Liese

Page 89 of 118

december 14, 2013december 14, 2013

CYBummers/Blessings

Een paar bummers deze week:

* Iedere keer weer als ik goed op dreef ben en eindelijk het juiste ademritme vind bij het lopen, kom ik aan een oversteekplek. Zo’n 8 op de 10 keren moet ik dan stoppen omdat er een voertuig afkomt. Er is niets ambetanter dan dat (behalve misschien één schoen die meer aanspant dan de andere, waardoor je constant het gevoel heb dat je ene voet meer weegt, of misschien zit het allemaal tussen mijn oren – koekoek-koekoek-). Ik voel na de korte stop alle energie in mijn benen naar beneden zakken, mijn hartslag is even verstoord en ik moet een extra effort doen om terug in mijn ritme te geraken. Beetje kaka.

* De auto afkrabben met je bankkaart omdat je geen krabber lijkt te vinden. “Ja maar die zit in het zakje aan de achterkant van de passagierszetel”. Ahja dàt zakje. . .

* Mijn adresboek nergens vinden. Net in de kerstkaartjestijd. . .

* Meme die na de thuiskomst bij haar kwartels opnieuw werd opgenomen.

* Meme die “berecht” werd in het ziekenhuis. Waar ze niet wil zijn.

Hoewel je bij zo’n situaties niets leuk kan verwachten waren er toch enkele aangenamere zaken:

* “Je hebt teveel betaald op uw factuur, ik stort morgen een deel terug.” Alrightie! Botjestime!

* De Action. Gisteren liep ik de hele dag ongemakkelijk met de rare meme-toestanden maar De Action heeft mij toch een lichter gevoel gegeven. Placemats: 95 cent ’t stuk! Batjestime!

Consider yourself lucky als één van deze 5 SUPERmooie kaartjes in uw bus belanden. Ok, ze kostten maar 0,75 cent voor de vijf. Maar dat maakt ze niet minder mooi en ik hou ze voor speciale mensen. How very Eva Mouton trouwens. . .

Als eigenaar van een elektrische kookplaat bezat ik nooit zo’n cool ding om de stove aan te steken. Maar nu wel! Gedaan met lucifergepruts en vingers verbranden en kaarsvet morsen en van die toestanden. Vanaf nu klik ik mijn theelichtjes aan, dat spel maakt ook zo’n geweldig cool geluid “dja-djak”.

En Chouffe Coffee. All Hail the Chouffe Coffee! Kan het nog meer kerstdag zijn?

december 10, 2013

Peuterpuberteit my ass!

“Laten we het niet jinxen!” een uitspraak die nogal vaak over de tong gaat hier. Ik zou er beter ook naar handelen verdikke!

Toen een vriendin van me eens vroeg of mijn peuter al eens een scène heeft gemaakt in de winkel moest ik precies eens goed nadenken en kon ik alleen op “ahja, hij heeft eens zitten roepen achter een potje yoghurt” antwoorden. Boy was I wrong, oh so wrong! Een scène noemde ik dat! Ik heb vandaag mijn mening herzien, zeker na wat hij me vandaag geflikt heeft in den aldi (gelukkig niet de lokale aldi, maar die bij oma thuis).

Hij moet nog maar het logo van Renmans zien of zijn ogen beginnen te blinken voor “een schelleke”. Als ik de schelletjeswinkel voorbijwandel om effectief Aldi binnen te gaan begint het. Spel en miserie. Hij laat zich hangen en begint te roepen dat hij een vleesje wil. Een uitleg lijkt overbodig, het kind wil een schelleke. Ik pak hem op (14 kg dames en heren, powerlifting heet dat) en hou hem vast terwijl ik hem probeer te kalmeren. Failed. Hij begon toen nog maar pas aan het echte verzet, hoofd achterover, heel het lijf achterover, roepen, tieren, olei, het was toch zo tof. “Moet mama jou terug in de auto steken?” JAAAAAA!!! tierde het weerbarstige lijfje naar me. “Goed. Dan ga je terug naar de auto”. Kind op de arm, handtas over de schouder, “excuseer mag ik eens voorbij?” aan de kassa. Langs alle kanten grote ogen die me vragend en veroordelend volgen. Wat gaat zij nu doen met dat kind? Ik zag die vraag door hun ogen in hun hersenpan voorbijkronkelen. Ik moest me inhouden om niet keihard “kijk naar uw Milsani melk!” te roepen maar ik zei niets en probeerde de worstelende massa in mijn armen onder controle te houden. Op de parking was het hek helemaal van de dam. Tieren en tuuten dat het een lieve lust was. Terug in de autostoel besefte hij dat ik het meende. “Mee naar Aldi!!” “Ga je flink zijn in de Aldi?” snikkend kwam het tot een puppy-face en een waterige “ja, flink zijn”. Gekalmeerd en mooi stappend aan mijn hand gingen we terug de winkel binnen. Hij mocht de lasagne dragen, op de band leggen en betalen van me. “Is het dat wat hij wou?” vroeg de kassierster? “Neen, hij wou alleen zijn gedacht” was mijn antwoord. Gapers!

Consequent zijn is saai.

december 9, 2013

Want de katten gaan anders eenzaam worden.

Mezelf, vorige week ergens: “Ik slaap vrijdagavond bij meme, het is beter dat er vanaf nu telkens iemand bij haar thuis gaat slapen voor de zekerheid, zo is ze niet alleen.”

Mijn prachtgenoot: “doe maar liefje, ik kijk wel voor de kleine.” (Zie, daarom koos ik voor hem, ik hoef daar geen uitleg rond te geven, hij aanvaardt dat, zonder een overdaad aan woorden)

03u30 vrijdagnacht: “Gaat het niet? Ik bel de dokter, ik bel je dochter, alles komt in orde, doe maar rustig.”

Die telefoon, waar is dat nummer, hoe werkt die stomme-klote-nood-telefoon met die grote toetsen?

“Meme! Meme! Memetje. . .ik ben bij je hoor, ik ga niet weggaan.”

Ze gaat dood. Ze is aan het doodgaan. Echt. Het enige dat ik nu nog kan doen is bij haar blijven en haar hand vasthouden.

Het moment dat je de ziekenwagen volgt is het stil. Stil op de weg, stil in je auto, stil in je hoofd.

De momenten daarvoor zijn hectisch, het wachten duurt veel te lang en de cool die je al de hele tijd tracht te bewaren begint te smelten. Dat ze hier maar vlug zijn, ze hoeft zoveel pijn niet te lijden.

Twee uur later in de spoedgevallendienst nadat een baxter pijnstilling zijn werk doet:

“Vergeten jullie niet om mijn vogels eten te geven?”

Twee seconden later:

“En de kwartels, die op de grond van de kooi lopen, niet vergeten hé”

Nee, memetje, we gaan het niet vergeten.

Zo taai kan iemand zijn

Maar schrikken was het wel.

Naar het schijnt stam ik af van goeie genen, dat is nog maar eens bewezen.

“Ahja, en als ze niets vinden op die foto van mijn binnenwerk, dan mag ik naar huis zeker?”

december 5, 2013

Carrefourpap (update)

Ik had de blogpost over het havermoutvoorwerp nog maar gepost of ik kreeg al telefoon van een firma die het onderzoek naar de klacht voerde. “Of ze eens mochten langskomen bij mij thuis of liever niet”. Ik vond dat nu precies een brug te ver maar chapeau Carrefour voor de vergevorderde onderzoeken. Vandaag was er een brief mee:

“Na analyse blijkt het vreemde voorwerp identiek met een sluitstrip van een melkbrik van het merk Everyday”.

Man, ik was er heilig van overtuigd dat dat niet zo was en haalde direct een verse doos melk uit de garage om zo’n lipje te vergelijken met de foto die ik had gemaakt. Ik had het nog gecheckt voor ik de klacht schreef. Wat blijkt. . .? Ze hebben gelijk. FAIL!!! Het is toch hetzelfde. Ooh nee, ziende blind ik! Dus ik heb het probleem gegarandeerd zelf gecreëerd. Menig man is in gang geschoten om hun product te herbekijken en analyseren en ik ben gewoon een kluns die niet eens merkt dat ze zelf dingen in haar havermout laat vallen.

Ok, fair is fair. Ik heb een tweede brief geschreven.

Zo weten ze dat ze goed bezig zijn toch?

En juist is juist en ik was mis.

(Dwaze kalle dak ben)

Valla!

december 5, 2013

School is cool

De week zoeft alweer in een rushtempo aan mij voorbij. Voor sommige mensen zal dit een beetje koekoek klinken en voor anderen die -net als ik- in de sociale sector werken heel bekend: ik moet soms nadenken over welke dag we nu juist zijn. Vooral als ik nachtdienst of onderbroken uren heb gedaan komt dat veel voor.

Op maandag:

Ging ik werken, onderbroken: een ochtenddienst en een avonddienst. De avonddienst deed ik met de fiets. Ik moet zeggen: het is zo’n vreemd gevoel als de stoom bijna uit je kop komt omdat je te warm hebt en je billen tegelijkertijd aan het vervriezen zijn. Over de middag kreeg ik een geweldige bestelling geleverd:

Echt, Queen schalt direct door uw oren als je zoiets in je handen hebt “I don’t want to live a-looo-hoonnnneeee”

Op dinsdag:

Was ik alweer thuis. Met de kerstversiering en de triestige boom uit het vorige postje. En het bezoekje met de verse soep aan mijn meme. Ons meme is niet meer zo quick als in het begin van het jaar, de 96 jaren beginnen door te wegen en we moeten er ons bij neerleggen dat alles wat we nu nog ervaren met meme surplus is. Hoe jammer ik het ook vind om zoiets te moeten schrijven.

’s Avonds volgde ik een kookles. Die zin alleen al is zo danig surreëel, ik wijt het aan mijn afscheid van facebook, de nood om mij onder de mensen te mengen is precies groter nu. Een kookles is nu eigenlijk echt niets voor mij. Alleen al om de volgende redenen:

– “ge kunt dat ook klaarmaken in uw blender”

Mijn blender staat op de zolder. Ik vind voorlopig alleen de gietkan terug, de rest blijkt spoorloos (maar ik hèb wel een blender!)

– “uw coquilles mag je niet te lang aanbakken, je weet dat hé”

no comment, behalve tegen mijn buurvrouw die ook echt mijn buurvrouw is “zijn dat dan die Sint-Jakobsnoten die op dat blad staan?” Ik wed dat ze me nog steeds aan het uitlachen is.

– “voor dat dessertje kun je restjes van een cake gebruiken”

Een restje van een cake? Kan dat in één zin voorkomen?

– “19u30 als startuur van de les is toch echt wel vroeg hoor, tegen dat ik mijn menage heb gedaan”

Om 18u30 lag Pieter op de grond met een deken over zich te doen alsof hij sliep omdat we onnozel aan het doen waren met de klein.

op woensdag:

Was het een werkdag. Ik had om 17u gedaan zoals de meeste medemensen blijkbaar want ik moest nog naar de SPAR om broodbeleg. Daar leek een bom ontploft. De parking explodeerde en met de smukregen en de donkerte was het uitkijken om geen brokken te maken. Om 17h gedaan hebben is eerder een uitzondering dan een regel waardoor ik het niet gewend ben om op zo’n tijdstip in een winkel te komen. Ik vermoed dat het dan altijd zo druk is of anders hebben al die mensen echt hun best gedaan om mij te verwonderen.

op donderdag:

Mag ik straks naar de dokter met een groen snotterend, koortsig en diep hoestend kind. Deze avond krijgt hij nog de schooltest bij Kind en Gezin. Ik wed dat hij peuterpuberig “neen” zegt tegen alles wat ze hem opdragen. Soit, naar school gaat hij toch hoor, hij is er volgens mij echt klaar voor. De mama volgt. . .op het gemak. . .

december 3, 2013

Say everybody have you seen my balls?

ZIJ was ermee begonnen vorig weekend, met mij jaloers te maken op een schonen kerstboom. Het is vanaf nu toch wel gepermitteerd vind ik, lichtjes, pinkeltjes, kitscherig gedoe. Ja, ik ben dan misschien totaal niet katholiek ingesteld, maar de geboorte van Jezeken, dat wordt bij ons gevierd. Hypocriet of niet. Dus klom ik op de zolder. Allemaal voor Jezeken. Klimmen is misschien niet het juiste woord, maar er komen toch klimbewegingen aan te pas om aan alle dozen te geraken bij ons. De hoop op het vinden van de kerstversiering was al opgegeven toen ik de laatste doos opende. Inderdaad: “kerstver” stond erop. Het moest blijkbaar rap gaan bij het inpakken vorig jaar. (En aaaah, at last, na maaaaanden zoeken en reeds geïnvesteerd in een nieuwe: onze luchtmatras. Tjah, vanaf nu kunnen er twee koppels blijven slapen.) Ik dacht, ik doe het donderdag, dan neem ik voldoende de tijd om alle versieringen mooi uit te pakken en te kijken hoe ik alles zal hangen. Aangezien het de eerste keer is in dit huis dat ik mijn boom en ballen uithaal neem ik er beter tijd voor toch? Ok ja, misschien gewoon de lichtjes al uithangen. Bwah, die boom dat bestaat eigenlijk ook maar uit twee stukken, ik zet die ook op. Er was blijkbaar niet veel kerstversiering ingepakt. Waar zijn mijn kerstballen met de gezichtjes op? Had ik geen kleine strikjes ergens? Heb ik dan zoveel weggegooid vorig jaar of is er stiekem vanalles gebroken bij de verhuis? En shit zeg, die kerstboom. Je kunt er dwars doorkijken. Wat een triestig geval is me dat zeg. Engelen zouden erbij beginnen bleiten. Jezeken tiert heel de boel samen als hij ziet waaronder hij moet slapen.

Kijk:

Maria krijgt er prompt een postnatale depressie van jong.

Alléé, ik ga mij toch eens wat nieuw kerstgerief moeten aanschaffen. En misschien dit jaar een echte kerstboom? Deze hadden we vorig jaar beter op de hoop van de kerstboomverbranding gegooid.

Gelukkig kreeg ik deze morgen wel een heel mooi kerststukje van mijn meme cadeau. . .

Dat maakt toch veel goed.

november 29, 2013

Carrefourpap

Die droom waarbij al je tanden uitvallen en je ze voelt klutteren tegen je tong. Dat is lang geleden. Volgens “droomverklaringen” zou het te maken hebben met een tekort aan zelfvertrouwen en schrik over wat de mensen van je denken. Nuh, vorige week zat ik heerlijk mijn havermoutpap te smullen als ontbijt, aangelengd met magere melk, want ik ben eigenlijk nog steeds op dieet ook al zijn er al 6 kg af, ik wil precies nog steeds verdergaan, 10 kg zou ook mooi zijn in feite. (en misschien zouden de andere mensen rond mij dat eens beginnen merken want tot nu toe zijn er maar twee mensen die het opgemerkt hebben dat mijn lovehandles eindelijk minder over mijn broek puilen, niet dat ik vermager voor de andere mensen, ik doe het puur voor mezelf, maar zo’n opmerking doet je wel beter voelen en geeft energie om verder te doen). Anyway, smullen dus, ineens voelde ik iets eigenaardig on-havermoutpap-achtig tegen mijn tanden schrapen. (TOCH GEEN TAND ZEKER??) Ik slikte het net niet in en haalde dit uit mijn mond:

Een “safety seal”. Wreed safe moet ik zeggen, ik was er bijna in gestikt. Ik dacht dat het van mijn melkdoos kwam en bekeek de verpakking van de melk. Die bleek een ander soort lipje te hebben, de havermoutdoos had ook geen lipjes, het was iets dat erin was gesukkeld bij de productie.

“Schrijf maar een klachtenbrief” riep mijn lief. En dat deed ik dan ook maar. Uiteindelijk is er niets ernstig gebeurd maar zo’n dingen in etenswaren, dat lijkt me nu toch niet echt topreclame. Woensdag kreeg ik telefoon van een dame met een enorme franse R. Van CaRRefouR pRoducts. Ze vroeg me de gegevens van de verpakking, de streepjescode, de vervaldatum en “het was dRingend”, of ik de doos kon opsturen of binnenbrengen in een vestiging van CaRRefouRRRR. Ohja, goed, ik was toch mijn boudoirs vergeten voor de tiramisu die ik morgen als dessert ga meenemen op onze wijvendate. Dus deze morgen trappelde ik om boudoirs. (ik moest uiteraard nog terugkeren om mijn halflege doos havermout want die was ik vergeten op de keukentafel), in Carrefour moest ik wederom mijn gegevens achterlaten, werd de klantendienst verwittigd dat ik het product had binnengebracht en kreeg ik mijn geld terug. Ik moest ook aangeven of ik “medische klachten” had sinds het voorval. Het was verleidelijk om te zeggen dat ik al een week werkonbekwaam was, maar beter eerlijk spelen. TNT ging vandaag nog om de doos komen in mijn lokale supermarkt. Wreed wat één klachtenbrief allemaal teweeg brengt aan telefoons/papierwerk/dossiernummers en tewerkstelling!

Ik ga niet laten om dezelfde havermoutvlokken te kopen, ik vind ze lekker. Carrefour is heel vriendelijk en open geweest, ze boden hun excuses aan èn ik kreeg mijn geld terug. Fair enough!

En morgen: WIJVENDATE! (met vettige tiramisu, je ziet, 10 kg kan misschien nog een beetje ver lijken, maar ondertussen heb ik het toch maar mooi gehad)

november 27, 2013

The Social Suicide

“Echte vrienden heb je niet voor even, echt vrienden heb je voor het leven!” Deel dit bericht als je ook echte vrienden hebt. Er staat meestal een foto bij van twee puppy’s die elkaar aflikken. Of erger: twee me-to-you-beertjes, ééntje ervan draagt een roze kleedje met van die frullekes aan de zoom.

Ik heb maandag sociale zelfmoord gepleegd. Twee jaar geleden had ik er al eens over nagedacht, maar nu, na 7 jaar scheiden Facebook en ik. Hoe noemen ze dat? The 7-year-itch? Naaaah, die hebben we niet overleefd. Na de internetloze zaterdag bekeek ik het nieuwsoverzicht kritisch en was het alweer ergernis alom. Ja het zal wennen worden, maar ik blijf wel bloggen en net als vroeger ben ik dagelijks online maar dan via e-mail. Niemand begrijpt waarom ik zoiets wil doen maar de enige die het moet begrijpen ben ik zelf. En inderdaad, niemand van de mensen die ik IRL ken zal nu nog mijn blogberichten zien verschijnen, maar ik schrijf dit niet voor een ander, ik blogzever vooral om mijn hoofd leeg te kieperen. Wie het persé willen lezen kan nog steeds gewoon via de site surfen. Mijn echtgenoot moest zich erbij komen zetten om mijn account te deactiveren, nergens te bespeuren hoe je dat moest doen en dan nog hebben we de helpfunctie moeten raadplegen. Ze laten je daar niet graag gaan bij Facebook. De gegevens zijn ook niet helemaal weg want als ik wil kan ik alles gewoon weer reconstrueren, ik hoef maar eens te roepen en een facebookmannetje zet alles terug op zijn plaats voor me.

Persoon X heeft 98 foto’s toegevoegd aan het album: de kids

Ik heb er weinig over nagedacht, in de berichtgesprekken die nog aan de gang waren heb ik laten weten dat het vanaf nu verder gaat via e-mail voor mij, ik heb niets meer gepost, ik had het ineens een beetje gehad ermee. Stekker eruit en verder gaan.

Win! Win! Win! Like en Deel deze Pagina en Win een set kleurpotloden! De winnaar is voor de rest van zijn dagen overgelukkig, populair en gestalkt door de potloodfabrikant.

Ja, ik ben daar zelf heel actief op geweest en ik was altijd online en ik heb ook vakantiefoto’s gepost en foto’s van mijn kid, maar nu eventjes niet meer. Facebook en ik, wij waren goeie vrienden, maar soms moet je elk je eigen weg gaan.

En nu genoeg gezaagd!

november 25, 2013november 25, 2013

en wat hebben we gemist?

Niets eigenlijk. Ik dacht dat ik het moeilijk ging hebben maar het was pipinootjes en een stuk taart! Ik had ook geen tijd om iets te missen de dag ging zo danig vlug. Ahja, ik heb één keer mijn dataverkeer aangelegd om te gaan lopen en zondagmorgen vond ik in mijn inbox een mailtje van Runkeeper om mij te proficiateren “A new record for running”. Er stond zelfs zo’n blauwe medaille met een ster bij, want ik liep voor het eerst in jaren meer dan 5 km – stilte – om het geluid van jullie schouderklopjes goed op te vangen –

Wat we wel deden op internetloze zaterdag:

“Mee met de tjoeketrein!” Ilja maar zwaaien naar de trein toen die het station binnenreed waarop de bestuurder toeterend tot stilstand kwam. Geweldig zicht trouwens hoe iedereen (inclusief mezelf) op het perron zich daardoor een accident schrok. (I nearly peed a little)

We zijn sinds dit weekend niet meer getrouwd, mijn echtgenoot bracht zijn trouwring binnen om op te blinken en loopt nu dus vrijgezellig rond, althans enkel rings-gewijs voor de geïnteresseerde dames of heren die op zo’n dingen letten. Na drie jaar stonden er al massa’s krassen op ~~zijn ziel.~~ (Komt ervan –> met mij trouwen, da’s afzien, wie wil dat nu?)

Van zo’n artikels krijg ik altijd een beetje de jibbies. Er zijn zoveel mensen die wegens financiële redenen nooit op zo’n evenementen geraken en dan mogen de BV’s altijd een rondje gratis gaan. Het enige wat ze moeten doen is met hun kop in de krant gaan staan en zeggen dat het goed was. Er is NIEMAND die zegt dat de show slecht was. Ze weten wel dat ze Herman Brusselmans niet moeten uitnodigen “Ik kreeg er eigenlijk acuut het schijt van, gelukkig moest ik ook voor de toiletten niet betalen”. En wie zijn die BV’s eigenlijk de dag van vandaag. Ruth Reeckmans, van een TV-programma dat ik nooit bekijk, Joke Van de Velde die jaren geleden eens op de hoogste blok op een podium stond en Gert De Mangeleer, blijkbaar een kok, moet die eigenlijk niet staan koken, waar is de tijd dat koks geen sociaal leven hadden. . .

En de poes is weer weg. Al een week ondertussen. Ze ging mee wandelen toen we vorig week het Duits kerkhof bezochten 2 kilometer verder en sinds dat punt is ze spoorloos. Een kat die mee gaat wandelen? Het is nog gebeurd, ik vermoed dat ze na al die jaren hondentrekjes begint te krijgen. Ze antwoordt ook als je iets tegen haar zegt en ze kan ook de negeertruc heel hard hanteren. Nu is het leeg rondom ons huis, geen plantenbakken die verwoest worden, geen gejank aan de voordeur of geen klauwende pootjes naar kinderhandjes. Rol maar vlug terug Marbel, je mag een potje extra janken van me.

november 22, 2013

De AIV – De Anonieme Internet Verslaafden

Ik dacht altijd dat ik geen verslavingen had. Tijdens een date met die geweldige vriendin die ik veel te weinig zie (jaja, ik weet het, volgende week!) kwam mijn koffieverslaving uit. Ondertussen mag ik er met een asterisk “internet” bijlijsten. Ik ben Liese en ik ben verslaafd aan internet. Al een tijdje. Ik doe geen dag zonder. Het lijkt er ook helemaal niet op te verbeteren want ik ben er zelfs een beetje verliefd op. Moest het knuffelbaar zijn, ik pakte het vast en fluisterde in zijn oortje “verlaat me nooit!” Je moet zo raar niet kijken, ik wed dat veel van de mensen die dit lezen ook verslaafd zijn, ja jij ook ja! Ik geef het tenminste nog gewillig – doch een beetje beschaamd – toe. Naar aanleiding van de post van LJ las ik morgen een internetloze dag in. Geen computer, geen dataverkeer op de gsm. Ik probeerde zelfs mijn lief lief te overtuigen. Enkel de runkeeperapp ga ik even gebruiken om mijn loopschema te onderhouden. Ik start vanavond als ik ga slapen bij het afleggen van mijn gsm en ik ga zondag terug online als ik opsta (wel meteen als ik opsta hé, dat mag je mij niet afpakken, het moet een beetje oog hebben). Zeeën vrije tijd zullen er vrijkomen, ben ik zeker van. Welke afkickverschijnselen zouden er nog uitkomen? Er mogen anders bemoedigende woordjes op mijn facebook gezet worden hoor, zo heb ik alvast wat te lezen zondagochtend bij mijn koffie 🙂 (als ik tenminste nog niet doodgestresseerd ben van mijn internetafkickdag)