Liese

Page 51 of 117

november 28, 2017

Flexibel uurrooster: pain or gain?

Vanavond ga ik mijn vierde inslaapdienst tegemoet. Ik moet toegeven dat ik absoluut niet meer weet welke dag we vandaag zijn en als ik het wel weet trek ik het de seconde erna weer in twijfel. Gaan slapen op het werk en daar opstaan kan voor verwarring zorgen. Regelmatig krijg ik de vraag of dat eigenlijk wel te combineren is met mijn gezin zo’n job in de sociale sector. Wel….soms moeilijk, soms vlot. Het heeft zijn voor- en zijn nadelen om een flexibel uurrooster te hebben.

ik heb weinig structuur in mijn leven. Pas op: MIJN leven. Dat van mijn kinderen is redelijk gestructureerd, alleen ben ik niet altijd degene die de structuur hanteert. Doordat ik vroegdiensten en laatdiensten combineer gebeurt het dat ik de kinderen naar school breng maar ze niet kan oppikken. Of omgekeerd, ik kan ze niet brengen maar kan wel om 16u aan de schoolpoort staan om die twee vermoeide loebassen in mijn armen te sluiten. Mijn echtgenoot heeft een relatief normaal ritme en staat er ’s avonds regelmatig alleen voor met de kinderen. De hulp van mijn ouders is onbetaalbaar in de wervelwind-uurtjes tussen 16u en 18u op de dagen dat ik ’s avonds werk.
ik kan afspraken plannen midden in de dag in de week. De kapper, de pedicure, de bank…handig.
afspreken met mensen met een vast uurrooster is soms een ramp. Afspreken met mensen die ook in een flexibel rooster werken is zowaar nog een grotere ramp. Als we met de vriendinnen uit de opleiding willen daten (allemaal opvoedsters ondertussen) moet ik soms weken op voorhand aan het plannen slaan en er is altijd wel iemand die nog geen uurrooster heeft.
de kinderen hebben wekelijks een verschillend opvangplan. De ene keer moeten ze mee naar de buitenschoolse opvang, de andere keer komen oma en opa, soms haal ik hen op, maar Ilja is het gewoon en Linus volgt hem.
het is niet milieu/portemonnee-vriendelijk om verschillende uurroosters te hebben. Zo brandt de chauffage hier vandaag al de hele dag omdat ik overdag thuis ben.
doordat ik in perioden regelmatig aan de schoolpoort te spotten ben wordt er waarschijnlijk vanuit gegaan dat ik niet veel werk. Ik doe toch 32u wat gelijkstaat aan een 4/5e. Fulltime werken is geen optie momenteel. In september en oktober (de periode van de bouwbeurzen waar mijn man zijn steentje moet bijdragen) moest ik voor heel wat avonden een babysit zien te vinden of mijn ouders/schoonouders aanspreken om tot ’s avonds laat op de kinderen te passen. Uiteraard valt zowat elke beurs samen met mijn laatavonddiensten. Karma is a bitch.
ik kan al eens instaan voor iets. Eens rijden voor een bosklas of een taakje voor mijn vrijwilligerswerk doen. Als er rapportbespreking is, valt dit echter 8 op de 10 keer samen met een avonddienst. Sorry karma, you’re still a bitch.
als ik nachten doe voel ik mij geen part of the gang. De mannen regeren thuis en ik kom even binnen en ga dan weer weg ’s avonds om verder te werken. Ik ben er ook met mijn gedachten niet volledig bij dan. Deze week ben ik 5 ochtenden niet thuis, zo weet ik maar half wat er speelt bij mijn kinderen. Ja, soms steekt dat wel eens.
ik hoef niet tijdens het rush-uur nog eens te staan koken (of nog boodschappen doen, dat lijkt me de hel!). Ze kunnen warm eten op school en als ze thuiskomen van school kan ik tijd maken voor huiswerk, badjes en dergelijke.
soms ben ik er niet bij. Zo komt Sinterklaas zondag bij oma en opa op bezoek en moet ik werken. Dat is zo.

Ja er zijn momenten waarop ik denk: zo’n dienst van 8 tot 17u, elke avond thuis, elke ochtend hen kunnen wegbrengen, lijkt me zalig. Aan de andere kant heb ik nog nooit zo gewerkt. Als ik al eens om 17u gedaan heb rush ik als een halve gek om die pagadders tijdig aan tafel/bad/bed te krijgen. Ik vind daar eigenlijk maar niets aan. En dan zijn er momenten waarop ik op zondagavond nog moet vertrekken om te gaan werken. En het regent dat het giet. En ik heb een beetje koud en de zetel lonkt. Ja daar is ook niet veel aan. Maar kijk. Het is nu zo. En voorlopig blijft het zo. Zo’n job moet je wel graag doen om dit te blijven doen, gelukkig ga ik altijd graag werken. En wat de toekomst brengt dat zullen we wel zien. Een dag met een keer.

november 21, 2017november 21, 2017

The 7 myths of Happiness #3

Nog altijd volg ik de podcast “Happier” van de Amerikaans Gretchen Rubin en haar zus Elizabeth Craft. Vorige maand schreef ik ook al een stukje over de ene aflevering waarin ze 7 mythes rond geluk bevestigen of ontkrachten…

Happiness Myth #3: A treat will cheer you up.

“When you’re feeling blue or overwhelmed, it’s tempting to try to pick yourself up by indulging in a guilty pleasure, but unfortunately, the pleasure lasts a minute, and then feelings of guilt, loss of control, and other negative consequences just deepen the blues.” (bron: website Gretchen Rubin)

Uiteraard gaan Gretchen en Elisabeth niet volledig akkoord met de stelling dat een verwennerij je zal oppeppen. Of anders zouden ze deze mythe niet bespreken veronderstel ik. Ze maken in hun podcast het onderscheid tussen een traktatie waarbij je een shot geweldigheid zal krijgen of een traktaat waarbij je je over een langere periode beter zal voelen. Sommigen keren waarin ik mezelf een verwennerij geef voel ik me achteraf slecht. Ik maak mezelf er regelmatig schuldig aan. Zo weet ik al dat ik eigenlijk geen zak gele M&M’s moet kopen omdat ik die van de eerste tot de laatste M volledig opeet zonder limiet “omdat ik het verdiend heb“. De laatste jaren hoef ik ze zelfs niet van mezelf te verdienen. Veelal denk ik “oh, als kind had ik dit nooit gemogen, nu ben ik mijn eigen baas, nèh!” of “ik sport en beweeg veel, die komen er toch niet bij“. Dus neen, ik ben niet goed in het kanaliseren van mijn “treats”. Er wordt aangeraden om -bij elke keer dat je jezelf wil belonen- eens stil te staan bij “ga ik me hier beter bij voelen achteraf of doe ik dit nu enkel omdat ik het zelf nu echt wil?” Uiteraard ben ik niet blij met mezelf als ik 500gr M&M’s naar binnen heb gesmikkeld. Het moment zelf is het zalig, maar achteraf lig ik met mijn maag en mijn schuldgevoel in de knoop. Soms zijn er momenten waarop ik denk “mijn kinderen zouden dit moeten weten….”.

Maar het blijft soms moeilijk om te weerstaan aan de gedachte van “pfff, ik heb dat verdiend“. Na een moeilijke dag met twee hangerige kinderen in de zetel ploffen en een zak chips opensnakken, het voelt soms echt geweldig. De dag erna liggen de chipskruimels mij soms wel veroordelend aan te staren. Soms hoor ik ze fluisteren: “jaja, heel die zak is op!”. En dan prop ik hem ietwat beschaamd de vuilbak in. Aan de andere kant is die kleine shot geweldigheid wel een opsteker op dat moment van de dag. Ik kan er zelfs naar uit kijken.

De zussen zijn voorstander van het opmaken van een lijst met “healthy treats”. Healthy treats? Pfft. Saai. Ik weet het. Het gaat over dingen die je op langere termijn zullen gelukkig maken en niet voor een acute shot awesomeness zorgen. Zelf vind ik het moeilijk om zo’n lijst op te maken. Ze stellen voor om jezelf bijvoorbeeld op een lange wandeling te trakteren, of een koffie met een vriendin. Maar mijn koffie smaakt altijd nog dat tikkeltje beter met een potje gele M&M’s. En mijn wandeling is nog amusanter met de gedachte dat ik daarna mijn koffie met mijn M&M’s ga nuttigen bij een vriendin.

Weet je, het gaat allemaal over kanaliseren en zelfbeheersing denk ik. Ik weet van mezelf dat ik weinig grens ken als het over smoefeling gaat dus ik koop er geen. Ik weet dat ik niet “een klein beetje kan roken”. Neen, als ik er (terug) aan begin is het om zeep. Dan ga ik all the chimney way. Als er geen verleiding is hoef ik er niet aan te weerstaan, dus neen, één sigaretje en dan stoppen, dat zou voor mij niet werken. En dat heeft niets met mezelf trakteren te maken. Met eten is dat net hetzelfde. Doe mij dus geen 10 gele M&M’s eten en dan stoppen en het zakje in de kast bewaren tot morgen. Maar het feit dat ik dat weet is veel.

En jij? Waarop trakteer jij jezelf wel eens? En moeffel je ook soms vlug een lege zak chips weg in de vuilnisbak?

november 16, 2017

Moeilijke oefening

Er is voor mij weer een wereld open gegaan. Ineens heb ik een bepaalde….vrijheid. Of hoe moet ik het schrijven. Het voelt als een luxe eigenlijk. Een ( gezond jaloerse?) vriendin whatsappte me om te vragen hoe het kinderloze leven overdag me bevalt. Ewel ja, wreed goed. De aandachtige lezer weet dat ik in de sociale sector werk en daarbij een flexibel uurrooster heb (vroeg, laat, dag, nacht, weekend, noem maar op). Met de peuter in huis bereik ik niet altijd wat ik vooropgesteld heb om te doen. Een mand was naar boven brengen is al een uitdaging, het vraagt een uitleg met handen en voeten om te vermijden dat hij me achterna komt en zichzelf alleen op de trap riskeert. Dus de wasmand bleef staan. Linus is nu ook niet bepaald een rustige peuter te noemen. Hij is overal graag aan en bij. Dat betekent dat ik er niet eens aan moet denken om een boek te lezen als hij aan het spelen is “mama voorlezen?”, laat staan dat ik een volledige blogpost kan typen zonder onderbreking. Je kunt ook niet aandachtig naar een podcast luisteren met een kwebbelkontje dat hele tijd rond je benen draait. En nu is het hier stil. Heel stil zeg maar. De kinderen zijn weg, ik start pas om 13u met werken en ik moet mezelf tegenhouden om niet de hele tijd in de weer te zijn met vanalles. Er komen drukke tijden aan en ik weet dat ik altijd voldoende rust moet nemen op voorhand en achteraf. Toch heb ik weer allerhande “projectjes” die ik wil doen tijdens mijn vrije uurtjes. Zitten en lezen is er geen van. Zitten en kijken naar TV wat ik wil volgen is er ook geen van. Ik vind het soms vreemd om mijn “rust” te nemen voor mijn werk. Als ik om 22u20 thuiskom probeer ik zo vlug mogelijk naar bed te gaan. En toch jeukt het nu alweer om werk te maken van de opleiding bachelor psychologie die ik nog wil volgen. Ik vind het een moeilijke oefening want een opleiding volgen brengt sowieso stress en drukte met zich mee, maar tegelijk (hopelijk) meer inzichten en vernieuwde energie om ermee aan de slag te gaan. Aan de andere kant wil ik nu ook weer genieten van de dingen die ik twee jaar en half niet heb kunnen doen: een boek lezen, mijn foto-albums maken, eens rustig iemand bezoeken zonder rekening te moeten houden met slaapuurtjes of gezeul met vochtige doekjes. Bloggen, lopen en wandelen. Tijd zal wel raad brengen. En eens rustig uitkijken hoe die opleiding in zijn werk zou kunnen gaan kan geen kwaad denk ik?

november 14, 2017november 14, 2017

De 7 Ge’s #3

Gestart: Ik heb er zo lang naar uitgekeken, Linus zijn eerste schooldag. Er waren wat traantjes toen we hem afzetten maar na enkele dagen zijn die reeds verdwenen en roept hij volle bak “Juffrouw Jonanna!!!” De foto’s op de website van de school liegen er ook niet om:

Gehaald: mijn paspoort. Afhankelijk van welke gemeente of stad je woont verschilt de kostprijs hiervan. Ik betaal liever €84 aan iets anders dan aan dit gedrocht maar kijk, wie graag een mugshot van mij wenst: ik heb nog 4 van die pasfoto’s over. Ze worden vermoedelijk nooit meer gebruikt. Binnenkort trekken we naar New York, ik wijd er wel eens een blogpost apart aan maar wie graag tips doorstuurt mag dit via mijn contactpagina doen. Jawel, ik heb een contactpagina. Echt, nu ben ik een blogger.

Geëmotioneerd: Er zijn verschillende dingen gebeurd de laatste weken die van grote invloed waren op de mensen rond ons. Ziekte, overlijden, scheidingen. Neen, het is niet overal rozengeur en maneschijn. Ik zou goesting krijgen om onder een dekentje te kruipen en een beetje op de velletjes rond mijn duim te sabbelen. Dit kaartje vond ik wel herkenbaar om alles even op pauze te zetten:

Gelezen: Ik blog te weinig over de goeie boeken die ik gelezen heb. (Eind 2017 maak ik wel weer een lijstje). Niet dat ik er zoveel lees maar boeken zijn eigenlijk een constante in mijn leven. Ik heb altijd een boek gaande. Wat zeg ik: zonder boek word ik rusteloos. Niet dat dat ooit zou gebeuren, in mijn boekenkast staan genoeg boeken die ik nog eens wil herlezen of zelfs nog niet heb gelezen. Ik bezoek regelmatig de lokale bibliotheek. In feite ligt ons huis tussen twee bibliotheken in en ik ben uiteraard van beide lid. Net zoals mijn echtgenoot Ilja soms motiveert om muziek te luisteren en te spelen probeer ik hem warm te maken voor boeken. Hij is nu ook lid van de Kinder en Jeugdjury Vlaanderen wat onze liefde voor boeken alleen maar aanwakkert. Via Evi kreeg ik ook een bestseller opgestuurd, zij kreeg hem dan weer van Fieke. Wie is de volgende die dit boek wenst te ontvangen? Contacteer me via….jawel, de contactpagina!

Gezet: onze schoenen uiteraard. Vorig weekend was Sint-Maartens-weekend. We zijn overladen met picknicken en chocolade. We hielden het cadeautjesgedeelte eerder beperkt, onze kinderen hebben al zoveel speelgoed en ze delen overal in de brokken. Sinterklaas komt er dan ook nog eens aan: ahja, met een moeder uit De Westhoek en een vader uit het midden van West-Vlaanderen. Niemand begrijpt het Sint-Maarten/Sinterklaas-verschil, maar de kinderen zijn content en voor ons is het duidelijk. (en Sint-Maarten blijft keihard mijn homeboy)

Gefamiliefeest: Ik wou schrijven “gevierd” maar het is eerder “herdacht”. Acht jaar geleden stierf mijn grootvader en dit wordt herdacht tijdens een misviering en een familiemaaltijd. Elk jaar zijn we met meer en meer gezien ik één van de oudste nichten ben en iedereen die na mij komt maar kindjes blijft maken. Ilja en zijn achterneefje Dauwe zijn samen met Dauwe’s zusje de oudste achterkleinkinderen bij mijn grootmoeder. Het filou-gehalte zit duidelijk in de familie.

november 7, 2017

De favoriete man.

Er lag een klein spruitje verloren langs de weg vandaag. Ik moest aan jou denken. In je liefde voor spruitjes sta je hier jammergenoeg alleen. Ik passeerde bij “Goethals”, de juwelier waar je elf jaar geleden die mooie halsketting voor me kocht. Regelmatig combineer ik hem met een winterkleedje. Toen ik voorbij de VAPOR-shop slenterde dacht ik “dat vindt hij maar een vreemde affaire die valse sigaretten, en hij heeft gelijk”. Brooklyn verkoopt nu het merk “Ben Sherman”, althans dat zag ik toch op de vitrine gedrukt. We vinden altijd dat Jeroen Meus nog mooi gekleed kan zijn met dat merk, misschien jij ook wel, nu kunnen we het eens uitproberen. In HEMA kocht ik een jutezak om de sint-pakjes in te stockeren. Zo kun jij deze klaarzetten aan de voordeur op het moment dat je vrijdag thuiskomt van je werk. Kreatos opent een zaak in Roeselare binnenkort, ze zoeken een barbier, niet dat ik denk dat dit iets voor jou zou zijn, maar je popte meteen weer in mijn gedachten.

Dus neen, ik denk niet alleen aan jou als je vergat de kruimels van de keukentafel te vegen. Als ik me erger aan de volle vaatwas die je niet ledigde. Niet enkel de momenten waarop ik lege PMD-flessen bij de afwas zie staan of de vuilniszak overvol is en je er toch nog een beetje bij propte in plaats van hem te vervangen.

In tegenstelling tot wat jij denkt ben je wel regelmatig in mijn gedachten aan het ronddwarrelen. Als ik eindelijk een lat voor je kan scoren nadat die van jou sneuvelde in een kinderzwaardengevecht.

Of als ik een heel toepasselijk kaartje voor je barbershop vind.

En daar hoef ik zelfs geen moeite voor te doen. Je blijft de favoriete man in mijn gedachten.

oktober 31, 2017

Every end has a new beginning

Het is zover: ik bracht zonet Linus voor de laatste keer naar de crèche. Ik weet dat er mensen zijn die hier al meerdere jaren komen lezen en nu waarschijnlijk denken “heih?”. Anderen die Linus persoonlijk kennen denken dat hij eigenlijk al naar school gaat. Althans dat denkt iedere medewerker van zowat elke supermarkt waar we komen. “Is er geen school?” “Amaai die kan babbelen”. “Dat klopt!” zou Linus zelf zeggen. Of “chique zeg!”

Zoals zoveel overgangen is het natuurlijk weer dubbel. Of toch met verschillende kantjes. Nu laten we het baby/dreumes-leven achter ons en gaan we rechtdoor de peuter/kleuter-tijd in. Als ik terugkijk naar Ilja’s pad vond ik de periode tussen anderhalf en drie jaar de lastigste periode (tot nu toe ;-)). Daar zijn we nu met Linus volle bak in. Hij is minder weerbarstig dan zijn oudere broer maar hij is heviger tout court wat een beetje op hetzelfde neerkomt.

De laatste crèchedag vandaag. Een stap vooruit naar de klas vanaf volgende week. Het bepamperen is een beetje voorbij, er wordt nu 100% ingezet op zelfstandigheid. Het wenmiddagje op school verliep alvast goed bij zijn juf “Jonanna!” (Johanna). De deur van de crèche zal altijd een beetje speciaal blijven. Al die keren dat ik er aanbelde, al die keren dat hij er zonder moeite binnenstormde om te kijken wie er was.

Er zijn ook vele keren geweest dat het moeilijk was om mij te lossen. Gelijk hoe ben ik heel blij met hoe hij geëvolueerd is. Hoe het team verzorgsters daar een belangrijk deel van zijn leven was, in zijn opgroeien, in het opkweken. Ze zagen Ilja komen en gaan en vanavond trekt ook de tweede telg van dit gezin de laatste keer die deur achter zich dicht. Hoewel hij dat nog niet zo goed beseft, want “naar klasje gaan” is vooral een spektakel waar hij zich nog niet zoveel kan bij voorstellen.

Vanaf volgende week hebben wij dus twee schoolgaande kinderen.

Bedankt aan alle medewerkers in de crèche voor alle goeie zorgen.

Gisteren, vorig jaar…jammer genoeg niet morgen.

Toen hij ziek was of kerngezond

al van sinds hij klein was en nog koekenrond.

In het opgroeien en het opkweken

jullie zorgden altijd goed voor hem, wel 114 weken!

18446804_10208960759360462_5307177576369841558_n

20637984_10213574131572893_7173429038911213670_n

15747891_10211275151379825_3060445737931200327_n (1)

17951694_10212433238291274_6443039450971558599_n

We zwaaien terwijl we ons omdraaien,

“Daaaag allemaal!”

We schreven hier samen een mooi verhaal!

(foto’s in mozaïek: Facebook pagina kinderopvang)

oktober 27, 2017

kom wees niet verlegen, niemand houdt je tegen

De onderste schakel van mijn rug zit vast. Het is al een tijdje dat het kriebelt om hier iets aan te doen. Alsof mijn lichaam nood heeft aan een bepaalde beweging.

Mijn arm tintelt ook soms. Een zindering vanuit mijn schouder naar de tippen van mijn vingers.

Vandaag kwam dit op de radio:

Ik zat in de wagen. De volumeknop werd naar rechts gedraaid. Kon mij niet schelen dat ik aan het rode licht moest wachten. Als Paul er op komt, dan moet het luider. Ik begon zetelmoves te doen, misschien zelfs wat handjesgeklap, dat zal ik niet ontkennen. Alles viel in de plooi. De stijve rug heeft gewoon een tekort aan dansen, een pintje kan de arm kalmeren. Of een cola. Mij gelijk, als we nog maar eens kunnen samen zijn met vrienden en wie maar wil. En ja we hebben allemaal kinderen en die moeten we dan maar eens collectief wegbrengen of een babysit voor regelen want het moet gewoon. Nog eens een gewoon, ouderwets dansfeestje, zo’n feestje waarop we de muziek kennen, en niemand raar opkijkt omdat je meebrult met Paul Severs.

oktober 22, 2017oktober 22, 2017

Vol-au-vent- en andere vriendjes.

De voorbije week bewoog zich in een wave van verschillende gebeurtenissen en de daarbij horende emoties. Van bezorgdheid om een collega over verbolgenheid rond een diefstal tot contentement voor de kleine dingen in het leven.

ZONDAG

iepertrail2017 — foto: Vincent Demyttenaere via Facebook

Yours truly. On the run door winkels, gebouwen en cafés in Ieper op de Belfius Ieper Trail. De derde editie alweer en het blijft een fijn parcours. Voor de volgende editie moet ik jammer genoeg mijn kat sturen naar de kattenstad.

Als Ilja naar de CHIRO gaat op zondagmiddag slepen we kleine broer overal mee naartoe. Een bezoekje aan mijn meme is altijd net iets meer een uitdaging met de peuter erbij. Maar kijk, het steekt allemaal niet zo nauw bij mijn grootmoeder. Ik zal het van haar delen zeker?

MAANDAG

Een kaarsje voor mijn collega. Ze maakte in de laatste twee weken zoveel mee, het is beangstigend hoe vlug alles kan gaan. Stilstaan bij dagelijkse gelukjes lijkt ineens zo banaal en tegelijk zo nodig want in een vingerknip kan alles keren.

DINSDAG

Whatsappjes krijgen van de jongens die ik veel te weinig zag de voorbije week.

WOENSDAG

Is dat rode bolleke bij een Facebook-notificatie nieuw eigenlijk? En maar krabben aan mijn scherm ikke om die bloedspetter eraf te krijgen.

DONDERDAG

Er was een vroegdienst donderdagochtend. Bij het wegdraaien uit mijn straat zag ik links ineens deze kerel naar mijn staren. Serieus zeg, hij ziet er echt koddig uit maar in het donker is dat one creepy fucker.

VRIJDAG

Blogmeeting. Weeral! (“Heb jij maar dat te doen??”) In het laatste jaar heb ik zoveel nieuwe mensen leren kennen. Er zijn ook mensen ongewenst op de achtergrond verdwenen en dat doet gelijk hoe pijn. Vrijdagavond gingen we eten bij Comptoire Margrite in Roeselare (njammie! Een aanrader trouwens!) Op de foto herken je misschien niet iedereen maar Bert, Delphine, Renilde, Josfien en Nina bloggen ook. Weet je, bloggen dat is eigenlijk meer dan gewoon wat rokketokken op een toetsenbord vind ik. Je geraakt verweven met de verhalen van andere mensen, sommigen volg ik al jaren en het is alsof je ze persoonlijk kent. Het is dan ook verrijkend om de mens achter het scherm te leren kennen. #letsmeetup!

ZATERDAG

Het werd niet zo geweldig laat vrijdagavond maar we waren niet bepaald uitgerust gezien we op zaterdag om 8u30 al op de logopedie verwacht worden. De laatste weken maken we er echt werk van om naar buiten te trekken als gezin. We zijn zo bezig met ons (vrijwilligers-)werk, onze hobby’s en bijberoep dat het soms puzzelen is om eens met ons vier iets samen te doen. Het hoeft helemaal niet ver te zijn. Een toertje in de Palingbeek na een deugddoende middagdut zette de longen wat open.

Met twee cadeaubonnen (bedankt collega’s!) en wat opleg kocht ik ook “de plant”. Loodzwaar, enorm moeilijk te hanteren met al die drendels, maar totally worth it!

Hoe fabuleus ze ook staat op mijn grootmoeders’ plantenstaandertjen, ze wordt precies niet graag gefotografeerd.

ZONDAG

Thuis de kinderen regelmatig scheiden is momenteel nog steeds de beste oplossing om veel ruzies te vermijden. Ilja werd mijn vol-au-vent-vriendje, het bleek een schot in de roos en het smaakte nog zoveel beter deze middag omdat hij bij elke stap van het proces betrokken werd.

en mag ik luidop applaudisseren voor het Man-Te-Paard-seizoen? Neen? Ik doe het toch. Is er iets dat beter smaakt dan dit met een koffietje of een warme chocomelk?

oktober 16, 2017

The 7 myths of happiness #2

Vorige week maandag schreef ik over de Happier-podcast die ik aan het volgen ben. Vandaag een tweede stukje hierover. Geen idee of ik het hierna nog verder doe, maar ik sta er wel graag eens bij stil.

Happiness Myth #2: Nothing changes a person’s happiness level much

“People have a happiness set-point, and no matter what happens to them, before long, they snap back to their usual happiness level.” (bron)

Door criticasters wordt gezegd dat je jezelf niet gelukkiger kunt maken. Dat je een bepaald niveau van geluk voor jezelf hebt, je bent een optimist of een pessimist en daar kan niet veel aan veranderen. “Some people are born more Tigger-ish, and others are born more Eeyore-ish.” Lang niet iedereen is op de hoogte van de karakters van Winnie The Pooh-films. Ook ik moest even zoeken wat met Tigger-ish wordt bedoeld: optimistisch, sping-in-‘t-veld, tevreden. Eeyore staat dan weer bekend voor zijn negatieve, pessimistische karakter.

Zelf hanteer ik de leuze “Neuters Gonna Neut” die ik via Eva Mouton leerde kennen. Die simpele zin zegt zoveel vind ik. Voor veel mensen is het -wat je ook doet- nooit goed. En toen ik dit besefte en mij daarbij neerlegde is er toch wel één en ander veranderd. Ik hoef helemaal geen people te pleasen, en ja ik probeer om voor iedereen goed te doen, maar ik besef dat dat niet lukt. Het zal nooit voor iedereen goed zijn en ik moet streven naar een bepaald niveau waarop ik tevreden ben met wat ik zèlf doe. Toch blijft het een moeilijke oefening om mezelf in het gareel te houden en niet mee te surfen op een bepaalde wave van negativiteit, eens goed zagen kan wel eens deugd doen maar het verandert niets aan een probleem.

Ik werd 35 de voorbije zomer en ik heb ik niemand ooit echt weten veranderen. (Behalve amuletman*). Mensen die vroeger negatief ingesteld waren zijn het nog altijd, sommigen zijn door de jaren nog negatiever geworden, anderen zijn gezapiger maar blijven een bepaald scherp kantje behouden. Gretchen Rubin weerlegt enigszins de mening van de criticasters over het feit dat iemand niet kan veranderen. Ze deelt wel de idee waarbij mensen zijn geboren met een natuurlijk bepaald geluksniveau. In de podcast heeft ze het echter over hoe grote levensveranderingen of levensomstandigheden een effect kunnen hebben op iemands “happiness-level” weliswaar binnen een bepaald percentage. Bijvoorbeeld (en bij wijze van spreken) het natuurlijk geluksniveau kan maximaal 20% omhoog of 20% naar beneden door een positieve of negatieve levensgebeurtenis. Maar als je al van nature een beetje Eeyorish bent en dan gaat het daarbovenop nog eens de volledige 20% neerwaarts met je geluksniveau, ja, dan kan het inderdaad een probleem worden. Ze geeft ook aan dat de mens veerkrachtig is, maar ik denk wel dat de ene persoon zijn rekker vlugger knapt dan de andere. Geen idee hoe vlug mijn rekker het zou begeven maar ik zie velen rond me die steeds weer terug bouncen uit grote dalen en dat vind ik wel ergens hoopgevend.

Het klinkt aannemelijk vind ik maar of het in de praktijk ook zo is: geen idee. Ik heb nog vele jaren voor me om het te ontdekken.

(*Amuletman: ooit kwamen mijn man en ik regelmatig in contact met een meneer die nogal Eeyorish was ingesteld. Laat ons zeggen dat het eigenlijk een wreed gefrustreerde man was die niets liever deed dan alles rond hem in de grond te boren. Na een contact met hem moest ik mezelf steeds weer oppeppen “die man is gefrustreerd, ik hoef dat niet over te nemen”. Op een gegeven moment is het tij beginnen keren en ondervonden we dat de man steeds vriendelijker en gezapiger werd. Wat me tijdens die periode is opgevallen is dat hij een amulet rond zijn nek droeg (wat hij daarvoor niet deed). Sindsdien noemen we hem “amuletman” als we het hebben over de negatieve man die ineens positief werd. Heeft hij zich bekeerd tot één of andere sekte? Is hij een bepaald geloof gaan belijden? Wie zal het zeggen. Als hij het maar blijft doen, want sinds het dragen van het amulet is hij veel aangenamer om mee om te gaan!)

Zelf vind ik de kleine gelukjes vlak onder mijn neus, zoals deze mooie zonsondergang vrijdagavond…

En jij? Ben jij eerder Tiggerish of een echte Eeyore?

oktober 9, 2017

De 7 myths of happiness #1

Vandaag is mijn vrije dag, er staan potten en pannen te wachten om in de vaatwas te verdwijnen, de wasmanden zijn zo vol dat er stapeltjes was naast vallen. Ik denk dat ik geen proper ondergoed meer heb. Maar nadat ik deze ochtend merkte dat het echt wel een zalige herfstdag is liet ik mijn to-do-lijst voor wat ze is en besloot ik om eens te doen waar ik ècht zin in had. Wandelen, nadenken en naar de Happier-podcast luisteren.

En verdikke, het deed deugd. Happier is een podcast waarin de zussen Gretchen Rubin en Elizabeth Craft het hebben over allerhande zaken die geluk kunnen bewerkstelligen. In episode 130 hebben ze het over “De 7 myths of happiness”, daarin counteren of bevestigen ze 7 mythes over geluk. Ik vind het heel intrigerend en het zou voor mezelf fijn zijn om over elke mythe een stukje te schrijven, wie weet, misschien doe ik dat wel, ik start alvast bij de eerste:

Myth #1: People find happy people annoying and stupid.

“Wrong. Actually, studies show that people find happy people much more likable than their less-happy peers. Happy people are viewed as friendlier, smarter, warmer, less selfish, more self-confident, and more socially skilled – even more physically attractive.” (bron)

In de podcast spreken Gretchen en Elisabeth over hoe geluk besmettelijk is en hoe het van iemand kan afstralen, zelfs overstralen op iemand. Persoonlijk ben ik ook liever rond positieve mensen, mensen die niet elke situatie ombuigen tot een verhaal waarin iets kan verbeteren. Mensen die blij zijn met wat ze nu hebben of bereikt hebben. Alles kan altijd beter. Maar dat wil daarom niet zeggen dat wat je nu hebt niet goed of goed genoeg is. Er zijn altijd situaties waarin niet alles optimaal is, dat het zelfs keihard tegenzit, maar het feit dat je het positieve in iets kan blijven zien en dit als basis aanhoudt voor een verder verhaal kan een wereld van verschil maken. Tijdens hun verhaal hoor ik hen zeggen dat er uitspraken worden gedaan: “dat geluk iets is voor mensen die minder intelligent zijn of zichzelf dom houden”, in de trend van: “ignorance is bliss”. Misschien. Soms denk ik echt over mezelf dat ik te naïef ben omdat ik gewoon tevreden ben met wat ik heb, dat ik geen grote bucketlists opmaak om af te vinken, geen vijfjarenplannen of grootste toekomstideeën om naar toe te werken. Misschien zijn er wel mensen die vinden dat ik weinig ambities heb of geen recht van spreken heb omdat ik gezond ben, een goed huwelijk heb, etc etc. Maar ik probeer die dingen ook niet als vanzelfsprekend te vinden. Gezondheid, voorspoed, geluk dat is allemaal heel veranderlijk. In the blink of an eye…en hoe ik dan zou reageren, ik weet niet of ik dan veel van Gretchen Rubin zou moeten horen.

Maar eigenlijk kan het me heel weinig schelen wat andere mensen over mijn keuzes vinden. Wil dat daarom zeggen dat ik zomaar mensen zou kwetsen of benadelen, zeker niet, het is niet mijn bedoeling om iemand schade te berokkenen bij de keuzes die ik maak en als dat wel gebeurt ga ik hier echt wel wakker van liggen.

“What “they” will think” is ook iets dat wordt besproken in een andere aflevering van Happier en ook daar hoorde ik wel wat gebabbel waarin ik me kan vinden. Vooral “they have their life to make decisions, you have your life to make yours” en “nobody really cares what you decide”. Ook al kan iemand zich niet echt vinden in de keuze die je maakt, dat wil daarom niet zeggen dat dit bepalend moet zijn voor de uitvoering ervan. Wil je graag veranderen van job maar heb je schrik voor de reacties? Dat kan, en misschien zullen er negatieve of verbaasde reacties zijn. Misschien gaan mensen je wel voor even dwaas vinden, maar laat dat je zeker niet in de weg staan want iemand zal er misschien vijf minuutjes een mening over vormen en dan verdergaan met zijn of haar leven. Want zo zijn we wel.

Ook “you might be surprised by what “they” think” haalden ze aan. Toen mijn echtgenoot besloot om een job “aan de staat” met mooie uren, een mooi pensioen en een schijnbaar coole werkinhoud te laten staan voor onzekerheid in de privé was hij geschrokken van het aantal positieve reacties die daarop volgden. Hij was niet gelukkig. Sommigen waren enorm begripvol en vonden dat hij een sterke beslissing had genomen. Ok, er waren inderdaad mensen die toen (en nog altijd) dachten en vonden dat hij heel wat zekerheid liet varen. Toch kunnen we nu -twee jaar na datum- wel spreken over een algemene verbetering. Om maar te zeggen: doe wat je zèlf graag wil doen en laat anderen of wat anderen hierover denken je hierin niet beïnvloeden. “Do I do this for me or for “they” ” is een goed uitgangspunt om dit af te toetsen.

Meer over Gretchen Rubin en haar podcasts vind je hier. Zelf heb ik ze gedownload via Spotify.

en jij? Doe jij voldoende wat je ècht zelf wil of hou je teveel rekening met wat anderen hierover zullen denken?