Shout your heart out

Het is altijd hetzelfde in van die subtropische zwembaden.  Ben je rustig op je gemak in zo’n brubbeldingen aan het wentelen, zwemt er ineens een verlorengelopen plakker voorbij.  Even later voel je een blad van zo’n palmboom op je schouder vallen waardoor je een vreemde –er-zit-een-beest-op-mijn-schouder-dans begint te doen.  Hetzelfde als zo’n blad in het water aan je tenen kietelt –> instant doemgedachten van waterslangen komen dan in mij op.  Elke keer staar ik naar mijn voeten als ik over de artificiële keienvloer pekkel, doodsbang om op mijn smoel te gaan, dat wil je toch echt niet meemaken in een overvolle aquamundo.  Niet dat iemand moet onderdoen voor mijn mogelijke marginale uitspattingen.  Wat ik daar allemaal heb zien passeren de voorbije week….vergeet Sonja Kimpen.  Als je je wil beter in je vel voelen moet je gewoon eens een uurtje in zo’n zwembad rondlopen.  Een beetje cellulitis, een zwangerschapsstriem hier of daar of een kilootje meer…geen probleem, ik moest enkel mijn ogen opdoen tussen het raar dansen en slangenfreaken door.  Blijkbaar ben ik niet de enige die niet perfect is!

 

“Dan duw ik ze gewoon nog eens naar beneden” dacht ik toen mijn geroosterde boterhammetjes afgekoeld stonden te wachten in de broodrooster.  Geroosterd brood is pas geslaagd als het mooi warm heeft.  Toen ik anderhalve minuut later terugkwam uit de slaapkamer zag ik twee dingen: rook en twee zwarte boterhammen die op een bord werden gegooid.  “Oepsie, miscalculatietje” de twee stinkende schijven legde ik met bord en al buiten op de ligzetel om uit te roken en het duurde toch nog een half uur voor onze leefruimte er niet meer uitzag als een discotheek gone bad.  Drie uur later kwamen we terug van het zwembad en wat bleek, één van de twee zwarte boterhammen was verdwenen.  Waarom de andere was blijven liggen, wie zal het zeggen.  Gisterenavond werd duidelijk wie de dader was.  Je denkt, een vogel, of misschien een hongerige kat. Je denkt echter niet dat er ineens een hert op je terras komt en alles opeet dat hij tegenkomt.  En we spreken hier niet over een bambietje dat zijn mama kwijt is…neen, we spreken over een gigahert!  Een lomp beest dat etend zijn weg zoekt en daarbij net zijn snoet niet binnensteekt in je living.  En een hert dat geroosterde boterhammen eet, dat klinkt dus helemaal zoals je denkt dat het zou klinken hé.  “grawtsj grawtsj grawtsj”.

Toch nog een beetje extra gegooid, gasten mogen niet met een lege maag vertrekken bij ons!

Mijn frans is terrible.  In de middelbare school kreeg ik vele uren frans, inclusief franse handelscorrespondentie.  Het was pas nadat ik de eerste les hiervan had gekregen dat ik besefte dat ik officieel in de meest saaie richting van de school zat.  Toch was ik de taal enigszins een beetje machtig en het was niet voor niets geweest al die ellenlange woordenlijsten.  Ik kon me uit de slag slaan en ik begreep wat men tegen mij zei, eventueel met enige verdere uitleg of gebaren.  Nu, twaalf jaar later, blijft er niets meer van over.  “Je peux (met een potje olvarit in de hand) chauffer ca ici?” gecombineerd met de gebaren van het openen van een microgolf erbij (ik, in een wegrestaurant, samen met een hongerige baby).  La fille begreep mij maar ik voelde me un petit peu stupide.  Het zal misschien negatief overkomen, toch bedoel ik het zo niet, maar door zelf onbegrijpbaar te zijn besef ik ineens hoe het soms moet zijn voor de bewoners op het werk.  Als ik drie of vier keer “wat zeg je?” moet vragen als iemand iets komt vertellen, hoe frustrerend moet dat niet zijn?  “Tu as compris?” vroeg de gebronzeerde dandy die het babyzwemmen gisteren uitlegde, Pieter knikte ja, ik keek als een koe op de laatste trein. “You translate” zei hij tegen Pieter en wees daarna naar mij.  Holy cr…gelukkig is mijn engels nog heel goed om te weten hoe mijn gezicht eruit moet gezien hebben bij de veel te vlugge uitleg.  Oh ja, er werkt hier iemand die Jean-Louis Poisson heet.  Dat dat vergif betekent weet ik toch nog….(nee echt niet…zo erg is het toch niet).

Hoe je je 4,5 tanden bloot lacht, grijnzend met die eeuwige twinkel in je ogen

Hoe je mijn hart pikkedieft, elke dag opnieuw, terwijl je al elk deeltje ervan bezit

Hoe je op het natte washandje sabbelt nadat je op marbelwijze van het badwater hebt gedronken

Hoe je brabbelt, pratelt, roept als je druk bezig bent aan het spelen

Hoe je soms wel eens ambetant kan zijn

en hoe je dat zomaar kan doen vergeten door je hoofdje op mijn schouder te vleien

Dat zijn nog maar fracties van de miljoenen redenen waarom ik je zo graag zie.

Gelukkige eerste verjaardag Ilja, je maakt ons zo gelukkig!

Als jonge mama is het al eens slepen en sleuren.  Nu besef ik, nadat ik de vorige zin typte, dat “jonge mama” twee betekenissen heeft en ik eigenlijk bedoel “mama met een jong kindje”, zo superjong ben ik ook niet meer, maar misschien wel nog superjong in vergelijking met anderen, maar misschien ook wel al “oud” in de ogen van de echt jonge mensen.  Slepen en sleuren dus.  Ik verleg ook telkens mijn grens door er altijd een schep bovenop te doen.  Ik ga naar de colruyt, naar de apotheker en naar de bibliotheek allemaal in één trek, binnen de tijdspanne van bijna-ééjarige-is-wakker en bijna-éénjarige-moet-terug-in-zijn-nest.  Best wel een challenge, dus het vergt enig berekeningsvermogen en openingsurenbekijkerij.  Ik hoor sommigen met kinderen in zichzelf denken “jongsje toch, moet jij daar nu eigenlijk over lullen, we hebben het allemaal gedaan, stop met zagen, ik doe 7 plekken in die tijdspanne”.  De lievere mama’s zijn bevestigend aant knikken en daarna zo éénmalig met hun hoofd aan het schudden  “ik begrijp u, ’t is allemaal waar wat je zegt”.  Degenen zonder kinderen denken waarschijnlijk “maar wat is dat nu, je steekt dat kind in die autostoel, doet al je comisjes en als je klaar bent ga je nog samen een crèmeke lekken”.  Typisch voor mij, ik krijg altijd een positief gevoel als ik erin slaag om al mijn boodschappen te doen, Ilja content te houden, tijd te kunnen nemen om op mijn gemak alles te bekijken in de winkel en mezelf geen lumbago te bezorgen.  Dat ik vandaag de auto propvol gestoken heb met colruytgerief bovenop de wandelwagen (kon niet anders),  was geen probleem.  Mijn praktisch brein had alle lichtophefbaar gerief op die wandelwagen gezet.  Het vergde dan ook een beetje gymnastiekoefeningen om alles dat ik net had ingeladen terug uit te laden om de wandelwagen eruit te halen (ik ga een kind van 10kg helemaal niet de volledige bibliotheek ronddragen met het risico dat hij een volgestouwd schap dvd’s naar beneden laat kletteren, neen, de wandelwagen in jij kleine bandido) maar het ging smooth…alles ging chilly willy, de zon scheen, de kleine was content.  Nadat ik het eindelijk Ilja in de kar had gezet, alles dat uitgeladen was terug in de wagen had gegooid, de dvd’s en boeken had verzameld, mijn handtas had bij me getrokken, kon ik eindelijk op het gemak, de zon op onze smoel, vertrekken naar de bibliotheek.  Er kon zelfs een bulderlach vanaf bij Ilja.  Hij beseft nog niet dat je eigenlijk moet gniffelen als je iemand aan de deur ziet trekken van een vervallen hoerenkot om daarna teleurgesteld terug af te druipen.  Het was verdacht kalm op het bibliotheekplein, geen schuifdeuren die open en dicht gingen, geen mensen die slepen met stapels boeken….ik moest echt nog tot aan de deur lopen om het door te hebben dat het gesloten was ”Op 14 juni is de bibliotheek gesloten voor een teambuilding”  Ohja, “godver” weergalmt goed op het bibliotheekplein in Ieper, maar ik bleef er rustig bij, ik ben in congé, geen stress….in mezelf voelde ik wel even mijn maag opspelen maar het is goed gekomen, ik ben nog steeds goedgezind.  Ik had zelfs nog tijd over toen ik thuiskwam om vers eten klaar te maken voor de boefbeer.  Life is good.

Lijstjes zijn mijn dada.  Ik hou van lijstjes, al bezorgen ze mij soms al eens stress.  Niettegenstaande dat we over een ruime wagen beschikken vraag ik me af hoe ik al dat lijstjesgerief in de koffer ga proppen.  Stel je voor dat ik dan nog eens zo’n poppemieke zou zijn dat een beautycase en dergelijke ondingen zou meesleuren als ze op reis gaat.  Zijn beautycases eigenlijk nog in de mode?  Je zag dat vroeger wel eens verschijnen op de luchthaven, zo’n stinkende schminkbak gevuld met 28 verschillende kleurtjes van vanalles, of is het de dag van vandaag een herberg voor minihondjes?  Soit, wat ik nog niet gelijst heb (naast een boel andere dingen uiteraard, niks vergeten, niks!)  is zoals vroeger toen we de kamplijsten voorbereidden voor de kindjes: “JE GOED HUMEUR!!” al zal dat niet mankeren als ik weet dat ik een midweek enkel en alleen volgend stressloos lijstje mag afwerken:

• niks doen
• in de ligzetel wentelen
• 7 keer uit die zetel komen omdat ik vergeten ben: de zonnebril, het boek, mijn drankje, mijn appel (dieet hé 😉 ),de zonnecrème (dromen mag hé), de aanvulling van het drankje, nog een halve meloen (aan een appel heb ik niet genoeg)
• Zwemmen met Ilja
• Series bekijken op dvd als het zwembadmonstertje uitgeteld in zijn bedje ligt (Dexter! Mad Men! En alles dat ik bij mijn schoonouders afgeschooid heb)
• Bijpraten met mijn wederhelft die ik veel te veel heb moeten missen in het voorjaar
• Alle aandacht kunnen geven aan mormeltje
• Wandelen
• Misschien fietsen als het stoutbeen het toelaat
• Did I mention niks doen?

Oh yes!

Vaderdag, het werkt in twee richtingen als je zelf een kindje hebt.  Als het kind in kwestie nog te klein is om zelf iets te fabriceren moet je het een handje helpen.  Dat maakt het extra druk, een attentie voorzien voor je vader, voor je kinds’ vader en voor je schoonvader.  Niet dat ik niet dankbaar ben voor zoveel vaders, maar de inspiratie is een beetje zoek.  Waren we vrijdagavond ons nog aan het afvragen wat we zouden kopen voor één van de drie, dan kwam de idee van back to basics terug aan bod.  We zouden zelf iets kunnen maken.  Een met wasspelden beplakte stylopot, een klei-toestand met je naam in, misschien kunnen we wel eigenhandig een sleutelrekje fabriceren?  Ik kan me voorstellen als vader dat je enige zelfgemaakte cadeaus krijgt van je kinderen, emo-trees die ik ben, ik ga dat weer niet kunnen weggooien hé.  Mijn zolder is gedoemd om volgestouwd te worden met allerhande knutselwerkjes.  Ik werd al week toen de begeleidsters in de crèche met nieuwjaar in naam van mijn zoon een kaartje hadden gemaakt “van je kapoen Ilja”  Oh! Mijn kapoen! Neen, deze truntzak zal ontroerd zijn bij elk geschenk dat ze krijgt van de mustiekat.

Een beetje gortig vind ik het.  Mannen die halfweg hun reisweg stoppen om in de graskant te staan plassen.  Just because they can?  Moest een vrouw dat doen, halfweg de baan haar broek afsteken om een pieske te doen, het belandt op youtube.  Een uurtje geleden heb ik toch nog eens de toeter gebruikt.  De laatste tijd gebeurt het al eens meer dat toeteren.  Er stond een wielertoerist gewoon tegen de zijkant van een woning te plassen. (en neen, ik ga mezelf inhouden en niet over wielerterrorist beginnen, als men wil fietsen doe maar, das gezond…en ja er zijn er inderdaad die dat helemaal zonder enige zin voor manieren/verkeersregels doen, maar nu even niet daarover want er zijn ook andere).  Maar tegen een woning plassen, dat vind ik er toch zwaar over.  I gave him the honk!  Oh het plezier toen ik zijn schouders zag schokken van het verschot….

In ZEB zag ik een t-shirt hangen met het opschrift “I’m with the drummer”.  Leuk kleurtje maar toen ik het paste verdween het woord drummer op miraculeuze wijze.  Mijn lief was een drummer.  Nu hij mijn echtgenoot is doet hij het jammergenoeg niet meer.  Niet dat het echtgenoot zijn daar voor iets tussenzit, alleen de tijd om het te doen ontbreekt hem.  Ik denk dat hij wel een goeie drummer is, voor zover ik iets van drummers ken.  Zelf kan ik geen zak muziek spelen.  Als ik binnen de maat kan meetappen op het stuur tijdens “Rumour has it” van Adele ben ik al content.  Ook K3-dansjes nadoen als mijn klein liefje die youtube-filmpjes bekijkt vind ik amusant.  De liedjes zijn dan ook gemaakt om meteen in je oor te kruipen en er gewoon te kamperen tot het volgende hitje eraan komt.  De K3-meisjes zijn er echter om de mama’s een complex te bezorgen vrees ik.  (Ze zijn gedoemd om “meisje” genoemd te worden, dat komt ervan als je je haar in twee staartjes moet dragen voor je werk.)  Die taille!  Ik kan begrijpen dat papa’s het niet erg vinden om naar de K3-kerstshow te gaan kijken.  Vooral K3 Airlines lijkt me wel een nummer voor de papa’s.  Oordeel zelf maar en wie het nummer nog uit zijn hoofd krijgt, laat me weten hoe je het doet aub!

oh ja, je mag ze met een zoen betalen…

 

Ik zag dit daarnet op de site van Dreamland.  Dat ze dat nog maken zeg!  Vroeger hadden mijn broer en ik ook zo’n ding.  We hadden deze versie (uiteraard iets minder gesofisticeerd maar kom), en dan nog de katapultversie.  En geestig dat het was, in de gang naar elkaar schieten….totdat er één een tand uitschoot bij de ander (lees: ik was het zielige slachtoffer).  Drama en bleiting.  Dat de tand al op voorhand losstond en er dus ieder moment ging uitvallen, dat was bijzaak.  Ik vermoed dat ik het nog tegoed had van de keer dat ik zijn stickercollectie op de muur had geplakt.  Dat hij toen pissed off was, dat kon ik me goed herinneren, maar het plakken op zich, het gelukzalig gevoel van de sticker lostrekken en op de muur pletsen, daar kan ik nog tientallen jaren op teren.  Maar anders komen we goed overeen hoor.  Ik maak het binnenkort goed door massa’s reclame te maken voor zijn boek dat uitkomt!  Misschien kunnen we autostickers laten maken als reclamemiddel?