Waarom ik mijn boekenkast weggeef en daar wonderbaarlijk weinig pijn bij voel.

Het was in december 2013 dat ik ze voor het eerst opmerkte.  Ik zat van tijd tot tijd naast meme’s bed, het ging absoluut niet goed met haar.  Met 95 jaar op haar levensteller moesten we natuurlijk heel dankbaar zijn dat ze nog in haar huis kon verzorgd worden.  Toch beseften we dat het einde naderde.  De stoel naast het bed gaf zicht op een fantastische kast.  Zo’n meme-kast met glas-in-lood.  Na enkele maanden waken, bezoeken en blijven slapen ging het steeds beter met haar.  Ze schartelde er op miraculeuze manier door en kon zelfs nog in haar huis blijven.  Verbijsterd maar content konden we nog van vier mooie jaren samen genieten.  Begin dit jaar stierf mijn meme op de gezegende leeftijd van 100 jaar.  Hoe pijnlijk dat ook was, het voelde toch ook natuurlijk aan, haar lichaam gaf aan dat het tijd was om te gaan en daar konden we ons alleen maar bij neerleggen.

Nu haar huis verkocht en leeggemaakt is kwam de fantastische kast mijn kant uit.  Ik vond ze niet compatibel met de simpele zwarte Billy-boekenkast in mijn living en besloot om de Billy weg te doen.  Ik had mijn boekenkast al langer dan mijn echtgenoot en die laatste dacht dat ik er nooit van ging kunnen scheiden.  Er stonden niet zo heel veel  boeken in maar degene die erin stonden waren wel allemaal bronnen van plezier.  Menig mensen bleven erbij haperen om de ruggen te lezen, het gaf een teken van verbondenheid als iemand anders zijn eigen smaak herkende.  Er werd wel eens een boek uitgeleend maar alleen maar aan mensen die ik er echt mee vertrouwde.  De kinderen hadden hun eigen schap.  Ik probeer de boekenmicrobe door te geven aan mijn zonen en merk dat vooral Linus deze heeft opgepikt, al is het boekje met “de beste Jantje-moppen” hier ook een topper momenteel.  Ik vind het dan ook spectaculair om te zien hoe mijn oudste zoon in één schooljaar leerde lezen en zonder verpinken een belachelijk flauwe mop voorleest aan mij.  All credits to Juf Nancy.

img_4096

Met het verdwijnen van de Billy ontstond er een praktisch probleem: veel te veel boeken, veel te weinig plaats.  Ik heb er niet lang over nagedacht: alle fictie-boeken moesten weg.  Ik maakte een heel kleine selectie: de Harry Potter-reeks, de Roald Dahls en enkele jeugdboeken bleven.  Uiteraard kregen alle kinderboeken en ook de boeken van mijn broer een plekje in de nieuwe kast.  De boeken van mijn echtgenoot (non-fictie over de oorlog en politiezaken) dat laat ik aan hem over.  De rest ging op mijn instagram: te geef.  In de commentaren kun je lezen wat al weg is, de andere boeken kan ik nog steeds weggeven aan wie ze interesse heeft.  Wat overblijft doe ik naar de kringloopwinkel of de bibliotheek voor de geefkast.

Ik had gedacht dat het mij pijn ging doen om mijn boekenkast af te breken en naar het recyclagepark te brengen maar het voelt eigenlijk als een verlichting.  Tijd voor een nieuwe kast, met minder boeken.  Het voelt zelfs genoeglijk om de boeken een nieuwe bestemming te geven, iemand anders kan er plezier aan beleven, ze hebben hun tijd bij mij gehad.  Marie Kondo zou zeggen: “Bedank de boeken en laat ze los”.

img_4093

 

En voor dit pareltje wil ik veel los laten!

 

De boeken van 2017

 

Altijd aan het lezen ik.  Uit de bibliotheek,  geleende boeken, uit de boekenhandel, dwarsliggers, dikke klompen of boekjes van maar vijftig pagina’s.  Lezen, lezen, lezen, en altijd één of twee boeken door elkaar.

Je zou denken dat ik in een jaar aan veel meer boeken zou komen maar het voorbije jaar was er ook één van in slaap vallen met mijn boek in mijn handen, soms las ik maar enkele pagina’s per dag.  Soms een boek per week.

De top 3 van de beste boeken die ik in 2017 las:

  1. Stefan Brijs: De Engelenmaker
  2. David Pefko: Daar komen de vliegen
  3. Zita Theunynck: Het wordt spectaculair.  Beloofd.

Het boek waar ik me heel weinig van herinner: “De Afwezigen” van Lieke Kézér, het moet zijn dat ik het toch goed vond anders had ik het niet uitgelezen.  Het leven is namelijk te kort om een slecht boek te blijven lezen.  Met die mentaliteit gooide ik ook enkele boeken na een aantal hoofdstukken aan de kant.

Het meest besproken boek moet toch wel: “Een klein leven” zijn.  Wat kan ik erover zeggen: ik vond het mooi, heel mooi.  Maar dat was het dan ook.  Ik heb niet -zoals ik bij sommige anderen las- dagen achteraf nog zitten denken aan de personages.  Bij “Daar komen de vliegen” voelde ik veel meer betrokkenheid bij de personages en dat liet een wrang gevoel na.  Just the way I like it!

In 2018 kijk ik uit naar: “Het labyrint der geesten” van Carlos Ruiz Zafon.  (Als mijn broer het niet vergeet mee te brengen tijdens de kerstdagen! wink wink) en ik pik hier en daar wel boekentips op van jullie!?  Toch?

Veel leesplezier in 2018!

teveel pipi en te weinig notitieboekjes

“Ik probeer altijd in te schatten waar je volgende blog over zal gaan”.  Mijn echtgenoot, tegen mij deze week.  “Als ik het zelf eens wist” was het antwoord.  Ik heb namelijk geen blogplan.  Er wordt hier (behalve de 10 things i love about you-reeks) niets op voorhand geschreven en ingepland.  Dat staat in feite wel een beetje in schril contrast met de regelnicht die ik anders pretendeer te zijn.  De oudste zoon is ziek thuis, de jongste hangt aan mijn been deze voormiddag, maar ik probeer tijd te nemen om letterlijk tussen de appelmoes en de pampers door iets te schrijven, mijn vingers jeuken.  Gisteren had ik een kleine nota gemaakt op mijn hand.  “NM” het was een blogideetje maar mijn afkorting is zo danig onduidelijk dat ik niet meer weet wat het juist inhoudt.  So far voor geheugensteuntjes.

Wat ik de laatste weken uitgespookt heb:

  • Geregel.  Dan toch een regelneef.  Mijn ouders bezoeken mijn broer voor tien dagen.  De opvang van de kinderen tijdens mijn avonddiensten wordt verdeeld over de andere oma en de echtgenoot die zijn agenda moest bijwerken.  Hopelijk genieten ze van hun tripje.  Jaloersheid is mij niet bekend maar ik moet nu wel toegeven dat het gemis doorkomt.  Ik zag mijn schoonzus al 15 maanden niet meer, mijn broer zag ik het laatst in juli.  In mei komen ze gelukkig naar België.
  • Gelopen: Jawel, na het hele rug-debacle ben ik sinds deze week weer rustig aan beginnen lopen.  Eerst 2 km, gisteren ging ik voor 4 km.  My god wat heb ik het gemist.  Zalig toch om buiten te zijn.
  • Geweightwatched:  ge-WAT?? Jawel, ik volg vooral mijn liefste in zijn strijd tegen de kilo’s maar zelf heb ik er ook deugd van om meer op mijn eten te letten, zeker nu het lopen even op een laag pitje staat.  Ik weet wel dat ik een grote snoeper ben en ik kan eten als een vent.  Letterlijk.  Wij eten even veel.  Zo’n all-you-can-eat-buffet: daag mij niet uit!  Nu ik zie wat ik -volgens de weightwatchersmensen- maar nodig heb om de dag door te komen besef ik wel dat ik echt teveel at.  Twee volle borden middagmaal, in feite heb ik met één genoeg, maar als er nog plaats was voor één, dan ging er nog één in.  Het doet er ook veel aan dat mijn tanden nog steeds niet in orde zijn, want ik eet veel trager en alles gaat in kleinere stukken waardoor ik toch rapper een voldaan gevoel heb.  Gestart op 17 januari met als resultaat op 1 februari: -3kg en geen dag honger gehad.  Ik doe nog even verder.
  • Gepoetst: de badkamerkast.  Alles krijgt regelmatig een wreef bij ons, maar zo de binnenkant van de badkamerkast, dat wordt wel eens vergeten.  Blijkbaar bezit ik oorringenimg_20170201_133725.jpg

Ok, je moet niet bij mij zijn om het groot goud te komen stelen, de meeste dingen komen uit de H&M of andere ketens.  Maar er is blijkbaar een tijd geweest dat ik regelmatig oorringen droeg.  Twee kinderen met grijpgrage handjes later zijn de gaatjes in mijn oren gewoon toegegroeid.  In het andere kastje is mijn lief zijn baardliefde serieuze proporties aan het aannemen

img_20170201_132840.jpg

  • Gekeken: naar de digitale TV.  Jawel, vanaf deze week kijk ik weer naar een aantal programma’s op TV, hoe minder brains ik ervoor nodig heb hoe beter.  Starten met Blind Getrouwd, overgaan naar Mijn Pop-Up Restaurant en vanavond -oh yes- Temptation Island.  Are you ready?  I sure am!  (en niet te vergeten: De Mol volgende week)

img_20170130_213918.jpg

  • Gegeten: met het weightwatchen vooral: veeeeeel fruit en groenten, serieus, ik moet er keiveel pipi van doen.  Het ene gerecht dat ik uit mijn onervaren mouw schud al beter dan het andere.  Zo gooide ik een portie  van een groenteschotel regelrecht in het compostvat omdat het absoluut geen beetje smaak had!  Ik ben sowieso geen grote groentefanaat wat het opletten wel bemoeilijkt, maar ik compenseer met extra fruit. Bij de Griek waar we vorig weekend een afspraak hadden kun je echter zo lekker eten dat punten tellen echt zonde is, dus neen, dan even niet. Ja, je voelt het al komen: ik suck in diëten.

img_20170201_134407.jpg

  • Gekocht: “Daar komen de vliegen” de nieuwe roman van David Pefko.  Als mensen mij om een boekentip vragen  (dat gebeurt eigenlijk nooit, dus ik weet niet waarom ik dat schrijf) dan vergeet ik altijd om “Het Voorseizoen” te noemen.  Nochtans vind ik het één van de beste boeken die ik ooit las.  Pefko won er 2012 de Gouden Boekenuil mee, dat zegt ook al iets denk ik.  Toen ik twee weken geleden naar Boekenhuis Theoria trok op mijn vrije middag was het nog niet uitgekomen, maar gewoon daar zijn, in die boekhandel.  Rondsnuffelen.  Op mijn gemak neuzen tussen de boeken, draaien aan het kaartjesrek en zwijmelen in het geweldige interieur van het nieuwe pand: topmiddag!

img_20170117_121246.jpg

en neen, ik heb geen notitieboekjes gekocht.  Al moet ik zeggen dat het wel serieus jeukte.

De boeken van 2016

Oeehhh eindejaar is in zicht, lijstjestijd!  In 2016 noteerde ik consequent elk gelezen boek in mijn Evernote. (dat is zowat het enige dat ik consequent volhou).  Toegegeven, het zijn er nog altijd niet zoveel, maar ik ben nog steeds die persoon die tevreden is met een uur netflixen ’s avonds en 25 minuten lezen voor het slapengaan.

In willekeurige volgorde.  In mijn lijstje van vorig jaar schreef ik dat “De Engelenmaker” van Stefan Brijs zeker ging gelezen worden, dat is er dan weer niet van gekomen.  De topper van 2016: “De Truc” van Emanuel Berghmann, maar ik kan dit jaar echt niet van downers spreken.  Het kan zelfs tot een geslaagd boekenjaar genoemd worden, want niets erger dan je tijd verspillen aan boeken die je niet boeien.  Boekentips verzamelen op mijn blog is dan blijkbaar een goede manier om het komende jaar te vullen.  Zoals te zien is lees ik ook wel eens een “hype-boek” (“Het Smelt“, “Het meisje op de trein“) maar ook de bloggende auteurs doen het al voor het tweede jaar op rij goed: “Life On Sneakers” en “The Gentle Mom” passeerden de revue.  In 2017 wordt deze trend verder gezet want er komt een tweede versie van Het Blogboek.  Nog bloggers die een boek gaan uitbrengen?

En nu de vraag voor het komende jaar: vul mijn Evernote!  Wat moet er zeker in 2017 gelezen worden.  “Een klein leven” van Hanya Dingesdinges staat alvast op de to-read-lijst en ook van Miranda moet ik verder werk maken!

img_20161114_181333.jpg

 

 

 

De 9 g’s

Geleend: Het tweede seizoen van Miranda.  Ik zag het waarschijnlijk al vier keer en ik weet dat velen het maar niets vinden, maar ik lig altijd strike.  Alleen al voor “Fruit Friends”.  Je zou goesting krijgen om jasjes te maken voor uw sinaasappels!

Geschrokken: Toen ik deze middag thuiskwam voor mijn middagpauze moest ik keihard remmen…voor onze eigen poes!  Ze liep gewoon de baan op, één doodgereden kat is meer dan genoeg, thankyouverymuch!

Gelopen: twee keer deze week.  Het gebeurt bitter weinig dat ik meer dan één keer per week weg geraak maar deze week was mijn uurrooster en mijn crècherooster mij goedgezind.  Het start- en eindpunt deze week was telkens de statige Menenpoort!

img_20160128_204141.jpg

Getwijfeld: over het lopen.  De enige Linus-vrije uren op een week zijn altijd een afweging tussen “gaan lopen” of “rustig naar de winkel gaan zonder dat ik een opzijschuivende baby in het zitje van de winkelkar tracht te stutten met een handtas en een deken”.  Deze week kreeg lopen voorrang, mijn hoofd zat propvol werkgerelateerde zaken, ik had moeite om mijn focus te vinden en die ook te houden, elk uur leek een half uur te kort om rond te komen met mijn taken.  Op de één of andere manier helpt het om even een uur uit te waaien en met een frisse kop te herbeginnen.

Gehoord: Macklemore & Ryan Lewis.

Call me marina, ik vind dit een supernummer tijdens het sporten.  Ik moest me inhouden om niet keihard mijn handen in de lucht te steken bij de vijver, behalve enkele vissers ging er niemand raar gekeken hebben waarschijnlijk.

img_20160128_105632.jpg

Gelezen: Julie Otsuka’s “Waarvan wij droomden” – Kris Van Steenberghe’s “Woesten” en momenteel: “Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest” van Joachim Meyerhoff.  Drie keer RAAK!

Geërgerd: aan mensen die niets beter te doen hebben dan commentaar te geven op futiliteiten, terwijl ik over mijn oren in het werk zit en zelfs de tijd niet vind om van “braindump” te doen kreeg ik deze week brainless commentaar, het borrelde even in mijn maag, het schoot tot in mijn keelgat en ik ging even inwendig tot helemaal tegen het plafond, maar ik kon me beheersen en reageerde heel begripvol en zonder in de tegenaanval te gaan.

Gegeten: teveel.  Echt teveel.

en gij?

 

Lijstjestijd: De boeken die ik in 2015 las

Lezen zal ik nooit afleren.  Maar het tempo van het lezen, dat fluctueert nogal.  De laatste maanden is dat: traag.  Als in: slakken-gniffelen-achter-mijn rug-traag.  De vermoeidheid slaat ’s avonds nogal vlug toe en dat bepaalt wel de kwantiteit van het lezen.  Als ik dagelijks 20 minuutjes lees, dan mogen we van een normale dag spreken.  Deze nacht was er echter iets vreemd aan de gang.  Tijdens de film van de avond – Reservoir Dogs- was ik in de zetel in slaap gesukkeld.  Nochtans een toppertje, maar hey, eens de oogleden beginnen te zakken is er no turning back, ik zag nog hoe ze van iemand een oor afsneden en toen ging het licht uit.  Om 23u schoot ik wakker door “Yippee ki-yay, motherfucker”, blijkbaar was ik in een andere film beland waarbij vliegtuigen in de fik werden gestoken en was ik net op tijd voor het toppunt.  En toen kwam het.  Op het moment dat we besluiten om te gaan slapen: klaarwakker.  Rampzalig.  Iedereen rond je ligt te ronken en dan lig je daar te turen en te denken en te draaien.  Ik begon meteen in “Woesten”.  Vier uur, twee vruchteloze pogingen om het boek weg te leggen en de slaap te vatten later bleek ik 140 pagina’s gelezen te hebben.  Als ik nog één slapeloze nacht heb dan kan ik “Woesten” nog op mijn boekenlijstje van 2015 zetten.  Het lijstje is niet bijster lang, maar mogelijk vergeet ik er wel…

9200000007452347 9200000030321850 9200000040900189 9200000046204810 1001004010467772 9200000040281186 9200000036034901 9200000040511010 9200000011436759

9200000021800200 90295616109200000031289204

Enkel Cécile was een downer.  Maar toch heb ik het uitgelezen.  Niet voor de mooie schrijfstijl maar voor het verhaal dat me toch meetrok.  Het is ook voor het eerst dat er informatieve boeken tussen staan.  Tjah, het is dan ook voor het eerst dat ik een jaarlijstje opmaak.  Voor 2016 ben ik wel nog op zoek naar boekentips, liefst in dezelfde trend als de boeken die ik heb gelezen.  Ik ga al zeker voor “De Engelenmaker” van Stefan Brijs en de nieuwe van Saskia De Coster.  Ook “Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest?” van Joachim Meyerhoff staat op mijn to-read-lijstje.

Op naar wat hopelijk een mooi leesjaar 2016 wordt!

 

Weekend/Werk #boostyourpositivity

Ik ben nog een beetje zoekende in mijn nieuwe functie op het werk.  Vooral het opmaken van de dienstroosters is een hele puzzel.  Deze week deed ik al wat voorbereidend werk.

wpid-img_20151015_214541.jpg

De post-it-fabriek verdient goed aan mij!

wpid-img_20151015_205743.jpg

Ik ben nog een grote voorstander van het werken op papier.  Het spreekt nog net iets meer dan de eeuwige computer.  Omdat we elkaar weinig zien wordt er veel schriftelijk gecommuniceerd met elkaar.  Ik kan ook meteen zeggen wie er tot mij “spreekt” omdat ik vlug handschriften herken.

wpid-img_20151014_143513.jpg Nog vlug een “deskie” alvorens ik weer voor enkele uurtjes vanalles door elkaar doe: uurroosters voorbereiden, emails beantwoorden, telefoons opnemen, praktische zaken regelen, teamvergadering voorbereiden, delegeren van taken die ik zelf niet kan uitvoeren en daarna als de bewoners thuiskomen: opvoedster/begeleidster zijn tot de avond valt.  Al sinds Ilja er is werk ik 4/5e.  Dat komt erop neer dat ik nog steeds heel veel op mijn ouders moet rekenen om de avonden te overbruggen.  Ik werk gemiddeld 3 avonden per week minimum tot 19u45, soms tot 22u. En jawel, ik heb een man die voor de kinderen zorgt op die avonden.  Hij werkt fulltime, maar heeft ook soms avondafspraken die hij niet altijd kan afstemmen op mijn avonduurrooster, al doen we goed ons best.  Dus de grootouders kennen het reilen en zeilen van onze avondsituatie al heel goed.  Waarvoor dank.  Zonder hen zou het ècht niet lukken om onze job uit te voeren.

Verder deze week -naast een beetje extra uren op het werk – waren er nog volgende foto’s:

wpid-img_20151015_203010.jpg

Het uitzicht als ik ’s morgens op het werk ben!

Ik begon te lezen in mijn broers' boek dat vorig week uitkwam.  Ik lees nooit overdag, maar voor dit boek maak ik graag een uitzondering!

Ik begon te lezen in mijn broers’ boek dat vorig week uitkwam. Ik lees nooit overdag, maar voor dit boek maak ik graag een uitzondering!

Ik won een bon bij Sofie van Sofinesse!  Yey!

Ik won een bon bij Sofie van Sofinesse! Yey! Merci Sofie, merci!

En verder is er morgen een receptie voor een huwelijk en zondag de Ieper Trail.  Oeioei, en ik heb de hele week niet kunnen lopen, als dat maar goed komt!