Vorig jaar erfde ik de fiets van mijn ma, een stevig model met een schattig maar vooral handig mandje vooraan.  Doordat er enkele jaren geleden een fietstunnel werd gemaakt tussen mijn woonplaats en Ieper centrum is het een stuk aangenamer om naar het werk te fietsen.  Ik durf het zelfs “leutig” noemen.  De opkomende zon, een streepje muziek.  Nice.

Ik schafte mij vorig jaar een fietshelm aan omdat ik wel merkte dat ik bij het uitdelen van de fietsbenen niet echt vooraan in de rij stond.  Mijn evenwicht houden en tegelijk op het verkeer letten, het is niet bepaald één van mijn kwaliteiten.  Ilja houdt echter enorm van fietsen, al duurde het even voor hij zich een beetje kon rechthouden.  Hij deelt het echt van mij, die onhandigheid.  Toch blijft hij regelmatig vragen om met de fiets naar school (kleine 3 km) te gaan of gewoon een tochtje te doen.  Aangezien ik zelf niet zo’n fietsheld ben is het meestal de echtgenoot die dit met hem doet na zijn werk.  Deze middag trokken we echter onze helmpjes nog eens aan en gingen samen naar het centrum van de gemeente.  Ilja op kop en de kleine kwetteraar in het stoeltje achterop bij mij.  Het was duidelijk dat het bij hem weer even geleden was, hij zwalpte nogal.  Naar school fietsen zit er zeker nog niet in, toch niet zonder dat ik een hartverzakking krijg.  Het zwalpen, de weinige ervaring op de weg, reken daarbij dat hij zijn schooltas nog op zijn rug moet dragen aangezien Linus zijn tasje in het mandje moet komen.  Het zou best wel aangenaam zijn als we allen beter zouden kunnen fietsen en ik weet wel dat oefening kunst baart.  Maar de drukte op de weg, de vele vrachtwagens bij de melkfabriek en momenteel werkzaamheden in het centrum van de gemeente zorgen ervoor dat ik het echt niet goed zie zitten.  Dubbel gevoel!

 

Aankondigen dat ik de komende weken minder zal bloggen kan mogelijk een omgekeerd effect hebben.  Just sayin’!

Maar ik ga de komende weken wel degelijk minder bloggen.  ’t Is congé en die twee rakkers komen elke tien minuten iets vragen.  Letterlijk.  Mijn short attention spam in combinatie met het uitdelen van vochtige doekjes en bekers water.   Valiezen maken en solden shoppen omdat ze blijkbaar uit hun kleren zijn gegroeid.  Kinderen die elkaar om de tien minuten het haar net niet uit de kop trekken.  Het komt er niet van om een deftige blogpost op te stellen.

But….

I’ll be back.

When they are in bed!

Remember bloghoppen?  Ahja, juste!

We zijn vandaag 1 juni dus dat betekent dat de wedstrijd afloopt.

Er werden vijf gokjes gewaagd om de boeken te winnen:

Caro gokt 16,7

Sofie (fieke): 15,7

Kathelyne: 14,9

Lore: 14,6

Marlies: 17,1

Gisterenochtend zette ik Linus op de weegschaal.  Althans, ik liet hem er vier keer op en af komen omdat hij altijd te vroeg afstapte.   Het resultaat was:

 

 

Dat betekent dat Sofie van Fiekefatjerietjes de boeken wint!  Sofie, mail me eens je contactgegevens door dan stuur ik de boeken op, ik laat het boek van mijn broer signeren voor je!  De anderen ben ik dankbaar voor het deelnemen en het bloghoppen!  En merci Nina voor de organisatie!

Eén van de weinige voordelen aan de flexibele werktijden in de sociale sector: je bent al eens vrij tijdens de week als je het weekend moet werken.  Nu beide kindjes naar school gaan is het dan ook geweldig, gezien ik alles gewoon vlotjes op mijn ééntje kan doen.  Ik hoef geen kinderen mee te slepen in de Colruyt tijdens het rush-uur, ik kan afspreken met vriendinnen die freelancen en dus ook niet aan werkuren zijn gebonden of ik kan gewoon sporten overdag.  De drie extra kilootjes die ik meebracht uit New York blijken enorm hardnekkig te zijn  Normaal zou ik zonder veel problemen drie kilo kwijt kunnen spelen, maar de maanden april en mei brachten nogal wat feestjes met zich mee.  En…..my resistance was weak als het op chipjes, nootjes en ijsjes (want de zomer is toch al voorbij toch?) aankwam.  Dus bleven die drie fuckertjes lekker plakken.  De grove middelen dus maar: extra bewegen en minder snoepen.  Want dat is het enige dat goed werkt in mijn geval.  Gewoon meer van het ene en minder van het andere.  Op de dagen dat ik niet ga lopen doe ik meestal gewoon verder met mijn gewone routine maar deze week besloot ik telkens ook een grotere wandeling te maken.  Alleen maar om de beweging op te drijven.  Sinds ik de wereld van de podcasts aan het exploreren ben is het dan ook gewoonweg dikke leute om een wandeling te maken.  Ik kijk er zelfs naar uit, ook al moet ik er mijn lelijke wandelschoenen  voor aantrekken, die blijven een blessing.

Enkele maanden geleden downloadde ik de app van Wandelknooppunt.  Ik vergat wel al eens dat ik een actief abonnement heb maar vandaag deed ik een wandeling in Dikkebus.  Ik koos voor een middelmatige toer van 6 km en luisterde naar Happier.

 

Waarom wandelen?  Is dat niet voor gepensioneerden eigenlijk?  Naah, ik denk het toch niet.  Wandelen is volgens mij net iets minder belastend voor je lichaam dan lopen en het heeft er  toch een effect op.  De buitenlucht doet enorm veel deugd en doordat ik podcasts beluister kan ik twee dingen combineren.  Ik werk aan mijn fysieke gezondheid en ik leer iets bij.  Plus ik zie regelmatig heel mooie gebieden die zich blijkbaar in een straal van 20km rond mijn huis bevinden.

 

Ik kan het iedereen aanraden.  Vandaag deed ik deze toer:

 

en onderwijl kwetterden Gretchen en Liz in mijn oor allerlei hacks om happier te worden.  Double win!

 

Heb jij nog concrete tips om mijn drie extra kilo’s te lijf te gaan?  

Remember 40 dagen bloggen?  Er zijn menig bloggers die er zich aan waagden.  Er zijn zelfs een heel aantal mensen die het ook effectief hebben volgehouden!  Chapeau!  Onder hen Talitha.  Wie kent haar nog niet? Op haar voorstel om te gaan gastbloggen tijdens de 40-dagen challenge ging ik in eerste instantie niet in omdat ik helemaal de courage niet had om 40 dagen te gaan schrijven.  Maar bij nader inzien blijkt het internet helemaal geen regels op te leggen en al zeker wij onszelf niet, dus komen we toch even bij elkaar langs voor een postje op elkaars’ stek.

En waarom moet ik nu weer bij Talitha gaan lezen eigenlijk?  Zeg het mij nog een keer?

Ik prees haar talenten hier al eerder in januari, ik zou het zo opnieuw doen want ik blijf fan van haar random brainfarts zoals ze ze zelf graag beschrijft.  Ze durft te schrijven wat ze denkt ook al is dat niet altijd wat je eigenlijk wil horen.  Zo las ik haar recensie van Het Smelt vorige week terwijl ik aan het scrollen was door de blogposts en vond ik het wel straf dat er weinig goedmakerij in stond.  To the point, rechtdoor en sorry voor jou als je het niet fijn vindt.  Ik ken veel mensen die jaloers zijn op die stijl en het zelf niet durven, inclusief mezelf.  Ze komt van achter de hoek bij mij thuis.  Als je uit de Westhoek komt is alles achter de hoek.  Ze schaamt zich niet over haar roots, ook al bevalt het haar niet altijd even goed om de lokale economie te steunen, we moeten allen eens door de zure appel van het fout gekozen restaurant bijten hé.  I’m zipping the lip now!  Voor u: Talitha!

---

Negen kleine dingetjes over Nederland

Een tijdje geleden verbaasde Liese zich nog over negen kleine dingetjes over Amerika. Ik besloot om hetzelfde te doen, maar dan over Nederland. Ik woon inmiddels al 9 jaar in Amsterdam (ik kom oorspronkelijk uit de diepe krochten van de West-Vlaanders en deel mijn bakermat met Liese) en hoewel ik van tevoren nooit had gedacht dat er grote culturele verschillen zouden zijn, heb ik toch wel aan een hoop dingen moeten wennen. En dat bedoel ik niet per se negatief, hoor. Niet zoals menig Vlaming die zich verbaast over iets in Nederland met een attitude van ‘zo stom, bij ons is dat toch veel beter en logischer zulle’. Maar gewoon, in de zin van: oké, hier doen ze het blijkbaar zo. Duly noted. Dan ga ik dat ook maar doen. Want integratie enal. En zo komt het dat ik inmiddels al best wel hard moest nadenken om dit lijstje te vullen.

Veel kleine dingetjes leer je namelijk zonder dat je erbij stilstaat. Door simpelweg ergens op te groeien. De manier waarop je iemand begroet, waarop je je in bepaalde situaties gedraagt, hoe je iemand aanspreekt,… Het zijn de dingen die je pas opmerkt als je eenmaal ergens anders woont in plaats van er enkel op vakantie bent. Daarom, bij deze, een lijstje met 9 dingen die in het dagelijkse leven van de doorsnee Nederlander doodnormaal zijn maar in België, ehm, iets minder.

1.  Iedereen feliciteert iedereen met andermans verjaardag

Een van de allergekste gewoontes in Nederland, waarvan niemand me tot op de dag van vandaag heeft kunnen vertellen waar het in godsnaam op slaat, is om elkaar te feliciteren met het feit dat iemand anders jarig is. That’s right: als je naar een Nederlands verjaardagsfeestje gaat, moet je letterlijk ie-de-reen in de ruimte feliciteren. Met de jarige. Als Liese dus jarig zou zijn en ze nodigt mij uit (stille hint – ik hou nu eenmaal van die heerlijke West-Vlaamsche slagroomtaarten straight from the nineties), dan zou ik na aankomst alle aanwezigen moeten begroeten met de gezegende woorden: “Gefeliciteerd met Liese.” En ja, dat is in de praktijk werkelijk even belachelijk als het klinkt, kan ik u verzekeren. Het is sowieso eigenlijk al raar om iemand te feliciteren met het feit dat ze x jaar geleden ter wereld zijn gekomen. I mean, da’s een prestatie waar je zelf amper wat voor hebt hoeven doen. Felicitaties zijn feitelijk enkel op zijn plaats bij de ouders van de jarige. Laat staan dat je dus nog eens de rest van zijn/haar omgeving zou feliciteren. Enfin, waarom ze het allemaal al decennialang doen, weet niemand in Nederland, maar het schijnt dat elke keer als je het niét doet er ergens op de Veluwe een puppy wordt vermoord. Dus blijven ze het maar doen.

Bonus: Nederlandse collega’s trakteren altijd met taart op hun verjaardag. Altijd. En da’s fijn.

2.  Nederlandse huizen hebben bijna standaard extra vloerplintjes

En die zijn het werk van de duivel, zeg ik u. Ze zijn lelijk en godsgruwelijk irritant, want negen van de tien keer zijn ze slecht geplaatst en dus scheef, nog lelijker, raken constant los én vangen enorm veel stof. Het is vreselijk ambetant stofzuigen, ook. Neen. Gewoon neen.

Bonus: (oudere) Nederlandse huizen hebben ook vaak vlakspoeler-wc’s. I shit you not (hehe), die bestaan. Een Nederlandse uitvinding om je de gelegenheid te geven om al je boodschappen, groot en klein, aan nadere inspectie te onderwerpen. Is goed voor de gezondheid, zeggen ze.

3.  Bij een eerste ontmoeting geef je altijd een hand

Dit heb ik echt moeten leren in het begin, omdat iemand een hand geven voor mij extreem formeel overkwam. Iets wat ik alleen maar bij een bezoek van de eerste minister zou doen, of zo. Maar in Nederland geef je standaard een hand als je iemand ontmoet, van je schoonvader tot je kapper en van je nieuwe collega’s tot de beste vriendin van je buurvrouw. Maak niet uit of ze zestien of zestig zijn en in welke context je elkaar ziet. Ik heb het mijn ouders ook echt moeten aanleren wanneer ze op bezoek kwamen. Toen we eens in de lift van mijn flatgebouw stonden en een buurman instapte, die zich vervolgens netjes wilde voorstellen, stonden zij er namelijk bijzonder opgelaten een beetje te kijken en ‘hallo’ te mompelen. Da’s de basic West-Vlaamse manier van communiceren met vreemden, maar voor het sociale Nederlandse volk is dat ronduit onbeschoft. Ik vind het zelf inmiddels ongelofelijk chill om te weten dat je alles en iedereen op één geaccepteerde manier kan begroeten (handje schudden en je naam zeggen), en verschrikkelijk irritant en awkward dat ik in België in een split second moet beslissen of ze verwachten dat ik een hand geef/een kus geef/twee kussen geef/drie kussen geef/eens ongemakkelijk sta zwaaien/helemaal niks doe. IK WEET HET ALLEMAAL NIET HELP MIJ IK HEB PROBLEMEN.

Bonus: oudere mensen (als in: oud genoeg dat je voor ze zou opstaan in de bus) spreek je in Nederland standaard aan in de u-vorm. Een heel mooie manier van respect tonen voor ouderen, vind ik dat. Iedereen doet het, zelfs tegen hun eigen oma en opa (wat ik dan wel weer raar en afstandelijk vind).

4.  Je houdt je hand voor je mond als je daar iets onsmakelijks mee doet in het openbaar

En dan bedoel ik niet alleen hoesten, maar bijvoorbeeld ook tussen je tanden pulken met een tandenstoker, of praten terwijl er eten in je mond zit. Dat mag allemaal, maar Nederlanders houden hun hand voor de mond terwijl ze dat doen. Net iets frisser voor everyone involved, dus bij deze de subtiele suggestie om dit zo snel mogelijk in België en omstreken te introduceren.

5.  Betalen doe je 99% van de tijd met je pinpas of je telefoon

En je pinpas, da’s dus je bankkaart. Dit punt is sowieso wel meer van toepassing op de grote steden, maar zelfs in dorpjes wordt er merkbaar meer gebruikgemaakt van elektronisch geld dan cash, zeker in vergelijking met België. Ik word echt gestoord van het feit dat er nog steeds maar zo weinig elektronisch betaald kan worden down under. Want in Amsterdam is mijn leven serieus zo goed als cashloos. Ik heb het gewoon niet. Nooit. Ik kan alles pinnen. De kleinste bedragen in de kleinste winkels. Tickets rechtstreeks in de tram. Blikjes uit een automaat. Noem maar op en ik kan het sowieso pinnen. Onderling betaalt niemand elkaar ook terug met cash: wij sturen Tikkies. In België is er sinds een tijdje Payconiq en da’s ongeveer hetzelfde, maar voor zover ik heb ondervonden nog niet zo ingeburgerd als Tikkie. Ik heb het zelf wel, dus wie mij in de toekomst een koffie voorschiet in de bakermat: stuur me maar een Payconiqske! (Bekt toch minder lekker dan een Tikkie, ma gow…)

6.  Op vrijdag doen we van vrijmibo

Oftewel: de vrijdagmiddagborrel. Een gewoonte in zowat elk Nederlands bedrijf: op vrijdag na werk gezellig met je collega’s borrelen. Borrelen betekent zoveel als ‘aan de toog hangen’, maar dan zonder toog, want je doet het meestal op kantoor zelf. Het verschilt per bedrijf, want sommigen hebben ook een vast café waar ze elke vrijdag met z’n allen heen gaan, maar bij mij vinden de vrijmibo’s steevast plaats op kantoor. De vrijmibo is zelfs zó belangrijk dat er in ons nieuwe pand (we verhuizen midden juni) een toog en vijf horecakoelkasten worden geïnstalleerd, om nog beter in de borrelbehoeftes van de werknemers te kunnen voorzien. Work goals, kweetet.

Bonus: borrelhappen. Elk café heeft ze: bitterballen, kaasstengels, loempia’s, etc. De borrelgarnituur is een begrip in Nederland.

7.  Nederland heeft vaste etenstijden

En dus ook een vaste lunchkaart en dinerkaart op restaurant. Je dacht dat je om 17 uur nog een tosti kon bestellen? You thought wrong, vriendin. Volstrekt onmogelijk. Nederlanders eten bovendien stipt om 18 uur ’s avonds. Het tijdstip dat ik doorgaans net thuis ben, als ik eens vroeg van werk ben weggegaan, is het Nederlandse vaste tijdstip voor avondeten. Mijn Lief en ik beginnen er zelf doorgaans pas rond 20 uur aan. Ik zou persoonlijk niet weten hoe ik de hele avond zou moeten doorkomen als ik al om 18 uur moet eten, maar enfin. Oh, en toetjes na het eten is ook een ding.

Bonus: op restaurant of café krijgt je nooit spontaan een drankkaart. Mijn Lief vindt dat verschrikkelijk irritant, want die heeft de gewoonte om een kwartier lang alle mogelijkheden te overlopen (en dan uiteraard een simpele cola te bestellen, maar dat terzijde), maar in Nederland moet je daar meestal zelf om vragen. En dan hebben ze nog niet eens altijd een exemplaar.

8.  Noem yoghurt nooit zomaar yoghurt

Het is 2009. Het is mijn allereerste bezoekje aan de lokale Albert Heijn als kersverse inwoner van Nederland. Ik sta al een kwartier verlamd voor een schap op de zuivelafdeling. Ik wil graag yoghurt kopen. Ik zie veel opties. Alles lijkt yoghurt te zijn. Maar bijna niks heet yoghurt. Ik ben verschrikkelijk in de war. You see, in Nederland is er namelijk kwark. En vla. En dubbelflip. Griekse yoghurt, drinkyoghurt, fruitmelk, ontbijtdrank, Franse kwark, slagroomvla, hopjesvla, dubbelvla, noem maar op. Alles wat in België gewoon yoghurt genoemd wordt dus. Of platte kaas. (Ik weet nog steeds niet goed wat dat precies is, maar goed.) Langzaam maar zeker heb ik de verschillen leren kennen, maar ze zijn subtiel. En hebben vooral betrekking op de smaak en textuur. En toch: voor mij blijft het, stiekem, in mijn hart, diep vanbinnen, allemaal toch gewoon yoghurt.  

9.  Sriracha kan op alles. Net als pindasaus.

Vinden zij. Vind ik niet.

Bonus: hetzelfde geldt voor rucola. Wel mee eens.

---

 

Mijn gastblog bij Talitha lees je hier!

Waarom ik ooit (her)begonnen ben met Facebook in eerste instantie?  Omdat ik in de besloten groep van de Meststoffen voor jouw blog rechtstreekse informatie kon vragen aan Kathleen die de cursus opstelde.  Of ik ooit informatie heb gevraagd?  Niet dat ik mij kan herinneren.  Ik zit ook in de besloten “YNAB voor beginners“-groep, opgesteld door Kelly.  Ik volg wel hier en daar mee maar post ook nooit iets.  Het plan was om enkel mensen als Facebookvriend toe te laten die mij toevoegen.  Dat is min of meer geslaagd.  Maar door de laatste (drie?) jaar is die besloten vriendengroep toch weer gegroeid.  De Facebookpagina van Shoutyourheartout.com heeft wel enige volgers maar het is niet om over naar huis te schrijven.  Ik beheer hem ook totaal niet goed en maak er te weinig tijd voor om via mijn pagina te gaan reageren op andere blogs.  Allemaal teveel fuzz voor mij.  Tegelijk merk ik de laatste maanden wel een verandering in mijn klikgedrag.  Ik ben meer en meer blijven stilstaan bij de grappige filmpjes, bij de vakantiefoto’s en het leven van mijn 268 vrienden.  Er was hier en daar al weer eens een roloog-moment als ik teveel quotes op wolkenachtergronden zag passeren.  En ik heb meer en meer het gevoel “dat ik geen tijd heb om te bloggen” terwijl ik wel dagelijks zeker een kwartier door Facebook kan scrollen en daarnaast nog eens op verschillende andere blogs ga reageren.  Ahja, want ik had gezien via Facebook dat ze iets geschreven hebben.  The irony just slapped me in the face.  En dat maakt het allemaal zo contradictorisch.  Want ik post zelf mijn blogposts op Facebook en veel mensen vinden de weg naar deze stek via Facebook en spreken mij er wel eens over aan.  Maar aan de andere kant krijg ik weinig interactie met mijn Facebooklezers.  Niet dat dat een verwijt is naar hen/jullie, maar de kern van mijn blog, het schrijven zelf; dat doe ik eigenlijk uitsluitend voor mezelf.  Als je komt meelezen, reageert of ernaar linkt: dat vind ik fantastisch en ik apprecieer het enorm.  Maar Facebook zelf, dat neemt nu even teveel tijd van me en ik vind er geen meerwaarde meer in.  Daarom besloot ik deze week om mijn account weer op te zeggen.  Betekent dat dat ik Facebook haat of er niets meer van moet weten?  Ma neen, ik begrijp heel goed dat dit medium je bereik kan verhogen maar in feite interesseert mij dat niet echt.  Instagram vind ik nog steeds heel entertainend en dat blijf ik zeker behouden.

Bloggen doe ik in eerste instantie voor het schrijfplezier en niet om een BB te worden.  (Die afkorting hoef ik niet uit te leggen veronderstel ik 🙂 )  Als ik nog kan uitvissen hoe ik dat ene messengergesprek met mijn overleden collega kan downloaden….

Ik weet dat er enkele mensen zijn die de blog enkel via Facebook lezen en dit misschien wel willen blijven doen.  Wie graag wil blijven lezen kan dit via de volgknop onderaan rechts op de pagina.  Gewoon even klikken en je email-adres opgeven, ik kan en zal er persoonlijk niets mee aanvangen maar WordPress stuurt je dan via mail een notificatie als er een nieuwe blogpost is verschenen.

En nu ga ik dit op Facebook posten.  Oh ironie.  Maar ’t is het laatste postje.  Althans daar toch.  Shoutyourheartout.com blijft zeer zeker bestaan en in de gestolen halve uurtjes (het zijn al geen kwartiertjes meer) die ik niet meer op Facebook spendeer ga ik schrijven.  De verschillende ideetjes waar ik geen tijd voor heb ga ik eindelijk vormgeven.  Het blijft borrelen.

Daag Facebookvrienden, tot elders in cyberspace of in het echte leven.  (brrr het echte leven 😉 )

 

Ik weet dat Josie heel erg gek is op het onderstaande liedje: “Everybody’s free to wear sunscreen”

Het liedje herbergt enkele supertips voor je toekomstige zelf.  Ik ben geen gigantische fan van inspirational quotes.  Al zeker niet als ze verschijnen op een wolkenachtergrond.  Alsof ze alleen maar in onze diepste gedachten of zo kunnen bestaan.  Geef mij maar een dwaze uitspraak zoals ik soms bij Steven Gielis kan lezen.  In mijn bullet journal hou ik een pagina bij getiteld:  “Sunscreen would be it” geïnspireerd op Baz Luhrmann.  Ik geef bitter weinig tips aan mensen, ik ben nuchter genoeg om te weten dat ik het ook niet altijd weet.  Toch zijn er gedurende de voorbije jaren wel een aantal dingen die ik bijgeleerd heb.  Het is niet bitter veel en het lijstje zal gegarandeerd groeien tegelijk met mijn levenservaring maar de volgende dingen zouden in mijn persoonlijke Sunscreen-liedje kunnen komen:

• “Bij twijfel: doe het niet”.  Ook al zeggen alle wolken inspirational quotes het omgekeerde, twijfel is in mijn geval een slechte raadgever.  Zeker als het over de zware levensthema’s gaat.
• “Neem die dafalgan als je hoofd op springen staat”.  Ook al denk ik dat het wel zal lukken zonder en de pijn wel weg zal trekken.  De pijn trekt in mijn geval nooit weg en hoofdpijn maakt mij altijd zo lamlendig terwijl een bruistablet echt wel soelaas brengt.  Ik moet mezelf er altijd wel “inpraten” omdat ik kotsneigingen krijg van een dafalgan maar het is het altijd waard.
• “Vermijd mensen die energie vreten en je leegzuigen” zo’n types wil ik zover mogelijk uit mijn buurt.  Als dat onmogelijk is hou ik ze op armlengte afstand.  Door de jaren ben ik wel goed geworden in het inschatten van mensen als ik iemand leer kennen.  Gold star for myself!
• “Koop alleen plastic folie van een A-merk”.  Ik draai elke euro om waardoor ik zoveel als mogelijk huismerken aankoop maar voor plastic folie maak ik altijd een uitzondering.  Ik heb teveel geprutst en gescheurd om de goedkopere rollen te ontwarren met alle frustraties van dien.  Hou het vers met Toppits!
• “Als je ongelukkig bent: verander dan iets aan de situatie.”  Hoe moeilijk dat ook is, het leven is echt te kort om er ongelukkig in rond te trappelen.  Moet je daarom direct je job opgeven of je huis te koop zetten?  Neen, veranderingen kun je ook doorvoeren in kleine dingen.
• “Als je deksels van je voorraaddozen niet meer passen: gooi ze dan weg”.  Waarom liggen er eigenaardig vervormde deksels in je schuif?  Omdat je denkt: misschien krijg ik dat ooit wel nog eens op het potje gewurmd.  Omdat je denkt: ik kan dat toch nog gebruiken voor iets?  Maar dat lukt nooit meer.  Meestal smijt ik zelfs het potje ook weg.
• “Kate Bush kan alles even lichter maken”.  Meekwelen maar!

Heb jij ook een Sunscreen would be it- lijstje?  Deel het gerust in de comments of maak je eigen logje erover en link ernaar in de comments, dan kom ik eens neuzen!

 

Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?

Afgunst, jaloezie, nijd, het zijn niet alleen vreselijke woorden op zichzelf maar ook hun betekenis vind ik verachtelijk.  Iemand die tevreden is met wat ie heeft is niet jaloers denk ik, daar schreef ik eerder ook al over.  Ik kan wel bewondering tonen voor iemand maar jaloersheid is mij vreemd.  Je bent goed in iets, je bent minder goed in iets, nah, das het leven.  Wat ik bewonder in andere ouders maar daarom niet persé zelf wil kunnen:

Creativiteit.  In elke betekenis.  Soms zie ik mensen geweldig imposant voorlezen.  Of ze knutselen zich suf.  Ik geraak niet verder dan een beetje schilderen of een kasteel maken van een schoendoos.  Hell, ik kan zelfs niet recht knippen.

Energie.  Sommige ouders lijken tomeloze energie te bezitten “We gaan hiken met de kinderen” of “Dat is leuk voor hen, dat doen we!  Nu direct!” Sommigen maken er zelfs een klein sprongetje bij (of denk ik dat alleen maar?).  Ik val pal achterover als iemand enthousiast roept: “ik heb de hele middag met Lego gespeeld samen met de oudste!!”.  Ik ben eerder van het “ze zijn rustig, ik laat ze rustig spelen terwijl het goed gaat”-type.

De gave om aan kinderen duidelijk te maken wanneer “neen” “neen” is.  Ik zie soms ouders waarbij “het één keer zeggen” volstaat….ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker?

Geduld.  Mensen die mij een beetje kennen zouden misschien wel denken dat ik de rust zelve ben.  Naasten die mij eerder goed kennen weten dat ik al eens mijn shit verlies met mijn twee kinders.  Er doet regelmatig één van de twee moeilijk en de dagen waarop de ochtenden vlot verlopen zijn zo talrijk als sneeuw op de eerste kerstdag.  Dan kan ik wel eens bewonderend kijken naar mensen die helemaal zen en rustig zo’n situatie aanpakken.  Het werkt ook gewoonweg veel beter dan tegen het plafond schieten, maar het is soms sterker dan mezelf.  Kijk, het is nu zo, en het zal wel keren.  Alles gaat voorbij, ik ben ervan overtuigd dat er een tijd zal aanbreken dat ik met heimwee op deze peuterpuberteit terugkijk.  En misschien is dat wel één van mijn kenmerken waarop anderen afgunstig zijn: er is een Elsa aan mij verloren gegaan!  Let it go, let it go!

 

 

Afgunst kadert in de blogchallenge met het thema [ouderzonden].  Ook Onkuisheid, Hebzucht en Hoogmoed kwamen reeds aan bod.