Hoe ik blog.

Hoe?  Geen idee eigenlijk.  Ik mag nog zoveel blogboeken lezen en ze gigantisch fantastisch vinden, een echte structuur heb ik niet.  Geen blogagenda, geen “er moeten zoveel logjes per week komen…”.  Er staan altijd wel ergens ideetjes in mijn bullet journal.  Echter, de stukken waar het over niets gaat, die stukjes waarbij ik niet in een bepaalde richting wil geraken qua tekst en inhoud; die zijn voor mij het zaligste om te schrijven!  Wat betekent bloggen voor mij?  Mijn gedachten losrammen op mijn toetsenbord.  Contact met gelijkgestemde zielen, al dan niet met dezelfde mening. Ik geniet ervan maar ik lig er niet bepaald wakker van.  Toch ben ik heel regelmatig -al dan niet in mijn gedachten- bezig met bloggen.  Is het niet deze blog, het is die van iemand anders.  De grootste inspiratiebronnen om blogs op te speuren zijn Instagram, Feedly en reacties op andere blogs.  De mensen achter de blog zijn veelal personen waar ik het face to face betrekkelijk goed mee kan vinden.  Als ik een blog volg is dat omdat de schrijver/schrijfster mijn aandacht weet te trekken en te behouden.  Ik weet dat hier ook regelmatig mensen komen reageren waar ik niet ga terugreageren.  De tijd ontsnapt me soms.  Of ik lees wel maar ik reageer niet omdat ik geen zinvolle reactie kan bedenken, omdat het thema me misschien niet zo gekend is.  De inhoud van andere blogs kan namelijk heel gevarieerd zijn, soms gaat het over een konijntje maar het kan evengoed over een depressie gaan.  Het gebeurt wel eens dat ik word aangesproken door medewerkers van PR-bedrijven om een samenwerking aan te gaan, ik weiger dit meestal op een enkele keer na.  De redenering die ik hierbij maak is: is dit iets dat bij mij past?  Zo ja, heb ik eigenlijk wel goesting om dit te doen?  Niet dat de aanboden in grote getale binnenstromen maar ik vermoed dat een weigeraar ook niet echt in de “die moeten we hebben “-poule terecht komt.  Kijk ik daarom neer op anderen die er wel op ingaan?  Verre van.  Dat zou pas hypocriet zijn.  Er is maar één regel in mijn bloghoofd en dat is: doe je goesting.  Wil jij graag reclame maken voor producten of evenementen: be my guest!  Doe je liever je eigen ding: je blog is van jou en van jou alleen!

Om af te sluiten heb ik nu eens zin om er een fotootje van de zonsondergang van gisterenavond bij te zetten.  Lekker mijn eigen goesting.  Voila.  Blogistieke vrijheid.

IMG_0679

Heeft het bloggen jou al veel bijgebracht?

Acht keer op Instagram

Haaah Instagram.  Je krijgt er al eens TMI, toch blijft het voor mij een bron van inspiratie.  Uiteraard moet je door de filters en de geposeerde bikinifoto’s heen kijken.  Ik frons ook wel eens als ik BV’s zie klagen over een blubberbuikje of als ze weer eens tonen hoeveel yoga-poses ze kunnen volhouden.  Er komen honderden gevulde healthy borden voorbij, eerlijk gezegd: soms ziet het er niet altijd even smakelijk uit vind ik.  Toch heeft de app mij al heel wat opgeleverd.  Eergisteren nog zat ik bij IG-vrienden Renilde en David in de tuin en vorige week zaterdag kwamen Delphine en haar man bij ons langs op reis.  Via de locatiebepaling hadden we gezien dat we dicht bij elkaar zaten, en of we nu in West-Vlaanderen een uur rijden om af te spreken of we doen het in de Dordogne.  Kan evengoed toch?

Gelijk hoe volg ik niet enkel de accounts van vrienden.  Ik duw ook regelmatig op de zoekfunctie waar men suggesties doet voor mij.  In eerste instantie komen daar vooral kattenfilmpjes op omdat ik het niet kan laten om die af te spelen.  Cuteness overload!  Maar volgende acht accounts zijn kattenvrij (al zit er wel iets vleermuisachtigs in)

Deze dame houdt op haar IG-account enkele beelden bij als triggers voor haar blog.  Doordat ik al tientallen (alléé, een honderdtal) blogs volg beperk ik me enkel tot IG waar ik telkens verlekker op haar foto’s van Londen.  Na New York mijn favoriete citytrip.  Jawel, Londen werd dit jaar van de troon verstoten.

Ann-Sophie is een fashionista met ballen aan haar lijf.  Een echte vrouw die telkens weet te verbazen met kleurrijke kledij, veel zon en interessante stories.  Ze beheert ook de blog met de spitsvondige naam: My Name Is Blonde al is deze momenteel “under construction”.  Heb je ook “passion for fashion” ga dan zeker eens bij haar kijken!

img_5074

Screenshot met toestemming van Ann-Sophie Huybrechts

Kleur, kleur, kleur!  What’s not to love!?  Deze Australische komt telkens origineel uit de hoek met bloemen, pateekes en prachtige reisbeelden.

Omdat er zoveel mooie vloeren zijn.  En omdat we ze niet genoeg kunnen bejubelen!

img_5046

screenshot met toestemming van de accountbeheerder

De vloeren komen via allerlei kanalen binnen bij de account dus tag @ihavethisthingwithfloors als je ooit over een prachtige tegel danst.

Een vader die zich als batdad verkleedt en hilarische filmpjes post van zijn gezin in ware Batmanstyle.  Mijn soort humor.

Deze Brugse woont momenteel in New York (Long Island).  Behalve de hele tijd jaloers kwijlen op de uitzichten ben ik ook altijd zwaar onder de indruk van haar New York-foto’s.  Het is dan ook een stad met vele kanten die ze prachtig in beeld weet te brengen.  Onderstaande foto is de laatste in een reeks van 100 beelden in 100 dagen New York.  Check zeker ook haar blog!

Processed with VSCO with t1 preset

copyright Silvie Bonne

“ik ben belachelijk maar gij zijt bewenelijk”.  “Ik ken u van nergens”.  Geen idee of de persoon achter het account mannelijk of vrouwelijk is maar dat maakt niet uit, het is iemand die het spel van de taal serieus goed onder de knie heeft.

Ik hou van accounts die het leven brengen zoals het is.  Bij Planet Prudence wordt dit dan nog eens hilarische tekeningen gegoten.  Verwacht je maar aan wat feminisme en voldoende selflove met een kwinkslag!

planetprudence

copyright Planet Prudence

 

Vier blogs die de moeite zijn om eens te checken (2)

Bloggers die over bloggers schrijven, het kan ook niet anders.  Wie blogt leest ook graag blogs.  Dat staat buiten kijf.  Ik durf met weinig schaamte zeggen dat ik dagelijks blogs lees.  Soms in de vlucht, soms zou ik me daar wel eens een half uur voor neerzetten.  #nevernotreading zeker?  Mijn tijd wordt nu ook wel eens besteed aan podcasts luisteren en gezien het in januari blijkbaar podcastmaand is begin ik hier en daar tips op te pikken om nog meer nieuwe dingen te leren kennen.  Dat allemaal terwijl ik nog altijd volle bak bezig ben met mijn nieuwe vriendin Gretchen Rubin.  Ze vergezelt me wel eens als ik een gigantische mand was aan het plooien ben of tijdens mijn loopjes.  Kortom: ik weet altijd hoe ik mij kan bezighouden en soms zou ik daarvoor wel graag eens een halve dag in een holletje kruipen en stressen over wat ik nu eerst ga lezen of luisteren.  Want er is zoveel interessants te vinden op het net of in mijn podcastapp.  So little time, so much to read.  Ik begin zelfs al een beetje uit te kijken naar de vlucht naar New York gewoon omdat ik dan onbeschaamd uren aan en stuk ga mogen lezen of luisteren of in het niets rondstaren alvorens er een bom aan prikkels op mij af zal komen.  Vraag het mij misschien nog eens terwijl ik met een gebroken rug van het vliegtuig strompel.

Soit!  Blogs dus.  In 2016 was er blijkbaar al eens een postje waarin ik enkele van mijn favoriete blogs opsomde.  Ik vergeet soms wat ik schrijf, of het zit ergens in mijn achterhoofd.  Die postjes moet ik letterlijk op google gaan opzoeken.

Er zijn ondertussen wel wat andere bloggers die het lijstje mogen aanvullen.

  • Barbara van Zeg Maar Babs is relatief nieuw (nog geen jaar aan de slag!) in de blogwereld maar maakte alvast een kickstart.  Ze schrijft actief op haar eigen blog maar ook voor Maison Slash.  Steevast met een kwinkslag en vooral ook de slogan “niet perfect maar uniek” spreekt me wel aan.  De thema’s variëren en dat is iets dat bij mij vooral werkt als ik een blog begin te volgen: varieer in het verkeer.  Er bestaat zoiets als een “niche blog”.  Wat?  Een blog die zich op één onderwerp specifiek richt.  Niche blogs werken bij mij minder goed om mijn aandacht te trekken en te houden.  Maar Babs (ik mag toch Babs zeggen volgens haar site) kan mooi de balans tussen de verschillende aspecten van haar leven in evenwicht houden.
  • Talitha heeft een blog.  Letterlijk.  Dat is haar blognaam.  And a catchy one zou ik zeggen, net als de inhoud ervan.  Uiteraard heeft ze een streepje voor omdat ze Ieperling is, ook al woont ze al een tijd in Amsterdam.  Niettemin sleept ze me altijd weer mee.  Ze is tien jaar jonger en lijkt het helemaal te maken, tezelfdertijd lees ik regelmatig uitspraken die me aan mezelf van tien jaar geleden doen denken.  Niet dat ik indertijd een blitscarrière had net als zij nu, maar de manier waarop ze de wereld benadert.  Ze heeft nog niet die rust gevonden die ik ondertussen wel al een beetje heb.  En dat is perfect, want ze staat op scherp en dat houdt de blog heel levendig.  Pluspunt: er zijn elke week lekkere taarten te bespeuren in de rubriek “Keek op de week”.  Geef toe: taarten zijn altijd een goed idee.
  • La vie en mama.  Ik volg Inge eigenlijk al jaren.  Haar verhaal nam enkele maanden geleden een serieuze wending toen ze een expat-avontuur startten in Amerika.  De logs die hieruit vloeien vind ik om van te snoepen.  De Amerikaanse dagelijkse gewoontes vergelijkt ze met de onze en laat “het gewone” nu juist zo interessant zijn.
  • The kitchenary tales.  Bv’s die schrijven, het blijft altijd tricky.  Wat lossen ze en wat niet?  Maar daar lijkt Stephanie Coorevits helemaal geen last van te hebben.  Ze schrijft wat ze denkt.  Ik kan het wel smaken en neen: het heeft niets met eten te maken.  Iemand die “Mijn naam is Stephanie Coorevits en zo doe ik altijd als ik een cactus vast houd” onder haar profielfoto zet kan zichzelf wel relativeren.  Ga het zeker eens gaan bekijken!

 

Nog blogs die ik zeker eens moet checken?  Spam ze zeker in de comments!

Was het shitty dinner een winner?

Je hoeft me niet zo lang te kennen om te weten dat ik een actief voorstander ben van “gewoonheid”.  Het alledaagse is zo mooi en gewoon is goed genoeg.  Toen de dames van emoshit het concept Shitty Dinner in het leven riepen was ik direct verkocht.

Ze stelden enkele basisregels op:


De regels

  1. Je mag niet speciaal naar de winkel gaan voor dit etentje. Je maakt iets met wat je in huis hebt. Je serveert wat de kasten/koelkast de mensen schenkt.
  2. Je mag niet opruimen, stofzuigen, WC’s poetsen of was plooien voor de mensen komen.  Nee, ook niet de kussens van de zetel mooi uitschudden. Of de dekentjes in de zetel opvouwen. We weten allemaal dat die bij iedereen slordig in de zetel liggen. Jij woont er, je vrienden kunnen er best wel komen eten. Het is niet alsof ze van de grond moeten eten.
  3. Je mag niets meenemen. Geen geurkaarsen, geen bloemen, geen flessen wijn, geen mooie kaartjes (niets waarvoor je naar een winkel moet gaan om die te kopen, jezus). Enkel jezelf.
  4. Je mag je niet opkleden. Geen extra schmink, geen hakken, geen oorbellen die gaan hangen en waarvan uw oren pijn doen. Gewoon de kledij waarin je gewerkt of geluierd hebt die dag.
  5. Geen zelfgemaakt dessert. Zelfgemaakte desserts op een weekavond serveren, is voor mensen die geen job hebben, het zien zitten om om 6 u. op te staan of mensen die Nigella Lawson heten, wij zijn geen enkele van die dingen.
  6. Geen gsms, zeker geen smartphones. Want smartphones zijn zo niet shitty. En tijdens etentjes willen wij babbelen.
(bron: emoshit.be)

Gisterenavond was er voor het eerst zo’n Shitty Dinner in mijn living gaande.  Had ik dan geen boodschappen gedaan, niet gepoetst, niet opgeruimd, geen dessertjes gemaakt en geen gsm gebruikt?  In feite was dit zo ja.  Ik ging ervan uit: als het voor mij goed genoeg is om anders in mijn zetel te wentelen zal het voor de anderen ook moeten goed genoeg zijn.  Ik schopte het meeste speelgoed aan de kant in de hoek en haalde wat frisdrank in huis (niets wat ik anders niet zou kopen). Enkele flessen cava en witte wijn die overbleven na de feestdagen werden koud gezet.  Er vlogen wat extra pizzadegen in mijn kar in de Aldi.  De roomba deed een toertje die middag, maar dat ging hij anders ook gedaan hebben.

 

En weet je, het was zalig.  Ik hoefde mij niet de hele dag druk te maken over het feit dat er ’s avonds 11 mensen op bezoek kwamen.  Ik moest niet stressen om 4 winkels te doen voor verse ingrediënten, de Aldi volstond.  Ik had geen make-up op, mijn woodysloffen waren lekker warm.  En dat was ok.  Alles was OK.  Er kwamen mensen in mijn living die ik nog nooit ontmoet had.  Er waren mensen die ik enkel van hun fotootjes op Instagram ken.  Flessen wijn werden uit de frigo gehaald en gewoon doorgegeven.  Mensen stonden zelf recht om hun glas bij te vullen.  Iedereen bracht wat eten of chipjes (vooral veeeeel chipjes) mee.  En er was tijd.  Om te babbelen, om elkaar nog eens te zien zonder dat ik de hele avond in mijn keuken de kookwekker moest in de gaten houden.  Zonder dat er borrelende massa’s op het vuur tegelijkertijd moesten klaar zijn.  Wie dorst had dronk, wie honger had at een stuk pizza, we gaven ze aan elkaar door op de snijplank.  In mijn keuken stonden mensen restjes op te warmen terwijl ik in de living aan het tateren was.  En dat was helemaal OK.  Let it go!  Het is lang geleden dat ik nog eens zo’n ontspannen avond heb gehad.  De gesprekken zwierden alle richtingen uit, van de rare kantjes tot de vuile hoekjes.  Er werd gegokt of de crème brûlée van de Aldi wel zou smaken.  Iemand at Griekse yoghurt uit een potje als dessert.  Nah, ook gewoon lekker dat.

IMG_20180113_181803.jpg

 

Voor wie denkt: maar alléé, pizza van de Aldi, gasten die ovenhapjes meebrengen, River limonade serveren.  Whatever jong, we zijn gewoon samen, nobody truly cares.  Waar kun je beter ongedwongen samenzitten dan in een zetel?  En wat het meeste opviel: niemand was echt veel op zijn gsm bezig.  De mijne was sjiekeplat en lag ergens op te laden.  Ik!?  Die zoveel foto’s neem, en zo graag door vanalles scroll.  Ik heb hem geen seconde gemist want afspreken in het echt is zoveel waardevoller.  Ook al is het maar a shitty dinner, voor mij was het a giant winner.

De 7 G’s #2

Gespot: Er is toch een voordeel aan mottig wisselvallig weer: regenbogen.  “Daar kunnen eenhoorns op lopen hé mama”.  Ohja, daar kunnen eenhoorns oplopen, for sure!

 

IMG_20170509_105542

een kwartier later: 17 regenbogen op instagram.

Gelezen: “Daar komen de vliegen” van David Pefko.  Hij was even blijven liggen maar pas toen ik erin begon dacht ik “mo gow, waarom ben ik niet direct begonnen?” smullen hoe hij een eenvoudig verhaal zo prikkelend brengt, doorlezen om te zien hoe het karakter dat hij schetst meer en meer de dieperik in valt. Soms vrees ik dat een tweede boek het eerste niet kan overtreffen, maar kijk: proven wrong.  De klomp die ik momenteel lees houdt mij ook bezig ook al was ik heel bang voor een teleurstelling na de vele goeie kritieken.

IMG_20170425_150331_393

Ik geraak er ook vlot door maar voor 700 pagina’s maak ook wel eens overdag tijd, anders zit ik hier binnen een jaar nog.

Gepuzzeld: als je mij ziet een kruiswoordraadsel maken dan ben ik op mijn gemak.  Tweewekelijks probeer ik de blits-puzzel op te lossen, niet alleen omdat je er een etentje mee kan winnen. Allééja, jawel, toch omdat je er een etentje mee kan winnen, want zonder prijs vind ik het niet spannend.

IMG_20170509_105123

Elke keer weer duw ik mijn vuistjes samen:”Deze keer ga ik winnen, ik voel het!”

Gevierd: De verjaardag van Linus.  Dat hij koorts had die dag was er wel een beetje aan te merken

IMG_9287 (2)IMG_9251 (2)

IMG_9259

 

Gesponsord: De Special Olympics.  Binnenkort gaat The Great Special Olympics Duckrace van start in Lommel.  Wie nog wil steunen: dat kan nog via de link!

IMG_20170418_103543

Ik voel het: ik ga winnen.  Ik voel het gewoon.

Gekocht: nieuwe schoentjes voor de karwaat.  Nee, eigenlijk zou dat moeten zijn “gekregen” want oma gaf ze hem voor zijn verjaardag.  Een rib uit mijn lijf anders, een gouden rib met sprinkles erop.

IMG_20170418_103448_930

Gekocht (2): De tweede versie van Het Blogboek.  Niet alleen omdat ik lokale zelfstandigen wil steunen, maar ook omdat ik een serieuze trap onder mijn blogkont nodig had.  En kijk.  Het is er alsnog van gekomen, binnenkort werk ik wat zaken bij zoals mijn “about” en ook de look kan wel een update gebruiken.  Wie nog tips heeft: laat maar komen Grietje!

To blog or to blog

Bloggen brengt op.  Op veel verschillende manieren.  Het is waarschijnlijk wel geweten dat ik met dit plekje helemaal geen geld verdien noch veel producten in de kijker zet.  Het gebeurde wel eens dat ik iets mocht weggeven, of iets ontving.  Soms word ik wel eens verwend door de lieve mensen die Boost Your Positivity sponsorden en ik heb al massa’s veel gewonnen door mijn kans te wagen op andere blogs.  Een volledige set feestdecoratie bij Annick, een pop en playmobil bij Erika, een nivea-pakket bij Josie om maar een paar dingen te noemen.  De laatste tijd heb ik weer regelmatig “prijs”.

  1. Het kaartje dat bij het pakketje van Hanne Vandersteen zat vond ik zo mooi en als kattenliefhebber kreeg het een plaatsje in mijn “decor”.  Bedankt Hanne!
  2. Het tasje (Hanne Vandersteen) won ik via de give-away die zij en Miss Pixie organiseerden.  Mijn lief bewaart er zijn tondeuse in (lees: voor één keer schooit hij iets af van mij en niet omgekeerd)
  3. Bij Annelore won ik tapijtreiniger, een beetje ironisch als je weet dat ik nu niet bepaald het grootste kuiswonder ben, maar kijk, merci Annelore!!!
  4. Op de blog van Homme Sauvage werd deze mannengeur gepromoot.  Toen ik mijn nieuwsgierigheid uitte kreeg ik er prompt ééntje opgestuurd.  En hell, meneer Sauvage kent er iets van, want dit is inderdaad een geweldige mannengeur!  Merci Ascari!

IMG_20170410_090934

5.  Ik wou deze morgen een selfie nemen met mijn gewonnen ketting maar daar stak de kabouter een stokje (of moet ik zeggen, hoofdje) voor.  Het kettinkje ontvangen bracht wat problemen met zich mee.  Stephanie stuurde me dit vorige week op, ik ontving alles netjes in de enveloppe, alleen bleek deze bij aankomst opengescheurd aan de zijkant en het effectieve kettinkje was “verdwenen”.  Toch raar dat juist dàt item niet meer te vinden was?  Ze was zo lief om me een nieuw op te sturen.  Ik bestelde maar meteen nog één van haar creaties.  Bij BPost werd nogal sceptisch gereageerd op mijn geklaag.  Ik verwacht er niet veel meer van eerlijk gezegd maar ik was eigenlijk echt ontgoocheld over de diefstal (die ik volgens Bpost geen diefstal mag noemen aangezien er geen bewijzen zijn, jah, hallo zeg).  Anyway: dubbel merci Miss Pixie!

Het belangrijkste wat ik reeds heel vaak heb gewonnen uit bloggen is fijne ontmoetingen en zelfs vriendschappen.  Meer en meer leer ik mensen kennen waar het echt goed mee klikt.  Is het de connectie van het schrijven, is het feit dat je het meest gaat lezen bij mensen die in een gelijkaardige leefwereld zitten de reden?  In maart had ik een afspraak met Delphine van de blog: Failing to be a superwoman.  Haar verloofde gaf ons een rondleiding in zijn brouwerij en samen met hen proefden we de heerlijke biertjes van ’t Verzet.

De mannen vonden gezamenlijke muziekinteresses en er was bier.  Een tweede date werd dus al vlug geprikt.  Voor Delphine was het de eerste blogdate, zelf heb ik maar weinig zenuwen meer als ik iemand voor het eerst blogsgewijs ontmoet.  Al zou ik toch schrikken moest ik Den Menck ineens door Brugge zien dwarrelen.  Hij staat dan ook al lang op mijn “want-to-meet”-lijstje 🙂  Staan er nog op: Sofie van Sofinesse, Samaja (echte naam = ongekend) van Samajatalk , Anne van Mama van Vijf.  Stuk voor stuk blogsters die ik graag lees en hun eigen manier van schrijven hebben.  Ze kijken allen op een andere manier naar het leven en toch voel ik overal enigszins herkenning bij het lezen. Ik heb nu tijdelijk een stop gezet op het vullen van mijn Feedly-lijst.  Het 40-Dagen-Bloggen-project van Kathleen (nog zo’n krachtige want-to-meet-blogster waar ik OOK al eens iets bij won, nl haar cursus “Meststoffen voor je blog”: een aanrader trouwens!) zorgt ervoor dat mijn “unread”-lijst vulkanisch is ontploft!  Ik kan gewoon niet bijbenen met de instroom aan posts.

Gisteren had ik nog een date met instagram-fenomeen Renilde van de blog Mooi Ding.  Samen met onze menage gingen we naar Gevleugelde Stad Ieper.  Het straattheaterfestival vindt elk jaar plaats in het begin van april.  Enkele sfeerbeelden:

IMG_20170410_090418

IMG_20170410_090524

Een aanrader voor wie volgend jaar een weekendje Westhoek plant.

Ik had bijna opgeroepen om nieuwe te-ontdekken-blogs aan te brengen maar hoe ga ik dat allemaal bolwerken?

Ohja: wie ook graag nieuwe mensen wil leren kennen: op 3 juni is er weer een nieuwe Instameet in Roeselare, meer info volgt via instagram!  (insiders hebben me al toegefluisterd dat je er cheesecake zal kunnen scoren!)

Kerstkaartfailure

Mijn kerstkaarten zijn voor het eerst in 6 jaar niet helemaal mijn ding geworden.  Normaal kies ik voor het simpelste model: gewone foto aan de voorkant, getypte wens aan de achterkant, standaard 10X15-model.  Dit jaar dacht ik:  Ik doe eens zot, ik kies eens een “motiefke”.   Ik had echter niet gezien dat de witte boord rond de foto niet volledig is.  Een semi-kader zeg maar.  (op het voorbeeld op de site zie je het wel maar ik vind het wel onduidelijk)

img_20161228_064354.jpg

Ik heb constant het gevoel dat er een stuk tekort is aan mijn kerstkaart.  Zeker omdat Ilja zijn hand er afgehakt lijkt.  Zelfs na 40 stuks schrijven blijf ik ze niet geslaagd vinden.

Aan de achterkant gaf ik volgende tekst in:

“…de kleine dingen, de grote dingen…”

“…geniet van alles rond je…”

img_20161228_064500.jpg

Ik moet mijn ogen dichtknijpen om de eerste tekst te kunnen lezen en als ik een wens schrijf dan omcirkel ik linksonder onze namen want als je niet goed oplet lijkt het wel van anoniempje.  Anyway, ik heb deze kaart dan misschien ook wel iets te vluchtig gemaakt, de week voor kerst waren we nog steeds niet geslaagd in ons opzet om een leuke foto te maken van de kinderen.  Er was altijd wel één met een snotneus, of een tong die er onverwacht uitstak, één begon te wenen of de ander draaide zich net om.  Hopeloos was het.  Dus het werd een foto uit het jaar 2016.  Misschien kan ik in 2017 gewoon iets vroeger beginnen, dat zou al veel gesukkel besparen.  En ik ben eigenlijk wel content dat ik ze nog voor het einde van het jaar bij de bestemming gaan geraken, met of zonder witte kader.

Zeg nu zelf, het is toch raar hé?

Zijn jullie content van jullie kerstkaarten?