Page 85 of 117

Lastposten

Ik blog niet veel over mijn werk.  Dat is met reden, ik wil er niet veel over bloggen.  Ik werk nochtans (on)regelmatig, bijna altijd ’s avonds en altijd als mijn kind ziek is, maar dat doen alle ouders veronderstel ik.  Mijn werkplek is gelegen in het toeristisch centrum van Ieper.  Ja, Ieper heeft wel degelijk veel toeristen, je pikt ze er zo uit op de straat. Ze lopen rond met zakjes van Leonidas pralines omdat ze denken dat dàt de beste Belgische chocolade is, op café bestellen ze pintjes van 33cl omdat ze niet beseffen dat er duust keer meer alcohol in zit.  Ze zijn minder luidruchtig dan Nederlanders maar ze zijn evenveel all over the place, in groepjes als het jongeren zijn, met wandelstokken en rustig aan als het oudere mensen zijn.  Maar het is vooral hun klederdracht die hen zo Brits maakt.   Hey, I ain’t no Trinny or Susannah, verre van, maar de Britse toeristen zijn een ras apart.  Tijgerprints, fake ugg’s, scrunchies (voor de mannen: dit is zo’n haarrekker uit de beginjaren 90, we droegen dit in alle kleuren en groottes en het was de bedoeling om hipper dan hip te zijn), lederen rugzakjes als handtas, k-ways, paraplu’s bedrukt met “we will remember them” die kopen ze in de shop van het In Flanders Fields museum (ik wil niet weten hoeveel euro’s ze daarvoor neertellen), fluokleuren, uniforms, je ziet er vanalles rondlopen.  (Deze blogpost gaat helemaal de andere kant uit dan zijn oorspronkelijke bedoeling, stop brein, stop met uitweiden!)  Het oorlogstoerisme zorgt uiteraard ook voor een bepaalde drukte.  Zeker om 20u als The Last Post wordt geblazen vlakbij mijn werkplek.  Om 19u45 heb ik meestal gedaan met werken maar op speciale Last Post-dagen is de Menenpoort al afgesloten voor alle voetgangersverkeer en kan ik dus niet meer aan mijn geparkeerde wagen geraken.  De speciale Last Post typeert zich door bloemneerleggingen, hoogstaand bezoek, of koren die komen zingen of whatever.  Ik merk het al als ik de voordeur van mijn werk dichttrek, je hoort “wuwuwuwuwuwuwuwuwuwuuwuwu”: het  geluid van wachtende Britten.  (Mijn gedachten doen ook van “fuck, speciale Last Post”)  Als de politie reeds de meute binnen de poort tracht te houden mag je al zeggen dat ik het aan mijn frak heb.  Het is afgesloten.  Ik kan natuurlijk wachten en The Last Post gaan beluisteren, wat op zich een hele belevenis is: de hele bende wuwuwuwuwu’ers wordt muisstil, je kunt er een scrunchie horen vallen, ze staan ook soms te wenen die Britten, wat begrijpbaar is als ze uw familie afgeknald hebben in de oorlog.  Maar, emo of niet, meestal wil ik gewoon naar huis gaan.  Zeker op dagen dat ik al 11 uren achter de kiezen heb.  Geen afbreuk aan The Last Post hé, verre van, maar soms heb ik er ook gewoon geen zin in.  Dus dan stap ik een ommetoertje via de villawijk van Ieper.  Deze straten hebben steeds namen van oud burgemeesters in hun naam, ze eindigen meestal op -laan.  De dokters, notarissen en advocaten zijn er gehuisvest.  En niet zomaar in een huisje.  Prachtige herenhuizen, gerenoveerde villa’s en kleine kasteeltjes staan er.  Je ziet er uitsprongetjes, oranjerieën en aangelegde tuinen (met plakaatjes van tuinarchitecten); glasramen, balkons die uitgeven op de Menenpoort, hun alarmsystemen pinken oranje in het donker.  Ik kan het niet laten om daar binnen te loeren als ik daar te voet passeer.  Ze hebben ook steeds prachtig aangepast licht in hun leefruimtes, dat is iets anders dan onze peertjes hier (later als we groot zijn, later).  Gisteren was het weer van dat, binnenloeren bij de welgestelden, altijd een leuke avondactiviteit want de meesten hebben geen gordijnen voor hun ramen.  En dan zie je dat het weerbericht speelt op één van de televisies.  En dan bedenk je dat dat eigenlijk ook gewone mensen zijn, die ’s ochtends misschien vloeken omdat ze geen paraplu meehebben, en ’s avonds in de zetel poefen en naar “Thuis” kijken.  En dat maakt het allemaal iets minder spectaculair.

wpid-DSC_0904.jpg

Ik kan toch misschien zeggen dat ik dit mooie zicht ook heb, het is misschien niet dagelijks, maar het is ook al mooi.  (als je het vliegenraam wegdenkt tenminste).

In sickness and in health

De ene dag is al plezanter dan de andere.  Dat is het leven vermoed ik.

Op goeie dagen:

wpid-DSC_0994.jpg

Brengt je zoon dummy’s mee van school.  En is hij zo gewillig om deze met je te delen.  Aaaah jeugdnostalgie!

wpid-DSC_0993.jpg

Zijn er schoenen.  In mijn maat.

IMG_5876

Blijkt speelgoed blij te zijn.

IMG_5877

Ontdek je een geweldig nieuwe serie.  Dank u 8

IMG_5881

Gaat je orchidee open.  Eindelijk!

Op minder goeie dagen:

IMG_5909

Is er trunterigheid, gevolgd door koorts

wpid-DSC_1002.jpg

Dat gebeurt.  Oma’s worden opgebeld, school, buitenschoolse opvang en alle andere plannen worden geannuleerd.

En alles wat rest zijn koortsknuffels…

Like sand through the hourglass, so are the days of our lives

Er werd een potje yoghurt weggegooid daarnet.  Was sinds de 8e februari over datum.  Ik moet eerlijkheidshalve altijd nadenken over welke datum we juist zijn.  Ik dacht dat we al de 15e ofzo waren.  Bleek het nog niet zo drastisch over tijd te zijn.  Ik had het moeten weten, Valentijnsdag is nog niet gepasseerd, silly me!  Euhh, Valen-wat? De dag dat onze (schoon)zus verjaart, meer is dat niet voor ons.  De dagen vliegen voorbij.  Dat sommige dagen gewoon aan mij voorbij gegaan zijn wijt ik aan de zware “feestdag” van vrijdag.  Ik stal een foto van iemand op het internet.  The happy couple:

wpid-IMG_15067280837950.jpeg

Mooi toch.  En zie dat haar.  Blij dat ik er niet bij moest zijn toen ze daarop zat te wachten!

Zaterdag verliep in een waas.  We pikten ons klein monster op dat meteen terug aan zijn middagdut mocht beginnen.  De moeder deed mee.  Ik moest me echt uit bed sleuren nadat ik anderhalf uur bijgeslapen had.  Ik ging zeker nog een uur blijven liggen.  Ken je dat, ik blijf altijd maar opnieuw in slaap vallen, ik droom verder mijn droom en in de droom zelf sta ik dan zogezegd op en blijken er allerlei eigenaardige dingen gebeurd te zijn.  Tot ik tijdens het dromen besef dat ik eigenlijk niet wakker ben en mezelf echt moet wakkerschudden.  Vreemd vreemd.

’s Avonds kwam Pieters’ petekindje/nichtje overnachten.  Altijd leuk als er een kindje komt slapen.  Zeker als het kind ouder is, goedgemanierd en die van ons alles achter doet.

IMG_5861

Op zaterdagavond in de zetel met een potje chips, meer moet dat niet zijn toch?

Zondag bleef tam.  Ik was nog steeds niet bekomen van vrijdag.   Wreed toch, zo lang moeten recupereren.  Ik steek het op de zona.

Maandag ging ik werken.  Jaja, ik werk ook nog, je zou het soms niet weten.  In de namiddag, die ik onverwacht vorige week vrij kreeg wegens omstandigheden, poetste ik.  Voor het eerst in enkele dagen was ik weer actief.  Het was te zien aan de kleur van het water.  Soms denk ik dan:”Oh was ik maar even daadkrachtig in mijn huishouden als in andere dingen.  Afspraken maken om koffie te gaan drinken, bloggen, sociale contacten onderhouden, daar blijk ik veel minder duwtjes in de rug voor te moeten krijgen”.  Even later denk ik dan alweer bij mezelf “naah, ik ben nu eenmaal zo, het kan er nu ook niet meer op verslechteren zeker?”  Als ik dan Miss Carrie haar voorraadkotje bekijk op haar blog dan lijkt het me zalig dat je niets aan de kant moet schuiven om aan iets anders te geraken.  Of dat je niets moet opvangen dat uit het rek dondert als je er nog iets tracht bij te proppen.

Vandaag bracht ik “Het pedagogisch project rond de sociaal-emotionele ontwikkeling” van Dosen naar een vriendin die het nodig had voor een sollicitatie.  Ze woont niet zo dichtbij maar kreeg in één jaar tijd twee baby’s wat mij officieel mobieler maakt dan haar.  Zeker omdat ik in de voormiddag geen peuter meer bij me heb.  Amaai, maar zo’n kleine baby van nog geen 3 kg daar is toch weinig pak aan. (Zo’n baby bevindt zich trouwens volgens het pedagogisch project in de adaptatiefase, interessant zeg).  Ik zou toch weer serieus moeten wennen moest er hier weer zo’n kleintje in huis komen.  Er zou ook een adaptatiefase zijn denk ik.

wpid-DSC_0989.jpg

Ik hield me (bijna) netjes aan de snelheid.  Maar 70 km per uur, 10 km aan een stuk, dat gaat traag vooruit zeg ik u.

Een plek onder de zon.

We passeren regelmatig bij huizen die we ooit bezochten toen we voor de eerste of de tweede keer op huizenjacht waren.  Sommige van die huizen staan ondertussen alweer te koop, andere waren vlug weg en zijn nog steeds bewoond, al dan niet met extra bewoners dan bij de start.  Het was een huzarenwerk, dat huizenjagen.  Vele woningen werden bezocht, het ene al beter bevonden dan het andere.  Toen de knoop doorgehakt werd en we ons huis te koop zetten wist ik wel een beetje waar ik op moest letten om de aandacht van potentiële kopers erbij te houden.  Ik was namelijk zelf zo lang een potentiële koper geweest in andere woningen.

Enkele tips om je huis misschien iets meer aantrekkelijk te maken, allemaal gebaseerd op eigen ervaringen, no shit (of misschien toch wel shit):

* Als de makelaar binnenkomt met geïnteresseerden, doe dan de televisie uit.  Niets storender dan een luidruchtige televisie als je je wil concentreren op een woning en vragen wil stellen.  Het getuigt ook wel een beetje van algemene beleefdheid, dacht ik.

*  Als de makelaar binnenkomt met geïnteresseerden ga dan niet zitten roken in de woning die te koop staat.  Als je toevallig aan het roken was, doof dan die sigaret, zeker als het koppel binnenkomt met een Maxi-Cosi waar een 4-maander in ligt te slapen.

*  Ruim je huis op.  Zorg dat vuil wasgoed ofwel in de wasmachine ofwel in de wasmand ligt.  Voor de machine, in de hal naar de wasruimte, op de keukentafel, op het aanrecht of eigenlijk elke andere plek, daar hoort geen vuile was.

* Probeer de badkamer te kuisen, al is het maar een vluchtige wreef.  Niets meer onaantrekkelijk dan zeepresten op douchewanden, schimmel op douchegordijnen of zwarte voegen in de plinten.  En echt, vuil ondergoed.  In de machine of in de wasmand.  Nogmaals!

* Zorg ervoor dat elke ruimte te betreden is.  Een deur die niet opent omdat er teveel rommel in de kamer ligt, dat is nu niet bepaald een voordeel als je die kamer tracht te verkopen.

* De afwas is een lastig werkje, en ja, het kan gebeuren dat die nog niet gedaan is.  Maar zorg dan tenminste dat er geen schimmel in staat.  Mensen weten dat dit geen “verse” afwas is. Ja toch wel, die weten dat.

*  Dode vissen verwijder je best uit de benevelde visbokaal.

*  Dode vissen stinken.

* Als je huis niet meer bewoond is, zorg dan dat de voedingswaren uit de koelkast verwijderd werden.  Ook als je daar al 6 maanden niet meer woont.  Yoghurt houdt niet zo lang.  En sneetjes hesp ook niet.  Je kunt ook zorgen dat die koelkast dicht is, dat helpt om de stank te beperken die 6 maanden oude voedingswaren met zich meebrengt.  Just saying.

* Een verkoper die zich in de zetel zet met een blik jupiler is nu niet bepaald een toonbeeld van motivatie.  Ambieer op zijn minst een verkoop.  Al moet je daarvoor eens doen alsof je iemand anders bent.

* Het is handig, als er vast tapijt ligt, dat dit niet kletsnat is.  Zo wordt de rest van je woning ook niet natgetrappeld.

* Zorg ervoor dat je geen bouwovertredingen hebt gedaan.  Het is zichtbaar als je eigenhandig een veranda geplaatst hebt en daarvoor enkel een paar haken en bouten gebruikt hebt.  Een plastic afdak mag je trouwens niet beschrijven als een “veranda”.  Een plastic afdak is een plastic afdak.

* “Pittoresk” is alleen de juiste term als het echt pittoresk is.  Voor alle andere woningen die niet pittoresk zijn benoem je het als “gezellig” “starterswoning” of “ideaal voor een alleenstaande”.

* Als je al een hond hebt in de woning die te koop staat, zorg dan op zijn minst dat hij ofwel vastzit, ofwel lief is.  Alle andere opties zijn not done.  Een hond die je grommend, kwijlend staat aan te staren maakt het niet bepaald aanlokkelijk om verder te stappen.

* Als je al een huisdier hebt in de woning, verwijder dan de faeces  van het dier.  Dat ruikt toch wel een beetje.  Ook als ze opgedroogd zijn.

U denkt: overdriving voor duust.  Neen.  Jammergenoeg niet.  Niets van dit alles is ook nog maar enigszins met het haar gegrepen.  U kan zich wel voorstellen dat ik blij ben dat we dit gedeelte al een tijdje achter ons hebben liggen.  Dus als u er binnenkort aan begint: I wish you very good luck!

The contracts are drawn up, the ring is locked upon the finger

Je leert iemand beter kennen via de mensen waarmee hij zich omringt.  Het zou een spreuk van de bond zonder naam kunnen zijn, ik weet het niet, ik zeg het maar zoals ik het denk.  Gisteren leerde ik veel vrienden en familie kennen van mijn broer en zijn vrouw.  Vrouw, want ze kozen voor het huwelijk gisteren in de prachtige ridderzaal van Het Gravensteen.  We zien elkaar niet veel, mijn broer en ik.  Toch is de relatie goed, hoe verschillend onze levensstijl ook is.  Door de fysieke afstand ontstaat er hoe dan ook een relationele afstand, zo ken ik weinig van zijn vrienden, of van de familie van zijn prachtige Tine.  En dat maakt trouwfeesten leuk, toen we gisteren in het restaurant toekwamen mochten we aanschuiven, iedereen zat door elkaar, de getuigen zaten bij onze ouders, hun partners zaten bij ons, de schoonbroer zat naast de fotograaf.  Het stak niet nauw, en de chille sfeer die er altijd is als ik met mijn broer en Tine afspreek zette zich gewoon verder tijdens hun huwelijksfeest.  Er wordt niet geoordeeld, iedereen praat er door elkaar, geen intriges.  Gewoon gezellig samen.  Lekker trouwen, drinken, eten en feesten.  Ik weet dat dit was wat ze wilden en ze zijn erin geslaagd om het te doen werken, gewoon door zichzelf te blijven.

wpid-DSC_0964.jpgwpid-DSC_0975.jpg

wpid-DSC_0963.jpg wpid-DSC_0965.jpg

Het heerlijke eten in De Vitrine was van topkwaliteit en de bediening was excellent!  Want bediening maakt toch zeker 1/4e van je restaurantbezoek vind ik.

Ok, er was misschien iets teveel van het bovenstaande glas.  Dat moet ik toch wel toegeven, maar daarom ga je op hotel.  Zodat je niet hoeft te tellen hoeveel keer de ober al bijschonk.  Which was quite a lot!  De hotelkamer die ik maanden geleden reeds boekte bleek eigenlijk een studio te zijn, al hebben we daar weinig gebruik van gemaakt.  Bij de aankomst plofte ik in bed, ik maakte nog net gebruik van oogreinigingsdoekjes om daarna in een woelige slaap te vallen.  Ik vermoed dat de combinatie zovirax/cava het woelige mee veroorzaakt heeft.  Of misschien toch het niet tellen van de glazen.  Er werd al een espressomachine gespot in één van de keukenkastjes, dat zorgde er toch voor dat de prut, in mijn ogen deze morgen, misschien iets opklaarde.  Er was koffie, ze moest alleen nog gezet worden.

wpid-DSC_0966.jpg wpid-DSC_0976.jpg

Na het enorme gepruts om een koffie te verkrijgen trok ik mijn echtgenoot zijn jeansbroek aan om naar de ontbijtzaal te gaan.  Ik was mijn verse broek namelijk vergeten in te pakken.  Net als mijn pyjama.  Dat zat nog goed zo’n boyfriendjeans, niemand die iets gemerkt heeft, ook al had er ik 20 cm van moeten overplooien onderaan.

Ik was te tam om een foto te nemen van het heerlijke ontbijt.  Dat zegt genoeg.

En nu chillaxen.  Luieren, want veel productiefs staat er niet meer op het programma vandaag. . .

PLOG#2

wpid-DSC_0926.jpg

Zondag 7:01, een heel mooi uur voor een “kortslaper” als mezelf.  Ik besluit ’s morgens om te ploggen.

wpid-DSC_0929.jpg

Als ik beneden de chauffage aansteek zie ik dat de dakisolatie ferm zijn werk doet.  15 graden binnen terwijl dat voor de isolatie minder was.

wpid-DSC_0931.jpg

Zaterdag ging ik naar de dokter met een pijnlijke uitslag op mijn flank.  Een tiental kleine blaasjes, het voelde aan alsof mijn rib gekneusd was.  Mijn schoonzus dacht aan de zona.  Ze had moeten studeren voor dokter in plaats van verpleegster want een uur later hoorde ik hetzelfde verdict bij mijn huisarts.  Ik moet nu dagelijks 5 zo’n grote pillen nemen, tot ze binnen 7 dagen op zijn.  Great.  De medicatie is niet terugbetaald.  Dubbel great. 27 euro armer.

wpid-DSC_0935.jpg

Ohja, een foto bij het opstaan is nodig op een plog vind ik.  Iemand is vergeten haar ogen te reinigen na het feestje van zaterdagavond.

wpid-DSC_0936.jpg

7:30 ik blader door het magazine van Het Nieuwsblad samen met mijn koffietje.  Mireille De Gucht staat op de cover.  Ik weet het zo niet met die trui.  Misschien is ze daar nu toch echt te oud voor.  Ik zie zoiets meer op 20’ers.  Of heb ik nu ouderwetse gedachten?  Of zoals die keer dat ik in een kleerwinkel een dame van zeker over de 50 een strandminirokje met zo’n golvende zoom zag passen.  Ze vroeg aan de verkoopsters in de pasruimte “of dat wel iets voor haar was, ze vond het mooi en wou altijd al eens zo’n rokje passen”.  De verkoopster kon heel subtiel verwoorden “het is inderdaad mooi, maar misschien is het meer iets voor tieners”.  Ze liet wijselijk achterwege dat zonnebankgebronzeerde sinaasappelbilletjes niet passen onder zo’n dingetje en liet de dame in haar waardigheid.  Chapeau!

wpid-DSC_0938.jpg

Het voorbije weekend was er “vogels voeren en beloeren”.  Het klinkt dubbelzinnig maar het is wat er staat.  Ik weet het zo niet met mijn vogelvoederset.  Misschien kocht ik geen driesterrenvoedsel want geen enkel vogeltje kwam op het stokje zitten om te smullen.  Misschien hangt het ding te laag en te veel in het zicht?

wpid-DSC_0939.jpg

9u00: De hapjes voor mijn gasten die ik deze middag verwacht komen net uit de oven.  Zalmrolletjes.  Gemakkelijk en lekker.

wpid-DSC_0940.jpg

9u30: onze tafel wordt gedekt.  Ze worden om 11u verwacht en komen uiteindelijk om 11u45 toe.  Tju, nu had ik het lopen achterwege gelaten wegens tijdsgebrek.

wpid-DSC_0941.jpg

18u00: het etentje is precies een beetje uitgelopen.  Champagneglazen, wijnglazen en de coupes van de dessert was ik met de hand af.  De rest gaat in de afwasmachine ook al moet ik ze daarvoor twee keer laten draaien.  Lazy housewife?  Moi?

wpid-DSC_0944.jpg

Ik kreeg geweldig mooie tulpen cadeau.  Ik ben easy to please.  Bloemen of boeken scoren steeds bij mij.  En tulpen vooral.  Ondertussen slaat de vermoeidheid toe.

wpid-DSC_0942.jpg

Er wordt nog een brood gemaakt terwijl ik de rest van de keuken opruim.  Pieter stofzuigt en breekt de tweede tafel af.  Onze eettafel binnen is voldoende voor 4 personen maar niet voor 6.  Later als ik groot ben wil ik zo’n ouderwetse boerentafel, lang, lomp en geweldig om aan te keuvelen.

wpid-DSC_0946.jpg

19:30 Als de klein in bed zit poef ik mij in de zetel en zap in het rond.  Op 8 is er een documentaire over Hooverphonic.  Ze namen hun CD blijkbaar op in de huiskamers van gezinnen.  Vreemd hoe iedereen het tijdens de interviews altijd maar heeft over “Alèx” in plaats van Aaaalex zoals de normale Alexen heten.  Dat klinkt iets meer fancy zeker?

wpid-DSC_0947.jpg

21:45 kortslapers gaan vroeg naar boven.  Maar niet alvorens ons broodje is gebakken.

wpid-DSC_0951.jpg

De girl in the striped pyjamas.  (en zie mijn nieuwe peignoir, ik kreeg die cadeau van mijn lief omdat hij het zo danig beu was dat ik met die oude witte kamerjas rondslofte.  Het was even wennen want de stof is anders, de lengte is anders en vooral…de kleur is anders 🙂 )

wpid-DSC_0952.jpg

Marisha Pessl kruipt er nog even bij…

wpid-DSC_0953.jpg

Pas als ik het licht uitknip voel ik hoe moe ik echt ben.

en in mijn gedachten gaat het van “na na na na”

Hij zegt nooit veel, mijn osteopaat.  Ja, ik zeg “mijn”, als je voldoende gaat mag dat.  Als ik toekom wil hij me steeds een hand geven.  Hij maakt het echter een moeilijke opdracht, doordat ik linkshandig ben draag ik altijd mijn affairen (handtas, gsm, sleutels) in mijn rechterhand.  Ik moet dan altijd de hele boel van hand versteken alvorens ik die van hem kan schudden.  Waarom doet hij dat eigenlijk, zo een hand geven als je binnenkomt?  Dat gaat mij precies niet goed af.  De eerste keer deed hij het ook niet echt duidelijk.  Hij stak zijn hand uit, maar precies niet zoals je zou doen als je iemand een hand wil geven.  Hij hield hem zo dicht bij zich, als een gierige handenschudder.  Ik dacht de eerste keer dat hij mijn handtas wou aannemen, dat zorgde voor een awkward moment, want het is maar stom als je daar staat je handtas uit te steken terwijl hij eigenlijk gewoon mijn hand wilde schudden.  Hij heeft mij vandaag gefixed.  Ik hoef niet meer terug te gaan.  Mijn nachtrust is er alleszins ferm op verbeterd.  Ik kon mijn ogen niet geloven het voorbije weekend, de zaterdag had ik tot 7u45 geslapen.  Dat moet meer dan een jaar geleden zijn.  Het feit dat hij nooit veel vertelt zorgt eigenlijk nooit voor ongemakkelijke stiltes.  Ik hou wel van stilte.  Zeker als een vreemde man over je hangt om je bekkenspier los te krijgen.  Ik zeg niets, hij zegt niets. Tijdens die stiltes fixt hij mij.  En grolt mijn buik.  Door de radio in de wachtzaal schalt “Vlammetjes” van Guido Belcanto.  Ook dat maakt het niet ongemakkelijk.  Wij praten gewoon niet veel, de osteopaat en ik.

wpid-DSC_0900.jpg

It’s surprising, how inspiring it is to see you shining

“Ik denk niet dat ik ooit nog zo’n goeie man zal vinden als die van mij” zei de mevrouw die naast me zat bij de kapster.  “Ik denk ik ook niet” antwoordde ik meteen.  De complimenten vliegen hier nooit in het rond, er wordt nooit gedweept met liefdesverklaringen maar ik meen het wel als ik zo’n dingen tegen vreemden zeg.  Ieder gezin heeft zijn scherpe kantjes en er zijn overal wel eens strubbelingen, maar ik kan me hier gelukkig in prijzen, we maken weinig ruzie.  Als het al eens knettert dan is het ook gauw vergeten en vergeven.  Ik ben het afgeleerd om energie te steken in kwaadheid.  En ja, het gebeurt dat hij niet hoort wat ik zeg, maar hoor ik het altijd?  Zo’n kleine dingen zijn het noemen eigenlijk niet waard.  Als ik zie/hoor hoe het er bij sommige andere mensen aan toe gaat mag ik in mijn twee handjes samenleggen.  Mijn echtgenoot is lief, zorgzaam, knap en een geweldige vader voor onze zoon.  Ik hoef me geen zorgen te maken als ik in het weekend moet werken, of als ik met vriendinnen op stap ga.  Die twee redden zich best zonder mama.  “De mannen” noem ik ze.  Dan kom ik thuis en dan vind ik die twee rugrats onder de dekens verstopt “shhtt” “shhht” “hihihih” gaat dat dan.  Tot hun gezichten ineens tevoorschijn komen en die kleine de slappe lach heeft.  Onze relatie lijkt steeds standvastiger te worden.  Zo kan hij het tijdens gesprekken met andere mensen duidelijk merken als ik mijn mening voor mezelf houd of er een totaal andere mening op na hou dan de gesprekspartners.  Wanneer ik me moet inhouden van lachen kijkt hij me met opzet niet aan omdat hij weet dat het dan om zeep is.  Weten wat de ander denkt en voelt, is dat niet het puurste van een relatie.  Waar je naar streeft?  En hey, we zijn nog maar 8 jaar ver.  Wat komt er nog op ons pad?

Papierslag

Twee uren ben ik zonet bezig geweest met het sorteren van mijn papierhandel.  Er staat zo’n dumpmandje in onze bureau annex kinderkamer waar de betaalde facturen, garantiepapieren van toestellen, belangrijke informatiebrieven in terecht komen.  Betaald?  Dump away!  Het moment dat je bij het dumpen merkt dat de hele stapel begint te glijden is het echt tijd om te sorteren.  Met de perforator in de aanslag.  Ik ben er al ferm in verbeterd. Wat zeg ik, verbeterd!? Ik ben een sorteenqueen ik!  Vroeger had ik niet eens mappen waarin ik kon sorteren.  Nu heb ik per jaar een “classeur” met zelfs tussenschotten per thema.  Stiekem geef ik ook de thema’s een tussenschotkleurtje dat bij hen past.  Zo is Telenet geel en Axa blauw. Dat ik dringend een leven moet krijgen, ik weet het.  Oh en is er een nieuwe hype in nietjesmachineland?  Ik kreeg nu reeds enkele keren een bundel papieren die linksonder samen werd geniet.  Is dat nu totally it dezer dagen op kantoren? Komt de kantoorchef dan met zijn lepel tegen zijn koffietas tikkend roepen “Mensen, vanaf nu nieten we bundels onderaan links, dat staat veel gesofisticeerder!”

wpid-DSC_0913.jpg

Linksonder is de nietjeshype voor 2014 mensen.  Echt doen.

Het feit dat ik tijd kan maken om papierhandel te sorteren wil zeggen dat ik mee ben met alle andere dingen die dringend moesten gebeuren.  Zoals de outfits voor de huwelijksfeesten op 7 en 22 februari.  Die zijn zo goed als aangeschaft. (halleluja!)  Mèt behulp van de winkeljuffrouw in Steps.  Bij McGregor gingen we kijken voor de wederhelft.  Daar waren ze precies minder behulpzaam.  Toen mijn lief naar een geschikte das vroeg voor bij het hemd van zijn keuze zei de mevrouw “ah, daar hé, in het dassenrek”.  Ahja juuste…

Er was ook even poetsstress.  (echt, een leven, nu astublieft!).  De isolatiemannen waren op woensdag klaar maar door mijn werkuren had ik geen tijd gehad om de boel op de kuisen.  Dus zaterdag begon ik de stoflaag die over ons HELE huis lag weg te nemen.  Echt, ik had dweils tekort om ons huis proper te krijgen.  Het was erover.  Ik heb nooit dweils tekort, zoveel poets ik namelijk niet.

Het waken bij meme neemt ook nu en dan een voormiddag in beslag.  Maar aan de andere kant, dan neem ik echt eens tijd om te lezen.  Zo las ik in één week “Zomerhuis met zwembad” uit van Herman Koch.  Een aanrader.  Ik ben nu eindelijk begonnen aan “Nachtfilm” van Marisha Pessl.  Ik heb nogal de neiging om de tips van mijn broer te volgen bij het spenderen van mijn boekenbonnen.  Tot nu toe had hij gelijk, het leest als een trein.  Alleen jammer dat het boek weer te zwaar is om langdurig in bed te lezen.  Daar moeten boekenmakers echt eens over gaan nadenken.  En neen, ik hou niet van schermlezen, dus geen kindle voor mij.

wpid-DSC_0914.jpg

En wat valt de zon hier heerlijk binnen vandaag. 

Schatten op zolder.

Ons dak werd de voorbije week geïsoleerd.  We praatten er al een tijdje over, het temperatuurverschil boven was dan ook niet te ontkennen.  Onze grootste zorg was de zolder leegkrijgen.  Die stond namelijk nog bomvol met verhuisdozen en allerhande “materiaal dat nog eens moest gesorteerd worden”.  Right.  Het zit veilig weg als je het niet ziet.  Maar isoman kwam deze week dus deden we twee zaterdagen geleden van legezolderdag.  Ik was de nummer 1 roefelaar die dag.  Pieter bracht de dozen, ik opende ze en sorteerde: kringwinkel, containerpark of herstockeren.  Menig theelichthoudertje, nutteloze boeken, cache-pots werden afgeschreven.  Een ander kan er zijn living mee opfleuren.  De rest werd mooi verdeeld per doos.  De tweede roefelzaterdag diende als afwerking.  Er was namelijk nog een zijzoldertje “waar er nog een beetje gerief van de vorige eigenaar stond”.  Dat fameuze zijzoldertje vond ik altijd zo creepy dat ik er nog nooit in had gekeken.  De gedachte aan het vinden van een dode muis, of erger: een rat, schrikte mij altijd af.  Het huis stond twee jaar leeg alvorens wij beneden het binnenwerk er volledig uithaalden.  Maar de tijd van negeren was voorbij.  De zolder moest leeg want Isoman moest plaats hebben om te werken.  “Een beetje gerief van de vorige eigenaar” was een understatement.  Hij kende blijkbaar het werkwoord “roefelen” niet toen hij hier woonde.  Lege bloempotten, stenen onderschalen, een milieubox, een po (ieuw!), plastic bloempotjes, kookpotten, kartonnen dozen, afval.  Godver zeg.  Een extra rit naar het containerpark was nodig.  Maar ook dit:

wpid-DSC_0909.jpg

Ping ping ping mijn schatten-op-zolder-radar begon te piepen.  Oude munten!  Peter Van Asbroeck, kom maar af hé, en breng maar uw loep mee, ik ga hier rijk worden!  Isolatieman is meteen betaald!  Het sigarendoosje waarin ze zitten is zo danig bestoft, het komt precies uit zo’n kindertoneel waarin een schat het onderwerp speelt.  Munten van het jaar 1922, ééntje is van 1905.  Of ze iets waard zijn, dat zal moeten blijken, maar voorlopig hou ik me vast aan de gedachte dat ik toch nog iets interessants gevonden heb in een ander zijn brol. 

“Goed voor 1 f” in het jaar 1922 moet dat een hele rijkdom geweest zijn.  Nu zijn we onze 1 centers liever kwijt dan rijk.