Shout your heart out

 

Had ik op voorhand bovenstaand filmpje bekeken op youtube dan had ik daarjuist niet zitten sukkelen met het binnenwerk van die mango.  Dat een mango een binnenwerk heeft dat kon me ook niemand op voorhand vertellen zeker?  Inderdaad, ik heb nog nooit een mango klaargemaakt.  Waarom?  Geen idee, mango’s waren gewoon mango’s, die belandden nooit in de kar.  Maar nu ben ik op dieet en mango’s zijn superlekker al verdenk ik ze ervan om stout fruit te zijn.  Fruit dat teveel natuurlijke suikers bevat zoals een banaan en druiven.  Soit, beter dan een doos délichocs met melkchocolade denk ik dan.  Ook een ananas koop ik eigenlijk nooit.  Zou dat eenvoudig te schillen zijn?  En hoe voel je dan als dat rijp genoeg is om eraan te beginnen?  Ik zie het alweer voor me dat ik mijn volle gewicht daarop ga mogen gooien bij het snijden.  Gegarandeerd schiet er een halve ananas van de tafel om het ding daarna over de vloer te zien sliden.  Djeezes, bijna 30 en voor de eerste keer een mango klaargemaakt en tegelijk van plan om mijn eerste ananas te kopen.  Ik dacht altijd, waarom sukkelen, je kunt dat zelfs voorgehakt kopen in blik en dat was steeds lekker genoeg voor mij.  Omdat vers het lekkerste is, ik weet het enkel van in die heerlijke dessertborden, waar lekkere chocomousse op te vinden is.  En frambozensorbet.  Of soms crème brûlée.  Advocaat!  En van die drie-lagen-koekjes-dingen…

Alléé, een privé-nummer, ik ga nog eens oppakken voor de verandering dacht ik bij mezelf gisteren.  En wat een geluk had ik zeg, het was een verkoopster van diepvriesproducten.  Joepie!  “Mevrouw u hebt geluk, uw gemeente is uitverkozen om gratis pakketten van onze firma te testen volledig vrijblijvend (geweldig).  Voor een kleine som van dertig euro (kleine som? ahja das bijna gratis)  kunt u een volledig pakket testen plus u krijgt er een geschenk ter waarde van elf euro bovenop (een geschenk? Lucky me!).  Indien u de producten niet lust kunt u deze gratis terugsturen en hoeft u niets te betalen (excuseer?).  Welk pakket mag ik u opsturen, bent u liefhebber van vis, vlees, gevogelte of vegetarische producten?”(doe mij maar een pakje televerkopers, gemarineerd graag)  In mijn keuken stond ik al stilletjes te verzuchten en met mijn ogen te draaien, aan de telefoon probeerde ik echter cool, calm and collected over te komen. “Mevrouw, het spijt me maar ik heb geen interesse in zo’n pakket”

“Mag ik u ook vragen waarom u geen interesse hebt?”(euh, ja)

“Als ik het lekker vind moet ik dertig euro betalen en als het slecht is dan is het gratis terug te sturen?  Dat klinkt niet echt volledig gratis zoals u me in het begin zei, mevrouw”.

“Dan wens ik u nog een prettige dag verder” zei ze kort, volledig ongemeend en totaal ongeïnteresseerd.

Ik moest het eten dus crappy vinden om het dan (al dan) niet gratis terug te sturen naar één of andere firma.  Wat bepaalt dan de slechtheid van het “gratis” pakket?  Zijn er dan parameters om dit te meten?  “Slechter dan spruiten” “Beter dan preskop”  En een keer dat ik het geproefd heb…hoe moet ik het dan nog terugsturen?  Voorgekauwd en vacuüm getrokken.

Waarom was dat nu ook alweer dat ik nooit oppak als het privé-nummer is?

MISSION : Er moeten er vijf weg! 

STRIJDPLAN : Minder vetzakkerij eten en meer lopen

Struikelblokken:

1 –> Na lange werkdagen is lopen er teveel aan, het moet gebeuren op vrije dagen of vrije avonden.

2 –> Op lange werkdagen zijn er koekjes en snoepjes, die roepen naar mij.

3 –> Op vrije dagen is de baby aanwezig, het kind kan nog niet alleen thuis blijven

4 –> Als het slagwater regent is de motivatie om te lopen nergens te vinden, ook niet op de weegschaal

5 –> Mmmm eten

6 –> De zak nootjes die nog overgebleven is van het eetpinksterweekend.

 

Strijdwapens:

1 –> Lopen doe ik graag

2 –> Het is me al eerder gelukt om er 6 kwijt te spelen enkel door niet te snoepen, veel fruit en magere yoghurt te eten en te gaan lopen.

3 –> Zomerkleren die lonken maar precies niet zo leuk meer zitten

4 –> Ik eet heel graag fruit maar ik moet er gewoon werk van maken om het klaar te maken.

5 –> Ik denk dat mensen denken dat ik zwanger ben….toch zeker degenen die me niet elke dag zagen aperitieven  het voorbije weekend.

6 –> Spiegels

7 –> Dat ik me nu schuldig ga voelen als ik ga smoefelen….

Rijtjes geven mij courage….of toch zeker overzicht 🙂

Je denkt dat je ze kent, die huisdieren van je.  Lesson well learned daarnet, met birkenstocks ga je best niet in een kippenhok vol dorstige kippen. Misschien denken sommige mensen (ja Tine, ik heb jou in gedachten), met birkenstocks kom je gewoon nooit buiten, ’t is uw straf gij stijlversmoezelaar.  Die kiekens hebben ogen in hun kop, ik hoop dat je teen bloedt zodat je niet anders kunt dan hippe pumps dragen.  Geoffrey schrok de eerste keer dat ik mijn voet wegtrok maar dat belette hem niet om nog een keer te komen proeven van mijn grote teen.  Vroeger vond ik het wel leuk als ze over mijn voeten kwamen lopen, maar dat was in den tijd dat ik nog zo slim was om mijn kippenhokschoenen aan te doen.

Deze week kwam er ook een vreemd papiertje binnen met Rodriguez.  “Onrechtmatige betaling – Terugvordering” was er te lezen (in extra vettige letters om het extra dreigend te maken).  “Er werd een herberekening doorgevoerd met ….blabla en de bla en de bla….”Er wordt een terugvorderingsprocedure opgestart”…het zweet was al op mijn lief zijn voorhoofd aan het komen.  “Ingevolge de circulaires….neu neu neu neu….dient het netto bedrag van 0,02 euro terugbetaald te worden….”.  Serieus?  Nul komma nul twee euro?  En dat was in stylo ondertekend, een kopie naar het werk gestuurd, dus twee papiertjes, twee enveloppes, een werkkracht die het allemaal moest bekijken en opstellen, twee keer postkosten…en dat allemaal op mijn eigen kosten want hij werkt uiteraard voor de staat.  Zou die dame die dit opstelt thuiskomen ’s avonds en vertellen tegen haar echtgenoot of haar lief  “hoh man, ik heb ze weer binnengehaald hoor vandaag”.    De grote vraag is nu natuurlijk….waar ga ik in godsnaam die 0,02 euro vandaan halen??  Deze week droge stuutjes ten huize Pieter en Lieselotte. (en ik heb de laatste uiteraard aan de fashionistakippen uitgedeeld)

 

Holy…!  Marbel is haar winterjas aan het verliezen.  Het is een kwestie van uren of dagen voor het volledig vestje er af valt.  Onder het “jasje” zit gelukkig een mooie nieuwe vacht en geen kale plekken.  Zo moet ze niet door het leven gaan als zo’n verrompelde naaktkat.  Hoewel zo’n kletse kat wel iets heeft…mijn compassie vooral, ze zien er zo zielig uit dat je precies niet anders kan dan ze te aaien.  (wat op zich ook een vreemde ervaring is).  Ik vermoed dat ik geluk heb met het feit dat ze haar haar in pakken verliest en niet haartje per haartje.  Voor een langharige kat te zijn heb ik weinig haarmiserie.  Zij daarentegen is wel geambeteerd van de bengelende tribble op haar rug.  Wat een tribble was dat wist ik ook niet, tot  Shellac de gelijkenis met de StartTrek-figuur al heel lang geleden maakte op facebook, merci daarvoor trouwens!   Wie het freaky ding in zijn hof zal vinden, die zal ook eens raar opkijken.  Een rost-zwarte homp haar, beam me up scotty… (of is dat van een andere freakfilm?)

Bij een rij huizen een paar kilometer verder staat het chillersbankje.  Als de zon ondergaat op warme zomeravonden zitten er regelmatig een drietal mannen op het bankje aan de straatkant te chillen.  Ik vermoed dat het buurmannen zijn. Ik vraag me altijd af waar ze het over hebben.  Het zijn oudere mannen.   Mannen wiens kinderen het huis uit zijn en die nu lichtjes van hun pensioen genieten.  Weduwnaars of mannen wiens vrouwen gegarandeerd naar Familie kijken of naar “Komen commentaar geven”.  Nu staat het huis met het chillersbankje te koop.  Zou één van de mannen zijn lepel weggegooid hebben?  En nu?  Durven de andere buurmannen het aan om zomaar op de nieuwe eigenaar zijn bankje te gaan zitten?  Vliegt het bankje naar het containerpark en gaat daarmee elke herinnering aan de vele zonsondergangpraatjes verloren voor de achtergebleven chillers?  Als ik ze zag zitten op hun bankje, ik had begot goesting om me erbij te zetten en chillerspraat te verkopen “jaja” “goed ja?” “kun je je verwarmen?”  Machtig, was het niet zo’n triestig huis, ik kocht het voor het bankje alleen al…

Ai, het valt al eens voor dat ik moet spoeteren.  Dat is spurten in deze streek  (alléé, toch in mijn buurt).  Zoals om 10 voor 9 naar de kapper vertrekken en nog geld moeten afhalen, dat goed incalculeren, want geld afhalen dat is niet lang werk.  Om daar dan toe te komen en net iemand voor je hebben die al zijn tijd neemt om de overschrijvingen en de uittreksels te doen en nog eens geld af te halen en dan tergend traag alles weg te stoppen…hallo internetbankieren?  Ik kom niet graag te laat, dat haat ik namelijk.  Ik heb het over afspraken met een uur, zoals de kapper, of je werk, of consultaties.  Sociale gebeuren, daar ben ik niet stipt op tijd de eerste.  Ik vind het echter niet erg als gasten te vroeg komen, te laat is ook niet erg eigenlijk, als ze maar komen.  Eén koppel scarede wel enkele weken geleden de shit uit ons door niet op te dagen.  Het enige koppel waar we zeker van zijn dat ze altijd op tijd komen, soms al eens te vroeg (wat uiteraard nog steeds niet erg is).  Een uur na de afspraak waren ze er nog niet.  Doemscenario’s popten al in mijn hoofd op.  Een twijfelend smsje later werd bevestigd dat de afspraak gewoon verkeerd begrepen/doorgegeven werd….oef!  Nie meer doen hé mannen!  Soit…meestal ben ik op tijd…en altijd als ik moet werken, als ik dan niet kom opdagen is er iets gebeurd…dus collega’s panikeer maar hé!  Doe maar van dramaqueen, begin maar met “er zal toch niks gebeurd zijn zeker?” want ja, dan is er iets gebeurd…-tadadadaaaaa- (onheilspellende muziek op de achtergrond).

En waarom bijten dieren mij altijd?  Stop het, NU!

 

 

 

Internet is cool.  Een afspraak maken bij de dokter gaat vliegensvlug met www.afspraken.be , een wijvenavond organiseren –> hupla allemaal via facebook.com.  Rekeningen vereffenen, openingsuren van winkels opzoeken, informatie over waterpokken negeren, de meterstanden doorgeven en enkele weken later den opleg vanzelf van je rekening zien gaan online.  Ja internet is leuk.  Er wordt ook soms wel eens geshowd op internet: mooie zelfgemaakte kledingstukken inclusief uitleg hoe je ze zou moeten maken (gewoon naar kijken, niet proberen, je kunt het niet), prachtige taarten waar je in zou willen bijten, foto’s van sprankelende kinderen in hun mooiste kledij met een paar voorste tanden tekort…allemaal fantastisch en ik doe er maar al te graag aan mee.  Maar soms is internet ook wel eens een beetje frustrerend.  Zoals op de forums waar de mamamaffia hun waterpokkenverhalen doen en je nerveus maken met “ja, pokken in de keel, dat is gevaarlijk hoor” of “hoge koorts…oei oei, best eens teruggaan naar de dokter”….of dezelfde bank die de bovenstaande rekeningen doorsast naar de begunstigden, die bank die volgens hun openingsuren die ik daarnet opzocht, nooit maar dan ook nooit open is op het juiste moment.  Het meest frustrerende vind ik de sites zoals www.fun.be die je gezellig openklikt op een onbewaakt, rustig moment waarna je bijna omvergeblazen wordt door FUN FUN FUN!!!! DAAR BEGINT DE PRET!  Miljaar zeg! En dan maar vlug zoeken zoeken zoeken waar dat verdomde icoontje staat met dat luidsprekertje.  Dan heb ik er al geen goesting meer in en surf ik smalend naar www.dreambaby.be om daar een superbestelling van allerhande leesboekjes te doen.  Maar internet is bij mij ook soms een beetje een bron van sociale onbeleefdheid.  Zo kun je vlotjes een e-mail “later beantwoorden” wat resulteert in “vergeten” en omgekeerd kan het bij mezelf ook sociale ontevredenheid veroorzaken, niet op de vakbondmanier, maar op de “ik had toch gemaild waarom antwoordt die nu niet?”-manier.  Sorry daarvoor internetvrienden, maar het zal waarschijnlijk nog gebeuren.   Vroeger in het pre-internet-tijdperk was er echter ook sprake van sociale druk.  We schreven kettingbrieven naar elkaar….”stuur deze brief naar 10 van je beste vrienden…” dus als je er één ontving was dat omdat iemand je als “één van zijn/haar beste vrienden” aanzag.  Wat resulteerde in een drang om vriendelijk te gaan doen tegen elkaar ook al vond je niet dat het wederzijds was.  Ik groeide dan nog eens op in een schooltje waar we begot maar met 11 in een klas zaten (en dat waren dan al 3 leerjaren in één klas hé), dus iedereen was mijn best vriend dan?  Er was ook de druk van “de poëzie”…als je verjaarde kreeg je steevast zo’n ding waar iedereen in mocht tekenen.  Maar wie o wie mocht het eerste blad besmeuren.  Het blad dat iedereen die zijn kunsten daarna mocht tonen, ging zien en bekritiseren.  Want dat werd gedaan, kritiek geven op de tekening van een ander. ..En uitschijterij, dat was vlak in het gezicht en niet meer via de veilige laptop.  Ik zou nog uren kunnen doorgaan denk ik….maar ik ga stoppen.  Nog een beetje mijn laptop huggen…

 

Een flipdoos, zo mag je mij gerust noemen als ik aan het koken ben.  Als ik gasten heb volg ik gewoon het kookboek om iets klaar te maken. Alle ingrediënten in de benodigdhedenlijst ga ik halen, desnoods doe ik er drie winkels voor.  Het koken gaat ook gepaard met heel wat getwijfel en getob.  Als er staat “je kunt de voorbereiding gerust de dag voordien doen” mag je dan ook de rest van de bereiding de dag voordien doen?  Gaat niet alles volledig naar de sjokkedeizen als ik niet doe wat het heilige kookboek zegt?  Zo extreem, je zou mijn afwasberg eens moeten zien als ik ermee klaar ben.  Een kopje soepgroenten, dat is geen greep in de zak, neen, ik neem effectief een kopje en ik schep de groenten ermee uit.  Ervan uitgaande dat je dan geen hoge koffiemok mag nemen, want anders zou er staan “een mok”…echt, dat zijn mijn gedachten tijdens het koken.  (Ter info: als er staat “twee eetlepels” dan gebruik ik wel twee keer dezelfde eetlepel 🙂 )  Bij bijna iedere handeling die ik volgens het kookboek verricht ontstaat er dan nog getwijfel: een zacht vuurtje…is dat dan op 3 of op 4?  Ik gok op 3.  Vijftien tot twintig minuten….hmmm, ik zet de timer op achttien.  Of zou ik beter na vijftien minuten opnieuw timen?  Hoe daadkrachtig ik ben anders, ik neem vlotjes (al dan niet belangrijke) beslissingen, zo onzeker ben ik in de keuken.  En het dwaze eraan is…ik heb dat recept al eens klaargemaakt!!

Bij de vorige consultatie had de plant in de hoek van zijn bureau serieus pipi gedaan, ik moest me toen enorm inhouden om de dokter er niet attent op te maken dat zijn plant niet zindelijk getraind was.  Ervan overtuigd zijnde dat het deze keer weer zo ging zijn, bereidde ik me in de wachtzaal al voor op een eventuele slappe lach.  Gelukkig was hij mooi droog gebleven, alleen kon het slechte nieuws zo nog beter doordringen.  “Als de pijn aan uw staartbeen houdbaar is dan zou ik er liever niet meer aankomen om ergere pijn te vermijden”.  Damn, had ik hem niet zo sympathiek gevonden ik had hem de donderogen gegeven.  De RX-foto’s logen er niet om, een staartbeen dat niet op zijn plaats staat, dat kan ik ondertussen ook al van een foto aflezen.  Ter info: dat doet zeer zo’n lichaamsdeel dat op de verkeerde plek staat en ondertussen al een beetje artrose vertoont…stoutbeen!

Een beetje bedrukt en verloren reed ik naar huis om daar te merken dat de Manager Operations (what a name…) van AFAS Belgïë me uitnodigt om van gedachten te wisselen over…reclame dacht ik.  Wel mijn gemoed fleurde meteen op over de uiterst vriendelijke reactie hier op de blog ook al had ik hen niet gespaard.  Of de vriendelijke meneer sarcastisch bezig was of gemeend dat laat ik in het midden, ik ben alleszins content dat hij meeleest!  Dag Machiel den Dekker!

Oh en dokter Dossche, ook goeiendag, u ziet, ik ben rap terug welgezind….