Er is nog geen dag voorbij gegaan zonder dat ik heb geschreven tijdens deze Ardennenweek. De eenvoud van een vakantiewoning nodigt uit om meer te gaan zitten. Ik schrijf het liefst over het niets. Ik start bij “Titel toevoegen” en ik eindig met een tekst waar in mijn hoofd nog geen letter van bestond.

Ik ben graag thuis en ik merk dat ik in een vakantiehuisje ook gelijkaardige rituelen heb als thuis, hele kleintjes weliswaar. Opstaan voor dag, dauw en huisgenoot, rammen op mijn toetsenbord met enkele tassen koffie, foto’s nemen van de domste dingen eerst. Ik blijf mijn ding doen.

Thuis is er altijd iets te doen en als we morgen terug naar de Far West rijden zal mijn lijstjeshoofd weer in gang schieten. Bellen naar de orthodontist, boodschappen doen, wasjes draaien…oh well. Het zal echter anders zijn als we thuiskomen, de buurvrouw belde ons op deze week met de boodschap dat onze kater Frankie op straat lag voor haar deur. Ze weende zo hard dat ik haar moest troosten aan de telefoon. De kat was dan ook overal thuis en kreeg van verschillende buren eten in ruil voor knuffels. We deden van korte pijn en gaven meteen de boodschap door aan de kinderen. Waarom wachten? Zelf doet het ons wel iets maar het is helemaal niet meer hetzelfde als toen onze eerste kat omver was gereden. We wonen misschien wel “op den buiten”, er wordt wel serieus gevlamd in onze straat en onze katten zijn gewoon altijd too sweet for the street geweest. Hell, ik heb Frankie nog zien liggen op straat voor onze oprit terwijl hij zijn pootjes aan het likken was. Dat was een kamikaze-kater, living on the edge. Moge hij in vrede rusten.

De komende week staat in het teken van energiegevers: schrijven en podcasts opnemen. Voor de rest: vooral veel low energy: tamzakken, legaardrie, wentelen en zoveel mogelijk doen waar ik goesting in heb.

Hoe verloopt jullie vakantie?

Onvoorwaardelijk gunnen we elkaar het licht

in ogen waar ik nog dagelijks voor zwicht.

Er is geen “nu is het mijn beurt“, er wordt geen meetlat gelegd

nooit, sinds we elf jaar terug “ja” hebben gezegd.

Immer vermoeid, immer content,

altijd jouw woman

en jij mijne vent

Gewandeld

Op een vrije voormiddag trok ik naar Diksmuide om de Blankaartwandelroute te doen. Deze trot van 10km stond al een tijdje op mijn want-to-walk-lijstje en terecht, want ik vond het een echte aanrader. Niet alleen is het kasteeldomein indrukwekkend, het natuurgebied De Blankaart waarin het zich bevindt is enorm uitgestrekt en je vindt er allerlei vogelsoorten.

Gelezen

In Shuggie Bain ben ik echt -niet gezeverd- màànden bezig geweest. De klomp van over de 400 pagina’s was het wel waard maar nu ben ik wel blij dat ik afscheid kan nemen van de personages. Mijn fictie-leesmomentjes in bed worden steeds korter en korter (mijn ogen vallen soms toe als mijn hoofd mijn kussen raakt) maar non-fictie blijft het goed doen. Zo las ik ook “Rust voor je brein” van Luc Swinnen. Ik schreef er een klein stukje over op Minimaliese.

Geluisterd

“Ik was de voeten van elk onverwacht moment”. Tourist Le MC heeft me in zijn zak met zijn prachtige teksten. Bal aan de voet en Sporen zijn mijn favoriete nummers. “Scheur een stukje van mijn ziel, zet het op papier en laat wat sporen na”. Geweldig herkenbaar toch?

Ik wissel tourist af met Portland. Nog een Belgische band die onder mijn vel kroop met Killer’s Mind en Lucky Clover. Hopelijk kunnen we in 2022 ergens eens een concert meepikken al moet ik me daar vreemd genoeg nog mentaal op voorbereiden.

Gevierd

Mijn oudste zoon werd 10 jaar vorige week. Dat klinkt soms zo surrealistisch. We trokken naar zee voor verjaardagsijsjes en een welgekomen zeebriesje.

Geïrriteerd

Ik voel het, tijd voor verlof. Misschien moet ik daar niet veel meer over vertellen maar het waren zware weken met de examens van de husbando in combinatie met zijn blokperiode. Hij kan er niets aan doen, hij moet erdoor maar er kwam wel veel in mijn bakje terecht zo. Ik zit wat op mijn tandvlees dus ik kijk uit naar een eerder zorgeloze zomer met een tripje naar de Ardennen en enkele fijne ontmoetingen in het vooruitzicht.

Gestimuleerd

Ook Ilja heeft proefjes en dat mag je letterlijk nemen. We worden allemaal een beetje op de proef gesteld, zeker als het over ons geduld gaat. Laat ons zeggen dat het niet altijd evident is voor hem. Ik probeer een gulden middenweg te zoeken tussen “stimuleren” “motiveren” en “niet overdrijven met druk leggen”. Gelukkig zijn we met twee om dat te doen:

Geminimaliseerd

Ik vind het soms jammer om tijdschriften in de papierbak te gooien. Ik lees er enkele weken in, nu en dan een artikel. Maar uit is uit.

Ondertussen weet ik wel wie ik ermee kan plezieren en krijgen ze een tweede leven. Ik blijf ook mijn boeken doorgeven. Vandaag gaat Shuggie Bain het huis uit naar Kim van Kruimels, in ruil krijg ik #onsmoeder toegestuurd. Wie het daarna wil lezen geeft maar een gilletje!

Wat hebben jullie uitgestoken?

Ga je een podcast maken? Ja.

Waarom eigenlijk? Ja, waarom niet?

Weetje, ik schrijf hier al bijna tien jaar. Tien jaar hier en bijna één jaar op mijn andere blog. Ik heb zo’n ruim interesseveld dat ik soms niet weet waar eerst over schrijven. Ik kan u een uur aan stuk vervelen vertellen over allerlei thema’s die me interesseren: positieve psychologie, burn-out, minimalisme, ouderschap met vallen en opstaan, walk & talks, etc etc.

Voor de podcast koos ik het thema vriendschap, relaties en verbondenheid. Dat hangt met zoveel zaken samen maar vooral met positieve psychologie. Het is namelijk bewezen dat we mentaal veel sterker kunnen staan als we goeie relaties onderhouden met mensen. Een mens heeft er deugd van om te connecteren, om verbinding te maken met anderen. En nèt dat is zo moeilijk vind ik. Jezelf kunnen zijn in een vriendschap in die mate dat de andere persoon je aanvaardt met al je sterktes en zwaktes.

Met de podcast wil ik geen bekende podcasthost worden. Met mijn blog wil ik geen bekende blogger worden. Ik wil gewoon iets vastzetten. Op papier. Op band. Voor mezelf. En voor jullie als jullie daar graag in willen delen. Dat is zeker de bedoeling. Het wordt toegankelijk voor iedereen, letterlijk en figuurlijk, maar ik hoef geen honderden luisteraars te hebben. Zolang ik volledig mijn ding kan blijven doen, in dit geval: samen met anderen, dan ben ik content. 🙂

Terwijl we babbelen bied ik aan om haar keuken te helpen opruimen. Ze heeft zich net in een maaltijdsoep gestort, de dampkap draait nog, mijn slaatje is al lang verteerd. Ik steek vuile borden in haar vaatwasser, ze toont me hoe ze dat het liefste heeft. Ik begrijp het, ik hou er ook niet van als mijn vaatwasser anders is gevuld. We ledigen haar boodschappentassen terwijl we kletsen. Alles gebeurt naturel. Ik noem haar soms grappend mijn sister-from-another-mister.

We praten over onze vriendschap en hoe we die ervaren. Over mijn podcast die over dat thema gaat en hoe ik die ga maken. Ze wordt één van mijn gasten, zoveel is zeker.

Vandaag zagen we elkaar tijdens een vriendinnenpicknick. Met vijf opvoedsters vormen we al 13 jaar een klein collectiefje nadat we afstudeerden in het volwassenenonderwijs. Geen onderwerp wordt geweerd en dat mag je heel letterlijk nemen. Deze vriendschap is goud waard. We zijn onszelf met onze pieken en dalen, met onze bingoflappen en de irritante zweetpukkels.

Het thema van mijn podcast is vriendschap, relaties, verbondenheid en alles wat daarmee samen gaat. Als ik de trailer lanceer ga ik ineens ook de eerste gast introduceren. Ik hoop dat deze zomer nog te kunnen doen.

Vandaag stond in het teken van twee baby’s onderweg en een bende vriendinnen die nooit uitgebabbeld geraken.

Het avondmaal is met moeite afgeruimd, de rest van de keuken staat integraal op stelten.

Nu is het echt niet het moment om een plant te gaan verpotten maar alles in mij roept om het toch te doen. Brokken aarde vliegen over de keukentablet tot op de vloer, ik probeer mijn zwarte handen enkel voor het verpotten te gebruiken, ik faal compleet.

Een semi-gevulde vaatwasser, een kind dat zijn avondtoilet aan het doen is en mijn smartphone die me berichten toestuurt “ding, ding, ding”. De plant werkt wonderbaarlijk goed mee, ik voel ze herademen in de verse aarde. Ze lijkt opgelucht met de upgrade naar extra beenruimte. Het oorspronkelijke potje staat leeg te wezen. Heel even voel ik bloempotverdriet. Instagram leidt me al vlug af.  Veel barbecue-foto’s in de stories. Ik snap geen jota van het nieuwe systeem waarin ze aftellen hoe lang je nog naar iemands’ story kan kijken.  Beetje FOMO in de hand werken? Het interesseert me niet Insta, haal die functie maar vlug weer eraf want ze werkt zelfs averechts.  

Huissleutels naast mijn laptop, voetbalschoenen op de chauffauge, een godsdienst testje dat ik maakte voor de oudste deze middag en die zeurende pijn in een spier aan mijn onderbeen.  Niets lijkt op zijn plaats.  

Vier paar nieuwe sandaaltjes staan te wachten op hun eigenaars. Elk jaar koop ik twee paar per kind in Decathlon, ze doen er een hele zomer mee. Ik bracht ook dinges mee om in de tuin een parcours mee te maken.  Alléé, cones zo.  Hoe noem je dat?  Je weet wel, zoals in het verkeer zo.  De medewerker van Decathlon schudde meewarig zijn hoofd toen hij deze middag vragend “Kegels?” antwoordde op mijn rij verwarrende handgebaren. Ja cones hé.  Alléé, dat heet toch ook zo? “Nog nooit van koons gehoord, maar we hebben wel kegels hoor!”  Hij durfde het aan om me een beetje uit te lachen, ik kon het wel appreciëren. Terug thuis haal ik op de verpakking alsnog mijn gelijk.  Jammer genoeg niet terwijl hij erbij stond.

Ondertussen draait de vaatwasser zijn toertje en is de tablet nog niet naar mijn goesting opgeruimd. Bij het vertelmomentje in bed vraagt Linus of ik hem graag zie. “Tuurlijk zie ik je graag”. En zie je Ilja ook graag? “Tuurlijk”. En papa ook? “Ja tuurlijk!” En Lieselotte ook?  “Ja, ik zie mezelf ook graag ja”.  Maar niet te hard hé, anders val je met je gezicht in de riviever zoals die cissus daar.  Ik verlaat glimlachend en hoofdschuddend zijn kamer.

“Love you!”

Love you too mama!

Het is 6u14. Ik ben alleen. De ochtendzon spettert binnen.

Ik heb het gevoel dat ik na een sluimerende periode een spark heb gevonden. Alsof ik ontwaak uit een hele lange winterslaap. Ik heb me al die maanden wel goed gevoeld maar er zat altijd een bepaalde waas over me. Een dofheid zoals je op je glazen ziet als die teveel in een vaatwasser zijn gewassen. Je kunt wel drinken uit zo’n glas, maar als het blinkt is dat toch ergens iets aangenamer. Hoewel ik me niet laat leiden door de seizoenen merk ik toch dat de zon die dofheid helpt ophelderen.

Na een buitendag gisteren voelt mijn huid, mijn lippen en mijn volledige binnenkant kurkdroog aan. Ik klok drie glazen water na elkaar binnen en smeer me in met aftersun. De geur van zomer dringt mijn voorhoofd binnen en ik voel mijn vel om meer schreeuwen.

Het is muisstil eens de koffie is doorgelopen. Door de openstaande ramen hoor ik een fluitconcert in de tuin. Ook al is het hier heel open tussen de velden, ze vinden een plekje om hun liedje te schuifelen. Samen met loeiende koeien, nerveuze geitjes en een opgefokte haan voeren ze een ware ochtendshow op. De stilte en de opera die door de duiven, mezen en kraaien wordt opgevoerd, het is zeldzaam op weekenddagen. Ik probeer alle geluiden afzonderlijk te horen terwijl de koffie mijn lichaam binnen trippelt.

Op mijn leesstapeltje liggen 4 boeken die me interesseren. Ik heb het gevoel dat ik geen één van de vier zal aan de kant schuiven. Na tien pagina’s weet ik meestal wel of het iets wordt tussen ons.

Mijn aandacht wordt gekaapt door mijn plantenhoek. Tijdens de voorbije week had ik bladluizen gespot bij één van mijn lievelingsplantenbaby’s. Ik bestuif hem met luizenspray terwijl hij de ochtendnevel opslorpt. Ik begrijp die kleine kruipertjes, zo’n aantrekkelijke plant, die zou ik ook uitkiezen. Ondertussen inspecteer ik de andere schatjes of ze besmet zijn. Tot mijn groot jolijt blijkt één van mijn Monstera weer twee nieuwe bladeren te krijgen. Ik had hem stiekem opgegeven al zal ik dat nooit uitspreken terwijl ie het hoort.

Ik twijfel of ik de outro van de podcastaflevering nu zou inspreken. De eerste versie was niet geslaagd. Maar misschien wek ik wel een kind met mijn enthousiast geratel in de microfoon. Morgen ben ik hier alleen, als er geen werkzaamheden zijn in de buurt kan ik het beter dan doen.

Lezen, spreken of luisteren, wat doe ik eerst op deze zonnige ochtend? Mijn laptop lonkt en terwijl mijn vingers over mijn stoffige toetsenbord dansen vormt het ochtendlicht schaduwen als trippelende spinnen op mijn bureau.

Het is 7u16. Ik hoor een deur open gaan boven, blote voeten stappen op de trap. De koffie wordt vanaf nu gedeeld.

Fijne zondag iedereen!

Geëmotioneerd

Ja, door Tijs Vanneste in De Kemping. Het programma gaat over een 9-tal jonge mensen met een rugzak die moeilijk aan een job geraken. Ze willen die mensen aan het werk zetten door een camping op te bouwen en zelfstandig te laten runnen. Het is een geweldig project om te bestuderen als je -net als ik- interesse hebt in sociale psychologie, maar het is vooral Tijs die onder mijn vel is gekropen met de manier waarop hij de dingen daar aanpakt. Met mildheid maar ook met de nodige harde hand. Er zijn een aantal deelnemers die me raken (Jelle maar ook de dakloze Jordy) en ik kijk er naar uit om het vervolg te bekijken dit weekend.

Gemediteerd

Echt. Ik heb gemediteerd met Tiny. Op een druilerige zondagochtend trok ik naar domein Bergelen waar we met een groepje de eerste initiatie van Martine kregen. Het heeft me goed gedaan, ik wist niet dat het echt iets voor mij ging zijn maar wat blijkt: toch wel! Martine geeft de meditatie zoals ze is: no nonsense en down to earth. Ik heb me geen seconde ongemakkelijk gevoeld, zelfs niet als er voorbijgangers waren. Zeker een aanrader als je het eens wil beleven, bij interesse: volg haar pagina! Merci voor de invite trouwens Martine!

Gewandeld

De 100KM van Ieper is een evenement dat jaarlijks doorgaat in het hemelvaartweekend. Dan kun je 4 dagen op rij wandelen en als je een volhouder bent heb je 100KM op je teller. Dit jaar hebben ze 10 lussen van ongeveer 10 km gemaakt en is de periode gespreid van hemelvaart tot eind mei. Met Kelly en Louise deed ik één lus en ik ging de dag erna met Linus nog een lus stappen. Mooie organisatie!

Gestudeerd

In mijn opleiding burn-out coach ben ik in de laatste fase, ik moet er enkele opdrachten voor uitvoeren. Ik heb wel nog tijd tot volgend jaar maar ik hoop om dit toch tegen de zomer te kunnen afwerken. In de eerste opdracht moest ik een samenvatting maken van een filmpje over de psychologische theorie achter een methodiek die gebruikt wordt om afweermechanismen te gaan herkennen. Wreed interessant zeg ik u!

Geïnspireerd

Ik nam deze week de eerste aflevering op van de podcast. U-huh! Het gaat ineens hard. Met de hulp van mijn husbando is het in een stroomversnelling geraakt. Na de opname was ik een beetje opgepompt. Ik voelde daarna een enorme rush aan inspiratie door me stromen. Alsof ik iets had gedaan waar ik al een tijdje op zat te wachten. Het is eigenlijk nooit mijn ambitie geweest om podcasts te doen, ik luisterde vooral graag naar anderen, maar nu ik het zelf gedaan heb voel ik dat ik meer wil. En zoals de man in de Zero-chocolade-reclame zegt: “Ik ga er nog één maken!”. De lancering is nog niet voor direct. Aangezien ik alles zelf doe: van de opname tot de mix vraagt het wel wat tijd om dat allemaal proper te krijgen. Ik wil ook een buffer waarin ik enkele opnames klaar heb om de continuïteit te garanderen. Maar ik heb deze week heel wat stappen gezet in die richting en dat voelde echt goed!

Gelezen

Drie boeken voor mijn opleiding maar veel te weinig blogs naar mijn goesting. Ik wil dringend aan een inhaalmanoeuvre beginnen want ik ben nieuwsgierig hoe het met jullie gaat! Door wat overuren moest ik wat aan vrije tijd inboeten maar ik heb ondertussen wel een nieuwe blog ontdekt: die van Robin. Robin schrijft zoals ik het graag lees: authentiek en kwetsbaar. Allen daarheen zou ik zeggen!

Geschreven

Een gedichtje. Alléé, ik schrijf regelmatig wel een gedichtje en dit schreef ik eigenlijk al een heel eind geleden maar het is pas nu dat ik er iets mee doe. Er is namelijk dit weekend een koffiefestivalletje in mijn gemeente. Verschillende barista’s komen er hun kunsten tonen en er wordt vanalles verkocht met koffie in. Volledig my cup of…coffee! Vanuit de dienst toerisme werd me gevraagd of ik een selfie wou opsturen met mijn favoriete koffietas om het festival wat aan te kleden en ik besloot er meteen een gedicht bij te smijten.

“Een mens moet eigenlijk veel opladen in zijn leven hé”. In een gesprek met een vriendin vorige week begon ik op te sommen: “Smartphone, draadloze koptelefoons, laptop en niet te vergeten: onszelf!” Het is van belang dat we vermijden om volledig opgeladen te moeten worden. We moeten erop letten dat we onze persoonlijke batterij niet laten zakken tot de resterende 10% batterijvoeding zoals mij dat zo vaak gebeurt met mijn laptop. “Deze laptop is in batterij besparende modus”. (Miljaar, waar is die prieze?)

Ik maak er een gewoonte van om mezelf tijdig op te laden voordat mijn batterij volledig plat is. En ik weet dat het een veelgebruikt voorbeeld is in zelfhulpboeken en wolkenquotes op het internet maar sommige clichés zijn gewoon echt waar: “Je laadt je batterij van je smartphone tijdig op, doe dit ook met je eigen batterij”. Er ligt een soort schroom over “tijd nemen voor jezelf”. Ik hoor wel eens mensen zeggen “ik heb helemaal geen tijd om op een random dinsdagvoormiddag een wandeling te gaan maken” “ik heb daar de ruimte niet voor, sommige mensen moeten werken hé”. Ik snap dat wel. Dat is niet evident en niet iedereen werkt in een flexibel uurrooster als ik. Ik heb het geluk dat ik dat wel kan en ik benut dat geluk ook. Ik vind dus ook niet dat ik mij hiervoor moet verantwoorden. Want ik werk hard en ik werk veel, maar ik neem ook de tijd die ik nodig heb om tot rust te komen. Dat betekent ook dat ik dingen opgeef. Dat ik bewust “neen” zeg tegen sommige gezellige voorstellen, maar ik heb er dan ook totaal geen last van als ik iets mis. De befaamde FOMO* dat is mij vreemd. Ik hou er van om eens volledig op mezelf te zijn zoals deze ochtend in het bos. Dat is mijn opladen. En ik voel aan mezelf, als ik dat niet genoeg doe, als ik die momenten naar de achtergrond schuif om allerhande redenen (“geen zin”, “andere dingen te doen”, “geen tijd”) dat net dàt de momenten zijn dat ik het meer dan ooit nodig heb. Dat zijn de dagen dat mijn kop overstroomt. Op die momenten verslijt mijn batterij en ziet ze af van die keuze om in mijn hoofd te blijven zitten. Dus het is een onderhoud van mezelf. De momenten dat ik die solitaire wandelingen aan de kant schuif is één van mijn rode vlaggen. En eigenlijk is een wandeling altijd een oplossing. Ik word er rustiger door, ik maak schoon schip in die razende kop van me, ik ben in beweging en ik krijg frisse lucht.

En er is altijd wel iets te zien.

*FOMO: Fear Of Missing Out (maar dat wist je al hé). De slak lijkt het zich niet aan te trekken…

Remember de Monsterwedstrijd in februari? Ik ga er eens mee aan de slag en pik er nu en dan een vraag uit die ik ga beantwoorden. Deze week ga ik voor de vraag van Kim.

“Is er voor jullie iets ten goede veranderd tov pre-corona tijden?”

Jawel Kim. Corona heeft op veel gebieden iets teweeg gebracht.

Ouderschap

Ik heb me nooit meer moeder gevoeld dan het voorbije jaar. Lockdown één was daar de grote aansteker van. Zonder waarschuwing werden we ineens bijna letterlijk opgesloten in ons kot met ons 4. Wij verlieten het schip om elk op zijn beurt te gaan werken, maar de kinderen bleven vooral ter plekke, de vele wandelingen buiten beschouwing gelaten. Mijn twee zoons die elkaar vroeger dagelijks in de haren vlogen waren ineens op elkaar aangewezen. Er gebeurde iets wat ik nooit had durven voorspellen: ze begonnen overeen te komen. Sinds die 13e maart 2020 is er iets wezenlijk veranderd tussen hen. Ze vormen een team. Een broederschap waar ik al niet meer op hoopte na enkele moeilijke zomers waarin ik telkens als scheidsrechter iets grijzer haar kreeg. Dat aanschouw ik als het mooiste gevolg van dat smerige virus.

Vriendschap

Mijn vriendschappen zijn gefloreerd het voorbije jaar. De vele Walk & Talks vormen daar de basis voor. Om de één of andere bizarre reden blijf ik nieuwe vrienden maken. Als introvert was het vroeger best moeilijk om connectie te maken met iemand. Sociale media helpt me om mensen te leren kennen. Ik beperk me tot de blog en Instagram want nog meer socials zouden teveel van mijn tijd vragen. Maar ik vind zoveel inspirerende mensen online, ik moet me inhouden om gelijkgestemden niet te gaan spammen. Ik spreek ook veel gemakkelijker af met iemand die ik maar half ken. Ondertussen heb ik wel wat mensenkennis (en zelfkennis) opgedaan de laatste jaren om in te schatten of ik het goed met iemand zal vinden of niet. De laatste contacten met nieuwe mensen zijn altijd buiten verlopen maar ik kijk er ook naar uit om jassen, mutsen en sjaals eens over de haag te smijten!

Zelfontwikkeling

Ik vermoed dat ik immer student zal zijn, ook al ben ik vorig jaar gestopt met mijn bachelor, ik probeer mezelf constant te voeden met informatie. Dit jaar staat burn-out in de spotlights bij mij. Ik volg er een opleiding rond en de non-fictie die ik lees staat in dat thema. Het meest waardevolle zijn de gesprekken die ik reeds voerde met mensen die zich momenteel in een burn-out bevinden of die een burn-out getackeld hebben. Horen hoe dat is, hoe een burn-out wordt ervaren en wat (niet-) helpend is in zo’n situatie, daar kan ik uren naar luisteren.

Plannen smeden

Ideeën moeten bij mij echt rijpen. In de blogpost Monsterlijke vragen #1 had ik het reeds over mijn idee om iets met spreken te doen maar mijn stemvrees hield me tegen. Ik doe veel langer over een plan dan anderen. Ik neem graag mijn tijd om alles goed door te denken en dat is OK. Het “nadeel” bij mij is dat ik alleen moet zijn om goed te kunnen denken. In tijden van lockdown, scholen die sluiten, onze coronabesmetting, quarantaines en bakken overuren was het niet evident om mijn gedachten te laten stromen en dat was regelmatig een bron van frustratie. Maar praten of WhatsAppen over de plannen voor een eventuele podcast zetten wel wat in gang. Ik ben wel gevoelig voor het concept van een accountability partner maar ik spreek pas over mijn plannen als ik een beetje zekerder word van mijn zaak. Aanmoedigingen van anderen helpen me daarbij ook, tegelijk blijf ik een loner die zich niet gemakkelijk van de wijs laat brengen. Ik heb dan ook besloten om die dwaze stemvrees compleet te negeren en ik ben het podcastidee aan het uitwerken. Wordt dus vervolgd.

Kim, bedankt voor je vraag!