tenminste, als het de lieve gezette jongedame is. Vandaag was het een jobstudent. Ze had al niet gehoord dat ik gebeld had, evenmin als ze had gehoord dat de kleine munchkin al een tijdje “een schelletje” had zitten zeggen. Ze leverde mijn varkensgehakt (ongezond! shame on me!) en bedankte vriendelijk om verder te gaan naar de volgende klant. Zonder schelletje. Ilja zag het voor zijn ogen gebeuren en ik kon zijn hart horen scheuren in zijn borstkas. “Een schelletje!” Maar helaas pindakaas. Ik probeerde hem nog te paaien met het feit dat hij een schelletje van mijn zigeunersalami ging krijgen in de auto maar het was gene moyen. Ik zag hem denken: tijd om een staaltje pantomime in gank te steken. Allah-groetend-gewijs smeet hij zich voor de vleescounter op de grond, wenen, roepen, peuterpuberen. Ik pakte de kar en zei dat ik verder ging rijden. Hij bleef verder Allah groeten tussen het varkensvlees. Negeren, dacht de opvoeder in mij. Maar dat was buiten de oude garde gerekend. Er liepen er een vier-tal rond. Oude madams en bejaarde meneren.

Bejaarde meneer met Buddy Holly bril maar dan met vleeskleurig montuur:”Hohoh, hij heeft nogal karakter zeg!”

Oude madame met gehaakte handtas: “Gow wi, manneke, ga maar mee met je mama”

In mezelf dacht ik: godverdomme laat hem toch gerust

Net gepensioneerde oma met grijs haar: “Ga je een keer bij mij komen?”

oh boy, daar komt nog meer gebleit van, can you blame him?

Oudere meneer met drie boodschappen: “Alléé, sta maar recht hoor ventje, je broekje zal vuil worden!”

maar zwijg dan toch, bende moeiallen! Arrggh!

Mijn aansporingen om hem gerust te laten bleken het omgekeerde effect te hebben, zeker toen ze hoorden dat hij eigenlijk graag een schelletje wou.

“Maar dat ventje, heeft hij nu geen schelletje gekregen?” “Maar manneke toch, ik ga er ééntje vragen”

Wenen, bleiten, roepen.

Ik zei nog verschillende keren “neen, je krijgt geen schelletje op die manier” wat de oude madamtjes dan weer omgekeerd interpreteerden “maar alléé, als hij nu een schelletje wil, geef dat kind een schelletje” Alsof ik de ontaarde moeder was die haar zoon iets weigerde.

Tegen de jobstudente aan de vleescounter commandeerden ze dat ze er ééntje moest afdoen.

En dat deed ze. Hij kalmeerde, kreeg er nog een asjeblieft en een dankuwel uit.

En zo kreeg hij aandacht, een schelletje en zijn gedacht.

Consequent opvoeden mijn gat.

maart 2, 2014maart 2, 2014

U kijkt toch ook?

In onze “achteruit” zwermen er de laatste tijd hele gangs met vogels. Ik kan niet inschatten hoeveel het er zijn, maar de bewegingen die ze in groep maken zijn prachtig. Allen samen zwermen, allen samen neerstrijken. Het is hallucinant om naar te kijken.

Ik voel me een beetje the perfect housewife de laatste dagen. Er werd de voorbije dagen nogal wel opgeruimd, gepoetst, geboodschapt. Gisteren bakte ik pistolets, voor de eerste keer in mijn leven! En wat bleek: makkie! Het kneden plakte een beetje maar voor de rest was het een pistolet of cake!

En lekker ruiken dat zo’n rijzende pistolets doen!

Mijn meme gaf de tip om geen te grote bolletjes te maken, omdat het eigenlijk kleine broodjes zijn en niet echt pistolets zoals je op zondag in de bakker koopt. Ze zijn dus iets zwaarder maar ze smaken voortreffelijk!

Uit een kilo bloem haalde ik zo’n 33 kleine broodjes, uiteraard als je gaat tellen kun je zien dat ik er (samen met Ilja) al van gesmoefeld had alvorens de kodac boven kwam.

Ik ging ook bij de andere meme gaan “waken”. Ik noem het niet zo graag waken, want eigenlijk is ze nu iets beter dan ze voorheen was. We wasten haar haar en probeerden er krulspelden in te leggen. Laat ons zeggen, als je niet weet waar je mee bezig bent (zoals mijn moeder en ik vrijdagochtend), dan blijk je helemaal geen krak in krulspelden inleggen. Die dingen hebben de neiging om serieus tegen te werken. Ik spotte er ook bovenstaande tassen in de kast. Geweldig toch, met die felle bloemen. (Jammer van de slechte foto).

Mijn zoon was een matroos tijdens het carnavalsfeest op school vorige week. Auw, mijn moederhart! Gruzelementen! (hij was trouwens een wafel aan het smoefelen op de foto, hij loopt er gelukkig niet altijd bij met koekenmul aan zijn kaken, zo erg is het niet gesteld met mijn moederschap)

We namen deel aan een quiz waarbij we overtuigd waren dat we Emiel Goelen op een foto zagen verschijnen. “We gingen er onze hand voor in het vuur steken dat het Emiel Goelen was! Ja! ’t Is 100% zeker Emiel!”. Best dat we het niet gedaan hebben. We eindigden 20ste van de 28. En dat was al een verbetering bij vorig jaar! (bovenstaande foto is dus wèl Emiel, hij geleek er echt goed op, we hebben zelfs niet geluisterd wie het dan wel was op de quizfoto omdat we zo danig aan het lachen waren met onszelf).

februari 25, 2014

Currently (deel twee, want wordpress wil blijkbaar niet mee)

Ik ben blij met:

Reeds drie kopjes open. En nog meer doldwaze orchideepret op til aan de rest van de takken te zien!

De zon, die de neiging heeft om hier geweldig volle bak binnen te vallen en zo mijn chauffage afzet.

De vleermuispantoffels van mijn zoon en de het feit dat ze lang meegaan, niettegenstaande dat er bloed uit hun oogjes loopt.

Mijn nieuw parfum. Vanaf nu ruik ik naar gerookte rozen.

Het recept van mijn meme’s pistolets. Binnenkort eens uittesten op het werk met de bewoners.

De Sesamstraatschilderijen die ik kocht tijdens mijn zwangerschapsverlof drie jaar geleden. Ze blijven fantastisch, niet moeilijk, Bert en Ernie never go out of style!

februari 25, 2014februari 25, 2014

Currently

Ik verwonder me over:

Het feit dat ik nog steeds niet kan inschatten hoeveel aardappelen ik nu juist moet schillen. Ik besef altijd maar dat het er teveel zijn als ik ze zie liggen in de kom water. Oordeel zelf: dit is voor twee personen…

De kostprijs van een eierkarton. Volgens mijn werkgever kost dat 0,30 cent per doosje. Daarop haalde ik ze vliegensvlug terug uit de papierbak om ze morgen mee te geven voor het hoeveproject op het werk.

Het aantal groene briefjes dat ik de laatste weken verzamelde. Dokter, osteopaat, tandarts, ze verdienden mooi geld aan ons, gelukkig is er de cm waar ik iemand eens aan het werk zal zetten.

Mijn weegschaal. Er blijkt een poot afgebroken. Zou die nu nog accuraat wegen? Of zoek ik gewoon naar een uitvlucht om die extra kilo te vergoelijken?

Op de planning (dichtbij of veraf, nog niemand die het weet):

De vloer afdekken om boven eindelijk eens aan de “chambrangs” te beginnen. Schuren, primer en twee lagen dolfijngrijs. Dolfijn!

Mijn bongobon verloopt eind maart. Wie gaat mee?

februari 24, 2014februari 24, 2014

And the gods are crazy anyway

We moesten delen, voor elk ééntje, want het pakje was op twee na uit. Ik weet dat mijn echtgenoot liever twee kauwgummen ineens knabbelt en al zeker als het van die goedkope van de Colruyt zijn, maar ik had er echt zin in, mijn mond plakte toe van te weinig slaap en te weinig water de avond ervoor. Twintig minuten later speelde het fantastische New York Morning van Elbow, we waren nog steeds op weg naar huis van het trouwfeest van onze (schoon)zus en schoonbroer. Hoe geweldig de avond was, zo traag was mijn brein de dag erna. Dat uitte zich in mijn reflexen. Toen de kauwgum uitgekauwgumd was besloot ik het ding heel onreglementair door het raam op de E17 te keilen. Ik kreeg het schuifraam niet naar beneden. Het duurde een tel voor ik besefte dat het kinderslot op de ramen opstond. “Doe eens open” commandeerde ik mijn echtgenoot. Ik schoof het raam naar beneden en gooide tegelijkertijd de kauwgum naar buiten. Een raam openen terwijl je 120 rijdt op de autostrade, iedereen weet dat dat voor een bad hair day kan zorgen. Het maakte weinig uit, ik had sowieso al een bad hair day. Desalniettemin deed ik al tijdens het gooien het raam terug omhoog. Daar hadden mijn reflexen niet op gerekend, terwijl ik mijn vingers terug in de auto trok bleek het raam al dicht te zijn. Met mijn vinger ertussen. Ik vermoed dat het wit van mijn ogen redelijk goed zichtbaar was op dat moment. Mijn echtgenoot zijn reflexen waren echter wel heel goed, hij dacht dat het raam dicht was en sloot meteen weer de hele boel af met het kinderslot. Terwijl mijn vinger nog steeds tussen het raam zat. Pijn. Niet normaal. Ik tierde enigszins hysterisch “doe het open! doe het open!” want hoe meer ik op het knopje drukte, hoe meer ik besefte dat het niet lukte om dat raam te openen. Het voelde niet gezond aan die vinger bij de verlossing. En serieuze neep en een beetje bloed, hij begon ook te zwellen maar al bij al viel het eigenlijk nog mee. Godver zeg wat was me dat. En toen kwam de slappe lach. Ik was er nog niet van overtuigd dat er geen schade was aan mijn vinger maar toch moest ik lachen, de tranen liepen over mijn wangen. Wie komt er nu zoiets tegen? ’t Is een straf van God, het zal mij leren, sluikstorten.