Een vriendin sms’te me de voorbije week of ik haar tips kon geven rond het schrijven van een artikel ter voorbereiding van een sollicitatiegesprek. Ik begon meteen luidruchtig terug te sms’n over reflecteren, over een casus uit verschillende hoeken bekijken, over het zeker betrekken van andere hulpverleners in de verslaggeving etc. Maar dat bedoelde ze niet. Ze had het echt over een luchtig artikel zoals voor een krantje of een website. Iets vergelijkbaars zoals op deze blog dus. Ik moest er echt wel eens over nadenken, want hoe doe je dat? Een tekst schrijven zonder er uren op te kauwen. Een tekst die je wil verder lezen tot het einde. Geen idee of lezers hier doorlezen tot ik klaar ben met ratelen en als dat niet het geval is, dan heb ik er alleszins geen last van. Het valt me de laatste maanden wel op dat ik van tijd tot tijd word aangesproken over mijn blog. Uiteraard heeft dat ook te maken met de vele sociale evenementen die geweest zijn in de maand januari. Toch waren “Ah jij studeert weer?” en “Ik lees soms je blog” de meeste aangesneden onderwerpen. Vooral: “Herkenbaar!” is iets dat veel terugkeert. Ik schrik soms wel als ik hoor wie hier allemaal meeleest, alles staat weliswaar openbaar maar toch komen de reacties soms uit de vreemdste hoeken. Worden andere bloggers ook soms gevraagd “Wanneer ze dat allemaal doen” en “Waar ze de inspiratie vandaan halen”? Ik heb niet bepaald een zak met inspiratie klaarstaan, geen teksten die ik reeds voorgeschreven heb waarbij enkel nog op “publiceren” moet gedrukt worden. Ik hou mij niet bezig met dingen op voorhand te schrijven, het komt zoals het komt. En komt het even niet, dan verschijnt er even niks. Daar zit in wezen helemaal geen techniek of vaste werkwijze in. Dat ik gemakkelijker schrijf dan spreek is misschien wel een feit. Het vloeit er vlugger uit als er een toetsenbord tussen zit. Hier shout ik al bijna 8 jaar mijn heart out en ik blijf deze pagina toch beschouwen als iets dynamisch. Van verhakkelde teksten tot pogingen tot PLOGGEN. Van lichtjes (zelf-)kritische meningen en luchtige kippenverhalen. Tussen de soep en de patatten. Of eerder tussen de pyjama’s en de badmomentjes. Zonder veel spektakel, alledaagsheid in een geschreven vorm.

Het is zo’n verwarrende week geweest dat ik niet eens weet hoe ik aan deze blogpost moet beginnen. Ik koekeloer maar wat met mijn eerste koffie. Mijn voorkamer is nog wat fuzzy al lijken er sprinkeltjes informatie los te komen met elke slok die ik neem. Zei ik al dat ik verslaafd ben aan koffie? Voor de aandachtige lezer zal het geen verrassing zijn, te zien aan het aantal koffietassen die ik kreeg op mijn verjaardagsfeestje de voorbije zomer.

Er was wat stress. Een nieuwe poetshulp moest mijn huis vinden en dat was blijkbaar geen evidentie aangezien onze straatnaam ook in een gemeente hier vlakbij voorkomt. Eén keer fout duwen op de gps en ze werd 15 km verderop door een dame weggestuurd die geen poetshulp nodig had. Net op het moment dat ik er hier keihard nodig had. Na drie kwartier zoeken kwam ze uiteindelijk toch aan. In het uur dat ik zat te wachten is er niet veel uit mijn handen gekomen en dat op de dag dat ik van plan was om mij de hele dag op mijn cursus “Gedragsverandering binnen een gezondheidspsychologisch perspectief” (een hele typhand vol) te storten. Half maart doe ik pas examen maar ik weet dat ik mijn planning redelijk goed moet volgen om rond te komen met mijn kindervrije tijd.

Er was nog wat stress. Ik ben vergruweld om te rijden in de sneeuw. Mijn angst is buitenproportioneel en dat besef ik. Als ik moet kiezen tussen een spin doden en rijden in de sneeuw dan doe ik direct mijn schoen af om ze neer te kloppen. Dus neen, deze week was ik niet gelukkig in de eerste sneeuw al vind ik dat natuurlijk allemaal prachtig om te zien.

Er was veel werk. Lange werkdagen met veel te doen. Ik waagde me aan een winterwandeling naar de bibliotheek met mijn bendeke op het werk. Bij het oversteken liet een meneer in een bruine auto ons over. Ik liep weg en weer over de straat om mijn gastjes een arm te kunnen bieden zodat ze niet zouden blijven steken in sneeuwhoopjes overal rond. Wederom een beetje stress, ik had het sneeuwwandelen precies wat onderschat met een bewoonster met een verminderde mobiliteit maar het lukte wel. Toen we éénmaal veilig aan de overkant waren draaide de meneer zijn raam open en verweet mij keiluid: “Dat ik die gasten wel eens mochten leren om ‘merci’ te zeggen als ze werden overgelaten!!”. Ik had de tijd niet om terug te roepen dat hij anders eens in mijn plaats mocht komen staan als hij zin had. Het enige dat ik hem verbouwereerd terugriep was “MO WUK EIGENLIJK?!!” Nog wat handgebaren van zijn kant als reactie waren voldoende om mij van mijn stuk te brengen. Ik wandelde hoofdschuddend en verloren verder naar de bibliotheek.

Er was ook weinig slaap. Geen idee wat de oorzaak zou kunnen zijn maar levendige dromen hielden mij wakker, hoe contradictorisch het ook klinkt. Dromen over hipster-getuigen van Jehova die me aanklampen aan de kassa van Den Aldi. In perioden droom ik heel sterk gedetailleerd. Toen ik de dag na mijn droom twee look-a-like’s van die hipster Jehova’s tegenkwam in Ieper was ik weer helemaal van mijn melk.

Toch was er wel nog ruimte om voldoende te bewegen. Ik deed enkele wandelingen, de ene al wat langer dan de andere. Ontdekte een nieuwe podcast:

Maarten Vancoillie en Dorothee Dauwe (Q-music) overlopen met een bekende Vlaming de meest geGoogelde vragen over hen. De eerste aflevering met Jani Kazaltsis liet mij luidop lachen, dus voor mij meer dan geslaagd. Ik was de lachende wandelaarster op de vestingen in Ieper deze week. Jani is dan ook wel iemand die hier gerust eens een cavaatje mag komen drinken en uit het interview blijkt nog maar eens waarom. Ik zou zeggen dat Jani mijn guilty pleasure is maar in feite bestaat zoiets in mijn wereld helemaal niet. Voor een guilty pleasure schaam je je ergens denk ik en dat doe ik in feite niet.

Gisteren hadden we ons jaarlijkse familiefeest. Voor het eerst zonder meme. Een jaar geleden stierf ze. Ik mis haar nog altijd, toch blij dat we deze fijne traditie van nieuwjaar vieren met de grote familie kunnen verderzetten, dat had ze vast en zeker zo gewild. En ik won iets fantastisch op het feest, tune in later for more!

Met het diploma toegepaste psychologie richting arbeids- en organisatiepsychologie kun je aan de slag in interimkantoren of in HR. Hoe meer ik er over leer, hoe meer ik besef dat dit ècht niet de richting is die ik uit wil. Geef mij maar pedagogische of klinische psychologie al moet ik ook over diè keuze nog eens goed nadenken.
Nu ik voor een taak al enkele dagen bezig ben met het exploreren van het werkveld binnen de afstudeerrichting arbeids- en organisatiepsychologie kom ik ook wel regelmatig in contact met vacatures en ik neus daar wel eens graag in.

Het valt me op dat managers en ouders hier en daar wel over dezelfde kwaliteiten moeten beschikken.

• Stressbestendigheid: probeer maar eens een versgebraden kip in zo’n warme zak uit je kind zijn handen te nemen terwijl het andere kind op zijn knietjes valt en je nog twee potten appelmoes in bedwang houdt en je overvolle handtas van je schouder glijdt om daarbij in je gezicht te kletsen. En dat allemaal langs een drukke baan waar de auto’s je voorbijrazen.
• Bemiddelend: “elk in een zetel” “jij houdt het bakje vast terwijl de andere op het knopje drukt” “jij verdeelt de snoepjes, en de andere mag dan eerst kiezen!”
• Multifunctioneel: Kazoukampjes boeken als je bij vrienden thuis bent, agenda’s doornemen terwijl je patatten schilt, op zoektocht naar nog maar eens een lege keukenrol voor een knutselwerkje en tegelijk het papier sorteren, naar de zwemles rijden en onderwijl appeltjes uitdelen, een ruzie bemiddelen en ondertussen je haar drogen…
• Georganiseerd: lacht er daar iemand met mijn fluojassenmandje?
• Gestructureerd: weekmenu, collect en go, vier agenda’s synchroniseren, kinderopvang inplannen,…en dat is nog maar hetgeen ik op zondag tussen 7 en 8 doe.
• Probleemoplossende vaardigheden: Past die onderbroek van je vier jaar oudere broer je? Doe die maar aan aangezien de jouwe in de was zitten.
• Duidelijk communiceren: Zeg niet: ”Zoek eens je schoenen”, maar zeg: “Doe je ogen open, wandel rond en kijk of je schoenen daar ergens zijn”.
• Luisterbereidheid: “Ja?” Op elke vraag voorafgaand aan ”Mamaaaa?” 
• Analyse en synthese werden bewezen: De volgende uitleg: ‘Ik zat al met mijn handen in mijn bank en ik wou het fruitdoosje meenemen en dan vertelde iemand een grap en moest ik lachen en toen vergat ik mijn doosje mee te nemen en daarom heb ik het nu pas mee na drie weken” betekent eigenlijk gewoon: “mijn mandarijnendoosje is beschimmeld” en het resultaat daarvan is: we gooien het best in de vuilbak.
• Omgaan met voortdurende veranderingen in de verwachtingen: “Nee, gisteren was choco gewone choco, vandaag is choco strepenchoco!”
• Initiatief nemen en preventief werken: “Nu gaan we jullie scheiden, voor iemands’ oog wordt uitgeprikt!”
• Autonoom werken doch met stevige zin tot samenwerking: ik plooi de bovenkleren, jullie sorteren en plooien de kousen! Valt ook onder “delegeren”.
• Snel in de uitvoering van taken: ooit al een flesje ice-tea gevangen terwijl het van de tafel vliegt? Heb je mij al eens zien opruimen het kwartier voor er iemand langskomt?
• Een goede balans tussen helicopterview enerzijds en een pragmatische, hands-on ingesteldheid anderzijds:  beslissen om te vertrekken net op het moment dat ze eigenlijk heel erg rustig aan het spelen zijn. Als het kan wachten, dan zal het even moeten wachten….ik schenk mezelf nog een kopje koffie eerst.
• Klantgericht handelen: WAP op het weekmenu = iedereen content!

men biedt in vele gevallen: Filevrije omgeving, aantrekkelijk bedrijf, doorgroeimogelijkheden, ambitieuze werkomgeving en extralegale voordelen (oeh wat zou dat inhouden?)

En het salaris? Betaald in knuffels, zoentjes en liefdevolle “ik hou van jou’s”. Inderdaad best aantrekkelijk dat!

Mild zijn voor onszelf. Er wordt veel over geschreven, op sociale media, op blogs, in de krant. Hoe we onszelf meer een break moeten geven. Dat het niet allemaal perfect moet zijn en dat we het eens moeten durven laten slingeren. Ik sta vooraan in de rij als het op het schrijven van zo’n blogposts aankomt denk ik. Als er iemand is die perfectionisme neersabelt dan ben ik het wel. Deze week las ik in een boek het volgende:

Is mijn huis een zwijnenstal? Verre van. Is het proper, netjes en compleet georganiseerd, nog minder. Er staat tijdens de winter bijna constant een wasrek in de living, we vinden al eens hoopjes vanalles op de livingtafel en de tablet van de keuken kan wel eens een verzamelplek zijn van alle items die we normaal met ons meeslepen. Schooltaakjes, gsmladers en fruitdoosjes op kop.

Ik moet eerlijk zijn dat ik momenteel een haat-liefde-relatie ervaar met sociale media. Ik stopte reeds lange tijd geleden met een actieve facebookaccount, ook Twitter, Goodreads, ik vergeet soms dat ik dit ergens heb. Mijn twee email-accounts (school en privé), whatsapp, mijn instagram en wordpress zijn al voldoende om mij danig in de weer te houden met mijn smartphone. Toch blijf ik kritisch tegenover Instagram. Ik ben redelijk immuun voor de parade die daar soms wordt opgevoerd ook al krijg ik wel eens de kriebels van de reclametags die ik onder foto’s terugvind. Als ik foto’s post op Instagram zijn dat meestal snapshots waar ik een zo proper mogelijke filter op smijt. Ik trek de laatste weken veel minder foto’s waardoor ik ook minder post. Er zijn periodes waar ik dagelijks wel stories maak maar nu is dat vuur eventjes uitgedoofd. Volgen doe ik wel heel regelmatig en als ik dan ergens lees dat iemand keihard twijfelt om een bepaalde foto te posten “omdat die niet goed genoeg is voor de feed” dan vrees ik wel dat die mildheid waar ik de laatste maanden over las nog niet echt is geïnstalleerd. Ik begrijp ook niet zo goed waarom alles perfect moet zijn op Instagram. Uiteraard post ik ook foto’s van mijn gezin en van mijn schoolresultaten, maar er staat evenveel eens een foto van een zak brood, een kind dat in zijn pyjama zit te gamen. Er wordt gezegd dat de broers ruzie maken of dat ik bijna op mijn broek heb gepiest in de trein. Is dat allemaal perfect? Neen, maar ik vind het gezellig.

Waarom zit ik dan op Instagram? Omdat ik er wel veel inspiratie in vind. Omdat ik accounts volg van vrienden die ik veel te weinig in het dagelijkse leven zie, ook al is dat relatief. Omdat ik hou van mooie foto’s, halfjaarlijks print ik al mijn instagramfoto’s af om ze in een jaarboek te plakken. Om nieuwe plekken, boeken, blogs te ontdekken. Om aan anderen foto’s van ons gezin te tonen. Om bij te houden voor mezelf hoe mijn kinderen veranderen, hoe ik de dingen op dat moment ervaar. Omdat ik fier ben op mezelf, op mijn kinderen. Omdat ik er kleinere snaps van deze blog kan posten. Dingen die hier niet terechtkomen omwille van tijdgebrek. Daarom hou ik van Instagram. En de dag dat ik voel dat ik iets moèt van Instagram, dan smijt ik de app er gewoon af. Want ik moet juist niks.

Op de planning voor vandaag stonden vooral veel tripjes. Je kent het wel: de Aldi, vers fruit, bezoekje aan mijn ouders….Maar mijn vrije dag is tussen de Aldi en het fruit nogal verstoord geraakt door een stomme put in het wegdek. Door regenbuien was deze moeilijk zichtbaar met als gevolg dat ik er met een grote knal in terechtkwam. Ik voelde meteen dat het mis zat. Het is niet de eerste keer dat ik een platte band rij. Doorrijden was alleszins geen optie aan het schrapende geluid te horen. En nu?….op 3 km van mijn ouders’ deur kon ik gelukkig Daddy to the rescue roepen. Want een band vervangen, dat kan ik eigenlijk niet. Bij onze volgende ladiesdate hoor ik mijn vriendin Elise al schateren over de tafel “Zie je wel dat je dat moet kunnen als vrouw!” We hadden het er een lange tijd geleden nog over, hoe zij als (toenmalig) alleenstaande vrouw best wel veel zware klussen kan uitvoeren en dat dat in feite helemaal niet moeilijk was. Ik moest er aan terugdenken terwijl mijn vader zijn volle gewicht moest gebruiken om de band los te krijgen. Ik bezit best wel wat kracht en ik voel me ook niet te belabberd om mijn handen uit de mouwen te steken. Toch leun ik voor die dingen vooral op mijn echtgenoot en indien nodig op mijn vader. Op mijn planning voor 2019 staat dus zeker: een band leren vervangen en tegelijk met de wagen meteen ook mijn zelfredzaamheid opkrikken.

Terwijl ik daar -ietwat hulpeloos- langs de weg stond te koekeloeren moest ik terugdenken aan een uitstapje met vier vrouwen een tiental jaar geleden. We strandden ook ergens langs de autostrade met een platte band. Niet veel later stopte een blitse sportwagen, nieuwe model. Er stapte een vriendelijk ogende, zelfverzekerde man uit. Hij vroeg of we hulp konden gebruiken en kwam meteen kijken wat het probleem was. Het was duidelijk dat hij goed wist waar hij mee bezig was, in no time verving hij de autoband. Toen hij klaar was bedankten we hem uitvoerig. Mijn collega haalde haar portefeuille boven en vroeg beleefd: “Wat is mijn schuld meneer?” waarop die man met zijn blinkende sportbak heel rustig: “Vijf euro is genoeg hoor” antwoordde. Mijn collega betaalde hem verbouwereerd vijf euro en toen we weer op de weg waren probeerden we de verwonderde blik van ons gezicht te vegen terwijl we gierden van het lachen.

Kunnen jullie zelfstandig een band vervangen?

Ow zijn we ineens 6 januari? Het lijkt alsof de jaarovergang een beetje aan mij voorbij is gegaan. Nieuwjaardag verging een beetje in een waas voor mij, na vier nachtdiensten was ik niet bepaald degene die de 1ste januari op de tafel ging springen om te speechen, laat staan dat ik ooit die persoon zou zijn #introvertforlife.

Morgen heb ik een dag verlof ingepland. Het gebeurt dat ik na een schoolvakantie een dag voor mezelf neem (ik nam ook wat dagen tijdens het verlof) en ik geef toe dat ik er wel naar uitkijk. De plannen? Boodschappen doen in de voormiddag en werken voor school in de namiddag. Geen wilde plannen dus want om 16u rinkelt de schoolbel alweer. Gewoon genieten van de stilte in een opgeruimd huis. Bij de gedachte alleen al zucht ik glimlachend voor mij uit.

Er werd aan de feesttafel wel eens gevraagd hoe ik alles gedaan krijg in combinatie met mijn werk. Bloggen, joggen, lezen, een opleiding volgen en een gezin draaiende houden. En wanneer heb jij in godsnaam nog tijd om naar podcasts te luisteren? Veelal krijg ik de opmerking “ik zou dat niet kunnen hoor!” Maar kijk, ik ga mij er niet voor verantwoorden, ik heb net als een ander maar 24 uur per dag. Nike was me voor maar: “Gewoon doen” is de boodschap. Gewoon die loopschoenen aantrekken als het moment zich aanbiedt. En bloggen? Zoveel dat jij schrijft, wanneer doe jij dat eigenlijk allemaal? Ik hou mij ook geen uren bezig met het schrijven van een blogpost, als het niet meteen vlot om de dingen neer te schrijven dan laat ik dat een paar dagen stil liggen en dan komt dat wel in orde. Ik leg mezelf ook geen bepaalde loop-, schrijf- of leesdoelen op. Het moet allemaal gewoon leutig blijven, als dat allemaal in statistiekjes en in harder better faster stronger verandert dan haak ik af. Ik hou daarmee gepaard ook niet van wedstrijden, ik ben ook niet actief op Strava om mijn prestaties te vergelijken met iemand anders. Nochtans is het soms aangeraden om je te meten met iemand die het net iets beter doet dan jij om gemotiveerd te blijven (“de opwaartse vergelijkingstendens” noemen ze dat in mijn cursus sociale psychologie). Maar dat werkt dus niet bij mij. Van Gretchen Rubin leerde ik “the strategy of pairing”. Er is niet veel aan uit te leggen eigenlijk (zie onderstaande YouTubefilmpje) : doe het ene terwijl je het andere doet. Gretchen raadt het aan binnen het kader van gewoonteverandering als “je mag alleen maar bingewatchen als je op de loopband staat”. Ik doe het meer in de trend van “ik ga lopen en luister onderwijl naar een podcast”. (Jawel: “onderwijl” is een woord, wij West-Vlamingen noemen het binstwille) Of ik doe het huishouden binst ik naar een podcast luister of ik schrijf een blogpost terwijl mijn vol-au-vent op het vuur staat (zoals daarjuist), de correcties doe ik dan na het eten (nu dus). Of binnen anderhalve dag. Als het mij uitkomt.

En heb ik dan nooit stress? Maar jawel. Zoals iedereen wel eens zeker? En het gebeurt uiteraard dat ik een hele week niet kan sporten of bloggen. Of dat ik anderhalve maand doe over een boek. So what, volgende keer misschien beter.

Heb jij bepaalde strategieën waarmee je vlotter iets gedaan krijgt?

Had ik het ècht nog nooit over Merel Morre? Een quick search in mijn blogberichten bracht geen match op dus blijkbaar niet. Vreemd, deze dame kan schrijven! Voor wie haar niet kent: Merel boetseert met woorden: “…want van alle kleisoorten vind ik woorden en zinnen het allermooiste materiaal.” Korte, dubbelzinnige tekstjes waarbij spontaan een glimlach rond je mondhoeken trekt. Om er ééntje te noemen, helemaal van toepassing op mezelf:

Deze ochtend stond ik voor de laatste keer dit jaar op in mijn eigen huis. Na enkele dagen verlof is duty calling zodus begin ik vanavond aan een reeks nachtdiensten. Het nieuwe jaar inwerken! Gelijk hoe maakte ik van de voorbije week wel goed gebruik om een aantal dingen op punt te zetten. Hoewel ik dagelijks de eerste op ben gebeurde het enkele keren dat ik moeite had om uit bed te komen, mijn lichaam blijft toch aangeven wanneer ik extra rust moet nemen en daar luister ik meer en meer naar. Dus sliep ik enkele dagen uit. Don’t be fooled. Uitslapen betekent voor mij: slapen tot ik wakker word en als er dan een 7 voor staat dan kunnen we van langslapen praten. Dat ik ’s avonds om 21u mijn hoofd voel zakken voor de TV dat moet ik erbij nemen. Mijn batterij gaat niet eeuwig mee. Of zoals Merel het ook zo mooi schrijft:

Maar echt opgeladen, dat ben ik nog zelden. Het is zoals ik niet graag de iPad laat opladen ’s nachts, ik trek hem uit het stopcontact alvorens hij volledig is opgeladen. Volledig uitgeslapen, volledig uitgerust, mentaal en fysiek tegelijkertijd, ik kan de tijd niet meer noemen. Zoals gisteren, wanneer ik na een doendige dag om 21u30 in bed stap (neeneen, 21u30 is geen typfout) en vanmorgen om 5u uit mezelf wakker word heb ik nog altijd geen volledig uitgerust gevoel. Mijn batterij is meestal maar tot 75% opgeladen. Voldoende om de dag door te komen maar sjiekeplat op het moment dat hij misschien nog wel een uur dienst zou kunnen doen. En inderdaad: ik ben altijd de eerste om te scanderen dat slaap zo belangrijk is, en ik slaap ook effectief veel maar niettemin komen er wel al eens spookjes ’s nachts. Als het de kinderen niet zijn, het zijn gedachten of to-do-lists, ik heb me de voorbije week al meerdere keren moet inhouden om ’s nachts niet ineens berichtjes te sturen naar mensen omdat ik hen iets vergat te vragen of te vertellen. Verschiet niet als je ’s morgens om 6u ineens iets in je inbox vindt, dan heeft mijn kop reeds een maalstroom aan gedachten verwerkt. Het is zo moeilijk om niets te doen.

Dus uitgerust van de kerstvakantie ben ik verre van. Maar ik heb genoten van kleine dingen en volle borden. Van koffie met Ferrero Rochers, van scrollen door gedichten en pratelen met vrienden en familie. Van twinkelende kerstlichtjes in Oostende en apetrots zijn op een droge kleuter in zijn nieuwe grote bed. Er waren pakjes onder de kerstboom en zakjes onder de ogen. Verliefde blikken en hilarische gesprekken. We dauwtripten bij vriestemperaturen en probeerden warme Cécémels van de morsdood te redden. We sakkerden elkaar omver en knuffelden elkaar weer recht.

• 

• 

• 

• 

En bij thuiskomst was er iemand die op ons wachtte. Ook al had zij onze dode buxus uit de grond geschart en de oprit bemest. Home is where Tommy ontsnapt.

Ieder jaar zie ik mijn Evernote bestandje slinken.  Maar toch blijf ik lezen.  Elke dag, iedere dag.  Het is niet veel.  Het is wat het is.  Soms vijf minuutjes, soms een uur.  Voor kerst kreeg ik het verzamelde werk van Eva Mouton en daar ben ik nu al wat in aan het neuzen, zalig boek.

Welke boeken er het voorbije jaar door mijn handen gingen zie je hier:

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

De top 3 van het magere leesjaar 2018:

1. Burn-out dagboek van Maaike Hartjes
2. De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry – Rachel Joyce
3. De wereld volgens Garp – John Irving

Met “mager” bedoel ik vooral de kwantiteit van de boeken.  De kwaliteit is niet verminderd.  Integendeel, nooit eerder stonden er zoveel keer 4 sterren achter een boek in mijn notities.  In “De Heilige Rita” was ik ontgoocheld en ook “Jomo!” heeft me niet veel nieuws bijgebracht.  Uiteraard laat mijn opleiding zijn sporen na, niet alleen in de besteding van mijn vrije tijd, ook in de keuze van mijn boeken dit jaar.  “Sociale psychologie” is dan wel een studieboek, het is interessant voor iedereen die een beetje in psychologie is geïnteresseerd.  Alle boeken (behalve het Burn-out dagboek) gaf ik terug aan de eigenaar of speelde ik door aan iemand anders.  Ik hou nog bitter weinig boeken voor mezelf en dat is echt een bevrijding!  

Welke boeken gaf jij 4 (of 5!?) sterren in 2018?

Mensen die “ja graag” antwoorden als je hen vraagt of je je schoenen moet uittrekken aan de voordeur.  Je maakt het voor hen stukken gemakkelijker om dat te verwachten.  Het moet niet gemakkelijk zijn om dat van iemand te vragen, want het is nog niet echt een traditie op de plaatsen waar ik kom om systematisch de schoenen uit te doen aan de voordeur.  

Daarop aansluitend: in iemands’ huis rondlopen op je kousen.  Het geeft toch een net iets vertrouwder gevoel als je dit kan doen, zelfs als je elkaar maar twee keer per jaar ziet.

In de weekendkrant een artikel lezen waarin een sociaal psycholoog uitlegt dat er tijdens studentendopen “cognitieve dissonantie” ervaren wordt bij schachten en perfect kunnen uitleggen wat hij daarmee bedoelt omdat je je de week daarvoor erin verdiept hebt.

Gretchen Rubin tijdens haar podcast als er iemand haar een vraag stelt over The Four Tendencies.  Je hoort in haar stem dat ze helemaal befreakt is van haar eigen theorie.  Je ziet haar bijna popelen voor je ogen om aan het antwoord te beginnen en je merkt in haar stem dat ze zich echt moet inhouden om niet met duizenden voorbeelden haar theorie te staven.  Haar stemtimbre verandert, het volume gaat omhoog en je kan je inbeelden dat ze breed zit te lachen voor haar microfoon.

Bob.  Den bob.

Luisteren naar je moeder als ze zegt “dat het ijsbijtend koud is buiten en je best niet gaat lopen omdat je je adem afgesneden zal zijn!” en beslissen om dan maar drie uur in de zetel te wentelen met een boek en wat koffie.

Jessica Biel in “The Sinner“.  Hoe ze simpelweg zou kunnen terugstappen in de cast van 7th Heaven uit het jaar 1996 omdat ze gewoon nog niks verouderd is.  

Iemand die oprecht verwonderd reageert omdat je volmondig “Ja, keihard!” roept op de vraag of je een kerstpersoon bent.  “Echt?  Jij?” Ohja, ik!  Er net niet bij vermelden dat je dagelijks naar Mariah Carey luistert omdat dat nu éénmaal zo hoort in de kerstperiode.  Toch?!

Examen doen en beseffen dat het vele werk dat je erin stak nodig is geweest aan de gedetailleerde vragen te zien.

Een foto posten in Instagramstories waarbij je een mislukt brood tackelt en iemand die deze foto terugstuurt als reactie:

Een weekendmagazine waarin psychische problemen zo puur worden uitgewerkt:

Een digitale klok die 22u22 aangeeft.

“Doodgewone dingen die mijn hart doen zingen” is gebaseerd op het eindstuk dat Kelly wekelijks voor De Standaard Magazine maakt.

Terwijl ik de ontplofte keuken onder handen neem na het avondmaal galmt de 90’s rock anthem lijst van spotify door de Bose box.  Bush verwent mijn oren met “Glycerine”.  Ik word ineens naar de weide van Pukkelpop ’97 gekatapulteerd.  Mijn allereerste festival, ik werd 15 jaar dat weekend.  Drie dagen geleefd op cornflakes!  Terwijl ik de koekendoosjes van de kinderen in de schuif mik merk ik hoe ze er ietsje rommelig bij ligt.  Ik denk terug aan de tent die we deelden met tien andere Pukkelpop-gangers dat weekend.  Ik wil niet weten hoe diè er indertijd bij lag.  Ik kan het mij niet herinneren.  Binnen 20 jaar ga ik vast ook niet meer weten of mijn potjesschuif er in 2018 rommelig bij lag waarop ik de rest van de gelabelde doosjes erbij smijt.

• 

Na Glycerine gieren Beck, Blur (“Woehoew!) en Pearl Jam nog door de box.  Placebo zingt “Every you and every me”.  Het is frappant hoe ik elk woord kan meezingen van zowat elke 90’s rockhit maar me niet kan herinneren wat ik gisteren gegeten heb.  Hoe vol mijn hoofd nu zit, zo leeg moet mijn hersenpan indertijd geweest zijn.  Er was tijd om me op mijn bed te zetten met het CD-boekje van de laatste van The Offspring, de teksten mee te lezen, mee te zingen, over te schrijven.  Het is zelfs zo dat ik hele nummers van The Beastie Boys kan meerappen.  I like my sugar with coffee and cream!  Terwijl ik mijn vinger probeer te stelpen nadat ik me sneed aan mijn keukenrobotmes hoor ik een bedwelmende Courtney Love “When I wake up, in my make-up”.  

• 

Het weekend als 15-jarige bestond in “screenen waar de beste fuiven waren”, “ietsje teveel pintjes drinken” en “lobbyen bij de jongens wie er wel of niet ging aanwezig zijn om ons daarbij te helpen”.  Het weekend als 36-jarige is nu gevuld met rust, koffietjes drinken in de nieuwbouw van mijn kotvriend en een babyborreluitnodiging van de vriendin waarmee ik die festivals afschuimde.  Nu schuim ik vooral mijn twee zonen af terwijl zij cafétje spelen in bad met imaginaire shampoopintjes.  

Shirley Manson scandeert:”Stupid girl, all you had you wasted” en ik spreek haar in gedachten tegen.  Je hebt geen gelijk Shirley!  We hadden alles en we profiteerden ten volle van wat het leven ons te bieden had.  Dat er eens iemand moest kotsen op de trein van ietwat teveel jenever of we keihard werden afgewezen door de jongen waar we al maanden een crush op hadden, dat hoorde erbij.  En zou ik nog willen terugkeren?  Tuurlijk wel, en ik zou alles doen zoals ik het gedaan heb, met de fouten en dwazigheden van die tijd er volle bak bij! 

…ik zou als 36-jarige achteraf wel meer dan een halve week in de zetel moeten bekomen van al dat weekendgeweld!