…ongeziene maatregelen voor een extreem ongewone situatie nopen ons tot een complete verandering van de kijk op ons leven.

In elk tijdschrift dat ik de laatste weken las stonden er artikels met titels in de genre van: “doe eens niets” “de kunst van het niksen” of “niks doen, hoe doe je dat?” Er werden vorig jaar dan ook enkele boeken over gepubliceerd die de basis vormden voor deze artikels. Kunnen we eigenlijk wel niksen?

Ik heb altijd geweigerd om een “taxi-moeder” te worden. Niet alleen omdat ik dat met mijn flexibele uurrooster niet kan waarmaken maar ook omdat ik sowieso vind dat kinderen niet teveel hobby’s moeten hebben. Dat is atypisch en dat besef ik. Ik hoor mijn kinderen soms juichen als ik zeg “dat we vandaag geen plannen hebben” of “we zullen het wel zien” antwoord op de vraag wat we gaan doen die dag. Als ik hoor hoe sommige ouders hun kinderen het hele weekend/woensdagnamiddag moeten rondvoeren naar allerhande hobby’s, daar krijg ik het koud zweet van. Chapeau voor de mensen die het doen, maar hoe krijg je dat rond als je nog eens fulltime (of 4/5e in mijn geval) werkt? Ik belast mijn ouders nu al zoveel met de zorg voor mijn kinderen als ik laatavonddiensten of vroegens moet werken. Er is altijd voor alles een oplossing maar daarvoor wil ik de problemen niet zelf in stand houden. Ilja wordt 9, zit één uur per week in de karate, gaat op woensdag (ook tijdens de middagen dat hij naar de opvang gaat) de komende vier maanden naar De Techniekacademie en op zondagmiddag naar de Chiro. Dit vind ik echt meer dan genoeg! Hij zit elke avond om 19u30 in bed en slaapt de klok rond. Linus is nog geen 5 en heeft dus nog geen hobby’s, hij gaat elke avond tussen 18u en 18u30 gaan slapen met dank aan mijn ouders die hen ophalen op school als wij ’s avonds moeten werken. Ja, dat is vroeg, op vrijdagavond kan ik met hem niets aanvangen omdat de kleuterklas hem compleet uitput.

Ik wil niet teveel druk zetten op mijn kinderen en ik besef dat veel mensen het niet met mij eens zijn in dit geval, dat je je kinderen van zoveel mogelijk moet laten proeven. Ik begrijp die redenering compleet, maar ik ken mijn kinderen ook. Ik weet dat ze nood hebben aan rust en regelmaat.

De komende weken worden vreemd. De vaste structuur van de school zal wegvallen. Ook voor ons zijn er drastische wijzigingen (ik ga nog niet beginnen over de impact die de corona-maatregel op mijn werk in de sociale sector heeft), de kinderen blijven voornamelijk thuis bij één van ons mits wat organisatie. De dagen waarop ze normaal school krijgen zal ik toch trachten enkele uren educatie in te bouwen voor hen, een structuur aanhouden zodat ze zich niet compleet verliezen in de vrije tijd. Educatie zie ik wel als een ruim begrip: een wandeling met wat extra informatie over de natuur, een stadswandeling met zoektocht, educatieve programma’s op VRT bekijken in plaats van YouTube. Het is ook het moment voor Ilja om aan TypeTopia te beginnen. Wie nog tips heeft, smijt ze gerust in de comments!

We kunnen dit, ik heb er vertrouwen in.

Het is een moddermonster ophalen aan de Chiro en verwachten dat hij stript tot op zijn onderbroek op het marktplein alvorens de nieuwe wagen te betreden .

Het is zinnen uitspreken die je je nooit had kunnen voorstellen ooit uit te spreken: “Haal die courgette uit de zetel” “Stop met regen aflikken van de deurklinken”.

Het is aanhoren hoeveel onderdelen één zoon aan het fabriceren is op toilet “Vier kleintjes en één grote mama!”.

Het is zoeken hoe je het best de druppels van een druipend jasje kan opvangen onder een stoel en hierbij fenomenaal falen.

Het is de eindeloze instroom aan kruimels, brokken en allerhande ondefinieerbare items onder de keukentafel.

Het is 30 jaar oud speelgoed nieuw leven inblazen.

Het is jezelf verwonderen over het feit dat ze een gigantische zetel hebben maar toch dicht bij elkaar kruipen.

Het is jaloers zijn op de paraplu van je kleuter en niet alleen omdat deze verkleurt als hij nat wordt.

Het is zoveel, zo intens. Zo alomtegenwoordig. Het is zo vermoeiend maar het is de beste vermoeidheid van mijn leven.

Struinend door het winkelcentrum besef ik meer en meer dat er iets veranderd is. Ik wandel mijn favoriete winkels binnen en het zegt me weinig tot niets. Zelfs in Hema koop ik niets behalve een doosje van hun overheerlijke paaseitjes. Er smelt ééntje in mijn mond terwijl ik verder slenter. De sublieme mix van pindakaas en chocolade leidt mijn aandacht af van de vitrines. In de boekhandel zie ik enkele boeken die mijn interesse wekken, ik check via de website of ze ze in de bibliotheek uitlenen en vertrek zonder iets want de bib van Ieper blijkt een goudmijn! Mijn broer en schoonzus gaan het niet graag lezen -boeken zorgen voor hun inkomen- maar het is gemakkelijker om niets te kopen dan om te twijfelen tussen twee items. Ik denk aan het eBook dat ik gisteren via Kobo downloadde (zowat het enige dat ik niet in de bib kan vinden): “Everything that remains” en nestel me op een bankje in het shoppingcenter om verder te lezen geflankeerd door het doosje verrukkelijke paaseitjes. Het voelt zo bizar, hoe ik ineens zo gebeten ben door deze filosofie. Mijn gerief blijft belangrijk voor mij en ik koop wel nog wat ik echt nodig heb – zo ging ik naar huis met een nieuwe chillbroek. In februari hebben we voor het eerst een volledige maand erop gelet om niets te kopen zonder er eerst over na te denken, dat klinkt onnozel maar het is onvoorstelbaar hoeveel meer we gespaard hebben. Niet ingaan op de 2+1 acties in winkels, niet meegaan op de “misschien ga ik dit wel nog kunnen gebruiken”- neiging die me soms overvalt. Het valt me op dat de marketeers van Bol.com ineens mailtjes beginnen te sturen dat ze mij missen. Mijn huis -en daarmee ook mijn geest – voelt veel lichter zonder al die extra items. Declutteren werkt in op verschillende aspecten van mijn leven en ik vraag me af waar het mij nog allemaal zal brengen…

Curieus, hoe de algemene benaming “werkwoord” het woord “werk” bevat. Ik heb de voorbije week wel gewerkt, maar niet zoveel. Toch zijn er heel wat werkwoorden aan te pas gekomen:

Stressen

We pikten donderdag de nieuwe wagen op in de garage. Na een technische uitleg met twee kwebbelende kinderen op de achterbank kon ik vandaag pas achterhalen dat er cruisecontrol op de auto zit. Eén tip als je ooit een nieuwe wagen moet halen in de auto: laat uw kinderen thuis zodat je deftig kan meeluisteren. Deze sleutel gaven we af, het ging veel gemakkelijker dan ik oorspronkelijk had gedacht.

Bij het uitmesten van mijn oude auto vond ik onder de zetel trouwens een blik Icetea. Vol doch over datum. Ik maakte daarna de plechtige belofte aan mijn echtgenoot “dat ik het met de nieuwe wagen niet zover ging laten komen!”. Als het op de blog staat is het voor echt! Waar ik dan over gestresseerd was: de eerste keer op pad gaan met de nieuwe car. The universe was mij niet goedgezind. Na 5 km vloog er al een steen tegen de voorruit, gelukkig zonder schade maar met voldoende fuckinggemeend gevloek.

Luieren

Door het rotweer de voorbije week zijn de activiteiten binnenshuis een beetje uitgeput. Ze klagen echter niet als ze eens extra schermtijd krijgen.

Uitlezen

Daardoor kon ik ook eindelijk enkele boeken uitlezen. Ik lees altijd non-fictie boeken beneden en fictie boven in bed. Er liepen enkele boeken op zijn einde onder andere: “Weet je, ik heb het ook niet gemakkelijk” van Wilfried Van Craen waaruit ik onderstaand tekstje rond focussen op het goede opsloeg:

Bewonderen.

De overgang naar de avond wordt nooit mooier aangekondigd dan op deze manier.

Bezoeken

Samen met Ilja en een vriendje bezochten we in Oostende De Waanzinnige Boomhut-expo. Ik dacht ergens gelezen te hebben dat de expo zich vooral richt op bezoekers vanaf 6 jaar en achteraf bekeken ben ik blij dat ik hier rekening mee gehouden heb. Het is aangeraden om dit te doen met kinderen die reeds vlot kunnen lezen en kennis over de boeken is toch wel een must vind ik.

Organiseren

Voor Gezinsbond organiseerde ik een sessie babymassage in mijn living. Tijdens de vierde editie van deze activiteit rook mijn zithoek volle bak naar Zwitsal en kon ik mijn inkomhal volstouwen met maxi cosi’s. Het gekraai van de baby’s, de pamperkontjes, cuteness overload maar tegelijk ben ik toch blij dat ik niet meer in die fase zit.

Knijpen

Tijdens onze datenight probeerden we een een nieuw restaurantje in Ieper en checkten we in Wilrijk King Hiss en Patroness. De drummer van de laatste band is verloofd met Talitha, die ik dezelfde avond bijna in één van haar boobies kneep. En dat nadàt ik door een geïnteresseerde dame reeds was gevraagd in de damestoiletten of ik lid was van de LBGTQ-gemeenschap. De rest van het verhaal moet je er maar zelf bij verzinnen. What happens in Wilrijk, stays in Wilrijk.

Het was in eerste instantie niet de bedoeling, maar ik ben dagelijks actief bezig met mijn jaarquote “Less is more”. Ook al volg ik niet exact The Minsgame, toch heb ik elke dag geminimaliseerd en kruiste ik daarbij al 20 vakjes van het papier af. Want een dag niet geminimaliseerd betekent dat de ketting is verbroken. Laat dat nu net een loophole zijn als je een gewoonte wil aanleren. Al gooi ik maar iets kleins weg, al ruim ik maar één klein schuifje uit: ik zet een kruis. Als ik alle items samentel die het huis nu al verlaten hebben dan zit ik aan veel meer dan de 231 waar ik normaal gezien zou zijn als ik het spel helemaal correct zou spelen.

Opvallend is dat het concept “Less is more” zich doorzet in verschillende aspecten van mijn/ons leven. Mijn keukentablet is beste voorbeeld. Waar vroeger zowat elk item zonder huisje daar te vinden was is deze nu veelal leeg. En het feit dat ik er aandacht aan besteed zorgt ervoor dat ik toch dagelijks een extra effort doe om die tablet leeg te houden. Mijn lief is me stiekem dankbaar, hij uitte al meerdere keren zijn ongenoegen over onze slordige keuken. De kinderen worden nóg meer opgejut om hun gerief op de juiste plaats terug te leggen al was ik vroeger ook al een “geen speelgoed in de keuken”-freak. Opstaan in een opgeruimd huis blijkt echt goud waard. De nieuwe sofa is groter dan wat er voordien stond maar toch ervaar ik in de living een opener, ruimer gevoel nu ik er heel wat heb buitengesleept.

Het is ook een trigger om daadkrachtiger te zijn. Zo werden op korte tijd al enkele zeurende taakjes aangepakt, van die prutsdingen die maar blijven in mijn achterhoofd knagen. Op de kamer van Linus deed ik een klein schilderwerkje gewoon omdat ik wist waar ik al het schildermateriaal kon vinden aangezien we heel onze garage gedeclutterd hebben. In drie uur was ik klaar met een taakje dat al jaren aansleept. Wasmanden worden na het vullen zoveel als mogelijk direct leeggemaakt in de kasten. Het is echt maar een minuscuul taakje en toch zijn een stapel manden met propere was zo’n energievreters want “dat moet nog gedaan worden”.

Het eigenaardige aan dit verhaal: het is niets nieuws onder de zon. Ik wed dat iedereen die meeleest ofwel iets heeft van “wist ik al langer!” of “thoh, ’t is eigenlijk waar wat je zegt”, en ik besefte het ook wel, maar toch kon ik mezelf er nooit toe overhalen om het door te voeren. Hoe meer ik er ook over nadenk, hoe meer ik zin heb om er mee door te gaan. Het is zoals Heidi schreef in één van de comments: het werkt verslavend!

Op Valentijn stond ik aan te schuiven aan de kassa van Den Aldi toen ik aan de andere kassa wat weg-en-weersel zag. Een oudere man had een boeket roosjes gekocht maar er zaten blijkbaar enkele roosjes in die niet meer helemaal vers waren. De kassadame had dit opgemerkt en raadde hem aan om een vers pakje uit het rek te halen. De kerel van het jonge koppel dat achter de bejaarde man stond aan te schuiven stelde voor om hem te helpen. Samen gingen ze uitzoeken welke rozen het mooiste waren. Ik weet niet waar ik het meest om moest glimlachen: het feit dat die man rozen kocht op Valentijn, het aanbod van de kerel om hem te helpen of de grijns op de gezichten van de kassamedewerksters. Made my day!

Ik deed wat geflyer als reclame voor de tweedehandsbeurs die we organiseren met Gezinsbond. Bij het aanschuiven (nogmaals) in een winkel stond een meneer een praatje te slaan met de winkeldame terwijl hij zijn boodschappen afrekende. Toen het mijn beurt was hoorde hij me vragen “of ze een affiche wilden ophangen van de beurs” waarop hij me aansprak en zei “Maar meisje toch, je mocht voor hoor als je dat had gezegd!”. Ik haalde mijn schouders op: “Bwah, ik heb tijd hoor!” waarop hij letterlijk giechelend repliceerde: “Ik ook hoor! Ik ben op mijn pensioen! Thihihi!”. Hij kroop in zijn auto en zwaaide nog eens naar me toen hij vertrok.

Bij de lancering van de nieuwe Green Day plaat werd de nieuwe vinyl bij ons thuis geleverd (werd besteld in het pre-decluttertijdperk!). Er zat een sleutelhanger bij met het logo van de nieuwe plaat op. Op een ochtend kwam Linus heel beteuterd naast me staan: “Mama, ik hou niet van die sleutelhanger, ik ben daar bang van!”. Hij zet The Nightmare Before Christmas op repeat en dan is hij bang van een unicorn die regenbogen spuwt!

Roxette die keihard door de boxen knalt als je de wagen start!

De uitspraken van mijn kleuter als hij met zijn verwonderende blik de wereld verkent. Zo kon hij zien dat Frankie aan de voordeur was komen zitten “want er stonden pootstappen op de trap”. Op zijn knutselwerkje van school zaten er dan weer “glimpers”. Geef toe: “glimpers” dat klinkt toch veel glamoureuzer dan “blinkers”.

Dit liedje op repeat:

Witte wijn en een kazeke met wat mosterd daarbij en je hebt een instant terrasjesgevoel toch?

We namen deel aan een quiz waar ik kreupel lag bij een vraag over onderstaand 90’s filmpje:

Blijf vooral kijken tot het moment waarop de dames zich voorstellen. Anja had alvast haar beste rijmskills boven gehaald! Het antwoord op de vraag was “Jo De Poortere”.

Er is meer ruimte. In alle mogelijke manieren van het woord. Het voelt alsof mijn hersenpan ineens meer vrije plekjes heeft waar zuurstof gemakkelijker kan door stromen.

De reacties op mijn vorige blogpost waren….onverwacht. Ik had niet gedacht dat er zoveel mensen met mij gingen meeleven, hartverwarmend eigenlijk. Bedankt.

Vorige week begonnen we met het uitmesten van de garage. Wij bezitten zeven flessen antivriesspray van vier verschillende merken. Van op drie locaties in het huis heb ik alle umbraco’s verzameld. Ik zit al aan veertien. Het bundeltje sleuteltjes kwam goed van pas toen ik gisteren ons babybedje afbrak om mee te nemen naar het containerpark. Ik zou daarover sentimenteel kunnen uitweiden, over de keren dat ik over die boord heb gehangen om een tuutje in een mondje te steken (Ilja) of om te kijken waarom dat kleine beertje zo’n lawaai maakt in zijn slaap (Linus) maar ik laat het maar.

Bij het zoeken in mijn Google Drive naar deze foto ben ik in de foto’s van het jaar 2015 blijven hangen. (Misschien toch wat sentimenteel dan?) Het jaar waarin Linus is geboren en tegelijk ook het jaar dat compleet blurry is in mijn herinneringen. Ik weet van het jaar 2015 simpelweg niets meer ook al was het achteraf gezien een cruciaal jaar in de levenskeuzes die we toen maakten. Toch eigenaardig hoe slaaptekort en nieuw leven in huis voor zoveel troebelheid kunnen zorgen.

Misschien was 2015 ook het jaar waarin ik begon met het aanleggen van een voorraad wondpleisters?

Eén ding is zeker. Als ik hier ooit een feestje heb met 48 personen en ze verwonden zich allemaal tegelijk dan ga ik nog voldoende kleefpleisters overhouden om de komende drie jaar te overbruggen. Ik zou zeggen: mij zien ze niet meer in de apotheek binnenkort, maar deze maand alleen liet ik er alweer bijna 30 euro achter aan medicatie en hoestsiropen. Ruimte in mijn hoofd maar ook fluimen in mijn longen (Excuse my French). Ik blafte mezelf een weg door het werkende weekend, terend op Dafalgan en een hoestsiroop die groen was van kleur en jammergenoeg ook zo smaakte. Om uiteindelijk op maandag bij de dokter te eindigen en antibiotica te krijgen. Gelukkig bracht extra slaap ook verlichting al dacht mijn echtgenoot daar anders over toen hij uit armoe in de zetel ging slapen nadat ik hem voor de zoveelste keer wakker hoestte.

En hoe ist met jullie? Oei? Ook wat fluimkes?

Het moet ongeveer begonnen zijn in de laatste week van december, begin januari, toen we aan zee waren. Het moment waarop ik besefte dat ik eigenlijk nog niet naar huis wou. Ik wou niet terug naar het eerder jachtige leven dat we geleid hebben in het najaar. Niet terug naar: elkaar afwisselen in het werken/zorgen voor de kinderen, rushen om het huishouden rond te krijgen en constant met vanalles tegelijk bezig zijn. Ook al sluimerde het besef wel al een tijdje, de halve week aan zee heeft me pijnlijk duidelijk gemaakt dat ik teveel deed. Doordat ik mezelf hiervan opzettelijk lamlegde viel het me dan ook extra zwaar om na de vakantie terug op gang te geraken met mijn studie. Ik begon stilaan te beseffen hoe hard ik mijn rust miste. Hoe fel ik mijn blanco dagen nodig heb om mezelf op te laden. Mijn dagen moest ik weer indelen van schoolpoort naar studieboek naar winkel en vlug verder naar het werk. De weerstand die ik voelde opkomen om er terug in te vliegen vrat bakken energie. Al enige maanden was ik aan het twijfelen of ik het nog ging verder zetten maar de voorbije week heb ik beslist om er een punt achter te zetten. Maar alléé, je had toch altijd goeie punten? Ja, meestal wel maar alles wat ik daarnaast deed gebeurde maar half. De opleiding die ik volg(de) was er één om een diploma te hebben waarmee ik mensen beter kan helpen, maar ik vind niet dat dat ten koste mag zijn van mezelf en/of mijn gezin. Ik heb besloten om mezelf nu wat tijd te geven, ook al voelt het als een verlichting, toch moet ik nog eventjes rouwen om mijn keuze. Ik zal een deel van dat verhaal wel missen en blijf enorm geïntrigeerd door alles wat te maken heeft met denkpatronen doorbreken, focus leggen, gewoonteverandering, interacties tussen mensen. Ik zal altijd een persoon zijn die wil blijven leren, dus ik vermoed dat ik in de toekomst wel een andere, specifiekere opleiding ga volgen. Maar voorlopig laat ik het even op zijn beloop en zet ik mijn voelsprieten uit naar de wereld rond me want blijkbaar draait die ook nog?

Mijn beslissing om dit jaar te minimaliseren bracht me in korte tijd al in verschillende nieuwe situaties. Het valt me echt op: outer order inner calm, het is geen leugen. Doordat ik me een weg ploeg door mijn gerief voel ik mezelf iedere keer lichter en lichter worden. Er komt ruimte vrij om na te denken, om beslissingen te nemen. Vorige week bracht ik een tot de nok gevulde koffer naar De Kringloopwinkel. Woensdag brachten we een overvolle auto naar het containerpark, de kinderen blijken het ook geweldig te vinden om ons daarbij te helpen ook al geeft het wel extra stress om te vermijden dat de kleuter overboord gaat in de papiercontainer.

Met dit Jack The Pumpkin King kussen heb ik mijn jongste zoon dan weer dolgelukkig gemaakt. Ik kreeg het ooit cadeau van mijn broer, een wasmachinebeurt later bracht het mijn kleuter zoveel plezier, hij sleept het al de hele week met zich mee.

Een propvolle doos kerstkaartjes (“Gelukkig nieuwjaar 2003”), verjaardagskaartjes (“Proficiat met je 25ste verjaardag!”), huwelijksuitnodigingen van mensen die al jaren gescheiden zijn, geboortekaartjes van kinderen die we nooit bezochten, uitnodigingen voor communiefeesten van meisjes die al aan de unief zitten. Ik ben zo’n hoarder! Niet normaal! Pieter bracht honderden cd’s naar de kringloopwinkel. Zelf hield ik er twee over om te bewaren: mijn allereerste CD (gekregen voor mijn plechtige communie) en de eerste CD die ik zelf kocht met mijn zakgeld: Happy Nation van Ace Of Base. Hoewel die muziek werd gemaakt in 1992 vind ik het na al die jaren simpelweg steengoed en kan ik elk nummer woord voor woord kattevals meezingen, alleen gebeurt het nu via Spotify en niet meer door de boxen van mijn stereoketen.

Waar we dan volledige tegen de minimaliseermanie zijn ingegaan is bij de beslissing om onze wagen te vervangen. We kochten deze maand een nieuwe auto, het is de bedoeling om met deze wagen minstens een even lange periode te overbruggen als we deden met de vorige. Ik moet toegeven dat ik hier heel lang over getwijfeld heb. Misschien konden we nog één jaar rijden met onze oude wagen, maar de zware dieselmotor en de daarbij horende hoge belastingen, de slijtage en het feit dat we er nu nog een redelijke overnamepremie voor kregen gaven toch de doorslag. Ik ben geen nostalgisch persoon maar het zal me toch wat zwaar vallen om afscheid te nemen denk ik, onze twee kinderen kwamen thuis uit het moederhuis met deze wagen en dat vind ik toch speciaal. (Ik zie onszelf nog binnenkomen, de tranen lekten uit mijn ogen). Dat het anders een rommelbak is dat noem ik maar even terzijde. (Ik heb aan mijn echtgenoot moeten beloven dat ik het met de nieuwe wagen niet zover zal laten komen…). Waar we dan wel actief over nadenken is om eventueel onze tweede wagen te verkopen, al zal dat nog een aartsmoeilijke denkoefening worden met (binnenkort) twee flexibele uurroosters.

Digitaal blijf ik -net als in het echt- een beetje een kluizenaar. Sowieso ben ik een loner en ik kan perfect wentelen in mijn alleen-zijn. Een miniem digitaal dieet brengt ruimte in mijn hoofd ook al besef ik dat een blogpost schrijven en er reclame voor maken op mijn Instagrampagina in contrast staat met digitaal diëten.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik het begin op te merken bij mezelf: er is een bepaalde rust over me aan het stromen. Ik ben dichter bij de 40 dan bij de 35, mijn kinderen zijn in volle bloei, mijn huis is enigszins bewoonbaar en ik word langzaamaan een ancien in mijn job. De constante rush van “we willen kinderen”, “we moeten verbouwen” of “de zoektocht naar een betere job”, dat is er niet meer en het doet me deugd. Ik kan begrijpen dat sommige mensen in deze fase van hun leven ineens een soort crisis ondergaan in de genre van: “Is dit het nu?” Maar bij mij is het meer iets van “Hell Yeah dit is het! Laat maar komen!” Het voelt alsof ik aan het vervellen ben. Loslaten wat minder belangrijk is en me focussen op wat echt telt. Momenteel neem ik dit heel letterlijk want ik ben mijn eerste stapjes aan het zetten in de wereld van het minimalisme. Om mijn hoofd zuiver te houden wil ik afstand doen van alles wat rommel, junk, brol en nutteloos is. Ook waardevolle items die ik niet gebruik gaan het huis uit, al dan niet naar gelukkige nieuwe eigenaars. Het zijn weliswaar babystapjes maar ze zijn er wel. Mijn nieuwe vrienden zijn Joshua Fields Millburn en Ryan Nicodemus, ook wel gekend als “The Minimalists” en ook van Joshua Becker met zijn perfecte grijze bliss en zijn smetteloze keukentablet krijg ik momenteel niet genoeg. Uiteraard zijn zij het extreme uiterste. Ik hou niet van extreem. In geen enkele vorm. Maar toch pik ik heel wat tips op en voel ik bij mezelf toch een bepaalde verandering in mijn mindset.

Enkele superkleine veranderingen sinds ik me ben beginnen verdiepen in het minimalisme:

• Ik vraag me constant af “waarom heb ik dit nodig?” Waarom heb ik 40 potjes kruiden in mijn kast staan als ik er met moeite 12 van gebruik? Waarom heb ik nieuwe koffie nodig als er nog drie pakken bonen staan die ik gewoon nog moet malen? Waarom heb ik een plastic kegelspel in het hoekje van mijn zolder? En waarom zit er in godsnaam geen bal bij?

• Ik zeg (nog) meer “Neen”. Een uitnodiging voor een modeshow? Ik heb niets nodig in de komende periode. Ik plakte ook zo’n sticker op mijn brievenbus om geen reclame meer te ontvangen. Maandelijks gaat hier een gigantische berg papier naar buiten, de helft van die doos is gevuld met reclamefolders die ik rechtstreeks van de brievenbus in de papierbak gooi.

• Ik koop geen voorraden meer. Soms krijg je veel korting als je een grotere voorraad van iets koopt. (Momenteel loopt er in Aldi een actie 2+1 op Lenor wasproduct. “Knaldi”-deals noemen ze. Kuddos voor de copywriter van Aldi!) De chocopot was gisteren uit. Er was geen in voorraad. Confituur werkt ook.

• Ik vermijd online shoppen en zeker Bol.com. Het geld dat ik daar reeds achterliet, het is schaamtelijk. Vorig jaar schreef ik me in voor “Select” waardoor ik nooit verzendingskosten meer moest betalen. De sluis stond helemaal open voor nog meer brolaankopen. Gewoon klikken en betalen en de dag erna stond het aan de voordeur.

• Ik dacht altijd dat ik immuun was voor Het Diderot-effect. Welk effect? In feite een fancy naam voor de situatie waarin we geneigd zijn om extra zaken aan te kopen omdat ze passen bij een eerdere aankoop. We bestelden in de kerstvakantie een nieuwe sofa. Ik heb er drie jaar over gedaan om toe te geven dat onze huidige zetels versleten zijn. In de meubelwinkel waren we ook al aan het konkelfoezen: “dat we ook wel eens een nieuw Tv-meubel zouden mogen kopen” want dat gelijkt echt aan niets. Het gelijkt ook aan niets: het is een oud kledijkastje dat ik nog in mijn tienerkamer had staan en waar ik achteraan een gat in heb gemaakt om de kabels van de dvdspeler/stereo door te steken. Soit, om maar te zeggen: Diderot vo duust!

• Ik begin me af te vragen of het onbeleefd is om “geen echte cadeaus” te vragen als iemand komt eten of bij een gelegenheid waarbij we cadeaus kunnen ontvangen. Ik heb echt alles wat ik nodig heb en zoveel meer. Ik kan het niet geloven dat ik (“Dè soldenqueen”) het typ maar het maalt de laatste weken echt door mijn hoofd. De gedachte aan “nog meer gerief” vind ik momenteel wat lastig om te dragen. Wat ik dan wel weer heel fijn zou vinden is een belevingsbon. Een massage of eens iets klein gaan eten. Een bon voor een babysit of een ticket voor een optreden of de film. Tegelijk vind ik het altijd spannend om iets te krijgen maar ik hou vooral van de gedachte dat iemand iets voor mij heeft uitgezocht waar ik blij mij zou kunnen zijn of waaruit blijkt dat ze aan mij gedacht hebben.

• Ik shop in mijn kleerkast. Nadat ik twee PMD-zakken vulde met kledij die ik nooit draag heb ik al mijn kapstokken omgedraaid zodat ik tegen de zomer een nieuwe schifting kan maken in mijn kleerkast. In de podcast van The Minimalists hoorde ik de tip om 90 dagen vooruit of achteruit te denken. “Heb ik dit in de laatste 90 dagen gedragen” of “Zal ik dit in de komende 90 dagen dragen?”. Op die manier overlap je alle seizoenen en gooi je niets weg wat je misschien nog had willen dragen. Hetzelfde met mijn handtassen. Ik struinde de hele maand december vruchteloos elke winkel af om een nieuwe handtas te vinden. Uiteindelijk heb ik besloten om eerst eens al mijn handtassen te gebruiken die ik nog liggen heb. Al is het maar om het schaamtegevoel over de hoeveelheid ervan de kop in te drukken.

• Ik eet uit mijn voorraadkast. Bij het declutteren heb ik gezien dat ik minstens 20 potjes ananas heb staan. Ik voel een ananasparty aankomen!

Met deze kleine effortjes wil ik de gewoonte creëren voor mezelf waarbij ik bewuster ga stilstaan bij mijn consumptiegedrag. Zoals Marie Kondo zegt: “Does it spark joy?” want veel van mijn gerief sparkt mij wel joy maar ik hoef er geen twaalf stuks van te hebben om het te voelen.

Nog minimaliseertips? Deel ze gerust in de comments, deze beginneling wil bijleren!