Shout your heart out

Page 67 of 117

oktober 11, 2015

een frietje me shietje?

Ooit had ik iemand op bezoek die helemaal in extase kwam omdat ik verse frietjes serveerde. Hij had dat nog nooit gegeten behalve dan in de frituur. Ik wist niet wat ik hoorde. Nog nooit? Neen, altijd diepvriesfrietjes.

Dat is nu toch geen werk, een vers frietje maken?

Alerte vriendinnen die kwamen vieren op oudejaar zullen nu waarschijnlijk denken: “Awel, jij had toch geen frietpot?” Nope, inderdaad. Toen ik dat aan mijn tante ooit vertelde wist zij niet wat ze hoorde. “Dat kost niet veel hoor, je moet dat een keer kopen!” Ze vertelde erbij dat zij tot twee keer per week frieten eten. Ik was nog minder overtuigd. Een frituurpan (“frietpot” wordt hier onderlijnd door rode haakjes, het is duidelijk West-Vlaams 🙂 ) wil ik liever niet meer in huis. De hele keuken stinkt en alles wat je erin gooit en uit haalt is vetzakkerij. En ja, vetzakkerij is superlekker, en dat mag allemaal, ik ben de laatste om te zeggen dat je geen vetzakkerij mag eten, eet maar wat je wil, ik doe mee, hell, ik zou een Facebook pagina oprichten voor vetzakkerij moest ik een Facebook hebben. Maar het lukt ook in de oven. Ik las het ooit een keer ergens op een blog. Zelfs frikandellen (excuseer: curryworsten?) bak ik in de oven. Beetje olijfolie erover en nu en dan eens omdraaien terwijl ze bakken. Ze smaken uiteraard niet 100% zoals in “de frituurpan”, maar soit. En om de zoveel maanden gaan we eens naar het frietkot, dat heeft ook zijn charme, maar vooral: geen afwas! Whoop whoop en handjes in de lucht for that!

oktober 10, 2015

Het leven zoals het is: flexibel uurrooster

Om 9u20 rij ik de oprit op, ik zie dat het rolluik van Linus’ kamer alweer naar beneden is voor het voormiddagdutje en vind Ilja tussen zijn speelgoed in de living. “Mamaa!!!” roept hij blij. Mijn echtgenoot is zich aan het klaarmaken om te gaan verbouwen bij vrienden. Het is een onuitgesproken regel: wie hulp nodig heeft in zijn verbouwingen wordt geholpen. Toen we zelf in die situatie zaten kwamen ook heel wat mensen ons een handje toesteken en je kunt niet geloven hoe hard we dit hebben geapprecieerd! Ik neem afscheid en bekijk het allemaal eens van ver. In mijn hoofd gaat het van: “eerst Linus’ middagmaal klaarmaken”. Het voelt een beetje fuzzy na mijn inslaapdienst. Veel heb ik niet geslapen, één of andere dwaas begon rond middernacht een toeterconcert te geven in de straat, hij kreeg als het ware nog reactie van een andere toeteraar en toen was het helemaal in orde. Op dat moment dacht ik even: “Heb ik wel mijn handrem goed aangetrokken? Misschien staat mijn auto midden de straat?” Voor een keer was het niet zoiets, ik trok het mij niet meer aan en probeerde verder te slapen.

Na een courgettebereiding lummel ik wat aan, blader door de krant, luister naar Ilja’s verhalen over politiekantoren en boeven, dikke haaien en fijne walvissen.

Linus houdt ook een concertje en geeft mij de grootste glimlach ever als ik hem uit zijn bedje haal. Ilja blijft verder spelen met verschillende speelgoedjes door elkaar. Hij gaat op in zijn fantasiespel “Dankuwel omdat je zo’n mooi politiekantoor hebt gebouwd! Het is graag gedaan, boef!”. Linus volgt het een beetje kwijlend maar met grote ogen. Aan het wasrek hangt wat halfdroge was, ik herverdeel het over de halfwarme chauffages.

Tijdens dit alles staat ons avondmaal zichzelf klaar te maken, aardappelen koken, gehaktballen liggen te wachten om in de bouillon te belanden. Mmm, balletjes in tomatensaus, ik heb er nu al zin in. Ondertussen slof ik een beetje rond in huis, bekijk de nieuwe garage van het politiekantoor, geef Linus courgettepuree. Het blijft fuzzy in mijn hoofd. Ik ontmoet een overvolle droogkast:

we groeten elkaar, hij lacht naar mij, ik loop door. “Tot morgen”.

Ik moet me inhouden om niet in deze ballen te bijten!

Na boterhammetjes met soep ’s middags doen we allen een middagdutje. Ook Ilja gaat eventjes naar boven, want ook hij kan nog extra middagrust gebruiken (en het past want hij is nog steeds in zijn pyjama. Whatever, komt wel goed)

Zo’n flexibel uurrooster, het heeft zijn voor- en nadelen. Doordat ik de (slapende) nacht doe dit weekend kan ik overdag wel bij mijn kinderen zijn.

toegegeven, deze foto is van vrijdag, vandaag heb ik meer zakken onder mijn ogen…:-)

Ok, mijn echtgenoot is er vandaag niet bij, maar dat maken we morgen wel goed. Ik moet niet veel van mezelf op inslaapdagen, maar alles wat wel gebeurt is mooi meegenomen. En volgend weekend geniet ik extra van mijn vrije weekend!

oktober 6, 2015oktober 6, 2015

Negen dingen die nu anders zijn…

mijn schouders zijn slechts 15% van de tijd proper. Die tijd bevindt zich in het eerste half uur dat ik mijn kleren aanheb. Voor de andere 85% van de tijd is er ofwel een klodder melk, een kwakje snot of een overschotje groentjespap op te vinden. Net als ik ervan overtuigd ben dat ik volledig proper en vertrekkensklaar ben komt de kleuter nog eens zijn chocomond aan mijn broekspijp vegen. Ik begin het nut van ouderwetse voorschorten in te zien.

ik leerde niet twee maar drie dingen in één keer doen: baby troosten, telefoneren en tegelijkertijd een potje cornflakes vullen. Hey, ze hebben de speaker niet voor niets uitgevonden!
mijn kinderen houden ervan om tegelijkertijd te wenen. Synchroon-wenen noem ik het. Of ze wisselen elkaar af. Wisselwenen. Als de ene getroost is begint de andere. Kwestie van het gemakkelijk te maken.
baby’s wenen ook heel vaak niet. Alleen sta ik op dat moment nooit aan de kassa van de Aldi. Neen, ik sta dan ook nooit binnensmonds te vloeken op de 4 bomma’s die 8 postzegels nodig hebben, in de rij van het postkantoor. Dat is ook nooit het moment waarop ik aan de praat ben met de juf.
als mijn baby spuwt dan doet hij dat in één keer goed. Zijn beste resultaat behaalt hij als hij èn mijn trui, èn mijn broek èn de zetel in één kwak kan onderspuwen. Yes you did it! En dan zijn triomfantelijk opgelucht totje achteraf…goud waard!
kinderen slagen erin om mijn humeur in één keer te doen omslaan. Als ik in een pissige laat-mij-gerust-bui thuiskom en die kleine pudding geeft mij de grootste glimlach van de wereld, gepaard met zijn typische inademingskraai, dan zijn alle zonden van de wereld ineens vergeven. Ik smelt, ik ontspan en ik knuffel voor zot.
met een Maxi-Cosi onderweg is het precies toch even aanpassen, ineens kunnen er maar tien boodschappen meer toegevoegd worden aan de winkelkar, of ik moet de fishsticks herbergen op de schouders van mijn zoon die al half en half bedolven is onder een brood en twee pakjes jonge magere kaas. Er slaagt er ook altijd wel iemand in om zich massa’s dicht bij mijn auto te parkeren waardoor ik half zwetend, half paniekerig dat kind met bakje en al terug in de auto tracht te proppen zonder dat ik schaafwonden toedien aan mijn buurauto. Ah nu weet ik waarvoor die gevarendriehoeken “baby on board” dienen..
Na vier jaar en twee bevallingen heb ik een ander lichaam. Er is zoiets als een mummytummy, hoewel de rest van mijn lichaam er enigszins normaal uitziet, blijft dat kwabje er jammergenoeg lichtjes bengelen. De weegschaal mag dan nog zeggen dat je terug op je gewicht bent, je spiegelbeeld spreekt dat tegen. En mijn spiegelbeeld weet het altijd beter, godver.
Ik werd een couponner. Het is niet zo dat ik hele plastic folders bijhoud met coupons maar ik weet verdikke goed bij welke apotheker ze korting geven en wanneer de pampers in reclame staan. Oh, en diezelfde apotheker ken ik ondertussen bij voornaam. ’t Is Marijke voor de vaste klanten. Merci hé Marijke.

oktober 5, 2015

gewoon ondergaan

De voorbije dagen zijn er toch een aantal zaken voorbijgekomen die ik onder de categorie “tricky business” kan plaatsen. Zoals:

met een extreme loopneus, onstopbaar door zakdoek noch tissue, een huilende baby uit een Maxi-Cosi tillen zonder hem onder te snotteren.
een belegd broodje eten. Er moet altijd wel ergens iets uitspetsen, ik moet dertig keer de saus van mijn mond vegen of het is totaal niet toonbaar. Wie hier de ultieme broodjes-eten-zonder-morsen-tip kan posten die krijgt er ééntje van mij.
deze extreme pampertaart herbergen
een date met vriendinnen plannen en nu pas beseffen dat je de dag na de date een assessment krijgt op het werk
spreken voor een eivolle zaal met 540 man. They sat and stared. Althans, zo leek het toch.
500 cava-glazen vervoeren in je auto, bij elke bump in de weg horen hoe de hele boel klingelt en kluttert in de koffer
twee wenende kinderen troosten, met je hoofd vol snot en je verstand ergens rond het vriespunt omdat je het teveel hebt gebruikt de vorige twee dagen. (Volgens mij krijg je maar een voldoende aantal verstand per week, je moet het goed doseren, als je het teveel gebruikt op één dag moet je een dag compenseren door als een zieke koe op de trein te kijken, of is het als een hond op een zieke koe kijken? Ik weet het niet, ik zit in mijn compensatiedag vandaag)

Al die dingen, die gebeuren, en die gaan weer voorbij. Het moment zelf denk je “o-oh”, en twee minuten later is het gedaan. Stress en okselvijvers verdwijnen, er is niets gebroken, ik struikelde niet op het podium, mijn zoon werd net niet ondergesnotterd en de pampertaart blijft hier staan totdat ik een box vind om al die pampers in te steken.

september 30, 2015september 30, 2015

#boostyourpositivity de überplezante ochtendshow

“Show your morning” is het thema van de eerste uitdaging in #Boostyourpositivity. Wel mijn morning zag er vandaag alleszins anders uit dan die van gisteren. Gisteren was misschien ook wel een uitzondering. Mijn echtgenoot moest gevoerd worden naar het werk omdat hij die avond ging terugkomen met zijn bedrijfswagen. Op mijn “vrije” ochtend sta ik ten laatste om 7u10 op, zo ben ik al wakker voor de kinderen, want nadat mijn ogen open gaan heb ik graag het eerste kwartier een klein beetje rust. En koffie, veel koffie uiteraard. Toen hij wist te zeggen dat hij om 7u30-7u45 op het werk aanwezig moest zijn was dat toch een dompertje op de vrije dag-feestvreugde. Anyway, no problem, Linus werd in zijn berepakje gesjord, Ilja werd warm gemaakt voor het plan dat hij in zijn peignoir boterhammen in de auto mocht eten, we vertrokken. Ik had als enige bij mij: kinderen, sleutels. Mijn lief had zijn werkpapieren mee en zijn prachtige zelf. Eens in de auto vroeg ik waar de boterhammen van Ilja waren. “Oh, staan nog op tafel”. Mijn lief keert terug. Probeert de sleutel in het sleutelgat te steken….het lukte niet. “Mijn sleutels zitten nog op de binnenkant” wist hij te vertellen. “Ik ga wel achterom via de achterdeur.” Een beetje verward zei ik: “Maar de rolluiken zijn nog naar beneden”. Fuck. Damn you automatische rolluiken! Om een lang verhaal in te korten, het eindigde met een paar beschadigingen en de illusie om nooit meer de sleutels op de deur te steken. Ilja had zijn boterhammen alsnog. We reden totaal ongestresseerd naar zijn werk, want uiteindelijk was het probleem opgelost. Het enige dat we wel vergaten waren Pieters’ boterhammen.

Deze ochtend was het gelukkig anders. Ik had “de vroegen”. Een klein foto-verslagje:

Ik kom dat uur beneden en hoop dat de koffie vlug zal klaar zijn.

Twintig minuten later sta ik gedouched en gekleed klaar om eindelijk aan die koffie te beginnen. Addict? Moi? Mijn haar laat ik drogen “aan de stake”. Met de vroegen moet dat allemaal maar kunnen. Ontbijten doe ik op het werk.

Om 5:55 ben ik onderweg naar het werk. Gelukkig is het niet ver en is er bitter weinig verkeer op dat uur.

Oeie…best dat ik altijd speling reken in mijn vervoerstiming. Ik parkeer zo dicht mogelijk en stap nog een goeie vijf minuten tot ik er ben. (Serieus, ik rij 7 minuten en stap 5 minuten)

Om 6u10 sta ik op het werk om vijf minuten later te beginnen. Maar niet zonder een zjatje koffie uiteraard!

september 28, 2015

Hoe ik zelfs de stoerste mannen kan doen smelten

“Gelieve u aan te melden met uw wagen voor het vervallen van het huidige keuringsbewijs”. Na enkele weken de groene uitnodiging te negeren werd het misschien toch wel eens tijd om mijn wagen te laten keuren. “Gelieve de wagen aan te bieden in zindelijke staat”. Hmmm. Risky business in mijn geval. Ik trok na schooltijd op afspraak naar de keuring. De afspraak maken bleek onnodig, in de rayon “zonder afspraak” stond er niemand. Gelukkig mocht ik vlotjes aanschuiven en jaja, Poetin stond daar weer. Deze keer met nog drie andere mecaniciens. Twee van de vier hadden om 16u30 gedaan met werken en schoven mijn wagen door aan hun collega. Het was plezier alom daar aan het einde van de shift. Mecanicien 1 commandeerde zijn collega: “En doe maar een beetje voort hé, dat madamtje moet straks naar huis met haar twee kindjes, en pyjamatjes aandoen en eten geven, ik weet wat dat is!” Mecanicien 1 bleek een nieuwe papa te zijn. Poetin riep nog “het was leuk toen je ze maakte, maar nu is het één en al werk hé madamtje!” Oh yes, ik had de machorayon gekregen. Such fun! Linus deed wat hij altijd doet als het te lang duurt: hij begon te wenen. Ik waarschuwde mijn mecanicien over de zindelijke staat van mijn wagen. Gevuld met één wenende Linus, één 4-uurtjes-etende-waarommende- Ilja, een wandelwagen, een draagmand, drie zakken boodschappen en 16 liter fruitsap was “zindelijke staat” misschien wel met een korrel zout te nemen. Mijn mecanicien had er alle begrip voor en lachte zijn tanden bloot. Ik haalde voor de zekerheid de baby er maar uit en ook Ilja wou graag bij mij blijven. We schoven door, kind één troostend en kind twee honderdduizend vragen beantwoordend. Aan het einde van het verhaal bood de mecanicien aan om mijn wagen vooraan te parkeren “zo ben je gemakkelijk met je kindjes, moet je ze niet nog een keer in- en uithalen”. Oh, thoughtful! Ik moest echter nog mijn portefeuille uit mijn ~~mest~~achterbank halen, ik denk niet dat hij van plan was om ook nog eens voor mij te betalen. Ik stak hem de baby toe: “Wil je hem eens pakken?” Hij aarzelde: “mijn handen zijn vuil”, dat vond ik geen argument, a little autosmeer never killed anyone. Hij pakte hem uiteindelijk vast en instant begon het…babypraat! “Ewel kleine broer, waar ben jij nu?”. Na wat gerommel (en stiekem gegniffel) op de achterbank stak ik mijn handen uit om hem terug te pakken. Zeker tien tellen bleef ik zo staan, die man was gesmolten. Ik zweer erbij, één grote plas testosteron daar op die keuringsvloer. “A woedjiewoedjie, oh, het is lang geleden dat ik nog zo’n kleintje heb vastgehad, die van mij zijn al 10 en 12!” Nadat hij mijn auto net niet IN de kassa had geparkeerd bedankte ik hem voor alles. En zeker om mijn auto goed te keuren!

september 26, 2015

Up and Annick

Upje en Annick. Beiden willen wel veel van mij weten, ik mixte hun beide tags in één bericht, liet enkele vragen weg en hield het op die manier -denk ik- nog redelijk overzichtelijk. Up and away!

Heb je huisdieren?

ja, een kitten: Schanulleke. Een eigenaardig beest dat eerst wekenlang niet durfde dichterbij komen en nu bij de minste kans binnen zou komen. Als ze geen eten krijgt dan begint ze als een razende tegen de glazen deur te bonken met haar kop.

Noem drie dingen op die het dichtst bij je zijn.
Het bakje van kbc online (damn you facturen!), een playmobil konijntje en een oproepingsbrief voor mijn nieuwe identiteitskaart, oeps, nog vier dagen…

Rij je met de auto?

Ja tuurlijk. Al 15 jaar ondertussen. Ik ben wel geen vlotte chauffeur en ik ben geen echte durver al is de gps daarbij wel al een grote verbetering. Ik wijt het aan mijn lief die altijd het stuur wil als we ergens naartoe willen. (In het terugkeren is het soms een onderhandeling 🙂 )

Hoe laat was je deze morgen wakker?

Om 8u00. Ok, ik moet er wel bijzeggen dat ik van 3u30 tot 5u30 wakker heb gelegen en dat ik enorm veel chance had dat de kindjes zo lang wilden slapen.

Wat staat er in je laatste sms’je?

“hahahah” naar mijn lief die een smsje met een spellingscontrole-fout in verstuurde:”Naamloze” ipv “Njammie” (het ging over gin&tonic en zo’n zoute zonnetjes als aperitiefhapje, oh yes!)

Wat is je ringtone?

iets dreigend want ik schrik altijd als hij afgaat. Ik telefoneer ook helemaal niet graag in mijn privé. Op het werk vind ik dat niet erg.

Ben je al eens in een ander land geweest?

haha ja hoor, ik woon aan de Franse grens, ik ben dikwijls in een ander land, althans dat zegt mijn gsm mij toch!

Hou je van sushi?

ik heb nog nooit sushi gegeten maar ik moet zeggen dat ik daar niet echt sta voor te springen. Iets met “daar gaan toch geen vinnen meer aanhangen zeker?”

Heb je ooit medicijnen geslikt om sneller in slaap te vallen?
ja. Het hele verhaal hierover kun je hier lezen.

Heb je broers en zussen?

ja een broer van 40. Haha, neen, 36 😀 (ik denk dat hij meeleest). Hij brengt trouwens volgende week zijn nieuwe boek uit! Checken die handel!

Draag je een bril of lenzen?
ik heb een bril om te rijden….het ding is, ik draag hem alleen als ik niet anders kan. (lees: als ik naar een plek moet die ik niet ken, want ik kan de wegwijzers niet zo goed lezen van ver) Valt het op: ik haat mijn bril.

Verf je je haar?

jawel. Ik ben 33 en al zeker 5 jaar grijs….

Wanneer heb je voor het laatst gehuild?
de exacte datum weet ik niet meer maar ik huil wel als ik over mijn toeren geraak. Gelukkig gebeurt dat niet veel, chillax!

Wat is je favoriete pizzabeleg?

vier woorden: kaas, kaas, kaas en kaas

Met welke zanger/politicus/acteur/… zou je wel eens op café gaan? Waarover zouden jullie het dan hebben?

Ik kies voor ontspanning. Met Louis Talpe. De vorige keer moest ik ook één kiezen en dan was Kurt Rogiers nog kandidaat, maar nee, nu is het volledig Louis. Die keuze gaat puur om het uiterlijk, ik zou de pieren uit zijn neus halen daar op café. Tegelijkertijd zou ik schrik hebben dat het een volledige downer van een date zou zijn, dat Louis een saaie peer is die alleen maar over zijn werk kan praten, dat hij alleen maar mega Toby-praat verkoopt en dat er verder geen inhoud inzit. Ahja, want dan moet ik weer een nieuwe BV zoeken voor de volgende keer dat iemand mij dit vraagt!

Waar kan je onnoemelijk veel geld aan uitgeven?

Aan niets eigenlijk, ik voel me al schuldig als ik 100 euro aan een broek spendeer, ook als mijn oude broeken versleten zijn. Ik zou -cliché- niet besparen op de gezondheid van mijn kinderen, dat dan weer niet. Maar dat noem ik geen geld uitgeven.

Wat is de laatste foto die je met je telefoon genomen hebt?

Deze foto nam ik gisteren in het kapsalon uit zo’n kapselboek toen ik -eindelijk-mijn haar liet kleuren. Ik zoek iets nieuw van kleur en dit genre vind ik heel mooi. Mijn kapster waarschuwt me wel dat het blekere deel vlug blond kan uitschijnen en dat schrikt me wel af. Ik wil er niet uitzien als een Marina die dringend haar kapsel moet updaten. We vonden wel een compromis over hoe ik het de volgende keer eventueel kan laten doen in dezelfde stijl maar minder drastisch. Ik had moeite om te beslissen gisteren omdat ik vermoeid was, daarom koos ik voor “doe maar hetzelfde”, ik kon zelfs niet nadenken over al dan niet een froufrou (pony voor diegene die dit niet kennen). Ondertussen ben ik er wel al uit, ik neem niet graag beslissingen als ik moe ben.

Heb je een tip voor mij? Zo ja, welke? En waarom? (Dit is één vraag, jahaaa.)

Deze vraag komt van Annick. Een tip. Hoh, ik ben niet zo’n tipgevers-madame eigenlijk, ik weet het zelf niet altijd 🙂

Voor Upje heb ik volgende tip: slapen, slapen, slapen! Oh ik ben toch een tip-gever!

september 24, 2015

over IQ, HeyHey en snotsnot

Heih, is het alweer donderdag?

Waar is die week naartoe?

Zo moest ik vorige week mijn wagentje binnen doen voor een herstelling en een onderhoud. Ik kreeg een vervangwagen om naar het werk te gaan. Een Toyota IQ. Voor wie niet weet wat dat is: denk Blokkendoos.

Met blokkendoos overdrijf ik dus geen beetje! Achteraan was er geen plaats om als volwassene te zitten, misschien een kind wel, maar ik wil niet weten of er een Maxi-Cosi zou inpassen. Soit, ik moet niet klagen, het was een vijvig bakje en het parkeerde vlot.

Ik mocht de HeyHeyApp #HeyBC testen om het spellen aan te leren. Ik dacht – vier jaar oud – dat hij daarvoor te klein ging zijn. Maar het ging wonderwel al goed om de juiste letters in te voegen in de benaming van de tekening die hij zag.

Ik ben niet echt voor overdreven tablet-gebruik bij kleuters maar nu en dan eens zo’n spelletje kan alleen maar positief zijn denk ik. Het viel wel op, na tien minuutjes was de concentratie al een beetje aan het slabakken. Daar merk je toch wel dat hij nog maar vier jaar is. De HeyHey spellings-app is te koop in de appstore voor 2,99 euro.

Ik heb de gewoonte om op mijn hand te schrijven. Zo mocht ik niet vergeten dat ik gisteren eerder moest beginnen werken. (en ik heb blijkbaar rimpels op mijn handen! ieuw!).

Er kwam ook een kaartje binnen van Kris10 en haar vriend! Bedankt daarvoor! Helemaal niet jaloers op haar Italië-reis. Geen beetje. Neen…

grmblll (gezonde jaloezie hoor, ik gun het hen van harte!)

Deze jongen werd vijf maanden gisteren. Hij vierde het met een snotfeestje en een paar hoestbuien. ’t Is eens iets anders qua kers op de taart.

Gelukkig mag ik hem heel erg warm houden met zijn berepakje dat -helaas- bijna te klein is, het is dan ook maat 74, voor een negen-maander dus. Binnenkort is het te vinden op de pagina “Liese verkoopt” vermoed ik. Het rode kuikentjesslaapzakje is deze week ook verkocht trouwens. Een heel klein beetje afscheid nemen…laat ons hopen dat het kindje van de koper er ook zo zalig in slaapt!

september 22, 2015

Hard hart

“Neen mama, ik wil niet, ik wil bij jou blijven!” samen met wat krokodilletranen en een houdgreep rond mijn nek waardoor ik hem eigenlijk niet meer hoef vast te houden -monkeystyle- was het zondag geen zo’n geslaagde start van het eerste multimove-lesje. Wat het juist is, ik weet het niet, maar ook vorig jaar moest ik hem in het begin heel vaak van mij af sleuren en hem tot bij de sportjuf brengen. Eens hij vertrokken is in het spel zie je aan alles dat hij zich rot amuseert, hij lacht, hij doet mee met de groep, probeert dingen uit. En hij beweegt. Een uur aan een stuk. Maar die overgang, dat is voor hem enorm moeilijk. Is het de grootte van de sporthal, is het het ongestructureerde? Op school heeft hij nooit problemen om van mij weg te stappen, zelfs niet na twee maanden thuis, een kusje en hup hij vertrekt. Maar die multimove, dat duurde vorig jaar zeker 6 lessen alvorens hij zonder problemen kon starten. Thuis is hij enthousiast om de sportkleren uit te zoeken en te vertrekken, het probleem start bij de deur van de zaal. Mijn hart breekt elke keer opnieuw, maar ik blijf volhouden, ik blijf hem brengen want ik zie dat hij zich amuseert en dat hij zijn energie kwijt kan in die sporthal. Tegelijkertijd voel ik me een slechte moeder die haar kind forceert om dingen te doen, een moeder die keihard zonder omkijken moet wegstappen uit de sporthal om te zorgen dat hij niet geneigd is om telkens terug bij mij te komen. Het is balanceren, ik zie mama’s met hetzelfde probleem hun kindje terug meenemen naar huis. Als hij lachend bij mij komt na zijn lesje, roepend: “het was leuk, mama!”, als ik hem stiekem afmuis en zie dat hij geconcentreerd over een zweedse bank kruipt met zijn poepke in de lucht, als hij mij spot en wild begint te zwaaien, dan denk ik nog altijd dat ik het juiste doe. Dan stopt mijn hart een klein beetje met bloeden.

september 18, 2015

Labelstudio: de winnaars!

Drummmmrollllsssssssss!

Ik ben al de hele week naampjes aan het verzamelen in mijn speciale groene potje. Ilja kwam al verschillende keren vragen wat er daarin zat:

Papiertjes in dit geval, geen ingewikkelde computerprogramma’s om namen te kiezen, ik hou van simpel. Ik hield nog even stil dat hij de winnaars ging mogen trekken, maar toen het zover was kon hij ineens wel heel goed tot vijf tellen!

En de winnaars zijn geworden:

yey! Proficiat Eilish, lecoeurmevrouw, Kim van de verloren zakdoeken, Inge en Saskaya. Graag jullie emailadressen doorsturen naar lieseshoutyourheartout@gmail.com dan bezorg ik deze aan de lieve mensen van Labelstudio! Bedankt aan alle anderen om deel te nemen! En labelstrijken maar!