Liese

Page 75 of 117

februari 15, 2015

Door-de-week-weetjes

Het is ongelofelijk maar Bardi: het lijstje dat ik vooropstelde om af te werken in mijn zwangerschapsverlof is al enorm gekrompen. Of toch…er zijn al heel wat puntjes aangeraakt, de afwerking laat nog even op zich wachten.

* Boven zijn we goed op dreef om de kamers af te werken. Ik vermoed dat de babykamer pas in tweede instantie klaar zal zijn, maar Ilja’s kamer krijgt echt al vorm.

Enduiren en sjambrangs schilderen: mijn werkje. Behangpapier kiezen en de verbouwingsrommel opruimen kan ik ook nog. Maar plafonds schilderen en van die dingen dat laat ik over aan de mannen. Ik vermoed dat -eens de laminaat er zal liggen- we al veel meer een echt kamergevoel gaan krijgen.

* Kinderen doen alles op hun eigen tempo. Soms helpt een handje of een Sint-Maarten, zoals bij het afschaffen van nachttuutjes of bij het nog steeds volharden in de middagdutjes die hij zo hard nodig heeft. Maar het droog worden ’s nachts, ik had gedacht dat ik daar meer effort ging moeten in steken. Nu blijkt hij uit zichzelf aan te geven dat hij daar klaar voor is. Misschien is 3,5 jaar eerder lang om nog met een pamper te slapen (hij was overdag droog toen hij 2 jaar en 3 maand was), maar het gebrek aan een eigen kamer (het kind slaapt ocharme in onze voorplaats) op een ander verdiep als de onze, hield me tegen om hem te stimuleren om zonder pamper te slapen. Wat als hij ’s nachts dringend moet plassen? Ik zag mij al, slaapdronken met mijn dikke buik, de trap afstormen. Ik had er nog geen werk van gemaakt om hem dat aan te leren. Nu blijkt hij al een kleine week ’s morgens gewoon vanzelf droog te zijn. Dan geraak ik misschien toch nog volledig uit de pampers alvorens er weer voor enkele jaren in te springen!

* Met de nobele en enigszins educatieve gedachte om ons kind de waarde van geld bij te brengen kochten we voor hem een spaarpotje genaamd “The Capitalist Pig”.

Wekelijks krijgt hij een euro om erin te laten klingelen. Soms laten we hem ook iets betalen in de winkel zodat hij beseft dat je niets voor niets krijgt. Bij de teruggave van 40,05 euro in Boekenvoordeel gisteren riep hij gedecideerd tegen de winkeldame: “Ik ga dat in mijn spaarpot steken!” We gingen er maar een kleine beetje in mee door hem de 0,05 cent te geven. Maar het was goed geprobeerd uiteraard.

* De geboorteattenties en het geboortekaartje zijn ook in een eerst fase van ontwerp. Ik tekende het kaartje van Ilja indertijd zelf, de grafische vormgever deed de rest. Ook deze keer zal het niet anders zijn. De vorige keer knutselde ik zelfs eigenhandig alle geboorteattenties. Maar deze keer doe ik het iets rustiger aan, niet alleen omdat ik eigenlijk al binnen 9 weken zou moeten bevallen, ook omdat ik zelf besef dat geboorteattenties eigenlijk maar een bijkomend item zijn. Wat doet een mens daarmee als hij thuiskomt? In ons geval is het snoep of de boontjes die erin zitten al geroofd in de rit naar huis (“Eilaba! Je moet ze niet allemaal alleen opeten hé, kom, delen!”) en de verpakking ervan wentelt nog even op een kast of ergens op de keukentafel tot ik het ergens in een doos steek. Sorry als je je hierdoor geaffronteerd voelt, ik denk echter dat ik niet de enige ben die er zo mee omgaat.

* We pasten ons abonnement voor de krant aan en krijgen hierdoor binnenkort een gratis iPad. In feite is dat te zot voor woorden. Bij ons vorige krantenabonnement kregen we een gratis fiets naar keuze. Wat ze allemaal niet rond je oren gooien. Mijn smartphone kreeg ik voor een prijsje bij een verlenging van mijn huidig abonnement. Ik zou voor zo’n dingen echter nooit de volle pot (600 euro voor de iPad…wuk?) betalen, maar als ze hem mij gratis aanbieden zeg ik geen neen!

februari 10, 2015

#boostyourpositivity uitdaging 2

Deze week is Oon aan de beurt om de lakens uit te delen. Het thema is Energy & Positivity. Oon in kwestie doet het aan eten denken. Ikzelf haal weinig energie of positiviteit uit eten. Tenzij iemand anders het voor mij klaarmaakt en ik er geen poot moet naar uitsteken. Dan vind ik het ineens wel leuk, maar voor de rest kan koken/eten mij gestolen worden. Het is een noodzakelijk kwaad. Worden er hier dan nooit mensen uitgenodigd om te komen eten? Toch wel, toch wel, en ik doe wel degelijk een effort om het hen naar hun zin te maken. Maar mijn energie haal ik uit het bezoek op zich. De afspraak is belangrijker dan de (maag)invulling ervan. Ik ben nogal een dater. Ik had het er zondag nog over met een vriendin: mijn vriendschappen vragen een investering. Het vergt energie en tijd om constant over en weer te mailen/smsen/bellen, maar ik hou aan mijn vriendinnenafspraakjes. Of vriendenafspraakjes. Althans, als je zelf moeite doet om erin mee te gaan. Ik blijf niet aandringen om af te spreken, als de persoon in kwestie verschillende keren afbelt of geen alternatief voorziet, dan laat ik het even bezinken. It works in two ways en soms vindt de andere het niet zo belangrijk als ik, so be it. Het is een beetje zoals realtime Facebook: alle nieuwtjes wil ik weten van de persoon in kwestie. Wat ook opvallend is: ik heb niet één grote bende vrienden. Ook al kennen veel van mijn vriendinnen de andere vriendinnen, toch blijft de oorsprong van de vriendschap los van elkaar. Wat kan ik zeggen: eens je onder mijn vel zit geraak je er niet zomaar onderuit. En daten zal je!

februari 7, 2015

And pain is playing jojo in my body, as i cough

Zalig, een zaterdagvoormiddag van een zaterdag waarop niets gepland staat. Er draait geen wasmachine, geen afwasmachine, er is zelfs geen afwas. Voorlopig althans. Ik ben niet van plan om de hele voormiddag niets te doen. Maar voor even kan het wel. De mustiekat maakt zich klaar om naar de drumstore te gaan, zijn vader jaagde er zijn voorraad drumstokken door, iets wat ik maar moeilijk kan begrijpen, maar blijkbaar heb ik er geen verstand van. “Toen ik vroeger ging optreden sneuvelden soms twee paar per show”. Oei sorry. Ondertussen wentelt de kleine halfnaakt in de zetel en probeert hij de teksten van dEUS na te zingen terwijl hij in feite de opdracht kreeg om zijn kleren aan te trekken. Maar het is zo leuk, meezingen met “The Architect” (Zonde A te tect). Ik spoor hem aan om voort te doen, maar ik jaag hem niet op zoals tijdens de schoolweek. Ook al ben ik toch de hele week thuis, ’t Is weekend voor ons allemaal. De voorbije week kon ik toch weinig van het thuisblijven genieten. Op woensdagavond werd ik zo ziek als een hond. Een kopvalling – verkoudheid en een wrede hoest zorgden ervoor dat ik amper iets kon verwezenlijken. Alle energie ging namelijk naar een zo comfortabel mogelijk pose zoeken om te niezen, mijn lichaam vasthouden bij het hoesten en tegelijkertijd de daarmeegepaarde duizeligheid trachten te bestrijden door me vast te houden aan alles wat vasthoudbaar was. Het doktersbezoek was nutteloos, ik mocht zelfs geen vicks dampen. Oh ja. Ik mocht Fysiomer spuiten in mijn neusholtes. Zeewater zeg maar. Oh boy, ja, het hielp, maar wat een kissakkerie zeg (lees: vieze dinges). Na een helse nacht waarbij snot gewoon uit mijn neus bleef lopen -ook al snoot ik een volledige doos leeg- en een klein beetje koortsdromen was het ergste voorbij en kon ik me vrijdag toch alweer enigszins levend noemen.

Gelukkig zijn er Herman Koch en Paolo Giordano om mij bezig te houden.

Ondertussen zijn vader en zoon al onderweg “naar de trommelwinkel”, in de hoop dat ze straks niet thuiskomen met een kinderdrumstel begin ik straks rustig aan een wasje, een kooksel en bestrijd ik de kattewietjes (lees: stofpluizen) die hier onder de livingtafel wentelen. Maar nog eventjes dEUS.

I skipped the part about love.

februari 2, 2015

#boostyourpositivity uitdaging 1

Alright, we zijn vertrokken!

Opdracht nummer een in de #boostyourpositivity challenge is:

Schrijf een brief aan je zestienjarige zelf.

Hello 16-jarige Liese,

Ja, je noemde jezelf toen ook al zo, ook al doet bijna niemand in je omgeving dat, later zullen ze het nog steeds niet doen. Misschien bekt het onvoldoende West-Vlaams, of past het niet genoeg bij jou, toch blijf je volharden in je nickname.

Er zijn ondertussen 16 jaren gepasseerd, evenveel als je er toen op je teller had. Toen je 16 was wou je steeds meer, je wou 18 zijn, je wou student zijn, het middelbare schoolleven had nog weinig uitdagingen, behalve misschien die van zo veel mogelijk van je lichaam te bedekken. Wijde broeken, kleurrijke wielertoeristenjasjes en T-shirts van Sesamstraat. Dokter Martens, Kickers of Airwalks, als het maar zoiets was, zo weinig mogelijk vrouwelijkheid tonen, dat was het doel van je bestaan toen. De komende 16 jaar evolueer je wel enigszins naar een beetje vrouwelijkheid, maar het blijft echter één van je zwakste kantjes ook al zweer je bij lange haren, “comfortabel” blijft je favoriete kledingstuk.

Je vond toen niet de liefde van je leven. Verre van. Je zocht wel, en sommigen maakten misschien wel eens een kans, maar pas binnen 7 lange jaren vind je je soulmate. Gelukkig weet je dat niet, 16-jarige ik, of je gaf het op om verder te zoeken, om het andere geslacht te leren kennen en te doorgronden. Je hebt weinig liefdesverdriet gekend meestal gaf je zelf als eerste op. Blijf gewoon maar verder zoeken, je vindt hem.

Je denkt waarschijnlijk dat je binnen 8 jaar kinderen gaat hebben, want iemand die er 24 is heeft toch al kinderen? Neen, niets daarvan is waar. Je wacht uiteindelijk tot je bijna 29 bent. Je bent er ook rotsvast van overtuigd dat je nooit gaat trouwen, well guess what, iemand heeft het je schuchter gevraagd en je zei “ja”. Vijf jaar later zul je nog steeds heel erg overtuigd zijn van die keuze.

Ik hou niet echt van adviesgevers, en zeker niet als ze het ongevraagd doen. Maar ik ga mijn eigen prikkelbaarheden aan de kant schuiven en toch mijn best doen:

Mijn advies voor jou 16-jarige Liese is het volgende: doe gewoon verder zoals je bezig bent, blijf genieten van het leven, blijf uitgaan, blijf mensen leren kennen. Dat beginnen roken is geen goeie zet, maar tegelijkertijd leer je ook wat roken is en hoe verslavend het is. Binnen enkele jaren zul je er wel vloekend vanaf geraken. En ga meer op reis: ga elk jaar ergens anders, ontdek de wereld nu je nog vrij en onbezorgd bent. Studeer harder zodat je later dat hoger diploma niet hoeft te halen als je al aan het werken bent. En wat doe jij in feite in een richting zoals handel? Dat interesseert jou geen bal, ga menswetenschappen studeren, het vormt een goede basis voor je verdere opleiding en voor je werkveld. Maak nog meer vrienden, sommigen zullen blijven, anderen ga je uit het oog verliezen. Degenen die ertoe doen, die pik je er later wel uit. Hoe meer mensen je kent, hoe meer je kan ervaren en hoe meer uitdagingen het leven je kan bieden.

Ik stop met preken, want je bent 16 en je luistert niet naar iemand die er 32 is. Dat hoeft ook niet, doe maar lekker je zin. Je zal later nog genoeg moeten luisteren naar anderen.

Hier zie je er als 16-jarige eindelijk eens een klein beetje vrouwelijk uit, de haren opgestoken, een bloesje aan (ook al was het een bloesje van de lokale Witte Uil, het was een bloesje).

februari 1, 2015februari 1, 2015

Cookies & chickens

Wist je dat:

* Ik blijkbaar over een heel arsenaal aan babykousjes beschik? Ik niet meer. Dat was compleet weg uit mijn geheugen.

* Het maar 11 weken meer is tegen dat we hier een volledige metamorfose ondergaan in dit gezin? Ik niet. Ik tel de weken niet, zou ik beter eens beginnen doen, dan schrik ik niet zo dat het ineens zo dichtbij blijkt te komen.

* Je dat helemaal letterlijk mag nemen als men je op een website waarschuwt voor het vroegtijdig verwijderen van cookies. Een geboortelijst aanleggen bij een grote winkelketen kan je dit leren. Zo maakte ik een geweldig mooie kladversie van de geboortelijst en werd ik alsnog gewaarschuwd voor het feit “indien u uw cookies op uw computer verwijdert zal ook uw kladversie verwijderd worden”. Blijkt dat onze laptop dat allemaal netjes vanzelf doet, dat verwijderen van die cookies. En daarmee gepaard ook mijn kladgeboortelijst. Bummer!

wpid-20150201_1912192.jpg.jpeg

* Je zou denken, van een tweede kindje, dat zal een korte lijst zijn. Niets is minder waar. Ik blijk toch nog een aantal zaken nodig te hebben (of niet nodig te hebben maar graag te willen…)

* Je honingraatjes kan creëren op je gezicht door met een matrasbeschermer te slapen. Je kunt ook wafeltjes op je kont creëren door als kind met je blote poep tegen zo’n ouderwetse gaschauffage te staan terwijl je je pyjamaatje aandoet. Al zal ik hierover niet uitweiden aangezien het slachtoffer in kwestie meeleest…

* Ik me ingeschreven heb voor de #boostyourpositivity-challenge van Danone. Vanaf morgen kun je hier dus onder deze # een postje verwachten. En indien u ook gaat naar de blogbrunch gepaard met dit evenement, dan kun je mij daar in levende lijve (en dat is momenteel heel wat) ontmoeten. Tenzij ik alsnog out chicken en beslis dat ik niet graag ergens alleen naartoe ga waar ik in feite niemand echt ken…pok pok pok pok pok!

januari 28, 2015

Kinderpraat

Gisterenavond, bijna bedtijd voor de mustie. Terwijl ik in de keuken aan het rommelen ben hoor ik de echtgenoot tegen de zoon: “Nu nog flink je vuile kleren in de wasmachine gooien en dan kunnen we samen nog even naar Het Liegebeest kijken”

De zoon -flink-gedrild door zijn moeder-:“Ok, papa!” “Oh kijk, hier liggen nog vuile kousjes van mama”

Papa (gespeeld) verontwaardigd:”Oh, mama toch toch! Tsss, tsss, tsss, ewel neem ze ook maar mee”waarbij hij luid genoeg zegt zodat ik het zeker ging horen tot in de keuken:”En zeg het maar hoor als je passeert bij mama!!”

Zoon –en passant in de keuken – “Ik passeer hoor mama!”

januari 25, 2015

Stress?

De voorbije twee weken (of waren het er drie, ik ben de tel al kwijt ondertussen) hadden we weer enkele spannende gebeurtenissen. Althans -in mijn ogen- je weet dat ik vlug content ben.

Ik was zo blij als een klein kind dat ik er eindelijk toe geraakt was om een extra schilmesje te kopen. Niet ééntje van Hema dat je na een jaar gerust aan je kind kan geven om er keukentje mee te spelen. Een echt mes van “Het Molentje”. Met een molen en al erop. Had ik maar beter naar de uitleg op de verpakking gekeken, want toen het ding na één dag volledig roestig bleek te zijn kon ik met het ticketje niet terugkeren om te gaan klagen. Er ging die dag 9,75 euro in de vuilnisbak…

En dan trek je ’s avonds de besteklade van de afwasmachine op het werk open. Ze werd gevuld door één van mijn bewoners met autisme. Voor zo’n staaltje perfectie hebben wij veel minder geduld.

Het is niet dat wij roekeloze chauffeurs zijn. Wij laten gewoon soms dingen in de auto liggen “die dringend eens terug moeten naar de juiste eigenaars”. Wat resulteert in “Mag ik dat eens aandoen mama?”

Ik nam afscheid op het werk vorige maandag. De laatste werkdag was mijn t-shirt toch een beetje nat van de traantjes van sommige bewoners. Zelf hield ik het gelukkig droog.

Er werd reeds een puntje van de to-do-lijst geschrapt. Als je goed kijkt zou je zeggen “hmm, is die garage echt uitgemest? Volgens mij kan daar nog steeds geen auto in”. En ja, ik zou je gelijk geven, zonder boos te worden. Maar! Er kan wel degelijk een auto instaan, tenminste als we eerst onze oprit heraanleggen (toekomstplan 11265 van 32547 is dat) want ons huis staat hoog en onze garage is daarmee moeilijk inrijdbaar zonder dat de onderkant van de wagen over de “zulle” bokt. Daarom plaatsten we onze fietsen gewoon losjes erin, voorlopig gaat de opbouw van de kinderkamers voor op de oprit. Niettemin kan ik nu al heel blij zijn, als ik eens door de garage moet lopen, dat ik niet moet balanceren op een overschotje vloertegels, een zak versneden laminaat en een lading kartonnen dozen. Ik hoef niet te klimmen over twee bakken bier en tegelijkertijd aan een fietsstuur te haperen. Het is by far één van de beste opruimwerken ooit in ons huis geweest.

En de communiekoorts blijkt te stijgen. Het enige dat ik dacht bij het lezen van dit artikel is “Mo wuk eigenlijk?”. Blijkbaar moeten communicantenmama’s/papa’s beginnen stressen als ze nog geen kleedje of kostuumpje hebben voor hun kind. En ze moeten er on top nog veel geld voor overhebben want de richtprijs voor zo’n outfit gaat van 300 tot 700 euro als je het artikel mag geloven. Mo wuk eigenlijk? Ok, als je dat in een feestzaal wil vieren kan ik mij voorstellen dat je dat best vastlegt. En als je inderdaad zo’n kleedje wil uit een winkel van feestkledij, dan moet je er blijkbaar vlug bij zijn. Zelf zal het niet één van mijn zorgen zijn, ik ben zo geen fan van de kerk en dopen en het geloof. En als ik al eens mijn zoon/zonen in een uniek kledingstuk wil steken dan laat ik dat wel maken door iemand die ik ken. Met zoveel hobbynaaisters in de buurt en zoveel leuke stofjes in zoveel verschillende winkels!

januari 21, 2015

Gewoon doodgewoon

Ohja, ik las het artikel van Kelly ook in DS Magazine. En Linde dat is er toch echt een doodgewone, net als wij allemaal hé. Zoals dit:

* Al superlang niet beseffen waarvoor bepaalde afkortingen staan en ze dan ineens wel te weten komen. Zo ga ik tanken in Q8 (Koeweit) of draag ik al jaren een afgesleten t-shirt van IATA (I Am The Avalanche) om in te slapen.

* Een verse pot choco openen, eerst “tjik” door dat papiertje prikken en daarna smeren voor zot met die heerlijke geur!

* Zo eens in de zoveel tijd over een leeg wasrek beschikken. Zo ééntje dat je kan opplooien en aan de kant zetten. Omdat alles van was gedaan is! Gewoonweg daarom hé.

* Het is te lang geleden, maar met katjoe botten door plassen wandelen zonder dat je moet nadenken over het effect daarvan op je schoenen.

* Mensen ontmoeten die je op een simpele manier zoveel kunnen bijleren over dingen die je anders totaal niet zouden interesseren.

* Naar Wittekerke kijken ’s middags en beseffen dat de tand des tijds ook voor acteurs zijn sporen nalaat. I mean Max? Sneyers daarentegen is er altijd maar beter en beter gaan uitzien.

* Iemand die je iets over vroeger vertelt dat je samen hebt meegemaakt, blijkt dat je het helemaal was vergeten en het tegelijkertijd helemaal terugkomt!

* In dezelfde categorie: iemand waarvan je het bestaan compleet was vergeten die je ineens goeiendag zegt in een winkel. En meteen weten wie het is!

* Nog in dezelfde categorie: iemand die je al heel lang kent die ineens een detail over jou vertelt dat je compleet was vergeten….als in “jij had blauwe schoenen met een wit lijntje op”. Mo wuk? Inderdaad!

* Een poes zien die er compleet hetzelfde uitziet als diegene die je enkele maanden geleden hebt begraven. Flashback naar een prachtig dier!

* De flitswagen passeren aan de correcte snelheid.

* Beseffen dat “Groene Stroom” niet alleen iets is waarbij je meer milieuvriendelijk met energie omspringt maar ook voor een zalig doorrijdgevoel in het verkeer zorgt. Als je de aangegeven snelheid volgt tenminste…

* Benamingen zoals “fluisterasfalt”, “holderdebolder” of “hout sprokkelen”.

* Tijd over hebben wanneer het een machtig liedje is op de radio en je nog net iets langer in je auto kan blijven zitten tot het gedaan is. Want je bent lekker te vroeg!

* Close-ups van speelgoedmannekes en acties zoals “Dinovember”.

Ik denk dat ik nog eindeloos kan doorgaan….

januari 20, 2015

Gow Piwantje, kom ier!

Ik voelde mij de slechtst mogelijk moeder ever toen ik enkele weken mijn zoon aan de schoolpoort afzette. Het was lichtjes aan het vriezen, hij was ingepakt van boven tot beneden, een klein duwtje ging volstaan om hem omver te laten vallen zodat hij niet meer zelfstandig zou kunnen rechtstaan, zo sumoworsteldik was hij gekleed. Bij de afscheidskus zei hij: “Mama, ik heb zo koud aan mijn handen!” Mijn hart brak, alles was voorzien van kop tot teen, behalve zijn handen. Ik wreef ze warm en raadde hem aan om zijn handen in zijn zakken te stoppen want zomaar even een stel wantjes tevoorschijn toveren bleek niet in mijn moederoptiepakket te zitten. Hij leek tevreden met de tip en ik riep hem nog bezorgd na “niet lopen met je handen in je zakken hé, je bent al een stuk tand kwijt!” waarop hij gehoorzaam zijn pas minderde. Ik kocht diezelfde ochtend nog een stel handschoenen voor hem uit de ski-collectie van den aldi. Dat mijn zoon koud ging lijden zeker, we gingen dat nog een keer zien! De hele dag dacht ik “och hère dat kind, dat gaat koude handen hebben hé”, toch was ik blij om hem om 16u af te halen met gloeiend warme handjes, vermoedelijk stond de chauffage in de klas voldoende op om hem goed warm te houden. Niettemin was hij in de wolken met zijn set nieuwe handschoenen. Alleen waren ze precies een beetje groot. Het is niet simpel om kinderhandjes te bedekken met handschoenen die

groot genoeg zijn
niet te groot zijn
niet te ongemakkelijk blijken
niet te los hangen
niet te nauw zijn
voldoende afsluiten
niet teveel afsluiten

plus: ze moeten ze dan nog eens zelfstandig kunnen aandoen. Ik vraag me ook af wat er voor 3,5-jarigen het beste is: handschoenen of wantjes. Wantjes lijken mij iets gemakkelijker qua zelfstandigheid en het probleem van twee vingers in één vingertop is ook opgelost, maar handschoenen lijken meer comfort te bieden. En dan heb je nog die fameuze wantjes met zo’n touw erin verwerkt, dat je door de mouwen van de jas moet steken. Allemaal goed en wel, maar wat als je semi-zelfstandig kind daardoor minder vlot zijn eigen jas kan aantrekken of elke dag gefrustreerd in de knoei geraakt met zo’n touw?

Laatst waren we ook -West-Vlamingen onder elkaar- bezig over de benaming “wantjes” en “handschoenen”. Als West-Vlaamse zeg ik vaak “piwantjes” tegen wantjes. Maar ik heb geen flauw benul vanwaar die uitspraak komt!? Pi-Wantjes? Pea-wantjes? P-wantjes? Pee-wantjes???

(en ben ik de enige die “Piwant” nu wel eens een geweldige huisdierennaam vindt?)

januari 12, 2015

en voor mij uitstaren met een leuk muziekje op de achtergrond….zeker niet te vergeten!

Nog een week en een dag werken en dan start mijn zwangerschapsverlof. Heih? Nu al? Ja, in de sociale sector (afhankelijk van de voorziening waar je werkt) stoppen opvoedsters over het algemeen enkele maanden op voorhand met werken. In mijn geval, op mijn 6 maanden zwangerschap. Er liggen dus 3 maanden thuiszitten voor mij. Uiteraard gaan die voorbij vliegen al denk ik soms wel eens “wat ga ik allemaal doen in die tijd?”. En dan denk ik: ik ga er eens over nadenken als ik tijd heb. Maar hier en daar sijpelen er toch al ideeën binnen. En niet te vergeten, er is ook nog een eerstekleuterklasser die dagelijks van en naar school moet gebracht worden. LJ zou het wel weten denk ik, die had waarschijnlijk al maanden op voorhand allerlei te-bereiken-lijstjes opgesteld, het praktisch brein van blogland!

–> Dingen voor de baby

Geboortekaartje ontwerpen
Lijst maken van wie er ééntje zal ontvangen en daarbij genadeloos schrappen en liefdevol toevoegen indien nodig!
Die suikertest gaan doen!
Kraamgeld aanvragen
Nadenken over geboorteattenties (ik noem ze niet graag doopsuikers, want van dopen ben ik geen fan)
Kleertjes van de zolder halen en eens goed bekijken wat ik ga gebruiken en wat niet
Babymateriaal overal rond gaan terugsprokkelen, er is al een deel uitgeleend materiaal teruggekeerd, maar ik heb nog niet alles.
Beslissen of we nu een babyborreltoestand gaan organiseren of niet en al dan niet regelingen daarvoor treffen.
Bevallingsgyneacoloog kiezen (een heel verhaal, later misschien eens, of ook niet…)

–> Dingen in huis

Boven en in “het achterkot” de deuren en sjambrangs ontvetten – afschuren – primeren – schilderen, daarbij hopen dat ik nog in mijn schilderkleren pas.
“Enduiren” in de nieuwe kamers
De kamers inrichten, daarbij sleep- en sleurwerk uit handen delegeren
De garage uitmesten, idem in verband met sleep- en sleurwerk

–> Sociale gebeurtenissen

Naar de kapper: dringend! Grey-alert! Neen Dr. McDreamy heeft er niets mee te maken jammergenoeg.
Naar de pedicure en mijn wenkbrauwen laten trekken.
Afspreken met enkele vrienden die ik nog wil zien voor de bevalling. Stuk of vijf dates te plannen dus, als je je aangesproken voelt: mail even vlug!

–> Try-outs doen waar ik anders geen tijd voor maak

Verse eclairs maken (recepten zijn welkom!)
De recepten in mijn receptenmap proberen

–> Tijdrovende activiteiten inplannen

Puzzelen
Mij door mijn stapel Knacks en Focus Knacks worstelen
Onze trouwfoto’s verder inplakken (we zijn vijf jaar getrouwd dit jaar….het wordt wel eens tijd hé)

–> Dagelijkse activiteiten

Met Ilja bezig zijn
Middagdutje doen
Lezen
Eten maken voor mijn mènage
Opruimen? Poetsen? Ramen wassen?
Winkelen
Blogs lezen
Blogs schrijven
Rusten (want daar dient zwangerschapsverlof toch voor in de eerste plaats)

Voila, ik voel me al een stuk lichter nu ik een deel van die dingen heb neergetypt, de helft van het werk is al gedaan, nu kan ik weer een week niksen alvorens in gank te schieten!