Shout your heart out

Opstarten en afwerken. Dat lijkt de tendens te zijn de laatste twee weken. De tijd gaat zo snel dat ik vergeet dat ik sommige dingen voor de laatste keer aan het doen ben op mijn werk. Het vorige weekend was bijvoorbeeld officieel mijn laatste werkend weekend. Met nog drie weken te gaan voelt het echter nog niet alsof ik afscheid moet nemen van bepaalde aspecten, ik heb juist het gevoel dat er nog heel wat zaken zijn die ik nog moet opnemen.

Tegelijk ben ik ook al gestart op mijn nieuwe dienst waardoor de twee jobs momenteel door elkaar stromen en ik een shitload aan overuren aan het opbouwen ben. De inhoud van beide jobs is ook enorm verschillend waardoor ik echt het gevoel heb ik dat ik in twee werelden leef momenteel. Maar ik ben nog altijd enthousiast en blij met de kans die ik krijg. Volg meer over ons nieuwe project op de Instagram-account of word lid van onze Facebookgroep!

En nu zijn we “olf oest” (half augustus voor de niet-West-Vlamingen) voorbij. Een beetje een tekenende datum in de zomer. De meeste mensen zijn herstart na het verlof en alles komt weer wat op gang. Ik denk al na over het najaar en er is alweer een solo-tripje geboekt!

Volgende week ben ik jarig, ik heb een dagje voor mezelf gepland en ’s avonds moest ik vrijhouden, dus ik ben benieuwd. Veertig worden, het blijft precies wat pieken bij mij. Beetje bleh zo….Geen idee waarom eigenlijk, rationeel besef ik maar al te goed dat het gewoon een stom cijfer is. Emotioneel lijkt een ander verhaal, ik moet er echt aan wennen. Maar ik laat alles wat over me stromen, ook de eigenaardige gevoelens die ik bij die 40 heb. Er zijn me al veel mensen voorgegaan…. 🙂

Vandaag ga ik nog eens in gesprek met een onbekende! Jonge mama Séverine spreek ik over nieuwe vriendschappen aangaan in het social media-tijdperk. Over energie geven en nemen in vriendschappen. Ik heb het over hoe ik mijn vriendschappen onderhoud en blijkt dat we op verschillende gebieden echt op hetzelfde level zitten.

Luister naar de aflevering via onderstaande link:

Linkjes:

Blog Séverine

Er is weer ruimte. Dat is er lange tijd niet geweest. Het klinkt misschien wat vaag en ik ga er ook niet te diep op ingaan, maar dat mijn hoofd lange tijd veel te vol heeft gezeten dat is onmiskenbaar waar. Ik weet hoe ik daar moet mee omgaan en dat doe ik ook maar dat neemt niet weg dat je door die periode moet om daar te geraken. Met norse momentjes en heel veel slapen. Er zijn twee weken verlof nodig geweest om de daadkracht die ik even kwijt was weer op te pikken.

Deze morgen luisterde ik voor het eerst een podcast tijdens een wandeling. Dat was weken geleden omdat ik geen input kon verdragen. Na bijna 40 jaar herken ik sommige rode vlaggen maar al te goed en kan ik er ook op anticiperen. Mezelf niet volstouwen met informatie als mijn hoofd al vol zit is iets waar ik aandacht moet voor hebben. De laatste jaren is het dan ook een automatisme geworden om te luisteren naar mijn intuïtie op elk gebied in mijn leven en als deze zegt “geen input” dan volg ik die. Soms had ik wel een lusteloos gevoel alsof er niets nieuws mijn leven binnenkwam (ik had ook compleet niets te vertellen) maar tegelijk deed het mij ook deugd om eens gewoon te “zijn” en niet continue mezelf te vullen. Die droge periode is nodig geweest om even ruimte te kunnen maken, om het schip eens op te kuisen alvorens weer de woelige zee op te gaan.

Hoe ik door die flou periode geraak? Eerste enkele weken wat ter plekke trappelen, dingen wegzuchten, veel slapen. En vooral: geen input! Dus geen podcasts, geen non-fictie boeken, geen documentaires of zware artikels lezen, niet teveel afspreken met mensen.

Wat ik wel deed is naar muziek luisteren (compleet gek van Turnstile momenteel), lichte boeken lezen, korte artikels met luchtige inhoud (Hallo, Dag Allemaal!). Aanvaarden dat het zo’n periode is en dat het nodig is om weer op gang te geraken. Dat klinkt misschien wishywashy maar vroeger ging ik me daar koppig tegen verzetten en weigeren te geloven dat ik geen input nodig had.

Daarna gaandeweg opnieuw wat routines oppikken of nieuwe routines inbouwen, zonder pressure en met kleine stapjes. Twee vooruit, ééntje achteruit.

• meer uit de losse pols schrijven wat er in mij omgaat, op de laptop maar ook in mijn boekskes.
• mijn bullet journal inzetten om meer habits te tracken. Zo wil ik al een tijdje stevigere armspieren (ik hou niet van mijn bingoflappen) dus die oefeningen moet ik echt registreren of het komt er niet van.
• zo goed als elke dag wandelen, ook al smukt het zoals deze ochtend. Ik wèèt dat dit me zoveel deugd doet en soms moet ik ook wel eens mezelf oppeppen om direct na mijn eerste koffie al naar buiten te trekken maar achteraf ben ik gewoonweg ALTIJD content dat ik het gedaan heb. Even frisse lucht door mijn kopje laten waaien.
• me laten helpen. Via Vast en Zeker volg ik een online traject. Ik doe al bijna 2 jaar intermittent fasting maar ik loop er wel de kantjes vanaf. Ik snoep enorm veel (Zure spekken! Chocolade!) en daar wil ik echt in minderen tot op een aanvaardbaar niveau. Ik doe geen IF om 20 kg te vermageren, ik vind dat ik best goed zit qua gewicht maar ik wil gewoon ervoor zorgen dat ik binnen 10 – 20 – 30 jaar nog altijd gezond ben. Dus ik laat me begeleiden om een gezondere relatie met eten te krijgen. Ongezond eten en snoepen staat in connectie met “ontladen” bij mij en dat wil ik breken. Ik ben wel nog een moeilijke op dat gebied, ik ga niet vlug klakkeloos iets doen wat iemand aanraadt omdat ik dan het gevoel heb dat ik de controle kwijt ben. Maar de laatste tijd luister ik wel eens meer naar iemand anders en pas ik tips toe die ik anders naast me neer zou leggen. Ik vermoed omdat er ook meer ruimte is om er eens meer tijd aan te besteden en de begeleiding zorgt er wel voor dat je beter stilstaat bij de toestand waarin je je bevindt.

Hoe voel ik het verschil?

Ik zie weer de kleine details. Een croissantvlek op straat, een gezichtje in een voorwerp.

Ik schrijf meer juist omdàt ik meer schrijf. Als één iets stilvalt, dan valt de rest automatisch ook stil bij mij. Ik denk meer vooruit. Met een te vol hoofd probeer ik vooral aan gisteren en vandaag te denken maar morgen kan er niet meer bij, ik heb dan meer het gevoel dat ik achter de feiten aanhol. Ik heb nieuwe ideeën. Ik deel meer met mijn omgeving. Ik ben vriendelijker (ja, kijk, soms ben ik echt een nors kreng, dat ga ik niet ontkennen 🙂 )

Dus ja, het gaat goed.

En met jou?

Soms neem ik per ongeluk een screenshot met mijn smartphone. Ik pruts aan de zijkantjes en ineens knippert het scherm. Later vind ik in mijn galerij een plaatje terug van wat ik op dat moment op mijn gsm aan het doen was.

Vandaag neem ik een screenshot van mijn leven as it is, op dit eigenste moment.

Welk uur is het?

Het is zondag 17 juli, ik begon te schrijven om 7u15.

Wat zie ik rond me?

Er staat een lege tas koffie met een volle kan ernaast en ik zit aan mijn bureautje in onze living. Rechts ligt mijn telefoon en links is er een blaadje van mijn pannenkoekplantje gevallen.

Waar vul ik vandaag mijn dag mee?

Ik moet niet werken want ik ben in verlof. Straks ga ik met een goeie vriendin en haar gezin gaan brunchen op een speelplein in de buurt.

Hoe voel ik me?

Daarnet was ik eventjes gefrustreerd, ik wou deze blogpost in de tuin schrijven maar mijn zonen vergaten de laptop in de lader te stoppen waardoor ik toch naar binnen moest want de batterij was compleet plat. Daarnaast voel ik me wel heel goed. We hadden gisterenavond een gezellig etentje bij vrienden en daar geniet ik nog van na. (Ik heb ook wel wat nadorst want ik dronk een beetje teveel rosé, oeps). Verlof doet me uiteraard ook deugd, mezelf in de dagen verliezen, niet weten hoe laat het is of zelfs welke dag we zijn.

Wie is de laatste persoon (buiten het kerngezin) die ik zag?

Onze vrienden gisterenavond tijdens de barbecue en vlak daarvoor mijn ouders.

Wat hoor ik momenteel?

Het geluid van een overvliegende parapente en de buurhond die ongerust blaft omdat hij hetzelfde ziet en hoort. Vogeltjes in de tuin en een duif die al jaar en dag hetzelfde deuntje roekoet op ons dak. Ik geniet van de rust want straks komt de buurt tot leven en deze namiddag is er een kermiswielerwedstrijd in de straat.

Wat zou ik anders willen op de volgende screenshot?

Ik hoop dat ik iets meer daadkracht heb getoond in de periode die komt tussen deze en de volgende screenshot. Momenteel staat deze op een heel laag pitje, ik vermoed omdat ik volle bak in congémodus ben. Ik ben heel blij met deze onthaaste ik, maar tegelijkertijd had ik wel graag nog wat zaken gedaan tijdens mijn verlof en dat lijkt er maar niet van te komen. Maybe tomorrow, maybe today.

Wat ga ik doen direct nadat deze blogpost is geüpload?

Terug buiten gaan zitten en mijn ochtendkoffiemomentje verder zetten. Daarna me klaarmaken om naar de bakker te gaan!

Welk uur is het nu?

Het is 7u51. Ik schreef iets langer dan een half uur aan deze post.

Binnen anderhalve maand word ik 40, er wordt wel eens gezegd dat dit kantelpunten zijn in het leven. Ik ben een klein beetje curieus van aard en ging eens luisteren bij enkele 40-plussers hoe zij hier tegenover staan.

Vandaag lezen we hoe Menck het leven als +40’er ervaart. Deze blogger volg ik al jaaaaaren en hij blijft telkens geweldige stukjes produceren, ook al valt hij wel eens enkele maanden stil, we weten allemaal dat hij altijd weer herbegint met schrijven!

• Vind je het leven fijner als +40-er dan op je 20ste? Waarom?

Fijner, eigenlijk. Op 20 was ik zoekende, had geen echt houvast, ging eind mijn twenties door een scheiding en verloor een woning die ik nog geen jaar had laten bouwen. Ook op vlak van werk voelde ik me toen minder goed; ik was het jonkie dat van hot naar her werd gestuurd.

Heden heb ik zekerheid, ben ik beroepsmatig zelfstandig, is mijn woning afbetaald, heb ik een superfijne relatie die we doorheen 25 jaar hebben opgebouwd en ook meer financiële zekerheid. Het zijn allemaal zaken die je als twintiger onmogelijk kunt beleven.

• Waar doe je niet meer aan mee sinds je ouder bent geworden?

Ik volg de actuele muziek niet meer op de voet, terwijl ik vroeger altijd heb bijgeklust als DJ op grote party’s. Ik heb zelfs een muziekbar uitgebaat: La Cave te Zedelgem.

Ik laat me niet meer leiden door de mening van anderen. Ik ben een heel stuk zelfverzekerder geworden.

Ik sport welhaast niet meer, terwijl ik vroeger een sportfanaat was: lopen, zwemmen en fitness, alle dagen van de week. Ik kan nu wel mijn energie kwijt in mijn lichamelijk zware job en ga nog regelmatig wandelen.
Ik kijk zo goed als geen tv meer. Vroeger was ik een beeldbuisverslaafde. Het internet boeit me wel, net zoals mijn hobby’s.

Ik rook niet meer. 😉

Ik zie heden de auto als een noodzakelijk kwaad. Als twintiger was ik een autoliefhebber, thans helemaal niet meer.

• Welke verwachtingen over het leven heb je laten varen in de laatste 20 jaar?

Ik was vroeger een jobhopper. Die afwisseling vond ik fijn. Thans ben ik te oud geworden om dat nog te kunnen waarmaken, doch ik oefen mijn huidige job dolgraag uit.

Vroeger had ik een massa vrienden, nu nog slechts een paar. Ik geloof niet meer in nieuwe vriendschappen. En nee, ik ben geen zwartkijker of zo.

Dat ik vader zou worden.
Mijn/onze droom om vlakbij het strand te gaan wonen. Financieel is dat niet meer haalbaar, vrees ik.

Dat de wereld een betere leefplek zou worden. Helaas loopt het op tal van vlakken gebrekkiger dan ooit en gaat het alleen maar bergaf met onze planeet.

• Als je één iets kon kiezen dat je anders had kunnen doen, wat zou dat dan zijn?

Minder een feestvarken geweest tijdens mijn studies. Ik heb op die manier veel mooie kansen laten liggen, vrees ik.

• Wil je nog iets van raad geven aan deze bijna 40’er?

Veertig is de mooiste leeftijd die er is. Geniet met volle teugen, want als vijftiger ga je lichamelijk toch al wat aftakelen en voel je pijntjes en ontdek je kwaaltjes die je voordien nog nooit heb ervaren. Bovendien (of echter): leeftijd is slechts een getal. Geluk hangt af van hoe oud of jong jij je voelt!

Dikke merci Menck!!

Net als op die berg gaat ons huwelijk over pieken en dalen. Maar we zetten elke stap samen. Soms reikt de ene de andere de hand als een obstakel moet overwonnen worden, soms moeten we elkaar motiveren om verder te klimmen. Andere keren gaat het voor niks en trappelen we verder terwijl we over het dal turen. Er blijft wel eens iemand achter, dan wachten we op elkaar. 

Twaalf jaar later vergezellen twee kleine wandelaars ons pad. We tonen ze de weg, behoeden ze voor de afgrond en proberen zoveel mogelijk naast hen te lopen. Soms krijgen ze een hand, soms trekken ze kop.

Gelijk hoe, we hebben elkaar altijd in het zicht en eindigen elke tocht samen.

We proberen altijd om zo snel mogelijk op verlof te vertrekken. Niet alleen omdat dat beter past binnen de kampdata van onze jongens maar ook omdat “weg zijn” echt nodig is om volledig in verlofstemming te geraken. Gek als je bedenkt dat mijn husbando nog aan het werken was op zondagvoormiddag en we anderhalve dag later al Oostenrijk binnenreden.

Tegelijk klinkt het wat eigenaardig om dat “weg zijn” nodig te hebben om te kunnen relaxen. Het zit hem vooral in het feit dat een andere omgeving andere prikkels biedt en dat hoeft niet grotesk te zijn, ik vind het bijvoorbeeld al enorm ontspannend om in een ander land boodschappen te doen in de lokale supermarkt. De benamingen van alles, de verpakkingen vergelijken, lokale producten proberen.

Uiteraard zijn we de bergen niet in getrokken om enkel maar te winkelen. De eerste bergwandeling die we deden was meteen een kuitenbijter met 480 hoogtemeters. Sherpa Linus trok de volle trot kop, bij het wandelen blijkt hij een geboren leidersfiguur. Ilja houdt graag zijn plekje aan de staart vast waar hij kan mijmeren zonder veel gestoord te worden.

Met deze vakantie sluiten we een pittige tijd af. Eén waarin mijn man in theorie afstudeert na 4 lange jaren werk en studie te combineren, als hij zijn stage-uren dit jaar afwerkt kan hij zichzelf officieel verpleegkundige noemen. Ook bij mij was het op het werk een buitengewoon jaar waarin “schakelen” het centrale woord was. Ik probeer nu vooral een versnelling lager te schakelen en mezelf niet te voeden met informatie. De berglucht doet goed, mijn hoofd is volledig aan het leegstromen. Behalve de krant en mijn leesboeken heb ik weinig input nodig, staren naar de landschappen en hoe die continu veranderen met de stand van de wolken, het is een fulltime bezigheid momenteel.

De jongens leven op, dingen samen doen met ons vinden ze duidelijk nog altijd het leukste wat er is. Linus was tijdens minigolf overenthousiast, het is onvoorstelbaar hoeveel energie die jongen heeft en hoe welgezind hij kan zijn. Ilja is zijn ware zelf, blijft iets meer op de achtergrond maar observeert alles vanop een afstandje. Hij heeft een obsessie voor vogels en kan zijn hartje ophalen nu er boven ons vakantiehuisje regelmatig twee buizerds cirkelen.

Naast roofvogels trappelt ook een kitten rond ons huisje waardoor de kattenkwestie weer oplaait. “Mogen we een katje?”. Dat Frankie vorige zomer naar de eeuwige jachtvelden is vertrokken dat lijken ze vergeten. Rent-a-cat bestaat nog steeds niet dus probeer ik nog altijd resoluut “neen” te zeggen tegen de smeekbedes van de jongens al zie ik zelf eeuwig graag katten.

Idyllisch plaatje hé? Het had zo op mijn Instagram Stories kunnen belanden met de #sportersbelevenmeer.

Don’t be fooled. Wat je niet ziet op de foto:

Vijf minuten eerder:

• Moeder, die kind met fiets en al uit de gracht vist.
• Linus, wenend van colère aan het roepen dat het een stomme fiets is en dat hij helemaal niet houdt van fietsen.
• Moeder, die hem motiveert om verder te gaan en telkens weer de fiets voor hem klaarzet.
• Linus, met rode ogen en natte wangen, die altijd weer opnieuw op de fiets stapt ook al wil hij niet.
• Moeder die elke gracht in de gaten heeft en gelijk een halve zottin achter hem aan holt.
• Linus, die uitroept: “dat hij veel liever te voet gaat en nooit van zijn leven meer gaat fietsen”.

Om maar te zeggen: de ochtend is niet stressvrij verlopen hier. Dat doet hij soms wel. Maar veel ook niet.

Ik probeer op mijn Instastories het leven te tonen zoals het bij ons echt is. Met vuile vlekken, gaten in kleren en fietsen die uit grachten worden gevist. Er komen geposeerde foto’s van een groeifeest op maar evenzeer een kind dat diezelfde dag perte totale op mijn schouder uithuilt. Het kunnen niet altijd festivals, cocktails in de zon en goeie rapporten zijn. Want zo is het leven helemaal niet. Het is goed zoals het is. Met zijn middelmatigheid, pukkels op kinnen en vermoeide kinderen op het einde van het schooljaar. Het leven is in slaap vallen tijdens een goeie serie en dan anderhalf uur in het donker liggen turen als je hoofd je kopkussen raakt. De middelmatigheid van het leven is voor mij de manier om extra te genieten van de momentjes waarop het eventjes specialer is. De momenten waarop ik mijn kinderen observeer tijdens hun eerste Fleddy Melculy-optreden. Maar het is evenzeer een schoolrapport waarbij de boodschap van de leerkracht is: “Je mag terecht trots zijn op je zoon en zijn karakter”.

Ik omarm graag die befaamde gewonigheid.

Al enkele jaren proberen we ons verlof in te plannen begin juli, veelal omdat het in de sociale sector sowieso al niet evident is om tijdens de “klassieke” verlofperiodes (bouwverlof zoals we dat ook wel noemen) thuis te zijn en al zeker niet als je met twee in de zorg werkt. Daardoor komt het verlof altijd net iets sneller dan verwacht. Zo besef ik nu pas dat ik binnen anderhalve week al mijn laatste werkdag heb en dat ik binnen twee weken al in de Oostenrijkse bergen aan het dartelen ben *insert sound of music tune*.

Het is een beetje een twisted periode momenteel. Die laatste twee weken zijn altijd een eerder irritante periode. Ik wil zo geen nieuwe projectjes meer opstarten en ik zit in de afwerkingsfase van enkele losse eindjes. Soms geraak ik niet rond met mijn werk en moet ik wat overuren maken. Komt daarbij dat ik na de zomer stop op mijn huidige werkplek en voor die afronding zou ik eigenlijk ook al wat moeten beginnen voorbereiden. (Alleen jammer dat er nog geen vervanging is voor mij dus dat is wat onhandig). Er zijn ook al vergaderingen op mijn nieuwe werkplek waardoor het soms puzzelen is om iedereen samen te krijgen en alle nieuwe informatie te verwerken. Kortom: die emoji wiens kopje ontploft, ken je die? 🤯 Ja deze.

En aan de andere kant ben ik verbazingwekkend rustig momenteel. Er komt veel op me af maar ik probeer alles te kanaliseren en te doen wat ik kan. Tussen de aanvraag van mijn nieuwe functie en de langverwachte interne sollicitatie zat er veel tijd – ik moest vijf maanden wachten tot ik werd uitgenodigd- maar toen ging er een week voorbij van wachten op het resultaat en sindsdien is er een rust neergedaald vind ik. Ik weet nu dat ik in de afrondingsfase ben beland op mijn huidige job en dat het najaar pittig wordt maar ik ben nog altijd blij met mijn keuze.

Wederom heeft mijn buikgevoel me geholpen bij het maken van die keuze om intern te solliciteren. Ik zag de aankondiging van het project en ik voelde meteen in mezelf iets opborrelen, het sprak me enorm aan, er vielen precies enkele puzzelstukjes in elkaar. Mijn gut feeling is een belangrijke partner geworden in mijn beslissingen. Ik heb geleerd om te luisteren naar dat gevoel. Om niet bang te zijn om op mijn intuïtie te vertrouwen. De gesprekken die daarna gevolgd zijn over de functie hebben mijn enthousiasme alleen maar aangewakkerd en ik was ook wel op zoek naar die spark die ik toen in mijn maag voelde. Dat “dit-is-het”-gevoel. En nu moet ik alles op me af laten komen. (En voor wie nieuwsgierig is, binnenkort ga ik nog veel meer kunnen uitleggen waar het project juist om gaat).

31 mei is wereld anti-tabaksdag. Broodnodig, het is alom geweten dat roken barslecht is voor je gezondheid. Dat hoef ik hier niet meer uit te leggen veronderstel ik. Het tast je longen aan en je schaadt er ook anderen mee als je in iemands’ buurt zit te roken.

Ik ben zelf een ex-roker. Nee, correctie, ik ben gestopt met roken. Ik zal altijd een roker blijven. Roken is zo verslavend dat je het nooit helemaal uit je krijgt. Ik rookte namelijk veel, op het laatste was dit tot een pakje sigaretten per dag. Ondertussen ben ik – ik moet even tellen – ongeveer 17 jaar gestopt en ik blijf dat moeilijk vinden bij momenten. Sigaretten blijven een deel van mij. Ik droom zelfs nog heel regelmatig dat ik aan het roken ben. In die droom maak ik ook direct de reflectie van “Wat doe ik nu eigenlijk??”. Die rookdromen gaan blijven, ik vermoed dat ik die nog heel mijn leven zal hebben.

Hoewel ik me regelmatig erger aan rokers kan ik het ook soms heel graag ruiken. Zo’n vleugje sigarettenrook in het passeren, een babbeltje bij een achterdeur, koffie op een bankje met een sigaret erbij, het blijft toch iets aantrekkelijk.

Je gaat me niet vlug horen afgeven op rokers, ik weet wat het is om te roken en hoe moeilijk het is om er mee te stoppen. Maar het zijn ongezonde stinkstokken en iedereen die ermee stopt verdient een pluim. Ik ben nog altijd content dat ik het niet meer doe. Een verslaving is ook meestal gewoon verdovingsgedrag. Roken werkt kalmerend maar het is ook een vlucht voor wat op je af komt. Bij hogere stresslevels kan ik nog altijd met de idee lopen dat een sigaret zou helpen ook al weet ik rationeel dat dat geen oplossing is.

Toch zou ik niet herbeginnen want ik weet: één sigaret en ik ben verloren. Ik ben destijds niet gaan afbouwen maar gewoon van de ene op de andere dag gestopt met wat hulpmiddelen en na enkele weken was de fysieke afhankelijkheid verdwenen, mentaal is het altijd tricky gebleven, ook na 17 jaar.