Page 58 of 118

januari 2, 2017

Run baby run

Het heeft een tijd geduurd eer ik kon zeggen dat ik echt van lopen hou. Dat het iets is dat ik grààg doe. In feite is het heel lang gewoon een middel geweest om chips te kunnen eten (enter Homer Simpson-kwijl: “mmmmm chips” ) of om die extra portie op te scheppen. Gedurende mijn twintigerjaren begon ik gestaag zwaarder te worden. Op mijn 29e voelde ik me na mijn eerste zwangerschap uitgeflubberd. De gigantische flap vel die ik overkwam viel me zwaar (padapum!) en met de baby in huis was het niet evident om sport een plek te geven in het dagelijkse leven. Neem daarbij dat we nog meer dan een half jaar verbouwd hebben aan deze woonst en er stond al gauw een 8 vooraan, ook al heb ik nog niet matig met kruiwagens vol steenpuin lopen rondrijden. De laatste weken vragen mensen mij hoeveel ik ben vermagerd. Niets eigenlijk. Ok, als er wordt gerefereerd naar de zwaardere periode voor mijn tweede zwangerschap dan ben ik wel vermagerd. Bij de zwangerschap van Linus was ik “maar” 14 kg bijgekomen waarvan 4,450kg kind bleek te zijn. Nu zijn we 20 maanden verder en ik weeg nu 20kg minder dan vlak voor mijn bevalling. Ik ben al maanden niets meer vermagerd, kilogewijs dan toch. Mijn kuiten zijn echter stevig geworden en als ik loop voel ik verschillende spieren opspannen. Er zijn zoveel andere redenen om te gaan lopen behalve een extra portie chips (of was het een extra portie avondmaal? 😉 )

Je bent buiten

De buitenlucht doet niets dan goed. Ok, misschien zijn ze het in Tokio niet helemaal met mij eens maar ik woon gezellig tussen de boerenvelden waar ik hier en daar wel eens een varkensstal of een bemest veld moet verduren. Maar dat hoort erbij. Vrijdag liep ik in -3 graden, het was geweldig, mijn longen trokken helemaal open, mijn kaken stonden rood en ik voelde me de rest van de dag alsof ik zonet op een rollercoaster had gezeten.

Je leert de natuur beter kennen

Het klinkt misschien heel laat-uw-okselhaar-maar-wemelen-achtig maar sinds ik loop leef ik meer naar de seizoenen. Het kon me vroeger niet schelen of de zon al dan niet scheen, nu vind ik de zonsopgang een geweldig moment om tussen de velden te crossen.

Het begint heel goed te lukken om in te schatten hoeveel laagjes er nodig zijn om tijdens de vrieskoude te lopen en wanneer een windbreker nodig is. En elk seizoen heeft zijn charme al vind ik het gevaarlijk lopen in de herfst met de natte bladeren.

“Kalenji Minogue” noemt mijn wederhelft me wel eens

Aangezien ik op den buiten woon loop ik volledige stukken door de velden en altijd ziet dat er anders uit. Waar de mais vorige zomer voor de schaduw zorgden krijg ik nu volle bak wind voor op dat blanco terrein, de bomen die in de herfst hun bladeren allemaal verloren hingen vol ijspegels vorige week. Het gebeurt ook dat ik het twee dorpen verder kan zien regenen zoals ik deze avond thuis fotografeerde.

Je hebt meer oog voor de dagdagelijkse dingen langs je looproute.

Het huis dat er precies een beetje bouwvallig bijlag de laatste maanden bleek ineens “te koop”. Even later was het bordje overplakt met “verkocht” en vandaag zag ik de nieuwe eigenaars gordijnen opmeten. Er staan verschillende kapelletjes langs de wegen, bij veel boerderijen kun je er ééntje vinden, het ene al meer onderhouden dan het ander. Maria heeft het niet altijd zo goed voor elkaar als haar buurvrouw. Een volledige verbouwde site in het centrum doet nu dienst als verzekeringskantoor. Ik gluur er altijd stiekem binnen en het gebouw maakt zelfs verzekeringen aantrekkelijk. Vandaag hadden ze blijkbaar een dag collectief verlof want alles was potdicht.

Je komt allerlei eigenaardige dingen tegen onder route

Op mijn toertje vandaag zag ik volledige geplette pompoen liggen in de gracht, ik vond verschillende verbrokkelde wortelen die van de vrachtwagen waren gevallen en er ligt al wekenlang een siliconespuit op kilometer 2,1. Schoenen, truien, lege blikjes, en zelfs een gaine kwam ik al tegen. Geld blijkt nooit ergens te vinden zijn echter.

Je luistert ook aandachtiger naar muziek.

Overdag zet ik de radio aan op bepaalde tijdstippen (sommige momenten moet die ook helemaal uit van mij, maar dat is een ander verhaal), maar echt luisteren naar muziek kan ik het best met oortjes. Het is wel allemaal easy going en er zijn nooit diepzinnige teksten tenzij je “don’t you wish your girlfriend was a freak like me” hoogstaande literatuur noemt, maar veel muziek is gelaagd qua stemmen en instrumenten en ik vind het wel vermakelijk om daar beter naar te luisteren. Het moet uiteraard geen symfonisch orkest zijn en de jaren ’90 zijn wel represent op mijn spotifylijst (2 Fabiola, bring it on!) maar het mag ook wel wat pompeus of een beetje triestig zelfs zijn:

Je relativeert

Relativeren is sowieso my middle name, maar toch bekijk ik de dingen soms anders na het lopen. Blogposts (jawel, ook deze) worden bedacht, er komen ideeën om zaken beter of anders uit te werken of het verstand gaat op nul en ik luister naar de muziek.

Je bent lid van een community

Dat klinkt misschien belachelijk, maar wat het inhoudt om een loper te zijn, hoe vlug of hoe traag, hoe veel of hoe weinig je het ook doet, dat is iets wat alleen lopers begrijpen. Kom je een andere loper tegen onderweg dan wordt er gegroet. Er wordt niet stiekem gelachen met elkaars rode kop, neen, we denken in onszelf “beter bezig dan dien die in zijn zetel nu zit”. We zouden nog zo’n signaaltje moeten uitvinden zoals de motards doen met hun voetje. Kom ik een bekende tegen dan wordt er al eens geroepen “ik ben bijna thuis” of “zalig weertje hé”. Ik maak daar eigenlijk wel graag deel van uit.

Ok, genoeg geromantiseerd, er zijn ook enkele nadelen aan lopen:

Je moet die fantastische seizoenen ook trotseren. Een regenbui mag je niet tegenhouden maar in een stortvlaag vertrekken is toch geen zo’n goed plan tenzij je een spurtje van 200 meter wil trekken. Ook de brandende zon kan een domper zijn op de loopvreugde.
Tussen de velden lopen is geweldig entertainend maar een veldkanon dat afgaat of in de zomer een automatische besproeier, dat is niet altijd zo amusant. Zo werd ik al eens volledig natgeregend door zo’n ding.
Ik weet niet hoe het op een ander is, maar ik zweet mij te pletter en als ik thuiskom gooi ik al mijn kleren stante pede in de wasmachine (of toch ergens in de buurt ervan), dus er komt wel wat wassen aan te pas, zeker als je meer dan één keer per week gaat lopen.
Mijn voeten zijn een ramp. Het wordt er alleen maar slechter op en mijn schoonheidsspecialiste krabt al eens in haar haar maar pedicure is echt een noodzaak.

Maar kijk, ik ben met de jaren geëvolueerd van een strompelend hijgend toertje rond de blok naar meezingen tijdens toeren van gemiddeld 7 tot 11 km en ik voel me er altijd beter en beter bij, mentaal en fysiek!

december 30, 2016

mijn eindejaarswensen

Ik doe niet echt aan voornemens voor het nieuwe jaar, als ik iets wil veranderen dan zal dat wel gebeuren al dan niet met de jaarwisseling. Ik maak wel graag mijn wensen over aan anderen en uiteraard mag ik de bloggers en de lezers niet vergeten want zonder hen zou het hier maar een duffe boel zijn denk ik.

Voor 2017 wens ik de meelezende bloggers veel schrijfinspiratie, de lurkers veel meeleesplezier en de reageerders: merci voor alle reacties in 2016! Als er nog tips zijn om het blogjaar 2017 mee te vullen: be my guest! Wie weet maak ik er wel iets van!

En verder wens ik voor iedereen in 2017:

dat de plannen die je maakt voor de komende periode een goede vooruitgang mogen maken…

dat je je werk graag doet en dat dit zo mag blijven…

dat de gordels van de kinderstoel in één keer mogen dichtgaan…

dat uw lief uw pyjama meebrengt naar beneden…

dat het juiste liedje op het juiste moment komt…

dat de regen pas valt als je net thuis bent van het lopen…

dat uw kinderen hun apenmanieren vooral thuis uithalen en niet op een ander…

dat je niet ziek hoeft te worden, en als dat toch moet, dat het dan maar een hoestje of een klein keelontstekingske moet zijn en niets heel ernstig…

dat de knobbels in de schoenlinten van uw loopschoenen reeds open zijn als je ze uit de kast haalt…

dat de boeken die je leest je meeslepen en er geen geworstel voor aan te pas moet komen…

dat het niet op het behang is als de kinderen al eens buiten de lijnen kleuren…

dat de mensen rond je het ook goed hebben…

en uiteraard: dat je het zelf goed hebt, dat je je goed in je vel mag voelen en content kan zijn met de dingen die je hebt en reeds bereikte. Want onder je eigen vel, daar start het allemaal …

foto genomen op het laatste looptoertje van 2016 deze ochtend

december 28, 2016december 28, 2016

Kerstkaartfailure

Mijn kerstkaarten zijn voor het eerst in 6 jaar niet helemaal mijn ding geworden. Normaal kies ik voor het simpelste model: gewone foto aan de voorkant, getypte wens aan de achterkant, standaard 10X15-model. Dit jaar dacht ik: Ik doe eens zot, ik kies eens een “motiefke”. Ik had echter niet gezien dat de witte boord rond de foto niet volledig is. Een semi-kader zeg maar. (op het voorbeeld op de site zie je het wel maar ik vind het wel onduidelijk)

Ik heb constant het gevoel dat er een stuk tekort is aan mijn kerstkaart. Zeker omdat Ilja zijn hand er afgehakt lijkt. Zelfs na 40 stuks schrijven blijf ik ze niet geslaagd vinden.

Aan de achterkant gaf ik volgende tekst in:

“…de kleine dingen, de grote dingen…”

“…geniet van alles rond je…”

Ik moet mijn ogen dichtknijpen om de eerste tekst te kunnen lezen en als ik een wens schrijf dan omcirkel ik linksonder onze namen want als je niet goed oplet lijkt het wel van anoniempje. Anyway, ik heb deze kaart dan misschien ook wel iets te vluchtig gemaakt, de week voor kerst waren we nog steeds niet geslaagd in ons opzet om een leuke foto te maken van de kinderen. Er was altijd wel één met een snotneus, of een tong die er onverwacht uitstak, één begon te wenen of de ander draaide zich net om. Hopeloos was het. Dus het werd een foto uit het jaar 2016. Misschien kan ik in 2017 gewoon iets vroeger beginnen, dat zou al veel gesukkel besparen. En ik ben eigenlijk wel content dat ik ze nog voor het einde van het jaar bij de bestemming gaan geraken, met of zonder witte kader.

Zeg nu zelf, het is toch raar hé?

Zijn jullie content van jullie kerstkaarten?

december 25, 2016

“omdat we er ons best geen kl…eurpotloden van aantrekken!”-Eva Mouton-

De kerstperiode en de aanstormende nieuwjaarsdagen zijn een ideale periode om terug te blikken op wat allemaal passeerde in het voorbije jaar. Ik kan het gewoon niet bijhouden. Wij en iedereen rond me zitten altijd volle bak in de veranderingen. Het voorbije jaar was van het meest “warrige” soort, in die zin dat ik gewoon moeite heb om te focussen op wat er nu eigenlijk niet is veranderd. Ik weet één ding: het zat eivol fijne ontmoetingen, ik leerde veel nieuwe mensen kennen en daardoor bruiste ik van energie. Ik blijf goed voor mezelf zorgen omdat ik zelf aan de basis lig van mijn eigen goed gevoel. In 2017 wil ik graag verder bollen en ik weet nu al dat het wederom een jaar zal worden vol veranderingen, dat is het gewoonweg elk jaar. But change is mostly a good thing. Ik was toen al tevreden en ik ben het nog steeds.

Er zullen altijd mensen zijn die het negatieve in de dingen zien, die over alles hun gal zullen spugen en gefret en gezaag is van alle tijden. “Neuters gonna neut” zoals Eva het zo mooi zegt. Dat is zo, ik leg mij daar graag bij neer. Het is de beste quote die ik in tijden las.

Merry Christmas!

december 21, 2016

Oordopjes en periodekes

Het was een oordopjesweekend. Het ene moment konden we er wel gebruiken, het andere moment konden we er niet zonder.

Linus heeft een “periodeke”. Hij heeft er al enige gehad, maar nu kunnen we toch echt wel zeggen dat de peuterpuberteit aan het doorbreken is. Op-de-grond-gooi-taferelen, een intense scène goed voorzien van poten en oren. Met zijn 20 maanden is hij dan ook compleet in de juiste periode om hiermee te beginnen. Hoe grappig en cutiepie hij soms is, zo weerbarstig kan hij ook zijn. Maandagochtend stond ik op de eivolle parking van de Colruyt een battle uit te vechten met hem. Hij wou niet in de kar zitten, ik wou niet vertrekken naar de winkel zonder dat hij in die kar zat. Na een 4-tal gigantische brulbuien, inclusief rollen over de grond en hem zelfs volledig terug in de auto te zetten in zijn kinderstoel, riempjes en alles dicht gaf hij eindelijk toe. “Ga je flink in de kar zitten?” Tranen, gesniffel, snotklodders…”Ja”. De dagelijkse strijd om de jas aan te doen heb ik ondertussen opgegeven. Als hij niet wil komen leg ik zijn jas op de grond bij hem en ik vertrek met Ilja tot het drama losbarst en hij zelf snikkend en snotterend zijn jas komt geven.

Zondagochtend konden we ook oordopjes gebruiken maar deze keer was dit volledig vrijwillig. Al sinds ik hem tien en half jaar geleden leerde kennen zit mijn lief niet stil. Letterlijk, hij tapt en tikt met zijn vingers op alles wat hij tegenkomt, ik ben het al gewoon na al die tijd. Regelmatig doet hij dat ook op zijn drumstel, jammergenoeg komt het leven er soms tussen en moet hij al eens een drummoment laten vallen. Drums & Co – de winkel waar we al ettelijke euro’s aan drummateriaal achterlieten- bestond het voorbije weekend 15 jaar. Voor de gelegenheid werden er drumworkshops georganiseerd. Michael Schack kwam er een uur kennis doorgeven en ik besloot om mee te gaan. Als drumleek leek het me wel eens interessant om zo’n demosessie mee te volgen en Michael Schack is wel een klinkende naam in de drumwereld. Momenteel toert hij met Netsky, maar hij werkte al met Milk Inc, Clouseau en Soulsister, heeft zijn eigen opnamestudio en is enorm toegewijd aan zijn werk althans, dat beweert mijn echtgenoot.

Fout

Deze video bestaat niet

Ik zat op de eerste rij en kon vlotjes -doch met oordopjes- meevolgen wat er werd uitgelegd over hi-hat, snare en bassdrum. Maar het vliegensvlugge handen- en voetenwerk was fascinerend, het moet toch enige oog-hand-coördinatie vergen om te kunnen drummen. Of één van onze zonen de liefde voor de drum zal oppikken weet ik nog niet, maar ze kunnen alvast veel lawaai maken, dat staat buiten kijf!

december 18, 2016

Tien op tien voor spitsvondigheid

Tijdens het terugstappen naar de wagen gaf ik mezelf een speekselmedaille, ik was zo snugger geweest een doosje te nemen uit de rekken om mijn winkelwaar in te stockeren. Ik denk altijd dat ik niet veel nodig heb, het zal lukken om het gewoon vast te houden, en aan het einde van de shoppingspree sta ik daar toch mooi met twee armen vol. Dat resulteerde eerder al in het laten vallen van een pot tomatensaus aan de kassa. Vijfhonderd milliliter Palazzo-saus op mijn witte sneakers. Dus…feeling smart…feeling ok…zwaaiend naar een vriendin die net binnenkomt terwijl ik buitenga. Gemoedelijk, knusjes allemaal. Als ik bij de wagen aankom blijkt mijn “bakje” van mijn sleutel niet te werken. Ik druk op het knopje en er gebeurt niets. Geen “tjoek“-geluid, geen autolichten die aanspringen. (In films of series zeggen die auto’s altijd “fwiepfwiep” als ze geopend worden, geen enkele auto doet dat toch? Toch?) Eerder in de week lukte het ook al niet maar toen bleek de koffer niet goed dicht. Ik draal een beetje met mijn doos winkelwaar en bekijk mijn wagen iets dichter. Net op tijd besef ik het. Niemand ziet het en met die doos in mijn hand kan ik mezelf maar half voor het hoofd slaan. Ik draai me subtiel om en wandel gedecideerd naar de andere kant van de parking. MIJN auto stond echter daar geparkeerd…zo’n 25 meter verder van zijn tweelingbroer.

Dit en nog meer stompzinnigheden passeerden in 2016, ik heb er een apart categorie “domme trekken” voor op deze blog. De pot tomatensaus aan de kassa spande toch wel de kroon. Of was het “de dubbele gsm-farce”waarbij ik niet één keer maar twee keer mijn gsm op het dak van mijn auto liet liggen? Anyway in 2017 blijft deze categorie -zonder twijfel- bestaan.

december 11, 2016

Ontmoetingen…

Het mag misschien wel gezegd zijn, ik ga het niet tegenspreken, ik was vroeger niet de meest toegankelijke persoon. Het is niet dat ik niet babbelde, of geen vrienden had. Er waren ook nooit hevige relletjes omtrent mijn persoon, maar toch. Echt sociaal en joviaal was ik niet. Eigenlijk nog steeds niet echt vind ik. Ik zal altijd een beetje een loner blijven vermoed ik. Zet mij een week alleen thuis met enkel mezelf en na een week zal ik opkijken en zeggen “ah, ben je daar?”. Eigenlijk lijkt me dat zelfs nog een fijn idee om eens een week op mezelf te zijn. Aan de andere kant geniet ik wel van sociale contacten, onder de mensen zijn, maar ik blijf een introvert. De psychologen die me op het werk ge-assesst hebben (onbestaand woord, mo gow kom) schreven het zwart op wit: je bent een ISTJ-type. Introverted Sensing met Extraverted Thinking.

een stukje over ISTJ’ers vond ik op een (vertaalde) website: hier.

Voor ISTJ’s is eerlijkheid veel belangrijker dan emotionele overwegingen, en hun botte aanpak geeft anderen de verkeerde indruk dat ISTJ’s kil, of zelfs onmenselijk zijn. Mensen met dit type mogen dan wel worstelen met het uiten van emoties of genegenheid, maar de suggestie dat ze geen gevoel, of erger nog, helemaal geen persoonlijkheid zouden hebben, is zeer pijnlijk.

…want het is beter om alleen te zijn dan in slecht gezelschap

Toch ben ik de laatste jaren zachter, verdraagzamer en meer open-minded geworden over andere mensen, al zeg ik het zelf. (speekselmedaille voor mezelf!) Terwijl ik me vroeger keihard kon opjagen in andere types laat ik ze nu voor wat ze zijn. Doe maar, ik kijk wel even toe en trek het mij niet aan. Ik zoek ook bewuster sociaal contact, zelfs met vreemden. Iets wat ik vroeger nooit zou gedaan hebben, want andere mensen waren raar.

Van alle ontmoetingen die ik deze week had waren er weer wat uit mijn blog- en instagramgebruik. Dinsdag sprak ik af met Virginie die tot bij me thuis kwam. Deze straffe madame spendeerde de laatste maanden in Pellenberg waar ze vele stappen zette in de goeie richting, letterlijk en figuurlijk dan!

Vrijdagavond had ik een uitje met een bende blogvriendinnen. Sylvie en ik moesten ons het minst ver verplaatsen want het was in Ieper te doen deze keer. Met Renilde, Josie, Valerie, Kelly en Tiny maakten we graag de markt onveilig bij de Coca-Cola truck. Taste the season! Jawel, die bende met die selfiestick, dat waren wij! Ho-Ho-No! #TasteTheFeeling

Zaterdagavond was het alweer “gank”. Het waren andere bloggers en IG-vrienden al zag ik sommigen twee keer deze week want Virginie alsook Renilde waren weer van de partij. Ik maakte kennis met Bert en ook met Sofie was het weer gezellig pratelen want ook zij was voor de 3e keer aanwezig op de instameet van Roeselare.

Anyway, er waren ook andere ontmoetingen, zo bezocht ik mijn grootmoeder (99) die momenteel in kortverblijf in het rusthuis is. De ballon die met Linus aan de haal ging in september zorgde voor een prijs die we deze voormiddag gingen ophalen. Vanmiddag was het echter een ontmoeting van het minder fijne soort. Was ik lustig boontjes aan het doppen (toppen zeggen wij eigenlijk), kom ik aan het laatste boontje en wat zie ik in dat bakje? Een tettink! Een wat? Een tettink! Ja een regenworm dus. Een tettink tussen mijn boontjes. Een levende tettink! Er floepten vanalles aan gedachten door mijn hoofd:

Hoe lang zit die tettink al in mijn boontjespot? Het bakje kocht ik woensdag ofzo in Den Aldi. Het plasticje bleef al die tijd rond het potje.
Heeft die tettink al die tijd in mijn frigo gewoond in dat bakje?
At die tettink van mijn boontjes?
Deed die tettink kaka tussen mijn boontjes?
Doen tettingen kaka of zijn dat kaka-loze dieren?
Wat moet ik nu doen met die bonen? Weggooien? Toch maar weggooien dan.

Het eindigde met diepvrieserwtjes en een levende tettink in mijn PMD-zak. Hij kan een beetje lege colablikjes gaan uitslurpen. Kissak!

december 5, 2016

De boeken van 2016

Oeehhh eindejaar is in zicht, lijstjestijd! In 2016 noteerde ik consequent elk gelezen boek in mijn Evernote. (dat is zowat het enige dat ik consequent volhou). Toegegeven, het zijn er nog altijd niet zoveel, maar ik ben nog steeds die persoon die tevreden is met een uur netflixen ’s avonds en 25 minuten lezen voor het slapengaan.

In willekeurige volgorde. In mijn lijstje van vorig jaar schreef ik dat “De Engelenmaker” van Stefan Brijs zeker ging gelezen worden, dat is er dan weer niet van gekomen. De topper van 2016: “De Truc” van Emanuel Berghmann, maar ik kan dit jaar echt niet van downers spreken. Het kan zelfs tot een geslaagd boekenjaar genoemd worden, want niets erger dan je tijd verspillen aan boeken die je niet boeien. Boekentips verzamelen op mijn blog is dan blijkbaar een goede manier om het komende jaar te vullen. Zoals te zien is lees ik ook wel eens een “hype-boek” (“Het Smelt“, “Het meisje op de trein“) maar ook de bloggende auteurs doen het al voor het tweede jaar op rij goed: “Life On Sneakers” en “The Gentle Mom” passeerden de revue. In 2017 wordt deze trend verder gezet want er komt een tweede versie van Het Blogboek. Nog bloggers die een boek gaan uitbrengen?

En nu de vraag voor het komende jaar: vul mijn Evernote! Wat moet er zeker in 2017 gelezen worden. “Een klein leven” van Hanya Dingesdinges staat alvast op de to-read-lijst en ook van Miranda moet ik verder werk maken!

november 28, 2016

600 X mijn heart outgeshout

Momenteel schrijf ik mijn 600ste post op deze blog. Sinds deze zomer bestaat hij 5 jaar. De eerste van mijn hand die het zo lang uithoudt, de voorgaande stierven allen een eenzame dood ergens in cyberspace. Het allereerste postje getiteld “Pampermonstertje” gaat over….het moederschap (redelijk doorzichtig met zo’n titel mo gow)….Ilja was toen 4 weken oud en ik vond eindelijk wat tijd om over deze nieuwe wending in mijn leven te schrijven. Ik deed het puur voor mezelf, maakte de berichten nergens kenbaar en niemand wist van mijn schrijfsels, het was goed om warm te lopen. Het is pas later dat ik echt actief ben beginnen blogs lezen, reageren bij anderen en sociale media erbij betrekken. (Ik vermoed dat LJ de eerste blogster was die ik consequent begon te lezen.)

De cijfers liegen er niet om -al zijn die natuurlijk ook maar heel gewoon-:

2011: 26 berichten gepubliceerd, 520 bezichtigingen, 0 commentaren (in dat jaar, achteraf zijn er wel nog bijgekomen)

2016: 77 berichten gepubliceerd (tot nu toe), 48 857 bezichtigingen, 1686 commentaren

Ik ben een kleine vis in de grote blogzee. Ik volg bloggers die pas een goed jaar bezig zijn en die overal een nulletje meer achter kunnen zetten, maar het is goed zo. Ik wil eigenlijk helemaal geen grote vis zijn. Anderen doen het veel beter en mooier, maar ze investeren er dan ook veel meer tijd in. Mijn postjes staan in 1-2-3 online. Gewoon mijn ding doen, kribbelen over de verschillende lijnen in mijn en ons leven. Eigenlijk is er geen echte rode draad in deze blog te vinden. Hoewel ik veel over mijn kinderen schrijf wil ik ook geen mama-blogger zijn, niet dat daar ooit iets mis mee is -haal uw voeten al maar uit de stijgbeugels- maar ik voel me helemaal niet zo. Ook in het dagelijkse leven ben ik geen “mama-mama”. Opnieuw: daar is niets mis mee. Alles is relatief en vergankelijk. Wat echt telt is wat er zich voor het scherm afspeelt. En dat daar nu en dan eens een fijn verhaaltje uitvloeit is in mijn bloggersbestaan een voordeel.

Zelf volg ik een 100-tal bloggers. Er zijn mensen die van hun stoel vallen als ik dat vertel “100? Wanneer lees jij dat allemaal?” Ik lees die niet allemaal consequent maar ik ga toch regelmatig eens neuzen en al dan niet reageren. Ik kom op blogs waar niemand reageert, ik kom op blogs waar 100 reacties standaard zijn. Als het maar vlot wegleest. Veel mensen reageren bij mij “dat het zo herkenbaar is”. De laatste week werd ik drie keer aangesproken dat ze meelezen terwijl ik dat niet wist. Dat doet wel raar soms maar aan de andere kant: er lezen veel mensen mee die ik niet ken.

Dus… ik ga nog eventjes door als dat mag. Het bloggen bracht me al regelmatig op onbetreden paden en bij aangename mensen. Merci daarvoor.

november 21, 2016

Het weekend…in geuren en kleuren

Woensdag kwam mijn vriendin langs met de levering van mijn “Heppy People“-bestelling. (nogmaals: jawel, met een e). Ik had het er al over dat ik nooit de eerste ben om de nieuwste dingen te kopen. Maar ik heb ook altijd een beetje een aanpassingsperiode nodig. In die periode beslis ik of ik iets graag genoeg zie om het te kopen. Ondertussen vind ik het leuk op een ander. En een lichtbak is nu ook niet bepaald zo hipster maar het is vooral het feit dat het veranderbaar is dat mij aanspreekt. Het doet me ook denken aan Shoshanna uit Inglourious Basterds met haar cinema.

Van shnugglen is er niet veel in huis gekomen. Vrijdagavond werd ik op het werk ziek. In de categorie “gênante situaties op het werk om later nog om te lachen” heb ik toch een toppertje gescoord door misselijk te worden terwijl er ouders van bewoners bij stonden. I’m telling ya, it wasn’t funny. Ik kan nu zeggen dat ik officieel “vomit-free since november the 18th” ben. Echt schaamtelijk voor duust. Ik ploeterde nog verder tot mijn dienst erop zat en ging toen keihard in de zetel gaan crashen.

Zaterdagochtend was mijn loop-ochtend gezien ik de vrijdagochtend na stortbuien en windhozen moest omkeren. Laat ons zeggen dat ik het weer een beetje verkeerd had ingeschat. De maag en de buik scandeerden echter nog steeds “no way!” toen ze mijn loopschoenen zagen en ik werd er zowaar een beetje kwaad om. De enige ochtend in de week dat ik nog weg kon zonder dat de regen tegen het raam klettert en ik zat aan de immodium. In de namiddag was ik na een middagdutje van anderhalf uur toch in staat om mijn meme in het ziekenhuis te bezoeken. De taaiste van de familie mag gelukkig vandaag naar huis.

Op zondag was ik weer op en top en kon mijn date met Marlies gelukkig doorgaan. Het internet kan zo mooi zijn, zoveel interessante mensen daarop te vinden! De brunch bij Le Pain Quotidien was overheerlijk al heb ik vooral veel van ons gebabbel onthouden! We combineerden de geplande brunch en mijn lief zijn barbierworkshop met een bezoek aan onze (schoon)-zus en schoonbroer die zich enkele jaren geleden in Mechelen settelden. De kindjes konden even onder hun hoede blijven, waarvoor dank. Blij om ook met hen nog te kunnen bijpraten en ik leerde er een nieuw woord: “excuusbezoek”. Het wordt soms moeilijk om af te spreken met andere koppels die ook in de kleine kinderen zitten (al vind ik dat eigenlijk relatief, als je echt wil afspreken dan lukt het wel), maar soms is een klein excuus genoeg om de stap tot afspreken iets vlugger te zetten. Zoals “ik heb hier nog een doos kleertjes staan voor je, ik breng ze anders eens binnen” en dan reageert de ander “ewelja, dan maak ik een taartje” ofzoiets. Alléé, je begrijpt het wel. Voor we het wisten was het ineens 15u en moest de rit van anderhalf uur nog aangevat worden.

De avond werd ingezet met een diepvriesmaaltijd die wonderbaarlijk nog goed smaakte, wat kip, groentjes, rijst. Er werd precies naar hartenlust gesmuld.

Smullen is sowieso Linus’ favoriete bezigheid. Sinds kort probeert hij het zelfstandig te doen. Ik mocht een serieus poetsmaneuver inzetten om de hele rijstplakboel op te kuisen. Een uur later zaten de kinderen in bed, was de keuken aan de kant en kon ik beginnen aan het 7e seizoen van Pretty Little Liars. Ik had het een beetje gespaard voor als ik er echt klaar voor was maar: wat een bummer. Ik begreep er niets meer van. Het is nochtans niet zo lang geleden dat ik de laatste aflevering zag maar nu is er ineens weer een evil twin (hallo, “Thuis” deed dit jaren geleden al mensen!) en een nieuwe belager, pffff als ik die brainless tv al niet meer snap, het is ver gekomen met mij.

En net toen ik dacht dat het weekend voorbij was hoorde ik Ilja van boven roepen: “Ik ben zie-ie-iek” Neen, dat wil je nooit horen. Soms roepen ze al eens dat ze ziek zijn en is het op te lossen met eens over het buikje te wrijven of een extra knuffel. Ik tjaffelde vlug naar daar en oh boy, ziek was een understatement. Er was geen manier om tot bij hem te geraken zonder dat ik door kots moest stappen. Hij zat te wenen, ik wou hem vastpakken maar hij was volledig besmeurd. Moederhart in duigen en kip, groentjes en rijst right back at us. Gelukkig zijn we voorzien van een paar extra sets bovenlakens. Alleen jammer dat die lakens in de open schuif liggen onder zijn bed. Hij was erin geslaagd om net op de boord van zijn matras, ter hoogte van zijn lattenbodem zijn maagje te ledigen, rechtdoor naar beneden op al die verse lakens (en ook nog een beetje in het rond uiteraard). We spendeerden onze zondagavond dus met troosten, poetsen, kokhalzen, kipbrokjes van mijn voeten schudden en wasmachines draaien. Ik weet nu hoe je kots van tussen lattenbodems prutst en dat het handig is om twee donsdekens te hebben. Deze morgen was hij weer zo kwiek als een sprinkhaan.

Ma ja, het stond in de titel: geuren en kleuren, je kon nog wegklikken 🙂