Mijn jongste zoon trappelt, klapt, tikt en rammelt. Hij roffelt, stuitert, trommelt en davert. Hij produceert extreem hoge decibels en leeft alle uitersten van het leven bij elkaar. Kortom: er zit wel wat ritme in deze 5-jarige. Mijn echtgenoot is al 25 (?) jaar drummer en herkent dat stuk van zichzelf in hem. Ik weet ondertussen hoe het is om met een drummer samen te leven, de keren dat ik mijn hand op zijn tikkende vingers leg zijn niet meer te tellen. Drumles staat al een jaar op het verlanglijstje van de kleuter. Pre-corona informeerde ik in de muziekschool wanneer het kleintje eventueel aan drumlessen zou kunnen beginnen maar daar kan hij pas vanaf het eerste leerjaar terecht voor notenleer en vanaf 8 jaar voor drum. Nog drie jaar tokkelen op het oude drumstel van mijn echtgenoot dan maar? (let vooral op zijn gezicht helemaal op het laatste als hij merkt dat ik hem aan het filmen ben)

Ik kan je verzekeren, een drumstel in huis hebben, het is een uitdaging. Tegelijkertijd kan hij er wel zijn furten wat op kwijt al gaat dat ten koste van onze oren. Omdat het lief ook wel wat aan zijn drumskills wil werken en we de laatste tijd goed bezig zijn met het oppotten van ons kleingeld (een deeltje daarvan is gereserveerd voor een massage après-corona!) besloten we te investeren in een elektrisch drumstel, in eerste instantie om het kleintje te laten kennismaken maar ook om de tikkende vingers van de echtgenoot te kalmeren.

Gisteren werd het “speelgoed” (bij de buren) geleverd. Ze mochten alleen nog maar met de doos spelen want de echtgenoot was aan het werk en ik ging het niet in mijn hoofd steken om een drumstel op te zetten. Dat klinkt als mean mommy, maar de gigantische doos alleen al was voldoende entertainment voor de hele middag. Frankie de kater werd tot boef gebombardeerd en in hun imaginaire kasteel gevangengenomen. Of hij daar zo enthousiast over was, daar kun je misschien zelf over oordelen:

Vandaag was het D-day (drumday?) en kon ik weer sneaky gaan filmen:

Dat het vandaag een druilerige dag was, daar heb ik nog niet veel van gemerkt….

5u55. De vijven, zo perfect synchroon, ze doen me glimlachen ook al is het ontiegelijk vroeg voor een zondagochtend, ik besluit er van te profiteren. De kleren en de rugzak gaan aan, de echtgenoot kruipt achter zijn pc om te werken voor zijn opleiding. Ik heb me al verschillende keren afgevraagd hoe ik in godsnaam voor de examens van maart en april ging studeren in deze corona-tijden. De keuze om te stoppen met mijn opleiding lijkt al zo ver weg. Spijt heb ik tot nu toe niet gehad.

6u24 na een kwartiertje doorstappen sta ik bijna aan rand van de gemeente waar ik woon. De velden zijn netjes bewerkt. De tussenfase waarin landbouwers met man en tractor alles klaarstomen voor het volgende seizoen is misschien niet fijn voor mijn tere oren maar het zorgt wel voor strakke vergezichten.

6u35 twee klanten zijn me voor aan de bakkerij. Ik krijg een hoofdknikje, haal de koptelefoon van mijn hoofd en laat mijn smartphone in mijn zak. Er lachen vier riante chocoladekoeken naar me vanachter het plexiglas dat de bakkerin van het virus moet scheiden. Gek hoe alles zo vlug went. Payconiq betaalt tuutend mijn bestelling. Tot enkele maanden geleden kon je in de hele gemeente bijna nergens met de gsm betalen, de crisis is toch ergens goed voor.

7u10 de zon vergezelt me op de terugweg. In een mum van tijd staat ze boven aan de hemel. Er wordt me geen rustige zonsopgang gegund vandaag. Op de akkers verdampt de nacht.

7u26 Als ik thuiskom grijnst de overenthousiaste kleuter al zijn tanden bloot, de echtgenoot zit in een flow maar zijn grommende maag lokt hem naar de keuken.

De dag kijkt ons aan.

Maar eerst zijn er vier lachende chocoladekoeken en een kop dampende koffie.

Week 5? 6? Geen idee hoe lang we hier nu al in in ons kot zitten, bluv’n goan zeg!

Een gestolen half uurtje voor ik naar mijn werk ga. Voor het eerst in 6 weken eens helemaal alleen. Het enige wat ik deed was lummelen en naar de vogeltjes luisteren op de vestingen in Ieper.

Onderwijl vormen deze twee gangsters een ongezien partnerschap. Vanmorgen zaten ze in bad elkaars’ rug te masseren. Weer een half uurtje entertainment dat ik niet moest voorzien.

Mijn ochtenden worden steeds langer want om de één of andere mysterieuze reden is 5u30 het nieuwe 6u dezer dagen. En dat in een week met laatavonddiensten. -geeuw zeg ik u-

Sinds deze kastaard uit het huis is gebannen (nieuwe zetel, remember) vindt hij “het gat schoon” om nog eens te komen shnugglen als ik me buiten op de ligstoel nestel om naar The Tiny Podcast van Hade te luisteren. Een aanrader! Ik volg trouwens ook een online cursus bij Hade waarbij ik dagelijks word gevraagd om bij een aantal zaken iets meer stil te staan. Frankie trok het zich niet aan en draaide zich ronkend nog eens op zijn zij.

• 

• 

• 

Na vijf weken voelen we ons te stoer voor een berenjacht, vanaf nu gaan we op bommenjacht…..#onlyinthewesthoek

Laatst sloten The Minimalists een episode af met een stukje uit een nummer van The Moth & The Flame. Het was mij onbekend maar het klonk zo geweldig dat ik hen meteen heb gespotified. Sindsdien grijp ik er regelmatig naar terug, vooral ergens op de achtergrond kan het mij echt bekoren.

You were the only red flag
The only red flag that I could never raise

Onder de Japanse Kerselaar

zat de jongen met het donkerrode haar

een minuutje te mediteren

of was hij eerder...

een cartoonfiguurtje aan het imiteren?

De naveltjes van deze duifjes moesten dringend eens gewassen worden.

De paardenbloemen onder de wasmolen, moeten dringend eens geplukt worden.

En hij krijgt twee vermeldingen in één blogpost. Deze kerel lag vorige week zo te slapen op de picknicktafel. Ik denk dat hij erbij aan het kwijlen was.

Hoe is’t bij jullie in junder kot?

Linus. My God, Linus. Er zijn woorden te kort om te beschrijven hoe jij in elkaar steekt my friend. Een karaktermanneke, een rebelse kleuter met een gouden glimlach.

Het moest vijf jaar duren eer ik je handleiding enigszins kon ontcijferen. Een handleiding waar veel creativiteit en extreem grappige quotes op te vinden zijn. Zo zat je vorige week achterop de fiets bij mij “Het is lastig hoor, ik ben moe van al dat rondkijken”. Er zijn ook heel wat pagina’s van je handleiding die ik nog moet lezen. Sowieso is de periode van 2 tot 4 jaar geen simpel deel van het kleuterleven maar jij weet heel goed hoe je mijn buttons moet pushen. Het clasht wel eens tussen ons, soms tot wenens toe aan beide kanten. Aan de andere kant ben je mijn grootste keppesleppe en lach je regelmatig al je tanden bloot. Goddelijk om te zien. Je bent een echte rebel. Je houdt graag zelf de controle over elke situatie en staat deze enkel af onder jouw voorwaarden. Tegelijk is er niemand in ons gezin die zoveel nood heeft aan vel tanken. “Mama, kras eens over mijn rug” is nu de manier om jou te kalmeren. Je t-shirt omhoog en lichtjes krabben over je rugje en dan ben je misschien eens tien minuutjes stil. Want jij en stilte, dat gaat niet samen. Je leerde dit jaar om te fluisteren, handig met een papa die de nacht werkt. Alleen nog wat finetunen, zodat je het niet vergeet en je volumeknop daarbij volledig aan de andere kant opendraait. Je temperament is onbeschrijfelijk, het ritme in je lichaam zal je straks van pas komen als je leert drummen. Tegelijk ben je zo gevoelig. Als je het zelf niet produceert, kan elk scherp geluidje je naar je oren grijpen. De stofzuiger, tractors of de autoradio, ik herken mezelf soms zo hard in jou als je met je handen op je oren duwt. Drukke toestanden mijd je als de pest. Een kamer vol mensen, een feestje met luide muziek, neen, de enige veilige plek is mama’s schoot op dat moment. Nu ik weet dat je enkel wat extra knuffels nodig hebt om los te komen kan ik het veel beter plaatsen, forceer ik je niet meer om deel te nemen aan activiteiten waar je door overweldigd bent. Soms sta je liever aan de zijlijn, en dat is OK. Maar Linus wat ben jij een heftig en dapper kereltje. Je doorzettingsvermogen is noemenswaardig. Zo vond je het best lastig tijdens de laatste grote wandeling maar pas bij de 8ste kilometer begon jij wat te pruttelen en deed je dapper nog anderhalve kilometer verder. Je papa en ik zeggen regelmatig tegen elkaar “Da goa gin geweun’n zin wi loater!” maar je bent nu al zo speciaal. Mijn felle kerel. Mijn vijfjarige karwaat.

Gelukkige verjaardag!

De laatste twee jaren waren keerjaren. Zo voelt dat toch soms. Er is enorm veel veranderd, op elk gebied, maar vooral ook bij mezelf. Fysiek en mentaal ben ik een andere periode ingestapt. Vorig jaar deze periode was er één waarbij mijn touwen wat in de knoop zaten. Het was me ook niet helemaal duidelijk wat er juist aan de hand was maar wat Atticus hier schrijft telde toen meer dan ooit:

Mijn introverte kant speelde me zo danig parten dat ik dacht dat het de verkeerde kant op ging met mij. De vicieuze cirkel die hierdoor ontstond werd doorbroken met hulp van een psychologe die me enkele keren tot introspectie liet komen. Ik heb mezelf heel vaak mentale kletsen gegeven (beating myself up is hier de gepaste Engelse term voor) omdat ik vond dat ik te weinig betrokken was op de mensen in mijn nabije omgeving. Tegelijk deed zij mij inzien dat dit helemaal niet zo was, ze hielp me terug klaar zien. Het nestje touwen werd ontrafeld. Ik leerde die kant van mezelf meer plaats geven. Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik een eenzaat ben maar toch had ik regelmatig het gevoel dat dit deel van mezelf niet mocht gevoed worden. Dat mijn introverte kant een negatieve eigenschap was. Op de momenten waarop ik nood heb aan alleen-zijn kan ik tot op de dag van vandaag nog steeds negatieve gedachten krijgen over hoe ik me op dat eigenste moment voel. Ik heb geleerd om die negatieve gevoelens over mij te laten stromen en dat het OK is om me even rottig te voelen, dat mijn touwen niet altijd netjes opgerold moeten zijn. Ik ben niet abnormaal omdat ik graag op mezelf ben. Mijn echtgenoot heeft hierin ook serieus wat stappen gezet. Het is bij momenten niet evident om met mij om te gaan. Ik ben meestal easy going maar sommige dagen laat je mij beter gewoon gerust, aan jou om aan te voelen welke dag dat is. Hij voelt aan wanneer hij me naar buiten moet sturen. “Ga eens een wandeling maken”. In een relatie kan dit serieus wat druk leggen en er ontstaan wel eens discussies. Toch blijft hij bij me. Toch kies ik er niet voor om voor altijd alleen te zijn. Wat we hebben is enorm waardevol en dat besef ik maar al te goed.

Vandaag zijn we 14 jaar samen. De eerste jaren waren er van hem toelaten in mijn wereld. Ik had het naar mijn zin zo op mijn ééntje. Toch wist hij zijn plekje onder mijn vel te veroveren. Net zoals die eerste jaren zijn we als twee kapiteins het laatste jaar blijven vechten om ons schip samen te besturen. Hij moest zelf zijn koers vinden in het leven en als kapitein Eenzaat keek ik niet altijd om of er geen man overboord ging, maar nu is het even windstil en kabbelen we rustig verder. Cavaatje in de hand, met twee matroosjes op het dek. Anyway the wind blows, we conquer it together.

Het is bij mij niet helemaal duidelijk van welke muziek ik nu echt hou. Ik ben zo’n persoon die meestal heel irritant en onduidelijk antwoordt: “een beetje vanalles”. Met techno en jazz kun je mij echter geen plezier doen. Hoewel Elbow mijn all time favourite band is gaat mijn Spotify search heel ruim. Van hardrock, punk, metal tot klassieke muziek. Ik luister nog bitter weinig naar de radio maar toch pik ik tijdens het autorijden wel popnummers op waar ik wel eens doorblader als ik thuiskom. Zeven nummers waar je mij luid op kan horen meebrullen:

YOu Need To Calm Down – Taylor Swift

Behalve dat ze één van de best verdienende artiesten is in The States wist ik bitter weinig over Taylor Swift. Ik dacht zelfs dat ik niets van haar muziek kende tot ik op Netflix een tijdje geleden naar “Miss Americana” keek. Toch moet ik toegeven dat een aantal van haar nummers serieuze oorwurmen zijn. “You need to calm down” vind ik zelfs een krachtig nummer met een vette beginbeat. En dan het oh-oh-oh-gedeelte vraagt gewoon om mee gekweeld te worden.

Lost in yesterday – Tame Empala

De Jezus-look-a-like (althans mijn kinderen) had me na één luistersessie helemaal ingepakt met dit nummer. Vooral de losse bas in het begin is zo catchy dat ik er instant happy van word. Het heeft ook een heel hoog beachbargehalte. (Iets wat in corona-tijden ineens heel aanlokkelijk lijkt, terwijl ik anders waarschijnlijk niet naar zo’n etablissement zou gaan….)

Don’t start now – Dua Lipa

Dua Lipa heeft al een serieus aantal hits op haar palmares. “One Kiss”, “Physical” en “New Rules” zijn er een paar die je zeker zal kennen. Maar “Don’t start now” vind ik haar beste nummer. Haar zuivere stem met de rauwe ondertoon vind ik heel aangenaam! Aren’t you the guy who tried to hurt me with the word “goodbye”

Blinding lights – The Weeknd

Het valt me op dat ook dit weer een nummer is met een vette startbeat. (Of zijn alle popnummers zo? Met de scrollgeneratie zijn de eerste vijf seconden ook wel cruciaal als je de aandacht van iemand wil houden). Ook het nineties-synthesizer-tunetje is best catchy!

So am I – Ava Max

Ava Max zal met dit nummer veel tienermeisjes aanspreken denk ik. Ik vind dat ze best een goeie stem heeft. De muziek is iets minder doordacht maar het hele nummer spreekt wel aan You don’t have to fit into the format.

Justin Bieber en Ed Sheeran I don’t care

Ed Sheeran in combinatie met Justin Bieber, ik zou ze niet meteen samenzetten als ik denk aan “Galway girl” en “Perfect” maar kijk, de twee goudhaantjes samen zorgen voor best wat vuurwerk. Over Ed Sheeran heb ik wel eens horen zeggen dat hij heel verlegen is en ergens op één of ander gigantisch domein woont in The Middle Of Nowhere zodat hij niet gestoord kan worden door de tabloids. Of het waar is of niet, geen idee. Met dit nummer zal hij zijn graspleintje wel betaald hebben.

Telephone – Lady Gaga en Beyoncé

Een nummer uit 2010. Ik vermoed dat ze nu niet meer “stop calling” zouden zingen maar “stop texting”.

Als je het niet erg vindt, dan ga ik nu lekker verder naar brainless entertainment luisteren.

Het enige wat ik zie is een mondje dat beweegt en een vragend gezichtje. De verleiding om “ja doe maar” te zeggen is groot maar ik besluit om de koptelefoon toch van mijn oren te halen. Je weet maar nooit met die kleine mannen, vorige week vroeg één van de twee of hij met alcoholstift op zijn gezicht mocht tekenen. Het duurde meer dan anderhalf jaar om te beslissen over zo’n dure aankoop maar nu ik de muziek door mijn oren hoor knallen is het nog maar eens duidelijk dat ik meer mijn gut moet volgen als het op zo’n zaken aankomt. Beter langer wachten en iets kwalitatief kopen dan impulsief een goedkoop model aan te schaffen denk ik. Ik ben verre van gesponsord voor deze post maar ik voel toch een lichte lofzang opkomen voor mijn Quietcomfort die me op 2 dagen al zoveel plezier heeft verstrekt. Het geluid is loepzuiver en alle achtergrondgeluiden worden weggefilterd. De noise cancelling-functie waar ik hem in eerste instantie voor kocht heeft er al een paar keer voor gezorgd dat ik serieus opschrok door mijn huisgenoten. Geluidjes dichtbij kun je wel horen, maar momenteel ben ik aan het luisteren naar klassieke muziek terwijl ik dit tik en ik kan met moeite mijn vingers op het klavier horen. Muziek krijgt ineens zoveel meer intensiteit en ik geniet er echt van om gericht te gaan luisteren. Vrijdagavond maakte ik een avondwandeling met een podcast. Ik kon de tractors zien afkomen en het geluid werd gefilterd tot een zacht gezoem, alsof ze elektrisch reden. De stemmen van Elizabeth en Gretchen bleven echter mooi overeind waar ze anders compleet overstemd worden door het voorbij denderende gejengel. Ik zou deze koptelefoon echter niet opzetten om te fietsen, dan wordt het echt gevaarlijk.

Soit, genoeg geprezen. Schrikken jullie ook soms als je op de kalender kijkt? Gisteren kon ik niet geloven dat we ineens 18 april waren, ik heb echt gedubbelcheckt. Half april ineens? Is het omdat alle dagen op elkaar gelijken? Ik dacht eerder van niet want ik blijf toch dat week/weekend-ritme in me dragen. Vanaf morgen is het weer even de klik maken met schoolwerk en de kinderen zullen ook naar de schoolopvang gaan vanaf volgende week, we kunnen het niet meer kunnen combineren met onze jobs in de zorg om hen thuis te houden. Ze kijken er alvast keihard naar uit al vrees ik wel een beetje voor het afscheid na 5 weken onafgebroken samen zijn met (één van) ons. Stiekem denk ik zelfs dat ik het ook moeilijk zal hebben om hen af te zetten. De risico’s zijn ineens weer veel groter op die manier gezien ik Linus wel eens aan een deurklink zie likken. Aan de andere kant moet ik het gewoon loslaten. Waar ik het soms wel moeilijk mee heb: als je met twee ouders in de zorg staat is het sowieso al niet evident om het rond te krijgen, maar als grootouders niet meer ingeschakeld mogen worden en je allebei op zondag moet werken sta je wel met een probleem. Ik mag officieel één iemand laten op bezoek komen om te thuiswachten maar zoiets wordt al vlug een kostelijk uitstapje naar het werk. Gelukkig is het tot nu toe al altijd gelukt om te schuiven en te wisselen (met veel dank aan de collega’s!) al zien we elkaar als koppel niet veel. We zijn gemiddeld één avond in de week ’s avonds samen thuis, op de andere avonden wordt er afgewisseld. (En ik denk dat ik zojuist heb ontdekt waarom de weken zo snel voorbij gaan).

En hoe is het met jullie? Hopelijk nog geen zieken in jullie nabije omgeving!?

Het gaat beduidend beter met me dan dinsdag laatst. De rotdag werd omgekeerd. Ook toen de regering woensdag besliste om de maatregelen nog twee weken aan te houden. Voor mij vallen deze regels mij niet zo zwaar momenteel, ik ervaar wel dat het niet te onderschatten is met constant twee kinders in huis en ik doe ook wel eens van nervous breakdown maar het blijft precies momenteel binnen de perken. Ik ben het ondertussen reeds gewoon dat ze hier constant zijn. Vooral voor mijn werk maakt de lockdown een groot verschil uit en voor iedereen daar hoop ik met heel mijn hart dat alles binnenkort normaal kan worden. Voor personen met een beperking is een vaste structuur nu eenmaal de beste optie. Tegelijk vrees ik om binnenkort weer opgeslokt te worden door de drukte die er pre-corona speelde op het werk, maar daar wil ik niet teveel bij stilstaan. Er waren de voorbije dagen weer enkele momentjes van geluk en kleine neepjes liefde van de kinderen.

• De geur van het regenwater waar de kinderen mee speelden op de koer gisteren. (We vangen ons regenwater op in zo’n buitentonspellement). Door de warmte van de zon op de stenen kwam die typische geur naar boven die je alleen maar kent als “de geur van regen op een hete zomerdag”. Ik wist niet dat je die kon ensceneren.
• Koffie, all day every day. Er vloog gisteren een tas leeg over mijn keukentablet, de koffie droop in mijn kasten waardoor ik tien minuten bezig ben geweest om alles uit te kuisen, maar toch….koffie….
• Linus die tijdens een zoomsessie de slappe lach kreeg toen hij Frankie trachtte te tonen aan onze contacten. Wat ze zagen waren enkel twee opengesperde kattenvoetjes en een verschrikte kattenkop doordat hij het beest zo hoog moest houden.
• Na anderhalf jaar twijfelen, potjes aanmaken en weer leegmaken in YNAB , mezelf wijselijk doch streng toe te spreken om het geld niet uit te geven, blijven dromen, blijven zoeken naar acties heb ik gisteren uiteindelijk toch een noise cancelling headphone besteld. Mens, je wil niet weten wat zo’n aankoop met mij doet. Hij wordt hopelijk vandaag geleverd (althans de mail die ik daarnet nog kreeg). Ik kan honderd redenen geven waarom maar vooral “het is hier nooit stil” is de belangrijkste. Van de twee redenen waarom ik hem niet zou kopen is “wie geeft er nu 300 euro uit aan een koptelefoon” de belangrijkste.
• “Less is more” blijft wel het thema van het jaar. Ook al is dit in strijd met het bovenstaande puntje. Tegelijk besef ik dat ik de laatste maanden vooral meer kwalitatieve aankopen deed en het feit dat ik minder impulsief naar bol.com surf maakt ook dat we ècht veel minder geld uitgeven dan vroeger. Bol.com took all my money last year.
• We boekten onze Nederlandtrip van deze zomer om naar een vakantie in eigen land. Vorig jaar trokken we naar de Kalmthoutse Heide en ook dit jaar gaan we naar dezelfde plek. Ik hou de originele vakantie achter de hand voor een andere keer want ik keek er wel naar uit. Het lijkt me de veiligste optie om geen buitenlandse reizen te boeken. Gelijk hoe had ik met de echtgenoot ook een bongobon verzilverd om tijdens het zomerverlof er nog eens met ons twee op uit te trekken. We zullen zien of die trip kan doorgaan of niet, ik maak er mij niet druk in.
• Na al dat minimaliseren tijdens het voorjaar kunnen we onze wagen binnenrijden in onze garage. Elke duw op het bakje van de automatische poort vanuit mijn wagen voelt als een een overwinning. Het feit dat ik vlotjes kan binnenrijden is het meest onwaarschijnlijke van heel ons declutteravontuur. Onze garage was namelijk jaren en jaren een opslagplaats voor alles waar we geen weg mee konden. Op een gegeven moment moesten we zo hard schuiven met materiaal om tot aan de poort te geraken dat er kleine weggetjes ontstonden. You name it, it was there. Nu zijn er zelfs rekken waar enkel een dekentje op ligt of kunnen we onze modderige wandelschoenen laten drogen op een legplank. Hoofdschuddend blijf ik het herhalen: het is een mirakel.

• In dezelfde trend: de voorraadkast (waar ik het eerder al over had) opnieuw aanpakken. Ook in de kookschuif was het een bijeenkomst van items die over datum bleken te zijn. Ik vond een pakje risottorijst dat al sinds 2015 over tijd was. Voel ik nu wat schaamte? Bwahja, misschien toch een beetje.

• 

• 

• Ik waste mijn ramen en nu zie ik soms niet meer duidelijk of onze achterdeur open staat of niet omdat ze zo proper zijn (speekselmedaille voor mezelf). Het is pas als ik zo iets doe dat ik besef hoe hard het nodig was. Die constante waas die om ons huis hangt bleek dus gewoon lack of householdingskills.

Maar mijn zoetekes, don’t worry, ik verander niet zomaar in een geluksgoeroe. Laat uw wierrookstokken maar in uw hammock liggen. Er blijven uiteraard ook ergerniskes spelen en dat zal nooit veranderen. Wie leeft er dan ook zonder zich eens goed te ergeren?

• Zo erger ik me dood aan mijn laptop. Meer bepaald aan het feit dat hij slakketraag is. Echt, tegen dat deze tank opgestart is is de helft van mijn kindervrije ochtendtijd (6u30 tot 7u15) voorbij. En dat eeuwige blauwe draaiende rondje. Dat rondje staat symbool voor alles wat rottig is in het leven.

• De overdosis lawaai door tractors op de velden in de buurt, verbouwingen aan beide kanten naast ons huis en meeste van al: het feit dat we bij het maken van onze kinderen hun volumeknop zijn vergeten te fabriceren. Echt, die twee gasten maken lawaai voor tien. Straks krijg ik de politie aan de deur op verdenking van samenscholingen in de tuin.
• Een veel te dik fictie-boek. Ik lees Grand Hotel Europa en dat is zo danig dik dat ik gewoonweg al weken aan een stuk erin bezig ben. Pas op, het is een geweldig boek maar het feit dat ik enkel fictie lees voor ik ga slapen zorgt ervoor dat het eindeloos doorgaat. Ik verlang naar andere personages.
• Mijn vel. Doordat ik al enkele weken in behandeling ben voor hormonale schommelingen in combinatie met de paaseieren van vorige week is mijn vel momenteel een ramp. Een mijnenveld zou je het kunnen noemen. Terug naar de puberteit dan maar?

Vandaag is geen topdag. Om de één of andere reden kan ik weinig in perspectief plaatsen en lijkt alles me te enerveren. Het is best aantrekkelijk om de maalstroom in mijn hoofd te voeden met elk ergernisje dat erbij komt tijdens de dag. Tegen ieder ander zou ik zeggen:”Het is best OK om je eens rot te voelen, dit is geen gewone situatie en daar moeten we allemaal mee omgaan, soms zijn we boos, soms voelen we ons vreemd”. Maar tegen mezelf zeg ik “godverd-mme zeg, k-tdag”. Terwijl ik verder werk aan de puzzel die ik gisteren begon raak ik eigenhandig mijn gedachtestroom aan. Het voelt als koteren, ik krijg mijn vinger maar net onder mijn negatieve gedachten om ze te keren, ze zijn glibberig maar ik kan ze lospeuteren, kleine f-ckers. Het helpt om aan de positieve momenten te denken. Zoals de wandeling naar de bakkerij vanmorgen. Ik ergerde me eerlijk gezegd aan het constante getater van de kinderen, ik hou zo hard van stilte en dat lijkt me niet gegund de laatste dagen. Gisteren keken we samen naar Lego Masters op VTM en ze zijn tot op vandaag nog steeds laaiend enthousiast. Toen we gisterenavond tijdens het eten aan het nakaarten waren was het duidelijk dat Linus serieus op mijn woorden had gelet want tijdens de wandeling vanmorgen zei hij: “Wij denken dat die langenekken eruit gaan vliegen hé de volgende keer, ze snoeften de hele tijd dat ze het gouden blokje gingen winnen”.

En de puzzel, die is best ontspannend. Duizend stukjes rust die in elkaar gestoken mogen worden. De ene keer lukt het vlot om het stukje te vinden dat ik nodig heb, de andere keer moet ik er wel een paar keer om vloeken. Een goeie representatie van mijn dagdagelijkse gedachtepatroon.

Ken je dit? Je kijkt naar je kinderen die zich van niets bewust zijn. Ze spelen een onschuldig spel met de bal. Iets dat je totaal niet begrijpt maar waar zij blijkbaar hele theorieën over hebben. Er stroomt een vlaag liefde over je, als kippenvel bij een aangrijpend liedje. Tegelijk slaat je gedachtegang over. Je ziet je kind in je gedachten achter de rollende bal aanhollen, rechtstreeks de straat op. Terwijl je zijn naam brult zie je een wagen afkomen vlammen en alle komende gedachten zijn: remmen die maar niet lijken te remmen, getier en bloed.

Is dit voor andere ouders ook herkenbaar? Die gedachten vullen mijn hersenpan wel eens en ik weet dat ze surrealistisch zijn en tegelijkertijd ook niet. Mensen verliezen hun kind. Dat heb ik bij vrienden dichtbij meegemaakt, het is mogelijk. Zelfs als ze geen kind meer zijn.

Een helikoptermoeder kun je mij allerminst noemen, toch ben ik voorzichtiger dan sommige andere ouders die ik ken als het om acrobatentoeren gaat bij hun kinderen. Ik kan wel eens huiveren als ik kleuters alleen zie lopen op de stoep vele meters voor hun ouders. Aan de andere kant ken ik ouders die bij de minste schram denken dat ze naar de spoeddienst moeten.

Brené Brown schreef er een treffend stukje over in “De kracht van kwetsbaarheid”.

Met die ene pagina verklaart ze mijn doemdenkerij. Al sinds mijn kinderen geboren zijn heb ik van tijd tot tijd gedachten waarbij alles catastrofaal verkeerd loopt. Toch beïnvloeden die mijn gedrag tegenover hen niet in die mate dat ik hen beperkingen opleg. Het zijn niet mijn doemgedachten maar een realistische kijk op wat ze wel en niet aankunnen die bepalen dat ik mijn zoon van 8 niet alleen op de fiets naar de bakkerij zend drie kilometer verderop. Hij is daar simpelweg niet klaar voor. De kleuter van (bijna) 5 geeft me nog steeds een hand als we langs de openbare weg stappen, niet alleen omdat hij dat zelf wil, maar omdat ik merk dat hij wel eens durft rond zich te turen en zo zijn koers verliest. Hij kan nog niet inschatten dat een wagen uit een zijstraat kan tevoorschijn komen.

Vroeger sprak ik heel vaak de woorden “’t Is goed voor under weerstand” uit als ik ze zag poken in een kattenstront of als ze een verstorven M&M in hun mond stopten terwijl ze dachten dat ik niet keek. Maar in Corona-tijden valt deze uitspraak me zwaar. Mijn kinderen die bij De Post buiten wachten, een wild hoestende man die hen veel te dichtbij kruist terwijl ik bij het loket sta aan te schuiven. In gedachten scheld ik die man de huid vol (en dat is nog maar de gekuiste versie van mijn gedachten). Loslaten, het is gebeurd. Mijn kinderen, ze debbelen aan alles dat ze onderweg tegenkomen, gisteren zag ik Ilja grassprieten kauwen zoals Lucky Luke wel eens doet. Loslaten. (en “Uitspuwen!” en “Iets met kattenpis!”). Massaal handjes wassen en loslaten, gewoon loslaten. Het is een dunne lijn tussen “laat ik hen kind zijn” of “bescherm ik hen tegen mogelijke dreigingen van buitenaf”. Er zullen altijd doemgedachten de kop opsteken, dat heb ik aanvaard, maar nu meer dan ooit maak ik de afweging of deze wel of niet hun groei, hun kind-zijn belemmeren.