Ik heb de indruk dat mijn blog wat op de achtergrond geraakt is terwijl ik nog altijd heel frequent post. Maar met “op de achtergrond” bedoel ik eigenlijk dat een bepaald deel van mezelf er minder op vertegenwoordigd is. Het gaat wel over de podcast, er is nu ook het reeksje 40&fabulous, ik schreef over de quarantaines en de 7 ge’s. Maar de losse postjes met de simpele gedachten, die komen er de laatste tijd minder in voor.

Wie hier al een tijd meeleest weet dat ik veel tijd en moeite steek om het niet druk te hebben. Een rare redenering, ik weet het, energie steken in het niet druk hebben. Ik bouw regelmatig rust in omdat ik voel dat ik dat nodig heb. Toen ik half januari twee dagen alleen op stap was had ik het gevoel dat we aan de vooravond van een pittige periode stonden. Mijn intuïtie is blijkbaar weer de juiste raadgever geweest, want the coronashit hit the fan de week daarna. Ondertussen zijn de voorbije drie weken in een rush aan mij voorbij gegaan. Er waren 7 dagen isolatie en stilstand maar daarna werd het door dezelfde oorzaak driedubbel zo zwaar op het werk en omikreunen we onder de overuren.

Niettemin voel ik me wel goed, doodmoe maar goed. Het zou echter niet altijd zo mogen zijn dat mijn enige rustmomentje in de week een voormiddag bij de kapster is. Ik besef maar al te goed dat ik teveel gewerkt heb en dat dat gevolgen heeft voor mijn gezin, mijn sociaal leven en mijn slaappatroon. Het virus zindert ook nog na in mijn lichaam. Nogmaals: ik besef het! Maar soms gebeuren er dingen waardoor het even niet anders kan. Ik moet er nu vooral aandacht voor hebben dat ik gas terug neem en niet nogmaals een versnelling hoger ga schakelen om bij te benen. Sommige zaken blijven liggen en dat moet dan maar.

En waar zijn jullie zoal mee bezig?

Binnen enkele maanden word ik 40, er wordt wel eens gezegd dat dit kantelpunten zijn in het leven. Ik ben een kleine beetje curieus van aard en ging eens luisteren bij enkele 40-plussers hoe zij hier tegenover staan.

Vandaag komt Joost (47) aan beurt. Joost maakte de muziek die je kan horen in mijn podcast en hij was er ook te gast!

• Vind je het leven fijner als +40’er dan op je 20ste?  Waarom?

“Het leven is minder gejaagd, als 20’er sliep ik gemiddeld 5 uur per nacht en wou zoveel mogelijk werk en ontspanning doen in een dag. Nu geniet ik meer van rust en recuperatie.”

• Waar doe je niet meer aan mee sinds je ouder bent geworden?

“Zotte uitspattingen zoals gaan snowboarden, bungeejumpen, parachutespringen, daar zal ik nu zeker niet meer aan meedoen. Hadden ze dat 20 jaar geleden gevraagd, direct. Ook nachten doortrekken en er een week van recupereren, dat is gedaan.”

• Welke verwachtingen over het leven heb je laten varen in de laatste 20 jaar?

 “Geen, ik jaag nog steeds dromen na en wil mijn creativiteit nog altijd de vrije loop laten.”

• Als je één iets kon kiezen dat je anders had kunnen doen, wat zou dat dan zijn?

“Ik wil niks veranderen, alles had of heeft een doel in het leven. Wie leeft met wroeging, leeft ongelukkig.”

• Wil je nog iets van raad geven aan deze bijna 40’er?

“Neem meer tijd voor jezelf en de mensen die je gelukkig maken. Schakel negativiteit uit en mijd mensen die je neer halen. Doe af en toe iets waarbij je van jezelf verschiet dat je het kon of wou. Blijf inspireren en blijf creatief.”

Merci Joost!

Meer Joost horen? Check dan onderstaande aflevering van No Questions Asked:

Na de dood van Frankie vorige zomer waren we onderling heel resoluut tegen elkaar: “Geen katten meer”. Niet het feit dat ze onze vliegenramen kapot krabben en niet meer welkom zijn in de zithoek sinds we een nieuwe zetel hebben, maar vooral omdat het best confronterend is dat er reeds drie huiskatten de verpletterdood kregen voor onze deur. “Maar jullie wonen toch rustig?”….ja, in theorie. Maar in de praktijk wordt er goed doorgevlamd in onze straat en daar waren onze katten altijd iets te traag voor.

Marbel was onze eerste huiskat. Die hadden we een 7-tal jaar. Marbel verhuisde mee uit ons vorige huis naar hier en was de eerste bewoner. Ze woonde hier al tijdens de verbouwingen en wist dus al goed haar weg toen we na vijf maanden haar vervoegden.

Ze was ooit meegegaan op een wandeling met ons en haar weg kwijt geraakt. Zeven weken later kreeg ik ineens telefoon van een vriendin van me dat ze bij haar in de tuin zat. Best feeling ever toen ik haar terug in mijn armen had!

Je zou denken dat ik na haar dood geen zo’n speciale kat meer zou vinden, maar niets is minder waar. Ook onze volgende kat Schanulleke was een bont gekleurd beestje. Ook deze rakker had in de winter lange haren en in de zomer een korte coupe.

We probeerden het nog een keer dan met een kitten die we Chester noemden. (Hij kwam bij ons net toen de zanger van Linkin Park zelfmoord pleegde). Chester was na dag 1 ineen spoorloos en had volgens ons een way out gevonden waar we geen rekening mee gehouden hadden….

Daarna kwam Chewbacca. Schattig maar vol kattekwaad. (As they should dus)

Jammer maar helaas, slechts drie maanden later bleek Chewwie ook too sweet for the street.

Enter: Frankie!

Frankie ruïneerde de vliegenramen en hij was niet zo lief voor de druksten onder ons. Dus Linus moest er dikwijls aan geloven. De wervelwind die Linus nu eenmaal is, die werd door Frankie niet goed verdragen. Het was haat-liefde tussen hen. Vooral liefde vanuit Linus en haat vanuit Frankie want hij werd meer dan eens zonder reden gekrabd.

En toch willen de jongens nog altijd een nieuwe kat. En blame it on the covid maar ik mis soms ook een kat rond ons huis. Met zo’n schattig kopje. Mijn hart zegt “ja” maar mijn verstand zegt “neen”. Komt daarbij dat er geen katten in de zetel mogen en dat nogal moeilijk is als je ze graag knuffelt zoals ik. Al die keren dat ik mijn echtgenoot met de schop de straat moest opzenden, dat waren ook niet bepaald toptijden.

Dus ja voor kattenliefde, neen voor kattenmiserie.

Bestaat er niet zoiets als “share-a-cat”?

Normaal moest ik werken vandaag maar door mijn isolatie kan dat uiteraard niet. Mijn echtgenoot wist me gisteren te zeggen dat ik het moeilijk kan aanvaarden dat ik ziek ben, dat me dat niet gaat. Ik voel het virus door mij razen en ik weet dat werken momenteel fysiek niet zou lukken. Ik ging gisteren met de jongens hun kamers opruimen nadat ze daar gekampeerd hadden tijdens hun besmettingen maar na een uur goed doordoen moest ik gaan liggen. Hoge hartslag en ineens perte totale. Overdaan.

Dus ik moet het wel aanvaarden want ik voel het in mijn lijf dat ik ziek ben. Maar de gedachte dat er een virus huizeniert in mij, daar kan ik niet goed mee om. Een stekelig beestje dat hapt aan mijn energie. Op de momenten dat ik denk dat het beter gaat kan ik mezelf onvoldoende aanvoelen en intomen om te voorkomen dat ik me overdoe. Ik kan moeilijk om met het feit dat ik mijn eigen lichaam niet kan inschatten.

Als de hoofdpijn toeslaat en zoals nu, hoe ik op een stil moment hoor dat mijn hartslag door mijn oren bonkt doordat alles vastzit, dan kan ik niet ontkennen dat mijn lichaam even hard spreekt als mijn hoofd.

Ik steek zoveel tijd in het leren kennen en herkennen van mijn eigen patronen, van mijn gedachten en mijn waarden. Continu probeer ik uit te zoeken hoe ik in het leven sta en daar verder in wil gaan. Ik zit bij momenten zo hard in mijn hoofd dat ik soms vergeet dat ik ook een lichaam heb.

Contact tracing. Weeral. Want ik had ze vorige week al 25 minuten aan de telefoon gehad na de eerste positieve test hier. Ik gaf aan dat ik me niet zo goed voelde en dat ik hoopte dat het weer geen 25 minuten ging duren, ze zei dat ze het kort ging houden.

Vooral de laatste vragen waren bijzonder lachwekkend: “Bent u de laatste twee dagen naar feestjes geweest?” Of ook: “Wanneer had u voor het laatst contact met uw echtgenoot?”…..euh vanmorgen? “Is er toevallig geen buur binnengekomen om een kopje suiker te lenen?”…nee toevallig geen gigantische taartenbak deze week neen.

25 minuten later was het gedaan.

“Ah, het is niet gelukt om het korter te houden mevrouw, sorry”. ’t Is niks jongske.

Als er iets was wat ik wou vermijden dan is het wel een tweede coronabesmetting. Toen de jongens vorige week thuiszaten, ééntje in isolatie en ééntje niet is het blijkbaar niet gelukt om buiten schot te blijven. Na vier dagen testte ook Ilja positief en terwijl Linus alweer naar school mocht begon ik gisteren symptomen te krijgen die wezen op Covid. Snotterige niesbuien en een hoofd dat open en toe slaat. Een pcr-test bracht het verdict positief en dus moet ik ook een hele week in mijn kot blijven. Momenteel voel ik me niet te best maar het is draaglijk.

Of ik klaar ben voor de tweede ronde? Ben je daar ooit klaar voor eigenlijk? De besmetting in februari vorig jaar was alleszins geen pretje en de voorbije periode was sowieso al pittig, ik had het liever niet gehad. Dus neen. (De tips die ik in februari blijkbaar opschreef zou ik beter weer volgen al moet ik deze keer niet voor de kinderen zorgen overdag).

In de tweede speciale aflevering van No Questions Asked ga ik deze keer praten met Sofie.  Ze belandde in een burn-out na de eerste lockdown.    “Mijn burn-out is geen cadeau geweest, ik wil het niet meer meemaken en ik wens het niemand toe.  Ik heb veel geleerd over mezelf maar ik had dat liever op een andere manier geleerd, zonder die fysieke crash”.   In deze aflevering vertelt ze haar verhaal en ook hoe ze haar vriendschappen tijdens deze periode heeft ervaren.

“Mijn vrienden zagen mijn burn-out aankomen, maar ik bleef altijd doorgaan voor de anderen.”

De aflevering beluisteren kan via Spotify of als je op onderstaande link klikt:

Op de blog van Sofie kun je haar verhaal ook lezen:

Fiekefatjerietjes

Vanmorgen trok ik het deurtje dicht van het tiny house waar ik twee dagen alleen verbleef. Er stond me een dauwtrip te wachten.

Het is pas als je alleen bent met je gedachten dat je voelt hoe vol je hoofd echt is.  Maar het is ook pas als je de kans krijgt om langdurig alleen te zijn dat je beseft hoe leeg het kan aanvoelen.  Ik heb het altijd moeilijk gehad met het feit dat mijn inspiratie niet met een vingerknip komt. 

Ik schrijf, ik maak opnames, ik trek foto’s en ik fabriceer al eens een rijmpje.  Toch vind ik mezelf niet creatief. Zeker het laatste jaar moet ik echt veel meer moeite doen om iets op papier te krijgen of om een gedachte te kunnen vormen tot iets bestaands.   Daar had ik het begin december ook over in het postje “Content contentement”.  Ik doe graag aan introspectie maar ik kan niet altijd benoemen wat ik daar zoek, laat staan vind.  En dat is confronterend. 

Ik ben geen hypersensitief persoon waardoor wàt bij mij binnenkomt, soms door een dikke filter moet breken tot ik er iets kan mee aanvangen.  Het is moeilijk te omschrijven maar ik probeer het toch.  Er is bij mij altijd een gezonde jaloezie geweest op creatieve mensen.  Tekenaars, film- en muziekmakers, auteurs of fotografen.  Veelal denk ik: “Hoe komen ze erop?”.  Misschien is er bij hen ook enorm veel trial and error aan te pas gekomen want je ziet meestal alleen maar het eindresultaat.

Wat ik deel is ook nooit perfect maar dat hoeft voor mij niet.  Foto’s bewerk ik niet behalve misschien een beetje bijknippen hier of daar, ik ga er wel prat op om altijd eigen foto’s te gebruiken. De podcast wordt bijvoorbeeld opgenomen met een hele simpele microfoon en gemonteerd met een programma dat ik gratis heb gedownload.  Ik maak geen professionele podcasts waar op verschillende locaties wordt opgenomen of waar interviews met experts worden in verwerkt. Dat wil ik ook niet.  Eigenlijk is de podcast wat ik ervan wou maken: één gesprek tussen twee mensen.  Het kan natuurlijk veel professioneler, maar dat kan het altijd, ik bezit de kennis noch de tijd om mij erin te verdiepen. Als ik eerder gepubliceerde rijmpjes herlees voel ik altijd wel waar ik het nog anders had kunnen aanpakken en na het publiceren van deze blogpost zal ik er gegarandeerd nog een fout in vinden.

Twee dagen integraal alleen zijn deed me goed maar ik besef ook wel dat ik die connectie met anderen nodig heb. Inspiratie vind ik in het dagdagelijkse en daar hoort “de andere” bij.

Waar ben jij gezond jaloers op?

De wind snijdt de rand van mijn oorschelpen als met een vers gewet scheermes.  Het lukt nog juist zonder muts want de zon breekt door de wolken en zorgt voor een warme gloed onder mijn wimpers.  Hoe lang is het geleden dat ik nog wolkenfiguren herkende? 

Een happy hippo snuift de wolkenlucht op en ik zie ook eventjes een welgezind dinohoofdje ontpoppen. 

Ik neem mijn smartphone erbij, met handschoenen aan lukt het klikken minder goed maar ineens voel ik het: dit is veel te lang geleden.  Nutteloze wolkenfoto’s nemen van de silver lining die de zon brengt op wandelmiddagen.  Dit is wat ik doe.  Ik neem foto’s van wat mij opvalt, ik mijmer, ik vendel.  Ik nam veel te weinig echte rust de laatste maanden, dat gevoel duwt tussen mijn wenkbrauwen in de fronslijn die mijn gezicht tekent.  

Misschien komen er nog zware weken aan maar vandaag en morgen ligt de focus op mezelf.  Ik wil twee dagen niet nodig zijn.  Twee dagen onbeperkt mijmeren.  Twee dagen ongestoord schrijven waar ik zin in heb, eindeloos wandelen en compleet mijn goesting doen. 

Daarna ben ik weer van iedereen.  Maar nu even enkel van mij.