Twee koolmeesjes bewegen zich nerveus door de tuin. Ze vliegdansen om elkaar heen, korte schokkerige danspassen, hun nest de enige bezorgdheid in hun vogeltjesleven. Als ik Linus erop wil wijzen verschansen ze zich in de struiken. Ze willen zijn curieuze blik zoveel mogelijk mijden. Ik beloof om hem terug te roepen als ze zich weer vertonen. Hij keert terug naar zijn nieuwe vriend Samir die alles weet.

Ondertussen glijdt de dag verder. De vermoeidheid jaagt door mijn lijf nadat ik de voorbije week vulde met lesgeven, moederen, wandelen, middagmalen bereiden, het huis op orde zetten, was doen….Ik hoef dan nog niet eens te werken als ik thuis ben, de thuiswerkers met kleine kinderen kunnen vast wel een hart onder de riem gebruiken. In de zorg werken is uiteraard ook geen lachertje maar het is een welkome afwisseling op dagen die alleen maar op elkaar gelijken.

Mijn kamerjassen wapperen aan de waslijn. Weekendwasjes. Ze voeren een strijd met de snakkende wind, het lint uit mijn rode kamerjas moet het onderspit delven en wentelt binnen de kortste keren door het grasplein. De graaiende armen van de peignoirs, vuisten makend naar de wereld, tegelijk ondersteboven gevangen aan de lijn. De gelijkenis met ons huidige leven kan niet meer opgaan.

Ilja kleurt zijn nieuwe held Cole uit Brawl Stars in, vanmorgen vroeg hij me of hij de afwas mocht doen. Zo hebben die Corona-days toch nog hun voordelen, de kinderen leren meer huishoudelijke taakjes. Linus heeft zich nog nooit goed kunnen alleen bezighouden en draait wat rond me. Ze gingen vanmorgen zonder morren mee naar de apotheek over en weer. Een uur wandelen, de rugzak mee om de boodschappen in te herbergen. Het voelt alsof we nooit iets anders deden op zaterdag. Linus vertelt honderduit over de film die hij op TV zag, over een jongen wiens schoenen veel te klein waren voor hem, ze scheurden rond zijn voeten: “Bigpoef“. Ik knipoog naar Ilja die de fout van de kleine doorheeft maar hem toch laat doorratelen.

Straks zou ik wel wat non-fictie willen lezen, gisteren schreef ik me weer in voor een abonnement op Kobo via Bol.com. “Fokking Druk” van Thijs Launspach werd er gratis aangeboden bij het abonnement. Ik volg ‘em al een tijdje via sociale media. Het boek leest als een trein en ik vind er heel wat gelijkenissen met een vijftal andere boeken die ik het voorbije jaar las over technostress en burn-out. Voer voor een volgende blogpost.

Ik heb niet veel meer te bieden dan deze simpele woorden en aardbeihartje voor iedereen! Hang in there!

Ondertussen zijn we halfweg quarantaineweek 2. De dagen lijken zo hard op elkaar dat ik soms op het werk aan bewoners moet vragen welke dag we nu juist zijn. Tijdens het normale ritme is de eerste vraag die in mijn hoofd popt ’s morgens “Moet ik vandaag werken?” nu kan ik er soms de eerste vijf minuten gewoonweg niet op antwoorden. Soms wel, soms niet, soms word ik simpelweg wakker op het werk, zoals deze gisterenochtend na mijn inslaapdienst.

Enkele random snapshots van de voorbije week, ik zou in mijn gsm moeten snuisteren om na te gaan wat wanneer werd getrokken, maar in feite maakt dat toch geen moer uit:

Als je op het linkje hierboven klikt kun je zien hoe ik goed kan commanderen bij het maken van het party-middagmaal voor straks.

En ik zette mijn minimalistische gedachtegoed even opzij en bestelde toch een cadeautje bij een lokale handelaar.

Wordt het een scheidingsgolf of een babyboom na de Corona-crisis? Ik vrees een beetje voor het eerste. Nooit eerder was het zo duidelijk hoe belangrijk een goeie relatie is tussen partners. Wie drie weken op elkaars’ lip moet zitten zonder overeen te komen, het moeten keiharde tijden zijn! Ik ben dankbaar dat ik een goeie relatie heb, dat ik mijn zorgen kan delen met mijn partner in quarantaine-crime. Maar het lijstje is langer dan dit:

Negen zaken waar ik dankbaar voor ben nu:

• Dat mijn kinderen enigszins een partnerschap gevonden hebben in plaats van elkaar constant af te katten zoals ze vroeger zoveel deden. Ok, er zijn wel nog ruzietjes maar in vergelijking met vroeger zijn die peanuts.
• Gestolen lees-uurtjes in de ochtend bij zonsopgang.

• De zon zelf. Als ik me bedenk hoe mistroostig de regenachtige krokusvakantie was, zo blij ben ik nu met een simpel streepje zon.
• Dagelijkse wandelingen met mijn kroost. Gisteren stapten we 7,6 km, achteraf was de kleuter nog altijd in vuur en vlam! Die kleine geraakt nooit uitgeput!
• Tijd voor mijn kinderen. Ik hoef niet van thuis uit te werken waardoor de tijd die ik met hen spendeer wel kwalitatief is. Uiteraard moet ik dan wel het huis uit om te werken, dat voelt altijd een beetje als “het veilige nest verlaten”.
• De fantasie van mijn kleuter die alle kanten uitvliegt. Creatief met stoelen terwijl de Roomba rondrijdt.

• Beseffen dat er activiteiten zijn die je als vanzelf deed en die zo waardevol zijn: een koffie bij meme, een bibliotheekbezoek, wandelen in een provinciedomein. Tegelijk weet ik dat de euforie hier rond zal vervagen eens het normale ritme zal terugkeren. Die eerste weken zal alles weer als lentefris voelen, zouden we dit gevoel kunnen vasthouden?
• Virusvrij zijn.
• Waar ik vroeger regelmatig tot zwaar aan mijn moederschap durfde te twijfelen ben ik nu milder voor mezelf. Kinderen les geven, een gezonde maaltijd op tafel zwieren, hen stil houden als hun papa nachtdienst heeft gehad. Daarnaast zelf nog gaan werken en zorgen dat de frigo gevuld blijft. Het lukt en ik doe het goed. (WE doen het goed).

En oe ist met jullie?

Bizarre tijden hé? Ik vind het ook.

De coronacrisis is al zo danig ingenesteld in ons dagdagelijkse leven, we passen ons aan als kameleons. Uiteraard moet ik blijven werken, de sociale sector staat niet stil. Aangezien we volcontinu open blijven voor jongeren die niet naar huis mogen zijn er heel wat wijzigingen gemaakt in onze uurroosters. Samen met mijn bazin heb ik al serieus gezweet om dit rond te krijgen, fingers crossed dat er niemand ziek wordt. Ik spreek me nooit politiek uit op deze blog maar ik hoop dat er niet meer zal moeten gestaakt worden door de zorg. De eerste politieker die in de komende periode afkomt met “besparingen in de welzijnssector” die wordt door elke verpleger, dokter, opvoeder of gelijke welke welzijnsmedewerker finaal gelyncht. Ik hoef geen applaus, ik hoef geen medailles, ik wil gewoon dat ze beseffen wat ze doen als ze onze middelen inperken. Als je voor mensen moet zorgen heb je middelen nodig, dat is deze periode meer dan duidelijk. Punt.

Dat klinkt wat bitter, maar dat ben ik niet. Integendeel, ik probeer zoveel mogelijk positief te blijven. Ook mijn nieuwe minimalistische levensstijl kan me (en misschien ook jou?) helpen om de dingen in een juist perspectief te blijven zien. Volgende puntjes spelen dan ook constant in mijn hoofd:

• Gebruik op wat je hebt. In volle coronacrisis wil je toch niet -met het schaamrood op je wangen- voeding gaan weggooien die over datum is?
• Hamsteren is onnodig! Don’t be a Philippe zou Laura van @nietnulaura schrijven. Zo’n cartoons zijn keihard nodig in deze periode:

• Denk na over je consumptiegedrag. Nu is het meer dan ooit de tijd om stil te staan bij wat je dagelijks consumeert en aankoopt. Ik stel mezelf nóg meer de vraag “Heb ik dat echt nodig?!”

En ik zou mezelf niet zijn moest ik niet hameren op het behoud van structuur en duidelijkheid.

• Ritme is key! Ook voor de kinderen blijft het tijdens de week gestructureerd. Dat betekent: niet wentelen in onze pyjama in de zetel maar na het ontbijt ons meteen wassen en aankleden. Tijdens het weekend ga ik hier minder strikt mee omgaan, net zoals anders. Er wordt dagelijks les gegeven aan Linus en Ilja doet terwijl zijn huistaken en gaat op scoodleplay. Hij volgt nu ook typlessen online.

• Ik moet mezelf regelmatig bijsturen om niet de hele tijd te gaan scrollen, onder andere op nieuwssites. Ik ben ook iets meer geneigd om op Instagram te turen terwijl ik dat sinds nieuwjaar serieus had teruggeschroefd. “Stop met scrollen en kijk op!” is iets wat ik dus voor mezelf regelmatig herhaal. Gelukkig maar, anders had ik misschien deze zonsondergang gemist:

• Check of je vrienden OK zijn. Een simpel berichtje is al veel. Eens skypen of chatten via Whatsapp. Het is misschien tegenstrijdig aan het vorige puntje en mijn schermtijd is er door verhoogd, maar het is het enige van sociaal contact dat we momenteel kunnen en mogen onderhouden. Ik probeer dagelijks iemand anders aan te spreken.

Nog tips? Deel ze gerust in de comments!

We slurpen elke twinkelende zonnestraal op deze week. Om te vermijden dat de kinderen vegeteren in de zetel gaan we dagelijks wandelen. Soms is dat de toer van 4,5 km naar “de platse” ofwel kiezen we om ons te verplaatsen. Zondag wandelden we een historische route in Mesen, zo’n 25 km hier vandaan. Educatie remember?

We startten ter hoogte van het stadhuis en stapten zo verder naar de kerk waar een crypte uit de 11e eeuw ligt onder het kerkkoor.

Daarna volgden we de Nieuw-Zeelanderstraat waar de narcissen ons nastaarden en werd het monument voor de Nieuw-Zeelandse oorlogsslachtoffers bezocht. Op dezelfde site zijn ook restanten van oorlogsbunkers te bezichtigen.

De wandeling is niet bepaald een typische knooppuntenwandeling waar je door veld en modder moet vendelen om ergens te geraken. Alle routes zijn verhard en dus ook wel gewoon autobanen, dat maakt ze voor een keer wel rolstoel- en wandelwagenvriendelijk.

De uitzichten onderweg zijn priceless.

In Mesen kun je ook de plek bezoeken waar Britse en Duitse soldaten tijdens de eerste wereldoorlog op kerstmis 1914 hun loopgraven verlieten om samen te voetballen en Kerstmis te vieren. Vandaar ook het standbeeld op het marktplein (zie tweede foto).

De 6,5km-route gaat wel wat omhoog en omlaag maar het is zeker haalbaar met kinderen. Mijn kleuter pruttelt op elke wandeling wel eens een aantal minuten “dat het lastig is”, maar uiteindelijk stapte hij toch moedig door.

…ongeziene maatregelen voor een extreem ongewone situatie nopen ons tot een complete verandering van de kijk op ons leven.

In elk tijdschrift dat ik de laatste weken las stonden er artikels met titels in de genre van: “doe eens niets” “de kunst van het niksen” of “niks doen, hoe doe je dat?” Er werden vorig jaar dan ook enkele boeken over gepubliceerd die de basis vormden voor deze artikels. Kunnen we eigenlijk wel niksen?

Ik heb altijd geweigerd om een “taxi-moeder” te worden. Niet alleen omdat ik dat met mijn flexibele uurrooster niet kan waarmaken maar ook omdat ik sowieso vind dat kinderen niet teveel hobby’s moeten hebben. Dat is atypisch en dat besef ik. Ik hoor mijn kinderen soms juichen als ik zeg “dat we vandaag geen plannen hebben” of “we zullen het wel zien” antwoord op de vraag wat we gaan doen die dag. Als ik hoor hoe sommige ouders hun kinderen het hele weekend/woensdagnamiddag moeten rondvoeren naar allerhande hobby’s, daar krijg ik het koud zweet van. Chapeau voor de mensen die het doen, maar hoe krijg je dat rond als je nog eens fulltime (of 4/5e in mijn geval) werkt? Ik belast mijn ouders nu al zoveel met de zorg voor mijn kinderen als ik laatavonddiensten of vroegens moet werken. Er is altijd voor alles een oplossing maar daarvoor wil ik de problemen niet zelf in stand houden. Ilja wordt 9, zit één uur per week in de karate, gaat op woensdag (ook tijdens de middagen dat hij naar de opvang gaat) de komende vier maanden naar De Techniekacademie en op zondagmiddag naar de Chiro. Dit vind ik echt meer dan genoeg! Hij zit elke avond om 19u30 in bed en slaapt de klok rond. Linus is nog geen 5 en heeft dus nog geen hobby’s, hij gaat elke avond tussen 18u en 18u30 gaan slapen met dank aan mijn ouders die hen ophalen op school als wij ’s avonds moeten werken. Ja, dat is vroeg, op vrijdagavond kan ik met hem niets aanvangen omdat de kleuterklas hem compleet uitput.

Ik wil niet teveel druk zetten op mijn kinderen en ik besef dat veel mensen het niet met mij eens zijn in dit geval, dat je je kinderen van zoveel mogelijk moet laten proeven. Ik begrijp die redenering compleet, maar ik ken mijn kinderen ook. Ik weet dat ze nood hebben aan rust en regelmaat.

De komende weken worden vreemd. De vaste structuur van de school zal wegvallen. Ook voor ons zijn er drastische wijzigingen (ik ga nog niet beginnen over de impact die de corona-maatregel op mijn werk in de sociale sector heeft), de kinderen blijven voornamelijk thuis bij één van ons mits wat organisatie. De dagen waarop ze normaal school krijgen zal ik toch trachten enkele uren educatie in te bouwen voor hen, een structuur aanhouden zodat ze zich niet compleet verliezen in de vrije tijd. Educatie zie ik wel als een ruim begrip: een wandeling met wat extra informatie over de natuur, een stadswandeling met zoektocht, educatieve programma’s op VRT bekijken in plaats van YouTube. Het is ook het moment voor Ilja om aan TypeTopia te beginnen. Wie nog tips heeft, smijt ze gerust in de comments!

We kunnen dit, ik heb er vertrouwen in.

Het is een moddermonster ophalen aan de Chiro en verwachten dat hij stript tot op zijn onderbroek op het marktplein alvorens de nieuwe wagen te betreden .

Het is zinnen uitspreken die je je nooit had kunnen voorstellen ooit uit te spreken: “Haal die courgette uit de zetel” “Stop met regen aflikken van de deurklinken”.

Het is aanhoren hoeveel onderdelen één zoon aan het fabriceren is op toilet “Vier kleintjes en één grote mama!”.

Het is zoeken hoe je het best de druppels van een druipend jasje kan opvangen onder een stoel en hierbij fenomenaal falen.

Het is de eindeloze instroom aan kruimels, brokken en allerhande ondefinieerbare items onder de keukentafel.

Het is 30 jaar oud speelgoed nieuw leven inblazen.

Het is jezelf verwonderen over het feit dat ze een gigantische zetel hebben maar toch dicht bij elkaar kruipen.

Het is jaloers zijn op de paraplu van je kleuter en niet alleen omdat deze verkleurt als hij nat wordt.

Het is zoveel, zo intens. Zo alomtegenwoordig. Het is zo vermoeiend maar het is de beste vermoeidheid van mijn leven.

Struinend door het winkelcentrum besef ik meer en meer dat er iets veranderd is. Ik wandel mijn favoriete winkels binnen en het zegt me weinig tot niets. Zelfs in Hema koop ik niets behalve een doosje van hun overheerlijke paaseitjes. Er smelt ééntje in mijn mond terwijl ik verder slenter. De sublieme mix van pindakaas en chocolade leidt mijn aandacht af van de vitrines. In de boekhandel zie ik enkele boeken die mijn interesse wekken, ik check via de website of ze ze in de bibliotheek uitlenen en vertrek zonder iets want de bib van Ieper blijkt een goudmijn! Mijn broer en schoonzus gaan het niet graag lezen -boeken zorgen voor hun inkomen- maar het is gemakkelijker om niets te kopen dan om te twijfelen tussen twee items. Ik denk aan het eBook dat ik gisteren via Kobo downloadde (zowat het enige dat ik niet in de bib kan vinden): “Everything that remains” en nestel me op een bankje in het shoppingcenter om verder te lezen geflankeerd door het doosje verrukkelijke paaseitjes. Het voelt zo bizar, hoe ik ineens zo gebeten ben door deze filosofie. Mijn gerief blijft belangrijk voor mij en ik koop wel nog wat ik echt nodig heb – zo ging ik naar huis met een nieuwe chillbroek. In februari hebben we voor het eerst een volledige maand erop gelet om niets te kopen zonder er eerst over na te denken, dat klinkt onnozel maar het is onvoorstelbaar hoeveel meer we gespaard hebben. Niet ingaan op de 2+1 acties in winkels, niet meegaan op de “misschien ga ik dit wel nog kunnen gebruiken”- neiging die me soms overvalt. Het valt me op dat de marketeers van Bol.com ineens mailtjes beginnen te sturen dat ze mij missen. Mijn huis -en daarmee ook mijn geest – voelt veel lichter zonder al die extra items. Declutteren werkt in op verschillende aspecten van mijn leven en ik vraag me af waar het mij nog allemaal zal brengen…

Curieus, hoe de algemene benaming “werkwoord” het woord “werk” bevat. Ik heb de voorbije week wel gewerkt, maar niet zoveel. Toch zijn er heel wat werkwoorden aan te pas gekomen:

Stressen

We pikten donderdag de nieuwe wagen op in de garage. Na een technische uitleg met twee kwebbelende kinderen op de achterbank kon ik vandaag pas achterhalen dat er cruisecontrol op de auto zit. Eén tip als je ooit een nieuwe wagen moet halen in de auto: laat uw kinderen thuis zodat je deftig kan meeluisteren. Deze sleutel gaven we af, het ging veel gemakkelijker dan ik oorspronkelijk had gedacht.

Bij het uitmesten van mijn oude auto vond ik onder de zetel trouwens een blik Icetea. Vol doch over datum. Ik maakte daarna de plechtige belofte aan mijn echtgenoot “dat ik het met de nieuwe wagen niet zover ging laten komen!”. Als het op de blog staat is het voor echt! Waar ik dan over gestresseerd was: de eerste keer op pad gaan met de nieuwe car. The universe was mij niet goedgezind. Na 5 km vloog er al een steen tegen de voorruit, gelukkig zonder schade maar met voldoende fuckinggemeend gevloek.

Luieren

Door het rotweer de voorbije week zijn de activiteiten binnenshuis een beetje uitgeput. Ze klagen echter niet als ze eens extra schermtijd krijgen.

Uitlezen

Daardoor kon ik ook eindelijk enkele boeken uitlezen. Ik lees altijd non-fictie boeken beneden en fictie boven in bed. Er liepen enkele boeken op zijn einde onder andere: “Weet je, ik heb het ook niet gemakkelijk” van Wilfried Van Craen waaruit ik onderstaand tekstje rond focussen op het goede opsloeg:

Bewonderen.

De overgang naar de avond wordt nooit mooier aangekondigd dan op deze manier.

Bezoeken

Samen met Ilja en een vriendje bezochten we in Oostende De Waanzinnige Boomhut-expo. Ik dacht ergens gelezen te hebben dat de expo zich vooral richt op bezoekers vanaf 6 jaar en achteraf bekeken ben ik blij dat ik hier rekening mee gehouden heb. Het is aangeraden om dit te doen met kinderen die reeds vlot kunnen lezen en kennis over de boeken is toch wel een must vind ik.

Organiseren

Voor Gezinsbond organiseerde ik een sessie babymassage in mijn living. Tijdens de vierde editie van deze activiteit rook mijn zithoek volle bak naar Zwitsal en kon ik mijn inkomhal volstouwen met maxi cosi’s. Het gekraai van de baby’s, de pamperkontjes, cuteness overload maar tegelijk ben ik toch blij dat ik niet meer in die fase zit.

Knijpen

Tijdens onze datenight probeerden we een een nieuw restaurantje in Ieper en checkten we in Wilrijk King Hiss en Patroness. De drummer van de laatste band is verloofd met Talitha, die ik dezelfde avond bijna in één van haar boobies kneep. En dat nadàt ik door een geïnteresseerde dame reeds was gevraagd in de damestoiletten of ik lid was van de LBGTQ-gemeenschap. De rest van het verhaal moet je er maar zelf bij verzinnen. What happens in Wilrijk, stays in Wilrijk.

Het was in eerste instantie niet de bedoeling, maar ik ben dagelijks actief bezig met mijn jaarquote “Less is more”. Ook al volg ik niet exact The Minsgame, toch heb ik elke dag geminimaliseerd en kruiste ik daarbij al 20 vakjes van het papier af. Want een dag niet geminimaliseerd betekent dat de ketting is verbroken. Laat dat nu net een loophole zijn als je een gewoonte wil aanleren. Al gooi ik maar iets kleins weg, al ruim ik maar één klein schuifje uit: ik zet een kruis. Als ik alle items samentel die het huis nu al verlaten hebben dan zit ik aan veel meer dan de 231 waar ik normaal gezien zou zijn als ik het spel helemaal correct zou spelen.

Opvallend is dat het concept “Less is more” zich doorzet in verschillende aspecten van mijn/ons leven. Mijn keukentablet is beste voorbeeld. Waar vroeger zowat elk item zonder huisje daar te vinden was is deze nu veelal leeg. En het feit dat ik er aandacht aan besteed zorgt ervoor dat ik toch dagelijks een extra effort doe om die tablet leeg te houden. Mijn lief is me stiekem dankbaar, hij uitte al meerdere keren zijn ongenoegen over onze slordige keuken. De kinderen worden nóg meer opgejut om hun gerief op de juiste plaats terug te leggen al was ik vroeger ook al een “geen speelgoed in de keuken”-freak. Opstaan in een opgeruimd huis blijkt echt goud waard. De nieuwe sofa is groter dan wat er voordien stond maar toch ervaar ik in de living een opener, ruimer gevoel nu ik er heel wat heb buitengesleept.

Het is ook een trigger om daadkrachtiger te zijn. Zo werden op korte tijd al enkele zeurende taakjes aangepakt, van die prutsdingen die maar blijven in mijn achterhoofd knagen. Op de kamer van Linus deed ik een klein schilderwerkje gewoon omdat ik wist waar ik al het schildermateriaal kon vinden aangezien we heel onze garage gedeclutterd hebben. In drie uur was ik klaar met een taakje dat al jaren aansleept. Wasmanden worden na het vullen zoveel als mogelijk direct leeggemaakt in de kasten. Het is echt maar een minuscuul taakje en toch zijn een stapel manden met propere was zo’n energievreters want “dat moet nog gedaan worden”.

Het eigenaardige aan dit verhaal: het is niets nieuws onder de zon. Ik wed dat iedereen die meeleest ofwel iets heeft van “wist ik al langer!” of “thoh, ’t is eigenlijk waar wat je zegt”, en ik besefte het ook wel, maar toch kon ik mezelf er nooit toe overhalen om het door te voeren. Hoe meer ik er ook over nadenk, hoe meer ik zin heb om er mee door te gaan. Het is zoals Heidi schreef in één van de comments: het werkt verslavend!