Hoewel ontmoeten misschien tussen 2 of meer personen gebeurt zie ik het vandaag anders.
Er zijn geen opeengestapelde moetjes
Geen misschien toch nog vlugge ditjes of datjes.
Zondagavond bestaat uit een ont-moeting met mezelf op het strand in Breskens. Ik neem belachelijk veel tijd om een krabbenkarkasje op de foto te krijgen. Het beestje krijgt geen rust met een post mortem carrière als fotomodel.
In de strandbar dralen lome vliegjes rond me. Eentje durft het aan om een duik te nemen in mijn glas. Hij proeft gewaagd van mijn rosé en neemt trage slokjes van mijn gedachtestroom.
Hoewel het water hoge golven klotst voel ik geen zuchtje wind. De zee geluiden werken bedwelmend, een Volkswagenbusje passeert me richting niemandsland.
Het lichtje in de vuurtoren pinkt recht evenredig met mijn focus als ik terug wandel. Van aan- naar afwezig. Van verweesd naar alert.
Er wordt me geen spectaculaire zonsondergang gegund. Het lampje knipoogt me vaarwel als ik het strand verlaat.
De bakker-rij vult zich met 50plussers. Terwijl ik mijn beurt afwacht rol ik een Zondagskrant in mijn tasje. De winkeljuffrouw geeft de attentie die bij het brood hoort mee met de man die voor me staat. Ik merk haar twijfel als hij vraagt wat ze hem geeft. Hij blijft haar neutraal aankijken als ze talmend antwoordt: “Het is een plaktattoo”.
Ze smijt twee lachende ogen naar haar collega terwijl hij zijn weg naar de deur terug zoekt. Ik lach onbeschaamd mee en voel me direct schuldig als ik zijn ongemakkelijkheid aanvoel in het voorbijkomen.
Vliegtuigen roosteren zich een weg naar bestemming onbekend.
Ik wandel de ochtend verder in. In mijn tas zitten vier lange suisses maar geen plaktattoo.
Echt waar. Zelfs als ik het uitspreek lach ik hoofdschuddend… “Ik ga gaan sporten hé”. Ik heb jarenlang gelopen, of moet ik zeggen “gesaffeld tot ik aan voldoende kilometers kwam” en toen ik merkte dat ik evenveel tijd verloor door te gaan wandelen ben ik dat maar gaan doen. Maar nu ik een vaster werkschema heb is het gemakkelijker om mij in te schrijven in een groepsles, dus nu doe ik één keer per week met mijn vriendin zo’n full body workout onder begeleiding van een kinesiste. Betekent dat dat ik twee dagen later crepeer telkens ik rechtsta? Misschien….
Geopend
Exact één week geleden was de officiële opening van het dorpspunt waar ik nu werk. We hadden een zeer goeie startweek, hier zit een contente vrouw achter het klavier. Op WTV kun je de reportage alleszins ook zien moest het je interesseren, daar wordt het concept ook heel mooi uitgelegd.
Gespeecht
Twee keer in september. Amaai. Begin september nam een collega van mijn vorige team afscheid met een pensioenfeest. We wilden uiteraard als team onze dank tonen door haar in de bloemetjes te zetten. Samen met mijn team op een podium, het gaf serieus wat stress. Het was lang geleden dat ik nog eens zenuwachtig was geweest. Twee weken later nogmaals op de opening van het dorpspunt, toen werd er gevraagd of we als medewerkers ook een woordje wilden zeggen tijdens de opening. Er bleek een gigantische opkomst te zijn voor zo’n klein dorp maar om de één of andere reden had ik hiervoor veel minder stress dan voor die eerste speech.
foto door Bert Vanden Berghe
Gedanst
Een goeie vriendin trouwde ook deze maand. Aangezien we al zo weinig hebben kunnen feesten de laatste jaren grijp ik elke kans om op de dansvloer te belanden. Gelukkig wist de DJ welke muziek hij moest draaien om een volle vloer te houden. ’t Was geweldig om nog eens alles los te smijten. Er moeten dringend meer feestjes met DJ’s georganiseerd worden. Of iemand moet mij daarop uitnodigen ;-). Ik was zo dapper niet de volgende dag met maar 3 uurtjes slaap op mijn teller….
Geboekt
Nog twee weken en ik vertrek weer op een solotripje! Olei! Niet iedereen begrijpt wat ik daar zo gezellig aan vind maar dat is OK, dat hoeft ook niet. Ik doe dat niet voor iedereen maar voor mezelf. De vorige keer was een welgekomen break in een hectische periode en ik heb het gevoel dat ik deze keer de datum ook heel goed heb gekozen. Dat “meer uit de losse pols schrijven”, dat komt er echt wel van hoor….;-)
Geschreven
Enkel to-do-lijstjes, ideeën-lijstjes, blaadjes vol telefoonkrabbels, benodigdheden-lijstjes. Kortom, veel bulletpoints dus. Ik probeer dit weekend wat te ontkoppelen zodat ik er volgende week weer fris kan invliegen. Niettemin blijf ik nu en dan van braindump te doen halfweg de dag. Er komt dan ook zoveel op ons af dat we het onmogelijk allemaal kunnen onthouden.
Gelezen
“Eland” van Lykele Muus. Op basis van de korte inhoud downloadde ik het random van de e-bib op mijn e-reader en ik vond het eigenlijk wel heel onderhoudend. Nu ik hem google blijkt die schrijver een bekende Nederlander te zijn….nog nooit van gehoord vrees ik. Maar kijk, nu ken ik hem ook. Goe bezig Lykele.
Soms neem ik per ongeluk een screenshot met mijn smartphone. Ik pruts aan de zijkantjes en ineens knippert het scherm. Later vind ik in mijn galerij een plaatje terug van wat ik op dat moment op mijn gsm aan het doen was.
Vandaag neem ik een screenshot van mijn leven as it is, op dit eigenste moment.
Welk uur is het?
Het is 6u41 op zondag 18 september.
Wat zie ik rond me?
Er staat koffie naast me links, mijn smartphone ligt rechts. Op mijn bureau ligt ook een groene spinner van de jongens. Die hype was ik al lang vergeten, maar soms komt er nog eens iets uit een speelgoedbak tevoorschijn.
Achter me staat een wasrek met enkele truien die gisteren niet droog waren aan de molen buiten. In de zetel is de iPad en het bakje van de televisie blijven liggen gisterenavond.
Waar vul ik vandaag mijn dag mee?
Straks ga ik wandelen met mijn oudste zoon en daarna pik ik mijn jongste zoon op bij zijn peter waar hij mocht gaan logeren. In de namiddag breng ik beide jongens naar de Chiro en de rest van de dag is blanco. Geweldig vind ik dat.
Wie is de laatste persoon (buiten het kerngezin) die ik zag?
Mijn maat Brecht die me ppssstt-tte vanaf de kassa toen ik de Aldi binnenkwam gisterennamiddag. Psssst terug jong!
Wat hoor ik momenteel?
Het geluid van lucht die ontsnapt uit het teutje van de thermos koffie op mijn bureau. Mijn echtgenoot wordt daar kierewiet van, ik vind het een rustgevend geluidje. Ik associeer het met stilte omdat je het dan pas goed hoort.
Wat zou ik anders willen op de volgende screenshot?
Ik zou meer willen geschreven hebben. Bloggen, maar ook uit de losse pols schrijven, ik doe het momenteel veel te weinig terwijl ik verdikke heel goed weet dat het altijd werkt.
Wat ga ik doen direct nadat deze blogpost is geüpload?
In stilte genieten van mijn koffietje in de zetel terwijl de zon opkomt buiten. Als de zonsopgang nog mooier zou worden kan het ook goed zijn dat ik in mijn chillpants wat opritfoto’s ga maken.
Welk uur is het nu?
Het is 7u08. Ik schreef net geen half uurtje aan deze post.
Begin september kreeg ik een telefoontje: “Of ik zin had om een podcast te maken met Dominique Persoone?”.
🤯 🤩 🥳
Tot ik er beter over begon na te denken. Er bestond nog geen podcast op dat moment, ik had nog geen muziek, geen voorbereidingen gemaakt, er was geen artwork en ik moest nog uitvogelen hoe ik het qua hosting ging opzetten. Komt daarbij dat de opname moest gemaakt worden in de week waarop ik mijn nieuwe job begon. En om alles wat te synchroniseren met de informatie die in de krant ging komen zou de aflevering best uitkomen in diezelfde drukke week….
Dus ik zei “ja”.
Wat blijkt: dat lukt als je doordoet. Als je focust op één ding en andere zaken uitfiltert op dat moment. Als er geen onvoorziene omstandigheden zijn op de dag die je blokkeert om dat project aan te pakken. En als je soms eens Whatsapp-stress-spam verstuurt.
En het is loslaten uiteraard.
Loslaten dat je toekomt op de opname met kleren die nog vuil zijn van het werken (vlug vlug wat deo gespoten). Dat je ongepland en (dus ook ongeschminkt) een fotoshoot moet doen met een BV. Dat je voorbereiding uit één blaadje bestaat. Het is loslaten dat je de opname niet meer opnieuw kan maken en dat het dus van de eerste keer goed moet zijn. Dat je de persoon voor je helemaal niet kent en niet kan inschatten hoe die zal reageren.
In de tweede aflevering van Up De Ruttel komt niemand minder dan de West-Vlaams ambassadeur aan het woord over zijn favoriete West-Vlaamse uitspraak.
Foto: Stefaan BeelFoto: Bert Vanden Berghe
Met Dominique had ik een gemoedelijk gesprek over zijn ambities, hoe hij aan zijn tattoos komt en uiteraard hoe zijn voorliefde voor het West-Vlaams is ontstaan. We omarmen ook het feit dat een bromvlieg ons gesprek komt verstoren. Strontvliege!
Linkjes:
De muziek uit de podcast wordt gemaakt door de band Dudsekop.
Toen ik vorig jaar met No Questions Asked startte was het in het begin wat zoeken hoe dat juist gaat zo’n podcast maken. Het was prutsen bij het monteren en uitvogelen hoe je dat online kan zetten. Ondertussen heb ik 13 afleveringen gemaakt rond het thema vriendschap. Nu is het tijd voor iets nieuws.
Ik steek het niet onder stoelen of banken dat ik een voorliefde heb voor het West-Vlaams. Het is zo’n rijke taal met een fantastische uitspraak. Te schone om niet’n mee te doen vinnek. Dus ik lanceer een nieuwe podcast getiteld “Up de ruttel”. “Up de ruttel” betekent eigenlijk: op den bots, zonder afspraak ergens toekomen.
In “Up de ruttel” ga ik in gesprek met een andere West-Vlaming over hun favoriete West-Vlaamse spreuk en over “’t geweune leev’n”.
In de eerste aflevering komt Bart Casteleyn aan het woord. Hij is de hoofdredacteur van de Krant van West-Vlaanderen, ook wel “t weekeliks niews” genoemd in onze coté.
Luister via onderstaande link of gewoon via je Spotify-app!
En na de etentjes, de berichtjes, de kaartjes en de cadeautjes daalt de stilte ineens op me neer.
Nagenieten.
Gisteren was er een surprise-spaghetti-party bij vrienden thuis. Dat het en petit comité was vond ik ideaal, ik functioneer niet zo goed in grote groepen en gisteren was gezellig, ongedwongen en onverwacht. Dinsdagavond ging ik eten met een andere vriendin dus op twee dagen tijd zag ik twee van mijn “oudste” vriendinnen. Ze gaan het niet graag lezen dat ik ze “oud” noem, ik bedoel eigenlijk “mijn langstlopende vriendschappen”. Ik zei het op de terugrit tegen mijn husbando: ongelofelijk dat ik vriendschappen heb die al meer dan 30 jaar meegaan. Het is gewoon fijn om te weten dat je ergens kunt toekomen op je slippers zonder make-up of whatsoever en je toch 100% op je gemak bent. Of dat je iets gaat eten met iemand en dat dat geen seconde aanvoelt als een sociale agenda die je moet afwerken.
Vriendschappen onderhouden vraagt energie en soms is het wat trekken en sleuren om afspraken vast te krijgen, but it’s worth it! Het is ook niet zo dat ik al mijn zielenroerselen deel of dat er mensen zijn die tot op het draadje weten hoe ik in elkaar zit, maar dat hoeft ook niet voor mij. Ik wil gewoon kunnen thuiskomen in een vriendschap en ik heb meer en meer het gevoel dat dat is wat ik heb met mensen.
Vandaag ben ik 40, er wordt wel eens gezegd dat dit kantelpunten zijn in het leven. Ik ben een klein beetje curieus van aard en ging eens luisteren bij enkele 40-plussers hoe zij hier tegenover staan. Vandaag beantwoord ik echter zelf de vragen die ik aan anderen stel. Hier gaan we:
Vind je het leven fijner als +40-er dan op je 20ste? Waarom?
Ik heb heel mooie twintigerjaren gehad maar niets kan op tegen de rust die ik nu ervaar door de levenservaring die ik ondertussen heb. De onzekerheden van toen zijn nu zekerheden geworden en dat voelt wel goed. Het is nog altijd soms een zoeken en elke leeftijdsfase (20 – 30 – 40 ) lijkt zijn kantjes en zijn geweldigheden te hebben en dat is eigenlijk gewoon OK. Ik moet al eens meer een pincet tevoorschijn toveren (waarom krijg je ineens haartjes op plekken waar er geen horen te staan??) en ik ben meer brak als ik na het uitgaan opsta. Maar tegelijk is het leven veel duidelijker, ik kan mensen veel beter inschatten en voel me zelfzekerder over mijn persoon. Dus resoluut: JA ik vind het leven fijner.
Waar doe je niet meer aan mee sinds je ouder bent geworden?
Overal “ja” op zeggen. Of zelfs maar het gevoel hebben dat dat hoeft. Raad aannemen van mensen wiens oordeel ik eigenlijk niet betrouw. Denken “dat het aan mij ligt”, negen van de tien ligt het bij de andere. Mezelf anders voordoen dan ik ben. Niet voor mijn lichaam zorgen, zonder in de spiegel kijken naar buiten gaan. Discussiëren over alles, live and let live.
Welke verwachtingen over het leven heb je laten varen in de laatste 20 jaar?
Dat ik alles voor elkaar ging hebben op mijn 40ste. Mèèèèèhhh, next question!
Als je één iets kon kiezen dat je anders had kunnen doen, wat zou dat dan zijn?
Ik zou een andere studierichting kiezen zowel in het middelbaar (menswetenschappen in plaats van handel) als aan de hogeschool (toegepaste psychologie in plaats van orthopedagogie). Maar het is wat het is. Ik ben content met de job die ik nu (ga) doe(n).
Wil je nog iets van raad geven aan deze bijna 40’er?
Aan mezelf dan in dit geval…..laat het cijfer varen. Ik ben er nu al twee weken op aant sjieken dat ik het niet leuk vind om 40 te worden, ik beslis gewoon vandaag dat ik dat loslaat. You can’t beat it, so join it! Bring it on 40 !
Opstarten en afwerken. Dat lijkt de tendens te zijn de laatste twee weken. De tijd gaat zo snel dat ik vergeet dat ik sommige dingen voor de laatste keer aan het doen ben op mijn werk. Het vorige weekend was bijvoorbeeld officieel mijn laatste werkend weekend. Met nog drie weken te gaan voelt het echter nog niet alsof ik afscheid moet nemen van bepaalde aspecten, ik heb juist het gevoel dat er nog heel wat zaken zijn die ik nog moet opnemen.
Tegelijk ben ik ook al gestart op mijn nieuwe dienst waardoor de twee jobs momenteel door elkaar stromen en ik een shitload aan overuren aan het opbouwen ben. De inhoud van beide jobs is ook enorm verschillend waardoor ik echt het gevoel heb ik dat ik in twee werelden leef momenteel. Maar ik ben nog altijd enthousiast en blij met de kans die ik krijg. Volg meer over ons nieuwe project op de Instagram-account of word lid van onze Facebookgroep!
En nu zijn we “olf oest” (half augustus voor de niet-West-Vlamingen) voorbij. Een beetje een tekenende datum in de zomer. De meeste mensen zijn herstart na het verlof en alles komt weer wat op gang. Ik denk al na over het najaar en er is alweer een solo-tripje geboekt!
Volgende week ben ik jarig, ik heb een dagje voor mezelf gepland en ’s avonds moest ik vrijhouden, dus ik ben benieuwd. Veertig worden, het blijft precies wat pieken bij mij. Beetje bleh zo….Geen idee waarom eigenlijk, rationeel besef ik maar al te goed dat het gewoon een stom cijfer is. Emotioneel lijkt een ander verhaal, ik moet er echt aan wennen. Maar ik laat alles wat over me stromen, ook de eigenaardige gevoelens die ik bij die 40 heb. Er zijn me al veel mensen voorgegaan…. 🙂
Shout your heart out 