Liese

Page 88 of 117

november 29, 2013

Carrefourpap

Die droom waarbij al je tanden uitvallen en je ze voelt klutteren tegen je tong. Dat is lang geleden. Volgens “droomverklaringen” zou het te maken hebben met een tekort aan zelfvertrouwen en schrik over wat de mensen van je denken. Nuh, vorige week zat ik heerlijk mijn havermoutpap te smullen als ontbijt, aangelengd met magere melk, want ik ben eigenlijk nog steeds op dieet ook al zijn er al 6 kg af, ik wil precies nog steeds verdergaan, 10 kg zou ook mooi zijn in feite. (en misschien zouden de andere mensen rond mij dat eens beginnen merken want tot nu toe zijn er maar twee mensen die het opgemerkt hebben dat mijn lovehandles eindelijk minder over mijn broek puilen, niet dat ik vermager voor de andere mensen, ik doe het puur voor mezelf, maar zo’n opmerking doet je wel beter voelen en geeft energie om verder te doen). Anyway, smullen dus, ineens voelde ik iets eigenaardig on-havermoutpap-achtig tegen mijn tanden schrapen. (TOCH GEEN TAND ZEKER??) Ik slikte het net niet in en haalde dit uit mijn mond:

Een “safety seal”. Wreed safe moet ik zeggen, ik was er bijna in gestikt. Ik dacht dat het van mijn melkdoos kwam en bekeek de verpakking van de melk. Die bleek een ander soort lipje te hebben, de havermoutdoos had ook geen lipjes, het was iets dat erin was gesukkeld bij de productie.

“Schrijf maar een klachtenbrief” riep mijn lief. En dat deed ik dan ook maar. Uiteindelijk is er niets ernstig gebeurd maar zo’n dingen in etenswaren, dat lijkt me nu toch niet echt topreclame. Woensdag kreeg ik telefoon van een dame met een enorme franse R. Van CaRRefouR pRoducts. Ze vroeg me de gegevens van de verpakking, de streepjescode, de vervaldatum en “het was dRingend”, of ik de doos kon opsturen of binnenbrengen in een vestiging van CaRRefouRRRR. Ohja, goed, ik was toch mijn boudoirs vergeten voor de tiramisu die ik morgen als dessert ga meenemen op onze wijvendate. Dus deze morgen trappelde ik om boudoirs. (ik moest uiteraard nog terugkeren om mijn halflege doos havermout want die was ik vergeten op de keukentafel), in Carrefour moest ik wederom mijn gegevens achterlaten, werd de klantendienst verwittigd dat ik het product had binnengebracht en kreeg ik mijn geld terug. Ik moest ook aangeven of ik “medische klachten” had sinds het voorval. Het was verleidelijk om te zeggen dat ik al een week werkonbekwaam was, maar beter eerlijk spelen. TNT ging vandaag nog om de doos komen in mijn lokale supermarkt. Wreed wat één klachtenbrief allemaal teweeg brengt aan telefoons/papierwerk/dossiernummers en tewerkstelling!

Ik ga niet laten om dezelfde havermoutvlokken te kopen, ik vind ze lekker. Carrefour is heel vriendelijk en open geweest, ze boden hun excuses aan èn ik kreeg mijn geld terug. Fair enough!

En morgen: WIJVENDATE! (met vettige tiramisu, je ziet, 10 kg kan misschien nog een beetje ver lijken, maar ondertussen heb ik het toch maar mooi gehad)

november 27, 2013

The Social Suicide

“Echte vrienden heb je niet voor even, echt vrienden heb je voor het leven!” Deel dit bericht als je ook echte vrienden hebt. Er staat meestal een foto bij van twee puppy’s die elkaar aflikken. Of erger: twee me-to-you-beertjes, ééntje ervan draagt een roze kleedje met van die frullekes aan de zoom.

Ik heb maandag sociale zelfmoord gepleegd. Twee jaar geleden had ik er al eens over nagedacht, maar nu, na 7 jaar scheiden Facebook en ik. Hoe noemen ze dat? The 7-year-itch? Naaaah, die hebben we niet overleefd. Na de internetloze zaterdag bekeek ik het nieuwsoverzicht kritisch en was het alweer ergernis alom. Ja het zal wennen worden, maar ik blijf wel bloggen en net als vroeger ben ik dagelijks online maar dan via e-mail. Niemand begrijpt waarom ik zoiets wil doen maar de enige die het moet begrijpen ben ik zelf. En inderdaad, niemand van de mensen die ik IRL ken zal nu nog mijn blogberichten zien verschijnen, maar ik schrijf dit niet voor een ander, ik blogzever vooral om mijn hoofd leeg te kieperen. Wie het persé willen lezen kan nog steeds gewoon via de site surfen. Mijn echtgenoot moest zich erbij komen zetten om mijn account te deactiveren, nergens te bespeuren hoe je dat moest doen en dan nog hebben we de helpfunctie moeten raadplegen. Ze laten je daar niet graag gaan bij Facebook. De gegevens zijn ook niet helemaal weg want als ik wil kan ik alles gewoon weer reconstrueren, ik hoef maar eens te roepen en een facebookmannetje zet alles terug op zijn plaats voor me.

Persoon X heeft 98 foto’s toegevoegd aan het album: de kids

Ik heb er weinig over nagedacht, in de berichtgesprekken die nog aan de gang waren heb ik laten weten dat het vanaf nu verder gaat via e-mail voor mij, ik heb niets meer gepost, ik had het ineens een beetje gehad ermee. Stekker eruit en verder gaan.

Win! Win! Win! Like en Deel deze Pagina en Win een set kleurpotloden! De winnaar is voor de rest van zijn dagen overgelukkig, populair en gestalkt door de potloodfabrikant.

Ja, ik ben daar zelf heel actief op geweest en ik was altijd online en ik heb ook vakantiefoto’s gepost en foto’s van mijn kid, maar nu eventjes niet meer. Facebook en ik, wij waren goeie vrienden, maar soms moet je elk je eigen weg gaan.

En nu genoeg gezaagd!

november 25, 2013november 25, 2013

en wat hebben we gemist?

Niets eigenlijk. Ik dacht dat ik het moeilijk ging hebben maar het was pipinootjes en een stuk taart! Ik had ook geen tijd om iets te missen de dag ging zo danig vlug. Ahja, ik heb één keer mijn dataverkeer aangelegd om te gaan lopen en zondagmorgen vond ik in mijn inbox een mailtje van Runkeeper om mij te proficiateren “A new record for running”. Er stond zelfs zo’n blauwe medaille met een ster bij, want ik liep voor het eerst in jaren meer dan 5 km – stilte – om het geluid van jullie schouderklopjes goed op te vangen –

Wat we wel deden op internetloze zaterdag:

“Mee met de tjoeketrein!” Ilja maar zwaaien naar de trein toen die het station binnenreed waarop de bestuurder toeterend tot stilstand kwam. Geweldig zicht trouwens hoe iedereen (inclusief mezelf) op het perron zich daardoor een accident schrok. (I nearly peed a little)

We zijn sinds dit weekend niet meer getrouwd, mijn echtgenoot bracht zijn trouwring binnen om op te blinken en loopt nu dus vrijgezellig rond, althans enkel rings-gewijs voor de geïnteresseerde dames of heren die op zo’n dingen letten. Na drie jaar stonden er al massa’s krassen op ~~zijn ziel.~~ (Komt ervan –> met mij trouwen, da’s afzien, wie wil dat nu?)

Van zo’n artikels krijg ik altijd een beetje de jibbies. Er zijn zoveel mensen die wegens financiële redenen nooit op zo’n evenementen geraken en dan mogen de BV’s altijd een rondje gratis gaan. Het enige wat ze moeten doen is met hun kop in de krant gaan staan en zeggen dat het goed was. Er is NIEMAND die zegt dat de show slecht was. Ze weten wel dat ze Herman Brusselmans niet moeten uitnodigen “Ik kreeg er eigenlijk acuut het schijt van, gelukkig moest ik ook voor de toiletten niet betalen”. En wie zijn die BV’s eigenlijk de dag van vandaag. Ruth Reeckmans, van een TV-programma dat ik nooit bekijk, Joke Van de Velde die jaren geleden eens op de hoogste blok op een podium stond en Gert De Mangeleer, blijkbaar een kok, moet die eigenlijk niet staan koken, waar is de tijd dat koks geen sociaal leven hadden. . .

En de poes is weer weg. Al een week ondertussen. Ze ging mee wandelen toen we vorig week het Duits kerkhof bezochten 2 kilometer verder en sinds dat punt is ze spoorloos. Een kat die mee gaat wandelen? Het is nog gebeurd, ik vermoed dat ze na al die jaren hondentrekjes begint te krijgen. Ze antwoordt ook als je iets tegen haar zegt en ze kan ook de negeertruc heel hard hanteren. Nu is het leeg rondom ons huis, geen plantenbakken die verwoest worden, geen gejank aan de voordeur of geen klauwende pootjes naar kinderhandjes. Rol maar vlug terug Marbel, je mag een potje extra janken van me.

november 22, 2013

De AIV – De Anonieme Internet Verslaafden

Ik dacht altijd dat ik geen verslavingen had. Tijdens een date met die geweldige vriendin die ik veel te weinig zie (jaja, ik weet het, volgende week!) kwam mijn koffieverslaving uit. Ondertussen mag ik er met een asterisk “internet” bijlijsten. Ik ben Liese en ik ben verslaafd aan internet. Al een tijdje. Ik doe geen dag zonder. Het lijkt er ook helemaal niet op te verbeteren want ik ben er zelfs een beetje verliefd op. Moest het knuffelbaar zijn, ik pakte het vast en fluisterde in zijn oortje “verlaat me nooit!” Je moet zo raar niet kijken, ik wed dat veel van de mensen die dit lezen ook verslaafd zijn, ja jij ook ja! Ik geef het tenminste nog gewillig – doch een beetje beschaamd – toe. Naar aanleiding van de post van LJ las ik morgen een internetloze dag in. Geen computer, geen dataverkeer op de gsm. Ik probeerde zelfs mijn lief lief te overtuigen. Enkel de runkeeperapp ga ik even gebruiken om mijn loopschema te onderhouden. Ik start vanavond als ik ga slapen bij het afleggen van mijn gsm en ik ga zondag terug online als ik opsta (wel meteen als ik opsta hé, dat mag je mij niet afpakken, het moet een beetje oog hebben). Zeeën vrije tijd zullen er vrijkomen, ben ik zeker van. Welke afkickverschijnselen zouden er nog uitkomen? Er mogen anders bemoedigende woordjes op mijn facebook gezet worden hoor, zo heb ik alvast wat te lezen zondagochtend bij mijn koffie 🙂 (als ik tenminste nog niet doodgestresseerd ben van mijn internetafkickdag)

november 17, 2013november 18, 2013

Always keep your heart locked tight

Innovatie is niet bepaald aan mij besteed. Toch is het mij vlotjes gelukt om mijn broodmachine te leren kennen of de filter van mijn britakan te vervangen. Yes baby, applausje! Maar apps en van die dingen. Jongens toch. Elke appmarchand zou met zijn hoofd tegen de muur beginnen bonken als hij het onderstaande leest. Ik vermoed dat ik nu een jaar mijn smartphone heb en ik gebruik daar negen van zijn mogelijkheden van:

telefoneren (ahja. dat ook ja . .)
smsen (waarbij de spellinghulp al meteen “patatjes” voorstelt als ik “cavatjes?” typ, het ding kent mij zo goed)
facebookapp (verslavend. dat zeker.)
de browser (irritant, want met mijn grote vingers moet ik altijd opnieuw proberen om juist te typen)
de instagramapp (een lurker, i admit)
de wordpressapp (enkel om mijn gsm-foto’s in de blog te gebruiken, wat wonderwel goed lukt)
de fm-radio (stoort soms wel eens, dat katapulteert me dan direct terug in de tijd dat we een radio niet mochten verplaatsen eens we een post konden ontvangen. Mijn oude cassetjes staan vol met muziek die ineens begint te ruisen of waar je ineens een andere post door hoort. Niet dat ik nog naar mijn oude cassettes luister, zo ouderwets ben ik nu ook weer niet, al zou ik dat wel nog kunnen want mijn auto heeft een cassettespeler, zwijgt nu eens Liese en som verder op)
runkeeper (zalig, en hij roept soms naar mij “time to work out, you tought this was easy hé” Ba neen runkie, ba neen, ik heb vandaag gewoon geen tijd om te lopen, wacht een keer een beetje tot morgen, doe een keer rustig zeg, ja ik praat terug als het ding iets zegt)
track-ID (meestal per ongeluk als mijn zweethanden tijdens het lopen teveel op de zijknoppen drukken blijkt dat ding ineens zelf aan te schieten, ik weet nog steeds niet welke knop het juist is. En brokkelend kun je nog iets bijleren, zo is “Yummy Yummy Yummy I’ve Got Love In My Tummy” van The Ohio Express. Aha! Wist je niet hé)

Schandalig hé, ik weet het. Gelukkig kreeg ik de gsm gratis bij mijn abonnement en is dat dus geen weggesmeten geld, al moet ik hem wel massa’s veel opladen. Pas op, ik vind mijn smartphone wel leuk en ik zou hem niet kwijt willen, maar er zouden geen volle zeeën geweend worden moest het toch zo zijn.

En dit poppy nummer houdt me ook al enkele weken zoet:

Al moet je het zeker niet voor de clip opzoeken. . .

november 13, 2013

Marbelmuffel

Yes! Een ei! Het zijn de kleine dingen in het leven die het maken hé. Het is al het tweede ei dat we zien in het heropgebouwde kippenhok, ééntje was jammergenoeg al opengepikt door de hongerige kippen. Ze bleven wel heel lang in hun hokje nadat ze terug werden “vrijgelaten”. Ik vreesde even dat ze overspannen waren en het depri-chicks gingen worden maar nu dartelen ze vrolijk in hun kippenplein rond. Voor zover een kip kan dartelen uiteraard. Ik stel mij direct “kip in galop” visueel voor. Tjakka! Nog een klets op de kippendij erbij!

En kijk eens onder hun pootjes:

Gras! Zo hoog dat er al een schaduw van bestaat! Gras met een schaduw. . . nog zoiets kleins om te koesteren.

Lang geleden dat deze vriendin nog binnen mocht komen. De relatie met de mustiekat is erop verbeterd, al zegt hij soms nog wel eens “poesje mag niet bijten” waarop ik moet zeggen “jij mag niet in poesje’s oogje prikken hé”. Conversaties met een 2-jarige. Haar vacht is in enkele weken ook verdubbeld, een vellen frakske waar menig bontliefhebber jaloers op zou zijn.

En ja, onbeschaamd, ik kocht de flair van deze week. Ik schrok dat dat 2,5euro kost. Meer dan een brood, al gok ik hoeveel een groot brood nu eigenlijk kost aangezien ik het steeds zelf maak. Eén artikel deed me wel luidop lachen:

Ein bisschen deutsch: PARTYMUFFEL! Dè max! Du bist schön ein partymuffel! Muffel klinkt zo danig bemuffeld dat je er alleen maar iets saai bij kan denken.

Du partymuffel!

november 11, 2013

Louis Neefs zong het ook al in den tijd…o-oh ik heb zorgen

Als 31-er voel ik me soms zoals het vlees tussen de sandwich. Ik ga om met mensen die 20-something zijn en tegelijk met 40- en 50’ers die kinderen hebben die 20-ers zijn. Daar tussenin zitten geeft me soms een dubbel beeld, de idee die ouders over hun kinderen hebben en het feit dat ik mij nog goed herinner hoe het als tiener was. Ik hoorde mijn buurvrouw zaterdag zeggen “van je eigen kinderen denk je altijd dat ze niet groeien” Ik hoor oudere vrienden hun ongerustheid uiten over hun tieners “gaan ze wel voorzichtig zijn?” “ze gaan toch niet aan de drugs geraken?” dan geef ik dikwijls als antwoord “maar ze zijn 17 jaar, ze kunnen gerust zelf al inschatten hoe gevaarlijk iets is” In onze jeugd konden wij zelf ook inschatten welk pad we gingen nemen. Liepen we mee met degenen die er een zootje van maakten of deden we ons eigen ding en probeerden we zo nog enigszins cool te zijn, al was het maar door je haar eens fluorood te kleuren. We waren gerust in staat om eigen keuzes te maken. Als ouder van een klein kindje zorg je, eens ze pubers worden maak je je zorgen. Ik ben van het gedacht dat je jongeren grenzen moet bieden, hen die laten aftasten en hen laten tegen de muur lopen. Dat dat juist een leerproces op zich is waarbij je soms lijdzaam moet toekijken (met je handen voor je ogen, piepend door je vingers en met een scheve lip). Ik vermoed dat de huidige 17-jarigen ook zelf kunnen uitmaken wat goed en slecht is. Toch diegenen die enigszins een opvoeding genoten hebben waarin duidelijk werd aangetoond wat kan en niet kan. Maar nu is het allemaal gemakkelijk scanderen, als het niet over je eigen kinderen gaat! Het is voor ons nog niet aan de orde. Ik hoor diezelfde oudere vrienden zeggen “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen, dat is een cliché dat altijd meer en meer wordt bevestigd”. Ik heb nu inderdaad heel gemakkelijk praten, TOTDAT ik zelf een 17-jarige zal hebben. Ik ga juust van de gelijke zijn als onze vrienden nu zijn. Ik ga juist dezelfde vragen stellen en dezelfde ongerustheden uiten. “Hij zal toch niet meelopen met de margi’s?” “Zouden we hem wel met de fiets laten gaan?” “Ruikt hij nu naar wiet of is dat mijn gedacht?” “Oh nee, dàt is toch niet zijn lief hé?” Man, dat lief zal grote ogen moeten kunnen verdragen, daar zou ik een blogpost op zichzelf over kunnen schrijven. Ik kan me die ongerustheden van mensen maar al te goed inbeelden. Gelukkig ga ik, tegen dat het zover is, al via hologrammen kunnen checken wat die puber van mij aan het doen is.

voorlopig ben ik vooral blij dat die van mij nog een peuter is

november 9, 2013november 9, 2013

tetteren en kwetteren

Er waren 25 opties voorgesteld in de doodle om af te spreken met de ladies van de klas. Inderdaad: vijfentwintig! “De peiling is groter dan gebruikelijk” zei doodle himself, hij had het ook door dat het overdreven was. Je moest hem bijgot uitvouwen om alle opties te zien. Ondertussen nog even vlug een lofzang over doodle. Niemand volgt mij daarin, ik gebruik dat echt heel vaak voor zo’n afspraken, eenvoudiger kan het gewoonweg niet. Geleerd op school aan mijn leerkracht beroepspraktijk om agenda’s te vullen met stagegesprekken. Soit, 25 opties. Nadat we alle vijf onze mogelijke data hadden ingevoerd bleven er nog twee over. TWEE! Gelukkig hebben we nu toch al een datum gevonden om af te spreken. Blijkt ons jong veulentje (sorry Shanah :-)) dan nog te moeten volleyballen! Samen gaan kijken en dan uit eten en drinken lijkt me een goeie optie want hoe lossen we anders 25 data die niet passen op? Laten we het maar eens op de sociale sector steken. Afspreken met vijf opvoedsters is geen sinecure. Te weten dat we vroeger elkaar wekelijks op de schoolbanken zagen. Nu komen pasgeboren kindjes, moeilijke werkschema’s, hobbyclubs en gezinssituaties vaak tussen om nog eens goed door te tateren. Maar die vriendschap met die vier dames, die wil ik zeker niet verliezen. Je vindt er geen vier zulke en hoe lang het ook geleden is, het blijft steeds als in de tijd dat we nog zorgeloos aan onze opleiding begonnen.

november 7, 2013november 7, 2013

Sint Maarten – Koeken en taarten

Het blijft het beste feest voor de kinderen voor mij: Sint Maarten. Sinterklaas voor de rest van België maar op een beter tijdstip in het jaar. Bij mijn metekindje kwam hij gisteren in person op bezoek. The one and only Sint Maarten. My homeboy. Ik tuurde met grote ogen uit het raam of hij nog niet op komst was want hij was aan de late kant. Terwijl ik met mijn neus tegen het raam plakte en zo goed mogelijk trachtte te kijken dook ineens een witte baard voor het raam, een geschruwel was het gevolg uiteraard. Tjakka! “Mission accomplished” zal hij gedacht hebben, toch één iemand die nog schrikt. Ik dacht dat de kleine zich zou scharen achter mijn knieholtes bij het zien van zwarte piet maar hij was int geheel niet bang. Nieuwsgierig, dat wel. Ook al had ik hem een aantal keer op voorhand foto’s van de goedheilig man getoond, toch bleek hij enorm verrast door de verschijning. Alle clichés uit de kindertijd blijven hetzelfde van toen hij bij ons op bezoek kwam met een zak speelgoed. Een jute zak, mariaspekken, mandarijntjes en een groot boek. Je zou er zelf nog willen in geloven als je het allemaal ziet.

En die ring jong, ziet die ring

november 4, 2013

I’m a quarter back, I’m popular

Het begon tijd te worden voor een agenda van 2014. Wederom in Boekenvoordeel gekocht voor 3,99 euro. Ik tracht er ieder jaar variatie in te steken door te wisselen van kleurtje (hey, dat is zowat het enige dat je kan voor 3,99 euro) maar hij werd gepimped met ugly dolls-stickers. Er staan zelfs al afspraken in, you can call me popular. . . Ik ben nog steeds, anno 2013, niet overtuigd van een elektronische agenda en al zeker niet als ik zie hoeveel ik me soms erger aan het gepruts bij het tikken op het touchscreen (fatfingerphone), laat staan dat het ding dan nog telkens moet doen waarvoor het dient, en het heeft al regelmatig eens een offday.

lekker ouderwets

De b-box die ik enkele weken geleden meebracht van de colruyt, kijk wat daarop staat: one size fits all.

Oh ja, dat is een uitdaging op zich vind ik. Elke banaan zou in deze doos passen volgens het etiket. Ik was er heilig van overtuigd dat ik het doosje zou verslaan met een geweldig grote chiquita. Tot ik zag hoe het gemaakt was, de vuile cheaters. Er zit een opening in de flank van het doosje waar de overschot van de banaan gewoon door kan komen. Pfff, het is het niet waard om punten uit te delen bij zo’n uitdaging. Het is niet eens een uitdaging te noemen.

Acht jaar. Zo lang gaat deze plant al mee. In de palliatieve eenheid van een huis dat je een plantenkliniek mag noemen vind ik dit echt wel het vernoemen waard. Ik wed dat de planten in het tuincentrum al staan te daveren in hun potten als ze mij zien oprijden. “Neeeee, de plantenmoordenares, vlug verstop u onder de kerstbomen, ze krijgt zelfs sanseveria’s dood” Maar! Deze bloeit zelfs voor de tweede keer dit jaar. Ja, juist gelezen: tweede keer!

Het blijft eigenaardig om mezelf tante Lieselotte te noemen. Ik ben het wel, al bijna 8 jaar, maar toch blijft het vreemd. En al zeker als je het zelf moet neerschrijven. Net als ik moet bellen naar de crèche “het is de mama van Ilja”. Mama van, tante van, echtgenote van. . . ergens “van” zijn, nog steeds wennen soms. . .