Stagiairs of nieuwe collega’s hebben de leeftijd waarop ze mijn dochter of zoon zouden kunnen zijn.
De zaklampfunctie op mijn smartphone gebruik ik vooral om ongewenste haartjes op onbereikbare plekken te traceren en niet om mijn weg naar huis te zoeken na een zware nacht.
“Mijn planten verzorgen” inplannen op mijn vrije dag noem ik nu “the life”.
Als ik ’s avonds meer dan tien pagina’s van mijn boek kan lezen voor ik in slaap val kunnen we onszelf een speekselmedaille geven en dat een productieve leesavond noemen.
Ik moet de overweging maken ’s nachts: sta ik op voor een volle blaas met het risico om niet meer in slaap te geraken of probeer ik het vol te houden tot ’s morgens. It’s one or the other.
Mijn idee van een zalig weekend is er één waarin er niets gepland staat.
Een pincet dient nu niet meer enkel om mijn wenkbrauwen bij te werken. That’s all I’m saying about that topic.
Alle activiteit na 22u wordt in overweging genomen maar nooit met veel overtuiging uitgevoerd.
Ik kijk er naar uit om na het zwangerschapsverlof van mijn sportlerares terug mijn wekelijkse sportavond te plannen “want ik heb die structuur en de accountability nodig”. Ja ik rol mijn ogen naar mezelf als ik die opmerking luidop maak.
De gedachte aan een zak chips achteraan in de kast kan me de hele dag content stellen. Ze opentrekken terwijl ik onder mijn dekentje kruip met een serietje en een berg elektronica naast me is next level.
Thuis zitten en mijn eigen business minden voelt steeds meer als het beste gevoel ever.
Soms neem ik per ongeluk een screenshot met mijn smartphone. Ik pruts aan de zijkantjes en ineens knippert het scherm. Later vind ik in mijn galerij een plaatje terug van wat ik op dat moment op mijn gsm aan het doen was. Vandaag neem ik een screenshot van het leven zoals het op dit moment is.
Welk uur is het?
Het is zondag 23 april 18u46.
Wat zie ik rond me?
De brandende kachel voor me en de TV staat op maar er speelt niets, enkel het Google startscherm brengt wat kleur in het beeld. Er staat een weekendwasje te drogen op het wasrek en het huis is proper want ik heb een dweiltje gesmeten.
Waar vul ik vandaag mijn dag mee?
Linus was jarig en deze ochtend vierden we dit met een ontbijtje met zijn meter en haar gezin. De rest van de dag spendeerden we thuis. Hij speelde met zijn cadeautjes en nam een uitgebreid bad terwijl hij luisterverhaaltjes liet afspelen. Podcasting voor kinderen noem ik het soms. Daarna toonde hij me zijn “verkrompelde handen”.
Hoe voel ik me?
Daarnet was ik wat lusteloos omdat ik het gevoel had dat ik mijn schaarse vrije tijd wat aan het verkwisten was. De voorspelde regen bleef iets langer uit dan ik had gedacht waardoor ik eerder afgezegde plannen weer begon te heroverwegen maar dan wilden de kinderen niet meer mee. Tegelijkertijd had ik zelf ook zin om wat thuis te rommelen maar toen de zon ineens begon te schijnen voelde dat als een gemiste kans om te wandelen. Het was een beetje dubbel allemaal. Nu ben ik at ease met mijn beslissing om toch thuis te blijven vandaag.
Wie is de laatste persoon (buiten het kerngezin) die ik zag?
De meter van Linus. We go way back als vriendinnen en het is altijd zo ontspannend om samen te zitten.
Wat hoor ik momenteel?
Tikkend vliegen pellets de kachel in terwijl regendruppels traagjes naar beneden sijpelen tegen de porte-fenêtre. Het is het soort geluid dat ik soms opleg op Spotify om kalmte in mijn hoofd te creëren. Ik zou het beter opnemen want deze sfeer is ideaal om tot rust te komen.
Wat zou ik anders willen op de volgende screenshot?
Altijd een moeilijke vraag die ik mezelf stel. Ze doet me wel kritisch stilstaan bij mijn huidige stand van zaken. Bij de volgende screenshot wil ik nog meer ingezet hebben op het zinvol invullen van mijn schaarse vrije tijd. (Het dubbele gevoel van vandaag sijpelt toch nog wat na ook al beweerde ik daarnet dat ik er vrede mee had genomen).
Wat ga ik doen direct nadat deze blogpost is geüpload?
Ons jarig manneke aanmanen om zich klaar te maken voor bed. Zo’n dagen zijn heel intensief voor hem en morgen is er terug de start van een volle schoolweek.
Welk uur is het nu?
Het is 19u12, ik schreef 26 minuten aan deze blogpost.
Ik zag hem nog net de straat uitdraaien op zijn duizendste gemakje terwijl ik aan 70km per uur op de voorrangsweg richting de kinderopvang reed. In een reflex smeet ik alle remmen dicht, banden gierend over de straat, de ABS zorgde ervoor dat ik schokkend en scheef tot stilstand kwam terwijl het witte Twingootje rustig verder bolde recht voor me. De man was zich van geen kwaad bewust, keek nooit op of neer toen ik nijdig achter hem toeterde. Volgens mij had hij zelfs nooit gehoord dat ik bijna integraal op hem gebotst was.
Mijn auto produceert meerdere waarschuwingsgeluiden zelfs nog voor ik gas geef. Wacht ik te lang om mijn gordel om te doen: gepiep. Op het scherm een waarschuwing om eerst achter mij te kijken alvorens ik plankgas -uiteraard, want zo ben ik- mijn garage uitrij. Tuut-tuut-tuut-tuuut als ik in achteruit ga want de garage is eerder smal en sowieso denkt de wagen dat ik ergens ga haperen. Echt. Veel vertrouwen in mijn rijkunsten heeft ie niet als ik er zo bij stilsta.
Technologische snufjes zenden waarschuwingen uit om ons te behoeden voor allerhande ongeluk. Ik ben in het verleden wel al enkele keren gebotst met de wagen. De laatste keer was zelfs nog niet zo heel lang geleden, maar ondertussen weet ik heel goed dat ik in die specifieke straat moet opletten voor die mottige voorrang van rechts. You drive you learn.
En neen, het is nu niet dat ik zo uitgesproken graag brokken maak met mijn wagen maar in het dagelijkse leven ben ik nog altijd een grotere voorstander van eens tegen iets aan te botsen om aan den lijve te ondervinden dat het een minder goed idee was. Tot op heden heb ik zelf nog geen ingebouwd ABS.
De vraag is: hoe doe je dat, alles zelf ervaren terwijl het leven uit zichzelf alarmsignaaltjes uitzendt? Soms word je gewaarschuwd voor iets of iemand en dan moet je beslissen: ga ik hierin mee of laat ik mezelf toe om dit zelf te ondervinden? In hoeverre durf je dan je eigen gevoel te volgen en kun je het verdragen als iemand je oogrollend toefluistert: “Told you so!?”
Het mag dan misschien naïef of eigenzinnig klinken maar ik ben wel bereid om bepaalde alarmsignalen te negeren of op zijn minst te dempen om dan zelf te ervaren dat iemand gelijk – of ongelijk!- had. Dat ik dan wat gruis van mijn voorhoofd moet wrijven omdat ik tegen een muur ben gelopen, dan is dat zo.
Met Evy babbel ik over hoe ze één van de podcastpioniers was met “Start To Run” maar uiteraard ook over haar West-Vlaams en hoe ze als presentatrice nooit extra dictielessen moest volgen om haar West-Vlaamse tongval weg te werken.
Een losse babbel over haar laatste boek “Start To Feel Great” maar ook over hoe haar bekendheid een impact heeft op sociale media. Ze inspireert haar volgers door haar dagelijkse leven te tonen zoals het is en vooral zichzelf te zijn.
Meer over Evy kun je vinden op haar website: www.evygruyaert.be Haar verhalen kun je volgen op haar Instagramprofiel: @evy_gruyaert
Mailtjes mogen steeds gestuurd worden naar: upderuttel@gmail.com
Trekken, wrikken, sleuren aan teksten. Het lukt me niet om iets te schrijven wat als “afgewerkt” voelt. Meestal sleutel ik enkele momenten aan een blogpost, soms schrijf ik ze in één keer, maar nu ben ik al weken aan het rommelen en krabbelen in mijn concepten. Er is een stukje over een trillende lip vlak voor een dansles, ééntje over een ABS-systeem dat overuren moest maken en een langer concept over hoe onze eerste indruk van iemand soms gevormd wordt door sociale media.
Ik vind het best frustrerend om teksten niet te kunnen loslaten als ze blijven hangen in de concepten. Dat gebeurt meestal omdat ik het gevoel heb dat ze geen steek houden. Zinnen die van de hak op de tak springen, gedachtenspinsels die door elkaar razen maar geen coherent geheel vormen. Er zijn altijd wel woorden die nooit bestemd zijn om te posten maar degene die dat wel zijn wil ik graag afgewerkt online zwieren en niet op elkaar stapelen. Ik hou niet van die losse eindjes.
Of ik de concepten getiteld “Zonder titel” ooit omvorm tot een blogpost, dat valt nog te bezien.
Schrijven werkt meer dan ooit verlossend maar momenteel heb ik het gevoel dat mijn letterballon alleen maar steviger wordt opgeblazen om daarna mistroostig leeg te lopen.
Buiten zinnen
Trekken Wrikken In letters verslikken
Zwarte slokjes Woordbrokjes
Malen van gedachten met koffiebonen Doet zinnen uit het kopje stromen
Een lieve vriendin gaf me de opmerking dat het lang geleden is dat ik nog geschreven heb. Ik schrok eerst een beetje….zolang toch niet? Of misschien dan toch? Als je moet nadenken over hoe lang iets geleden is, dan is het te lang geleden….geldt trouwens voor veel dingen.
Ik weet dat ik me gewoon aan mijn laptop moet zetten maar er speelt veel in mijn achterhoofd en ik ben veel minder alleen dan vroeger. Daardoor voel ik dat ik minder ruimte heb om het dagdagelijkse te verwerken. Je kunt je niet voorstellen hoe moeilijk ik het vind om zoiets te schrijven. Na al die jaren weet ik dat ik alleen-tijd moet afblokken om de dagelijkse dingen te verwerken en toch blijft dat snobistisch èn egoïstisch aanvoelen. Er zijn periodes waarin ik heel gemakkelijk uren voor mezelf inplan maar de laatste maanden voelt het alsof ik dat altijd pas doe in de overschotuurtjes, met als resultaat: doelloos scrollen en het nieuwe seizoen van “Dertigers” bingen eens er zo’n uurtjes in mijn agenda vrij komen.
Enkele random thoughts dan maar…
Ik zag Elfie fietsen deze week toen ik naar mijn werk reed. Ze duwde nog altijd op dezelfde manier op haar pedalen als ze vroeger deed toen we elkaar wel eens tegenkwamen in het uitgaan. Haar wilde krullen wipten op en neer terwijl ze tegen de wind beukte. Toen ik haar voorbijreed en wou toeteren bleek het een scholier te zijn. Elfie in haar jonge jaren. Ik moest even knipperen, waarom dacht ik dat ik Elfie zag als 17-jarige terwijl ik als 40-er de stad binnenreed? Ik weet toch perfect dat zij niet met een rugzak en een tekenmap erachter geklemd zal rondrijden richting de middelbare school? Ze moet ondertussen ook de 40 voorbij zijn. Misschien is ze haar wilde krullenbos wel kwijt en had ze ook net discussie met één van haar kinderen over hun tempo bij het opstaan….Vreemd wat je mind je soms kan flikken.
Ik denk de laatste tijd veel meer na over hoe ik dingen inschat. Mijn intuïtie bedriegt me weinig al is dat de laatste maanden wel eens anders gebleken waardoor ik ineens soms twijfel aan mezelf. Ik weet dat ik goeie keuzes heb gemaakt de laatste twee jaar maar ik merk dat bij sommige keuzes er ook gevolgen zijn waar ik de impact op mezelf als persoon minder goed had ingeschat. Vooral op het gebied van sociale relaties zijn er wel wat dingen veranderd net omdat ik misschien een verkeerde inschatting heb gemaakt in mensen, tegelijkertijd heb ik sommige relaties ook nog weten te versterken en voelt dat juist dubbel zo goed. Het besef is er bij mij ook dat ik veel te veel nadenk over bepaalde aspecten, ik zou iets meer go-with-the-flow moeten willen zijn. Ik had het er nog over met een goeie vriendin laatst. Ze kan het altijd zo mooi samenvatten voor me: “Maar wij zijn gewoon mensen die daar veel meer bij stilstaan, voor ons zijn nèt die zaken belangrijk en als anderen dat anders zien dan zijn we daarvan onder de voet.”
Mijn kinderen zijn niet “van mij”. Het klinkt vreemd om dit als ouder te schrijven, maar ik bedoel daarmee dat ze mijn eigendom niet zijn en dat ik dus alleen maar naast hen kan lopen om hen te begeleiden door hun leven. Als ze keuzes maken die ik niet zou maken kan ik het met hen daarover hebben maar hun in een richting forceren die ze niet willen inslaan dat zal niet werken. Mijn oudste zoon moet een keuze maken welke richting hij in de middelbare school zal volgen en dat loopt niet volledig van een leien dakje. Zo schat hij zichzelf lager in dan de leerkracht maar weten we allemaal dat hij zich alleen echt inzet als iets hem interesseert. Ratio en gevoel staan soms in contrast als we over het middelbaar praten, hopelijk kunnen enkele schoolbezoeken en een oudercontact verhelderend werken…
Ik heb mezelf voorgenomen om meer nieuwe dingen te proberen. Zo ga ik binnenkort naar “Shut Up And Write” en heb ik me ingeschreven voor een workshop rond plantenverzorging. Alléé, het zijn niet echt helemaal nieuwe dingen maar wel acties die ik nog nooit ondernomen heb. Ik heb een tijdje gedacht dat ik wel eens iets met keramiek wou doen maar toen ik daar effectief de kans toe kreeg deed er mij niet direct iets “ja” zeggen. Op dat gebied blijf ik wel mijn intuïtie volgen. Ik voel dat ik meer een yes-woman wil zijn, zo staan er ook nog enkele muziekavonden op het programma. Ook online filmpjes over cadeautjes op een speciale manier verpakken houden sterk mijn aandacht vast dus ik vermoed dat zoiets misschien het volgende zal zijn. En ja, dan is er weer het “sociaal volproppen” en is de balans tussen onder- en overprikkeling soms wat zoek. Zo blijven we lekker bezig hé 😉
En jij? Ben jij een go-with-the-flower of een overthinker zoals ik?
Voor de 7e aflevering van Up De Ruttel reed ik naar Sint-Kruis Brugge. In haar thuishaven “De Evolutie” ontmoette ik Ingeborg Sergeant voor een yogasessie en een babbeltje achteraf.
“Mijn ouders zijn zigeuners en daardoor ben ik niet vastgeroest op één plek, maar hoewel ik op verschillende plekken in Vlaanderen en in Nederland gewoond heb is West-Vlaanderen het meest van al mijn thuisgevoel”. Een gesprek over sensitief leven en grootmoeder worden. Over hoe Ingeborg in uitersten leeft en heel graag “Ja” zegt tegen het leven.
Elke wending vraagt durf en moed. Sommige mensen zitten in een patroon van “altijd maar hetzelfde” waardoor ze last hebben van iemand die eens verandert. Ik blijf gezond en vitaal nèt omdat ik durf “iets anders te doen”.
“Zie je je broer graag Linus?” “Neen, hij slaat altijd in mijn ballen.”
Classic antwoord.
Ik schrijf niet meer veel over de jongens. Gedeeltelijk om hun privacy te bewaren, maar ook een stuk omdat het schrijven voornamelijk over andere thema’s gaat. Op de avonden dat Ilja naar de baskettraining en Linus naar de dansles is, is het hier relatief stil in huis. Woensdagen en vakanties zijn echter een ander verhaal. Dan wordt er geroepen, geklommen en catch gespeeld in de zetel. Stilte bestaat hier niet als ze beiden thuis zijn en hoewel de introvert in mij daar nood aan heeft is dat nooit aan de orde. Ofwel maken ze ruzie, bitchen en fretten ze op elkaar, ofwel spelen ze samen maar klettert en davert het hele huis.
Terwijl we kijken naar welke middelbare school Ilja volgend jaar zal gaan mogen we niet uit het oog verliezen dat de jongste rabbelkont ook groeit en bloeit.
En het ouderschap, nog altijd de eeuwige struggle? Ja nog altijd, al voel ik wel dat ik er de laatste twee jaar sterk in ben gegroeid. Ik merk dat we nu soms de vruchten plukken van de keuzes die we gemaakt hebben in hun opvoeding en de accenten die we gelegd hebben in onze eigen levensstijl. Vooral nu ze zelf ook kritisch beginnen kijken naar ons en ons een spiegel durven voor te houden. We zijn er ons ook heel bewust van dat ze veel gedrag overnemen en dat ze onze visie aftoetsen aan hun werkelijkheid. Met de puberteit op komst weet ik dat dit alleen maar zal toenemen.
De twee jongens zijn ook enorm verschillend van karakter waardoor ze een andere aanpak vragen. Linus is een extraverte leidersfiguur maar gemakkelijk overprikkeld en een people pleaser. Ilja is introvert en liever alleen, tegelijk is hij ook “je m’en fous” en heeft hij veel meer een eigen mening.
Om met clichés te zwaaien: “Je hebt geen twee gelijke” en gelukkig maar want beide kereltjes zijn prachtige jongens om in huis te hebben. Dat ik regelmatig een vuile onderbroek uit de zetel moet plukken en de badkamer een stort is als ze zich gedoucht hebben, dat neem ik erbij. We krijgen nog heel regelmatig onverwachte knuffels en “Love you’s” en die doen altijd deugd.
Soms neem ik per ongeluk een screenshot met mijn smartphone. Ik pruts aan de zijkantjes en ineens knippert het scherm. Later vind ik in mijn galerij een plaatje terug van wat ik op dat moment op mijn gsm aan het doen was.
Vandaag neem ik een screenshot van mijn leven as it is, op dit eigenste moment.
Welk uur is het?
16u41 maandagavond 27 februari. Ik besef nu pas dat het morgen alweer de laatste dag van de maand is.
Wat zie ik rond me?
Ik zit in de zetel met de laptop, links van me een lege tas en een vol wasrek, rechts het boek dat ik momenteel lees: “Het goede leven – Lessen van het langstlopende wetenschappelijke onderzoek naar geluk”. In dit boek bespreken ze de onderzoeksresultaten van een studie aan Harvard, namelijk het langstlopende onderzoek naar de vraag “Waarom sommige mensen langer leven dan anderen”. Spoiler alert: Het geheim zit in onze sociale relaties.
Waar vul ik vandaag mijn dag mee?
In de voormiddag heb ik gewerkt en over de middag ging ik lunchen met mijn husbando, gevolgd door een stadswandeling die net iets te koud was aangezien ik mijn muts niet mee had. Daarna nog een theetje in de zetel en beetje gelezen alvorens de jongens op te pikken op school. Tussenin uiteraard nog een wasje gedraaid want het is niet voor niets een neverendingstory.
Wie is de laatste persoon (buiten het kerngezin) die ik sprak?
De eigenaar van het restaurant waar we gingen eten. Hey Colin!
Wat hoor ik momenteel?
De dampkap want er staat soep te pruttelen en gekwebbel van de boys in de voorplaats.
Wat zou ik anders willen op de volgende screenshot?
Misschien zou ik beter iets meer systeem steken in het huishoudelijk werk. Nu ik geen flexibele uren meer werk blijft er veel meer liggen.
Wat ga ik doen direct nadat deze blogpost is geüpload?
Nog wat rommelen in het huis, eten en vanavond nog naar de groepsles van de kiné.
Enkele weken geleden werd ik uitgenodigd door Karen en Mathijs van De Schakel in Passendale. De Schakel is een praktijk waar men hulp kan aanbieden indien er een nood is aan psychologische ondersteuning in de ruime zin van het woord (therapie, diagnostiek, thuisbegeleiding,….). Karen is ook de host van de podcast “De Pod Op”. Daarin gaat ze in gesprek met mensen over de manier waarop ze in het leven staan en de kernvraag is altijd Waar wil jij eens “de pot op” tegen zeggen?
Ik wist dat de eerste vraag ging zijn “Wie is Lieselotte nu echt?”. Aan mijn bio hier op de blog heb ik indertijd lang geschaafd. Typen, deleten, herwerken, posten, bewerken…. Dus ik nam wel even de tijd om hier eens goed over na te denken alvorens ik bij Karen kwam. Uiteindelijk is jezelf beschrijven nog altijd één van de moeilijkste dingen die er is vind ik. Met mijn ASL* van 40-v-Westhoek geraak ik er niet meer. Schrijven is ook dankbaar net door het feit dat je een backspace hebt, je kunt niet geloven hoeveel ik op die toets ram. Ook al ben ik nu al twee jaar zelf podcasthost, het is een eigenaardig gevoel als je aan de andere kant van de microfoon zit.
Karen stelt me vragen over mijn persoonlijkheid, maar ook over mijn werk bij mensen met een verstandelijke beperking, mijn blogambities en vanwaar het idee kwam voor mijn eigen podcast.
De volledige aflevering kun je hier vinden:
De Schakel kwam bij mij terecht via de opname die ze maakten met Martine, ook zij had een fijn gesprek met Karen over haar bezigheden. Beluister haar opname hier:
*ASL: Age-Sex-Location. Er was ooit een tijdperk zonder sociale media. Op websites van verschillende TV-zenders kon je wel in chatboxen terecht om praatjes te maken met vreemden. (Je vond me meestal in de StuBru-chatroom, ik denk dat mijn nickname “Liese” daar is ontstaan nu ik er bij stil sta). De eerste vraag was dikwijls: “Wat is je ASL?” Zo kon je al een beeld scheppen van iemand ook al werd daar even hard gelogen als tegenwoordig op sociale media. Het was ook veelal gewoon een openingszin. Dagen zonder sociale media, kun je je die eigenlijk nog voorstellen?
Shout your heart out 