Er waren tijden dat ik mezelf maar een sukkel in de keuken vond.  In mijn hoofd ben ik nog steeds een beetje dat sukkeltje.  Koken en recepten uitvinden, het blijft niet echt mijn ding.  Ondertussen evolueerde ik al van “mijn eierkoker is ontploft in de microgolf” naar “Ik kan een redelijk lekker gerechtje op tafel zetten”.  Wiske heeft me hierbij enorm geholpen, ik ben haar eeuwig dankbaar.  Ik blijf echter een technische kokkin.  Ik volg de recepten die ik voor mijn neus heb liggen.  Ik experimenteer niet, een lepel bakpoeder is een lepel bakpoeder.  Dat is niet “een keer strooien tot je denkt dat je aan de inhoud van een lepel zit”.  Een halve theelepel kerriepoeder is een halve theelepel kerriepoeder, niet meer, niet min.  I’m that kind of freak.  Sinds vorig jaar volg ik soms kookles van de KVLV “Voor vrouwen met vaart!”.  Altijd een feest.  Ik ga er sinds kort naartoe met vriendin MissAnstro.  Daar verlekkeren we ons over lookpasta, courgettevullingen en hartige taartjes.  We zijn er ook steevast één van de jongsten en zowat één van de enkelen die niet “boeren” (in de werkgerelateerde manier dan wel ;-), oeps, tmi!).  Niet dat ik iets tegen landbouwers heb, integendeel, ik stam ervan af.

Anyway.  Nu komt het stoefgedeelte.  Keukenklungel of niet.  Het technisch volgen van een recept kan wel zijn vruchten afwerpen.  Piet Huysentruyt zegt het ook “bij bakken moet je alles afwegen”.  Deze taart maakt ik deze voormiddag.

Straks komen de oma’s en opa’s terug van het grootoudersfeest op school.  Ik mocht er niet bij zijn, mijn tijd komt nog wel denk ik.  Het maakt al veel goed dat ik toch zal mogen meesmullen van deze biscuit met slagroom en vers fruit.  Recept: Wiske of course! (ananas en amandelschilfers werden vervangen door banaan en chocoladeschilfers!  oei oei, zal dat nu nog wel smaken?? 😉 )

Ik ben nog geen zo’n zindelijke om te eten.  Voor wie denkt dat ik moeite heb met het ophouden van mijn pipi, in onze streek is “zindelijk” ook gelijkgesteld aan “kieskeurig”.  Dus geen problemen in that area ook al is dat too much information.  Er zijn dingen die ik niet lust, maar dat komt vooral door het feit dat ik eigenlijk weinig tot geen kennis van voeding heb.  Ik leerde pas vorig jaar voor het eerst een pastinaak kennen en tot vorige maand had ik nog nooit met gelatine gewerkt.  Op een ander proef ik de meeste dingen wel, dingen die ik zelf nooit zou klaarmaken zoals slakken of gepocheerde vis ofzo.  Ik weet niet eens hoe of wat je  kan  pocheren.  Een ei, dat weet ik wel. Soit.  Mijn smaak is wel een klein beetje uitgebreid sinds mijn jeugd.  Zo at ik vroeger niets dat in witte saus werd klaargemaakt.  Ik lustte de saus wel, maar de groente die erin verwerkt waren niet.  Witloof, prei of bloemkool.  Juk!  Nu staat dat regelmatig op het menu, zoals vandaag: Gegratineerde pasta met witloof en hamreepjes.    Ik steel schaamteloos recepten uit de colruytfolder en mijn menage vindt dan dat mijn eten geweldig smaakt.  Het is in feite allemaal Wiske Vercammen haar werk.  Door Wiske hou ik meer van witloof.  Wiske wien?  Blijkbaar is die mevrouw de one and only kokkin van de Colruytboeken.  Excuseer, was, ze gaat op pensioen.  Ewel Wiske Vercammen, goed gedaan.  Uw recepten zijn niet alleen eenvoudig en lekker, je kunt nog eens alle benodigdheden vinden in de lokale coluryt.  Ik hoef er niet voor naar één of andere turkse winkel of naar een pokkedure Delhaize!  Ze zijn zo danig goed uitgelegd dat ze niet kunnen mislukken.  En je heet dan nog eens Wiske.  Dat kon al niet mislopen van bij het begin…geniet van je pensioen en hopelijk verdient je opvolger ook mijn eeuwige respect!

Te laat: de overschot zit in de diepvries!