Liese

Page 84 of 117

april 2, 2014

Back To The Colruyt

Ik vroeg me af wat Pedro de Colruytman dacht toen zijn blonde collega zijn luidruchtige uitnodiging voor Back To The Nineties in het sportpaleis zomaar afsloeg. “Nink Pedro, ik heb al plannen”. Oei. Was hij ontgoocheld, ging hij nu alleen gaan? Had hij al zijn moed moeten samenrapen om haar mee uit te vragen of deed hij dit altijd, zo randomnly mensen gaan uitnodigen voor feestjes. Hij verplaatste verder de artikelen van de ene naar de andere kar en bleef me vriendelijk aankijken terwijl hij ondertussen ook met zijn collega’s een praatje maakte. Pedro zag er mij wel nog een toffe peer uit. Een toffe Peerdro. Ik vermoed dat hij vrijgezel is, ik weet het niet, ik zag geen trouwring maar dat wil niets zeggen. Ondertussen keek ik mijn ogen uit op mijn winkelkar. Ik check het lijstje dat ik had opgesteld. Er bleken 16 benodigdheden op te staan. Waarom heb ik dan altijd minstens dubbel zo veel mee? In dit geval, trippel zoveel. En Pedro blijft maar dozen vullen. Hij kan er iets van. Ik word altijd welgezind als de Colruytman/vrouw mijn dozen en boxen zo praktisch mogelijk tracht te vullen. Pedro speurt in de winkelkar zelfs naar het perfecte artikel voor dat ene gaatje dat nog overblijft in die kartonnen doos die voordien dienst deed als verpakking voor javelflessen. Perfect Pedro, hij plooit zelfs de doos dicht als hij propvol zit. I like it. Als de rekening uit de printer komt weet ik meteen dat ik aan een bom geld lig. Er komen namelijk twee afscheurbare briefjes uit, twee briefjes, of slechter nog, drie, das niet goed. “Is dan 197,75 euro juffrouw”. De “juffrouw ” doet me vreemd opkijken. Zie ik er ook uit als een vrijgezel misschien? Ben ik de volgende kandidaat voor Back To The Nineties? Ik zie hem loeren in mijn portefeuille als ik mijn bankkaart neem, Ilja kijkt hem grijnzend aan vanachter het doorzichtige raampje. Mijn portefeuille verraadt dat ik al een mevrouw ben. Hij wenst me vriendelijk een fijne dag nog en bedankt me uitvoerig. Merci Pedro, voor jou ook! En veel succes bij de juffrouwtjes.

maart 27, 2014

If you try to be a model, it will catwalk over you

Het is pas sinds ik ook op het werk soms eens ga lopen met de bewoners dat ik besef hoe deerlijk het is gesteld met mijn loopoutfit. Een grijze broek van Esprit Sport, basketten van Nike (ondertussen toch al 7 jaar oud) en een trui van Decathlon (van ketchua, niemand die weet hoe je het merk uitspreekt, niemand!), een fleece, lekker warm. Als ik het neerschrijf besef ik al hoe marginaal ik de straat op kom, ik zag het gewoon nooit van mezelf omdat loopoutfits nu niet bepaald “gekeurd” worden in de spiegel, je doet dat aan en je vertrekt. Deze week verzorgde ik de ontstoken vinger van mijn kleine monster met chloramine opgelost in water, dat liet een javelplek na op mijn loopbroek. Laat ons zeggen dat hij gebatikt was. En hij wàs al marginaal. Ik steek die loopkledij ook altijd in de droogkast, gewoon, ja, omdat het toch maar loopkleren zijn. Dat resulteert in een marginale, gebatikte loopbroek die dan nog eens gekrompen is in de droogkast en bij deze dus net iets te kort is. Een zwarte looptrui met rits waarvan de rits zo helemaal begint op de bollen door de droogkast en daarmee ook een centimeter of 10 tekortkomt om er nog treffelijk uit te zien. Mijn loopschoenen droeg ik ook heel vaak tijdens de verbouwingen en de bijhorende schilderwerken, ze zitten dus onder de verfplekken. Lees: ik zie eruit als een gedroogkaste schilder die in een jaar tijd ineens 10 cm is gegroeid.

Tijd voor iets nieuws dacht ik. Het werd weer, om budgettaire redenen, de Decathlon. Dat is niet alleen financieel aantrekkelijk, het is ook handig want je hebt er gewoon alles samen in één winkel. Tot je een paar schoenen zoekt. Er bestaan dus 1001 soorten basketten, zoals ik ze noem. Voor lopers die occasioneel gaan lopen (niet meer dan 1 keer per week, niet langer dan 30 minuten), voor lopers die regelmatig lopen (2 à 3 keer per week, niet langer dan 30 minuten), ik bleek in de categorie: regelmatige lopers, op de baan, regelmatige looptred, 2 à 3 keer per week, vanaf 45 minuten, ma jongens toch. Hadden ze in al die opties wel mijn maat niet meer zeker? Gelukkige bleken de schoenen ook in de “einde reeks” rekken te staan, dezelfde maar in een ander kleur, helft van de prijs, kwam nog beter uit.

Het geld moest rollen en ik kocht ook nog een lange loopbroek, een driekwartloopbroek, een topje en een t-shirtje. En uiteraard: een looptrui/vestje. De zwarte fleece is so not done jong, what was I thinking? Gelukkig was ik zo slim om die dingen te passen. Het mag dan nog je maat zijn, zo’n broek moet je toch eens aanzien, want spandex, dat is nu niet bepaald iets wat ik graag draag. Alles lijkt zo…zichtbaar. Check mijn heuvellandschapjes mensen! Een loopBH leek me nu niet één van hun specialiteiten. De maat die zij aangeven lijkt niet overeen te komen met de cup die ik heb, ik kreeg het ding zelf niet eens dicht, kwestie van je zelfvertrouwen een beetje te ondermijnen.

Zwaai maar eens als je me morgen ziet voorbijflaneren op mijn nieuwe baskets. Vanaf morgen ga ik niet meer rood aanlopen. Ik ga niet meer strompelend langs het zijpoortje mijn laatste adem uitblazen, neen. Morgen ben ik als een dartele hinde, ik kom thuis: poederdroog en geurig als een verse paasbloem. Allemaal dankzij Decathlon.

maart 23, 2014maart 23, 2014

De Koekoek en de nestdrang

Ik was nogal aan het housewifen de laatste weken, was ik zwanger, ik noemde het nestdrang. Nu noem ik het “omdat-het-echt-eens-moet-drang”. Ramen wassen, opruimen, poetsen. Vandaag eten we verse vol-au-vent, gisterenochtend aten we lekkere zelfgemaakte rozijnenbroodjes en vorige week maakte ik wortelcakejes KVLV-style. In onze weekends zijn we de laatste tijd vaak gescheiden van elkaar, of ik moet werken, of ik ben opgeroepen om te werken, of hij is opgeroepen om te werken en volgende week is het alweer werkweekend. Ja, we hebben ervoor gekozen, allebei, om een beroep met flexibele uren uit te voeren. Laat ons zeggen dat het in periodes iets moeilijker op elkaar afgestemd is.

Soit, de hele dag alleen thuis gisteren, ongepland maar toch te verwachten. Het zijn die momenten waarop het een slippery slope is naar ongezonde voeding. Het is moeilijker om ’s middags te winkelen met een slapende peuter, de gemaakte plannen zijn gewijzigd doordat Pieter er niet is en ’s avonds lonkt de frituur, want ik ben zo zielig. Ik had er vrijdag al op geanticipeerd en reeds alle ingrediënten voor macaroni voorzien (alléé, ik bedoel, kaas en hesp, veel meer zit er niet in, in die vetzakkerij). Ok, het is ook ongezond maar in mijn achterhoofd dacht ik: ik kan de overschot in de frigo zetten voor het geval hij opgeroepen wordt en laat thuiskomt. How very housewife is dat man?

Gisteren was ik danig onder de indruk van mijn rozijzenbroodjes dat ik dacht: “Ik maak eens een groot krentenbrood! Jeroen Meus, show me how it’s done!” Ik vond al vlug een recept op het internet (waarom eigenlijk nog de boeken van Dagelijkse Kost kopen als de recepten gewoon online staan?). Het enige lastige aan een recept: je kunt er geen vragen aan stellen. Mag ik verse gist gewoonweg vervangen door droge gist? Het recept antwoordde niet, dus ik gokte op: ik deel de aangewezen hoeveelheid verse gist door twee. Hmmm, wrong guess! De tweede vraag: kan ik met mijn handen kneden wat die coole rode keukenrobot van hem doet aan kneedwerk? Bij mijn pistoletjes de vorige keer was het alleszins gelukt. Waar de fout ligt, alleen Jeroen zal het weten, maar mijn krentenbrood was zo plat als een vijg. In de West-Vlaanders zeggen we “koekebrood”, wel het was een koek. Een rozijnenkoek:

Soit, een smoefelgat als ik heeft er geen traan om gelaten, koeken smaken ook, ook koekekoeken.

Het lief was om 8u vertrokken na zijn oproep en bleek om 18u nog steeds niet thuis te zijn. Ik begon aan mijn macaroni nadat ik bij een vriendin een leuke homesale deed waar ik een maffe koekendoos en leuke oorringen kocht. Weer Jeroen Meus, maar dat recept gebruik ik al langer. Het is een gepimpte macaroni zeg maar, eitjes, citroensap, allemaal dingen die ik er anders niet zou indoen, maar altijd delicioso. Alléé, je hoort mij al komen veronderstel ik, laat de “altijd” nu maar vallen. Ik weet niet wat het juist was maar één van de ingrediënten was waarschijnlijk over datum. Hoe langer ik roerde in het macaronimengsel, hoe meer het begon te stinken. En niet: een beetje eigenaardig ruiken. Neen: braakselgeur! Er is niets aan mij dat zegt: goeie kokkin, maar een macaroni die naar teruggekeerde maaginhoud ruikt: louche. Ik kon het niet laten om toch eens te proeven. Dat noemen ze ramptoerisme naar het hoogste niveau brengen. De geur zorgde al voor een optrokken neus en de smaak zorgde ervoor dat ik de boel uitspuwde in de afwasbak. Amaai zeg, hoe is dat nu eigenlijk mogelijk? Ik denk dat het restje Parmezaanse kaas dat ik staan had in de frigo de dooddoener was. De andere ingrediënten waren vers (al is dat natuurlijk ook relatief).

En daar sta je dan: 18u30, geen macaroni, enkel een mislukt koekenbrood en een hoop diepvriesproducten. Ik gaf de mustiekat een bordje van de vol-au-vent die ik had gemaakt voor vandaag en toen hij in bed zat deed ik even ongezond als macaroni: er werden pannenkoeken ontdooid en verwarmd. Zo kwam de schoolverkoop toch nog van pas.

En zoals het een bad housewife betaamt at ik die op voor de televisie. Samen met Gabriel Byrne.

In Treatment wordt beter en beter naargelang de serie vordert. En ben ik nu de enige die vindt dat hij op Erik Van Looy gelijkt?

maart 21, 2014

The Butch!

De korte coupe, het is altijd een tricky affaire vind ik. Of je staat ermee, of je bent een man. Ik zie het te vaak, vrouwen met kort haar die er echt als mannen uitzien. Welke vrouw wil er nu uitzien als een man? Behalve natuurlijk de transgenders en de omgekeerde travestieten. Vrouwen die er volgens mij prachtig uitzien met een korte coupe:

Eva Daeleman. Prachtige vrouw, met een ongeziene naturel. Alleen jammer dat Peter Van de Veire er altijd lijkt bij te zijn.

Halle Berry. Blijkbaar ooit Bondgirl geweest. Niet dat ik ooit van mijn leven een James Bond-film heb gezien, ik weet het niet, dat interesseert mij eigenlijk echt niet. Alleen de muziek uit die films lijkt mij de laatste jaren wel te kunnen bekoren.

Emma Watson. Hermelien Griffel in de Harry Potter films, “hermailie” ofzoiets zeggen ze daartegen in het Engels. Kleine meisjes werden groot.

Victoria Beckham, voor mij zal ze altijd Posh Spice zijn. Jammer dat er geen vlees aanhangt, anders een knappe madame!

Rihanna, ze switcht meer van kapsel dan wij van onderbroek, maar ik vind een kort kopje bij haar echt supermooi. Nu nog een beetje manieren kweken en stoppen met zich te laten afmotten door haar (ex-)lief en dan zou het concept ‘Rihanna’ geslaagd kunnen zijn.

Jammer dat niet iedere vrouw met een kort kopje er zo stralend uitziet. Vandaag zag ik weer iemand de straat oversteken waarvan ik niet kon inschatten of het een man of een vrouw was. Kijk, daar word ik een beetje triestig van. Maar dat is natuurlijk mijn probleem. Het schijnt gemakkelijk te zijn zo’n kapsel, althans als je het niet in model brengt en gewoon eruitziet als Craig David.

Ik vermoed dat Eva, RiRi, Emma, Halle en Posh er een beetje meer werk aan spenderen. Alléé, hun stylisten dan toch. Nu nog de man in de straat!

maart 20, 2014

Bijna maar ik denk dat ze weldra zal komen!

Mijn lief is op dit eigenste moment een belangrijk examen aan het afleggen, dus ik duim voor hem. Tegelijkertijd profiteer ik van het feit dat hij de laptop niet aanslaat om er zijn samenvattingen op te maken. De voorbije week bleef hij thuis om te studeren en gezien we nu maar over één laptop meer beschikken moest ik mij met andere dingen bezighouden. Het klinkt wel heel addict hé maar het valt op, eens een middagje zonder computer geeft mij toch wel extra vrije tijd. Tijd die ik de voorbije week spendeerde in het opruimen van de garage en de wasruimte. Mijn ramen werden ook eindelijk eens aan de buitenkant gewassen, ik schrok ervan dat dat toch echt wel een hele karwei blijft, anderhalf uur spendeerde ik daaraan. Het record joggen werd ook verbroken, er werd 6,5km afgelegd. *ruimte voor schouderklopje* Het is echter niet zichtbaar op mijn nieuwe weegschaal doordat het dieet zowat een beetje stil ligt (lees: smoefelen lijkt weer aanvaard te zijn in mijn dagelijkse portie maaltijden, shame on me, dringend weer afbouwen!).

En er werd tijd genomen om de paas- en lentesfeer in huis te halen.

Paasbloemen uit meme’s tuin, de paasbloem is toch echt één van mijn favoriete bloemetjes, ik zou er zelf eens moeten planten, maar ik denk er altijd pas aan als ik er smachtend naar zit te kijken in een ander zijn tuin!

Het houten paaskipje kocht ik aan in één van de giftshops op het werk. Gemaakt door onze bewoners met een verstandelijke beperking.

Dit bloemetje kreeg ik ook mee van meme, niet te schatten hoe zo’n klein plantje zo’n lekkere geur kan tevoorschijn toveren.

Bij de garage-opkuis vond ik mijn kabouters terug, hun snoetje moet wel eens gepoetst worden.

De eekhoorn kan er ook wat van, bestond er een prijs voor smachtend kijken, we konden een wedstrijdje houden!

maart 17, 2014maart 17, 2014

I’ve left you o-oh-ohhh

Het werd tijd om nog eens een berg nieuwe series te zoeken. Ik kijk soms wel eens naar Acht, daar spelen heel wat leuke shows maar meestal zijn ze dan halfweg een seizoen, iets wat ik niet zo aantrekkelijk vind, ik kijk liever vanaf jaargang 1, aflevering 1. Maar series kosten geld. Cosmox mailde vandaag dat ze hun HBO-series in prijs verlagen maar de meesten kosten nog steeds 27 euro. Het was wel het moment om inspiratie op te doen. Meestal sla ik in mijn achterhoofd wel titels van series op die me interesseren terwijl ik rondzap. Na de inspiratie komt de site van de bibliotheek. Eens checken wat ze van mijn voorkeuren in voorraad hebben staan.

Girls: verkrijgbaar maar niet aanwezig. Ik kon het reserveren, kost mij 0,5 euro, het lenen kost mij niets…

Banshee: verkrijgbaar maar niet aanwezig. Ik kon niets meer reserveren, mijn reservatiemandje was blijkbaar al vol. Toen ik ging kijken zag ik dat het tweede seizoen van The Good Wife en Nurse Jackie er ook al stonden te wachten. Samen met Girls dus. Jammer, maar als ik weet dat ze er zijn kan ik ze later nog eens gaan halen.

Boardwalk Empire: verkrijgbaar èn aanwezig!

The Newsroom: verkrijgbaar maar uitgeleend

True Blood 4: verkrijgbaar maar uitgeleend (Aleksander Skarsgard…need i say more?)

In Treatment seizoen 1 ,2 en 3: allemaal verkrijgbaar

Big Love: verkrijgbaar maar uitgeleend

Dus als ik straks even langs de bib passeer kan ik gratis Boardwalk Empire en In Treatment halen.

Het vergt enig opzoek en reservatiewerk, en ik vergeet ook steeds mijn dvd’s op tijd terug te brengen, maar die boetes wegen niet op tegen de kostprijs van zo’n dvdbox. Komt daarbij dat ik momenteel nergens nog plaats heb voor nieuwe series. En de volledige reeks van Sex And The City is dan nog uitgeleend! (Jaja, Lieselot, ge moogt dat altijd een keer terugbrengen als je niet weet wat doen :-p, ik zou daar voor de 8ste keer weer naar kijken, dat zou geen straf zijn). Er moet dringend ge-Ikea-d worden om naast iets voor de dvd’s, ook te kijken voor een extra cd-rek. De doos met de cd’s werd eindelijk geleegd. We wonen hier in mei één jaar. Zegt genoeg zeker over onze daadkracht? Maar zo ontdekte ik ook weer enkele cd’s waarvan ik vergeten was dat ik ze had.

Zoals deze:

Alllll that she wants, is another baby, she’s gone tomorrow boy!

Deze kreeg ik voor mijn plechtige communie in het jaar 1994. Na de Def Dames Dope-fase was dit iets veel nieuwer en hipper. Over Def Dames Dope wijd ik wel eens een volledige blogpost, dat was niet te schatten in die periode hoe hard ik daarvan fan was. Ik had ook voor diezelfde communie mijn eerste CD-speler gekregen. Mèt dubbele cassettedeck zodat we ook nog konden cassettes overnemen voor en van elkaar. Dat was The Shizzle! Want cd’s dat was toen pas echt aan het opkomen en in gelijke lijn ook pokkeduur. Ik kreeg Happy Nation van nonkel Jef, mocht hem zelf gaan kiezen. Ik herinner me zelfs de kostprijs: 1200 Belgische frank! In die tijd echt een bom geld. Nu zou 30 euro voor een cd ook nog steeds veel geld zijn, maar in die 20 jaar die voorbij zijn is een nieuwe CD eigenlijk nog steeds niet echt superveel in prijs gedaald, meestal betaal je toch nog steeds bijna 20 euro? Maar als je een half jaar wacht ligt hij aan 8 euro in één of andere graaibak in de Free Record Shop.

En doordat cd’s zo’n begeerde goederen waren konden we er precies meer van genieten. Van alle cd’s die ik in de jeugdjaren kocht ken ik alle liedjes vanbuiten. Gewoonweg omdat we een jaar moesten wachten eer we nog eens één mochten gaan kopen. Onze moeder was het misschien na een jaar ook al beu gehoord “I saw the sigggggnn, and it opened up my eyes, I am happy now” Toch redelijk goeie Scandinavische pop voor de jaren stilletjes…

maart 14, 2014

Weggegooid met het vruchtwater

Sinds wanneer het zo is, ik vermoed -cliché, maar clichés blijken toch heel vaak te kloppen- sinds het ontdekken van het moederschap, dat ik veel van mijn negativiteit heb laten varen. Rondom ons ken ik mensen die het negatieve in de dingen heel vaak belichten. Ze hebben ook wel meestal gelijk dat ze die dingen belichten, ik noem ze voor het gemak de criticasters. Ze zijn kritisch. Over alles. Dat maakt hen scherpzinnig, vol betere ideeën. Doordat ze kritisch zijn, staan ze misschien iets bewuster en daarmee ook verder in het leven dan ik. Ik ben eerder chill, op mijn gemak en ik trek me van weinig dingen aan. De laatste jaren leerde ik vooral dat situaties de neiging hebben om vanzelf op hun pootjes te vallen en indien ze dit niet doen,er gerust hulp mag gevraagd worden aan iemand. Vermoedelijk doordat ik weinig tegenslagen gekend heb. Ik ben niet getekend door het leven, dat ik daar blij om ben hoef ik niet uit te leggen. Maar rondom mij zie ik mensen hollen, rennen, negatief zijn, geen tijd voor niets hebben. En dan kan ik het niet laten om te denken “doe eens rustig, je komt er zo ook wel”. Ik vermoed dat zoiets zeggen olie op het vuur gooien is dus zeg ik meestal niets. Het klinkt alsof ik lamme goedzak ben, nee, ik laat de dingen mij minder raken dan vroeger en ik geniet van de kleine dingen in het leven. Mijn zoon die ligt te snurken als ik hem nog eens ga toedekken voor ik ga slapen, een roman waarbij ik mezelf moet dwingen om hem neer te leggen omdat mijn ogen dichtvallen van de slaap. Een nieuwe chocopot opendoen en de eerste koffie in de ochtend. Mijn echtgenoot, samen zingend met onze zoon terwijl de badrituelen verlopen. Het leven is hier en nu.

maart 11, 2014

Zon, zweet en Leffe Royale

Onze huisvuilzakken werden vanaf 1 maart 0,30 eurocent duurder. Ik begrijp niet zo goed dat een gemeente als de onze, niet zo superklein vind ik dan, nog steeds niet met vuilniscontainers werkt. Al sta ik niet te popelen om zo’n diep ding uit te kuisen, toch lijkt het mij veel beter voor het milieu. Er is wèl al een app om je te waarschuwen dat je je vuilniszak niet mag vergeten buiten te zetten. Dat dan weer wel…net alsof er al jaren een afvalkalender is, die in feite even handig is.

Het weekend werd eventjes in de war gestuurd doordat ik een zieke collega ging vervangen op zaterdagnacht. Ik wist dat ik reserve was op zaterdag, maar in de bijna 12 jaren dienst werd ik nog maar één keer opgeroepen. Dus dat leek me wel safe. Soit, mits een aanpassing en wat hulp van de grootouders bij de opvang konden de meeste van onze plannen alsnog doorgaan.

Zondagmiddag werd er volle bak van het mooie weer genoten.

We bestegen De Kwaremont, mèt buggy. En we kwamen hem terug naar beneden gesloft. Nog steeds mèt buggy. Eens beneden namen we een aardeweg en konden we hond (van onze vrienden, wij hebben enkel een kat die ook wel eens graag op stap gaat, dat ook wel) en kind los laten lopen zonder dat we telkens door auto’s en wielertoeristen werden “gestoord”. Dat de grootste van de twee in een modderplas viel namen we erbij. Dat ik zelf, tijdens het foto’s trekken ook in zo’n modderpoel tertte zeg ik er even terloops bij.

Ilja, zijn peter, peters’ zoontje en de hond. Vier om te zien.

’s Avonds genoot onze achterbuur ook van het mooie weer. Vanaf het even kan stijgen ze op met hun parapenten. Sommige van hun medevliegers doen stunts wat soms hallucinante taferelen oplevert, een beetje spektakel in onze achteruit, het moeten niet altijd zwermen spreeuwen zijn.

Een leuk kaartje fleurde het weekend nog meer op. Het staat geweldig goed op onze improvisatieschouw (lees: een tafel die gewoon voor de schouw staat in afwachting van een hout/kolen/pellet/we zullen wel zien-stoof).

Maandag was het dan alweer werkdag, een redelijk emotionele dag waar ik niet over ga uitweiden. Als begeleider bij personen met een verstandelijke beperking moet je steeds professioneel zijn, maar sommige gebeurtenissen kruipen toch onder je vel. En wij zijn ook maar mensen, die werken met mensen, dus het moest even doorgespoeld worden gisterenavond.

Het is helemaal niet zo dat ik alcohol nodig heb om een zware dag te verwerken, ik had gewoon zin in een lekker biertje en het heeft gesmaakt!

Deze spotte ik vanmorgen al in de krant en werd meteen doorgestuurd naar mijn liefste. Bij ons is het omgekeerd in het vliegtuig, ik moet zijn hand vasthouden. Mijn echtgenoot heeft vliegangst maar ging toch al heel vaak met mij mee citytrippen. We kunnen niet echt van okselvijvers spreken als we landen, we spreken van okselzeeën. Het angstzweet drupt hem van onder de oksels tot op de onderste boord van zijn t-shirt. Ooit zat een bende kleine kindjes hem aan te staren omdat ze maar niet konden begrijpen waarom hij zo bang was. Dus vliegen met een peuter en een vliegangstige echtgenoot zie ik momenteel nog niet zitten, deze zomer trekken we er met de auto op uit.

maart 6, 2014

Damn you oude kraken

Mijn zoon is een carnivoor. Hij weet perfect in welke winkel hij een schelletje krijgt en waar er niets te rapen valt. Bij de GB scoort hij altijd. Tenminste, als het de lieve gezette jongedame is. Vandaag was het een jobstudent. Ze had al niet gehoord dat ik gebeld had, evenmin als ze had gehoord dat de kleine munchkin al een tijdje “een schelletje” had zitten zeggen. Ze leverde mijn varkensgehakt (ongezond! shame on me!) en bedankte vriendelijk om verder te gaan naar de volgende klant. Zonder schelletje. Ilja zag het voor zijn ogen gebeuren en ik kon zijn hart horen scheuren in zijn borstkas. “Een schelletje!” Maar helaas pindakaas. Ik probeerde hem nog te paaien met het feit dat hij een schelletje van mijn zigeunersalami ging krijgen in de auto maar het was gene moyen. Ik zag hem denken: tijd om een staaltje pantomime in gank te steken. Allah-groetend-gewijs smeet hij zich voor de vleescounter op de grond, wenen, roepen, peuterpuberen. Ik pakte de kar en zei dat ik verder ging rijden. Hij bleef verder Allah groeten tussen het varkensvlees. Negeren, dacht de opvoeder in mij. Maar dat was buiten de oude garde gerekend. Er liepen er een vier-tal rond. Oude madams en bejaarde meneren.

Bejaarde meneer met Buddy Holly bril maar dan met vleeskleurig montuur:”Hohoh, hij heeft nogal karakter zeg!”

Oude madame met gehaakte handtas: “Gow wi, manneke, ga maar mee met je mama”

In mezelf dacht ik: godverdomme laat hem toch gerust

Net gepensioneerde oma met grijs haar: “Ga je een keer bij mij komen?”

oh boy, daar komt nog meer gebleit van, can you blame him?

Oudere meneer met drie boodschappen: “Alléé, sta maar recht hoor ventje, je broekje zal vuil worden!”

maar zwijg dan toch, bende moeiallen! Arrggh!

Mijn aansporingen om hem gerust te laten bleken het omgekeerde effect te hebben, zeker toen ze hoorden dat hij eigenlijk graag een schelletje wou.

“Maar dat ventje, heeft hij nu geen schelletje gekregen?” “Maar manneke toch, ik ga er ééntje vragen”

Wenen, bleiten, roepen.

Ik zei nog verschillende keren “neen, je krijgt geen schelletje op die manier” wat de oude madamtjes dan weer omgekeerd interpreteerden “maar alléé, als hij nu een schelletje wil, geef dat kind een schelletje” Alsof ik de ontaarde moeder was die haar zoon iets weigerde.

Tegen de jobstudente aan de vleescounter commandeerden ze dat ze er ééntje moest afdoen.

En dat deed ze. Hij kalmeerde, kreeg er nog een asjeblieft en een dankuwel uit.

En zo kreeg hij aandacht, een schelletje en zijn gedacht.

Consequent opvoeden mijn gat.

maart 2, 2014maart 2, 2014

U kijkt toch ook?

In onze “achteruit” zwermen er de laatste tijd hele gangs met vogels. Ik kan niet inschatten hoeveel het er zijn, maar de bewegingen die ze in groep maken zijn prachtig. Allen samen zwermen, allen samen neerstrijken. Het is hallucinant om naar te kijken.

Ik voel me een beetje the perfect housewife de laatste dagen. Er werd de voorbije dagen nogal wel opgeruimd, gepoetst, geboodschapt. Gisteren bakte ik pistolets, voor de eerste keer in mijn leven! En wat bleek: makkie! Het kneden plakte een beetje maar voor de rest was het een pistolet of cake!

En lekker ruiken dat zo’n rijzende pistolets doen!

Mijn meme gaf de tip om geen te grote bolletjes te maken, omdat het eigenlijk kleine broodjes zijn en niet echt pistolets zoals je op zondag in de bakker koopt. Ze zijn dus iets zwaarder maar ze smaken voortreffelijk!

Uit een kilo bloem haalde ik zo’n 33 kleine broodjes, uiteraard als je gaat tellen kun je zien dat ik er (samen met Ilja) al van gesmoefeld had alvorens de kodac boven kwam.

Ik ging ook bij de andere meme gaan “waken”. Ik noem het niet zo graag waken, want eigenlijk is ze nu iets beter dan ze voorheen was. We wasten haar haar en probeerden er krulspelden in te leggen. Laat ons zeggen, als je niet weet waar je mee bezig bent (zoals mijn moeder en ik vrijdagochtend), dan blijk je helemaal geen krak in krulspelden inleggen. Die dingen hebben de neiging om serieus tegen te werken. Ik spotte er ook bovenstaande tassen in de kast. Geweldig toch, met die felle bloemen. (Jammer van de slechte foto).

Mijn zoon was een matroos tijdens het carnavalsfeest op school vorige week. Auw, mijn moederhart! Gruzelementen! (hij was trouwens een wafel aan het smoefelen op de foto, hij loopt er gelukkig niet altijd bij met koekenmul aan zijn kaken, zo erg is het niet gesteld met mijn moederschap)

We namen deel aan een quiz waarbij we overtuigd waren dat we Emiel Goelen op een foto zagen verschijnen. “We gingen er onze hand voor in het vuur steken dat het Emiel Goelen was! Ja! ’t Is 100% zeker Emiel!”. Best dat we het niet gedaan hebben. We eindigden 20ste van de 28. En dat was al een verbetering bij vorig jaar! (bovenstaande foto is dus wèl Emiel, hij geleek er echt goed op, we hebben zelfs niet geluisterd wie het dan wel was op de quizfoto omdat we zo danig aan het lachen waren met onszelf).