Als jonge mama is het al eens slepen en sleuren.  Nu besef ik, nadat ik de vorige zin typte, dat “jonge mama” twee betekenissen heeft en ik eigenlijk bedoel “mama met een jong kindje”, zo superjong ben ik ook niet meer, maar misschien wel nog superjong in vergelijking met anderen, maar misschien ook wel al “oud” in de ogen van de echt jonge mensen.  Slepen en sleuren dus.  Ik verleg ook telkens mijn grens door er altijd een schep bovenop te doen.  Ik ga naar de colruyt, naar de apotheker en naar de bibliotheek allemaal in één trek, binnen de tijdspanne van bijna-ééjarige-is-wakker en bijna-éénjarige-moet-terug-in-zijn-nest.  Best wel een challenge, dus het vergt enig berekeningsvermogen en openingsurenbekijkerij.  Ik hoor sommigen met kinderen in zichzelf denken “jongsje toch, moet jij daar nu eigenlijk over lullen, we hebben het allemaal gedaan, stop met zagen, ik doe 7 plekken in die tijdspanne”.  De lievere mama’s zijn bevestigend aant knikken en daarna zo éénmalig met hun hoofd aan het schudden  “ik begrijp u, ’t is allemaal waar wat je zegt”.  Degenen zonder kinderen denken waarschijnlijk “maar wat is dat nu, je steekt dat kind in die autostoel, doet al je comisjes en als je klaar bent ga je nog samen een crèmeke lekken”.  Typisch voor mij, ik krijg altijd een positief gevoel als ik erin slaag om al mijn boodschappen te doen, Ilja content te houden, tijd te kunnen nemen om op mijn gemak alles te bekijken in de winkel en mezelf geen lumbago te bezorgen.  Dat ik vandaag de auto propvol gestoken heb met colruytgerief bovenop de wandelwagen (kon niet anders),  was geen probleem.  Mijn praktisch brein had alle lichtophefbaar gerief op die wandelwagen gezet.  Het vergde dan ook een beetje gymnastiekoefeningen om alles dat ik net had ingeladen terug uit te laden om de wandelwagen eruit te halen (ik ga een kind van 10kg helemaal niet de volledige bibliotheek ronddragen met het risico dat hij een volgestouwd schap dvd’s naar beneden laat kletteren, neen, de wandelwagen in jij kleine bandido) maar het ging smooth…alles ging chilly willy, de zon scheen, de kleine was content.  Nadat ik het eindelijk Ilja in de kar had gezet, alles dat uitgeladen was terug in de wagen had gegooid, de dvd’s en boeken had verzameld, mijn handtas had bij me getrokken, kon ik eindelijk op het gemak, de zon op onze smoel, vertrekken naar de bibliotheek.  Er kon zelfs een bulderlach vanaf bij Ilja.  Hij beseft nog niet dat je eigenlijk moet gniffelen als je iemand aan de deur ziet trekken van een vervallen hoerenkot om daarna teleurgesteld terug af te druipen.  Het was verdacht kalm op het bibliotheekplein, geen schuifdeuren die open en dicht gingen, geen mensen die slepen met stapels boeken….ik moest echt nog tot aan de deur lopen om het door te hebben dat het gesloten was ”Op 14 juni is de bibliotheek gesloten voor een teambuilding”  Ohja, “godver” weergalmt goed op het bibliotheekplein in Ieper, maar ik bleef er rustig bij, ik ben in congé, geen stress….in mezelf voelde ik wel even mijn maag opspelen maar het is goed gekomen, ik ben nog steeds goedgezind.  Ik had zelfs nog tijd over toen ik thuiskwam om vers eten klaar te maken voor de boefbeer.  Life is good.

Lijstjes zijn mijn dada.  Ik hou van lijstjes, al bezorgen ze mij soms al eens stress.  Niettegenstaande dat we over een ruime wagen beschikken vraag ik me af hoe ik al dat lijstjesgerief in de koffer ga proppen.  Stel je voor dat ik dan nog eens zo’n poppemieke zou zijn dat een beautycase en dergelijke ondingen zou meesleuren als ze op reis gaat.  Zijn beautycases eigenlijk nog in de mode?  Je zag dat vroeger wel eens verschijnen op de luchthaven, zo’n stinkende schminkbak gevuld met 28 verschillende kleurtjes van vanalles, of is het de dag van vandaag een herberg voor minihondjes?  Soit, wat ik nog niet gelijst heb (naast een boel andere dingen uiteraard, niks vergeten, niks!)  is zoals vroeger toen we de kamplijsten voorbereidden voor de kindjes: “JE GOED HUMEUR!!” al zal dat niet mankeren als ik weet dat ik een midweek enkel en alleen volgend stressloos lijstje mag afwerken:

• niks doen
• in de ligzetel wentelen
• 7 keer uit die zetel komen omdat ik vergeten ben: de zonnebril, het boek, mijn drankje, mijn appel (dieet hé 😉 ),de zonnecrème (dromen mag hé), de aanvulling van het drankje, nog een halve meloen (aan een appel heb ik niet genoeg)
• Zwemmen met Ilja
• Series bekijken op dvd als het zwembadmonstertje uitgeteld in zijn bedje ligt (Dexter! Mad Men! En alles dat ik bij mijn schoonouders afgeschooid heb)
• Bijpraten met mijn wederhelft die ik veel te veel heb moeten missen in het voorjaar
• Alle aandacht kunnen geven aan mormeltje
• Wandelen
• Misschien fietsen als het stoutbeen het toelaat
• Did I mention niks doen?

Oh yes!

Vaderdag, het werkt in twee richtingen als je zelf een kindje hebt.  Als het kind in kwestie nog te klein is om zelf iets te fabriceren moet je het een handje helpen.  Dat maakt het extra druk, een attentie voorzien voor je vader, voor je kinds’ vader en voor je schoonvader.  Niet dat ik niet dankbaar ben voor zoveel vaders, maar de inspiratie is een beetje zoek.  Waren we vrijdagavond ons nog aan het afvragen wat we zouden kopen voor één van de drie, dan kwam de idee van back to basics terug aan bod.  We zouden zelf iets kunnen maken.  Een met wasspelden beplakte stylopot, een klei-toestand met je naam in, misschien kunnen we wel eigenhandig een sleutelrekje fabriceren?  Ik kan me voorstellen als vader dat je enige zelfgemaakte cadeaus krijgt van je kinderen, emo-trees die ik ben, ik ga dat weer niet kunnen weggooien hé.  Mijn zolder is gedoemd om volgestouwd te worden met allerhande knutselwerkjes.  Ik werd al week toen de begeleidsters in de crèche met nieuwjaar in naam van mijn zoon een kaartje hadden gemaakt “van je kapoen Ilja”  Oh! Mijn kapoen! Neen, deze truntzak zal ontroerd zijn bij elk geschenk dat ze krijgt van de mustiekat.

Een beetje gortig vind ik het.  Mannen die halfweg hun reisweg stoppen om in de graskant te staan plassen.  Just because they can?  Moest een vrouw dat doen, halfweg de baan haar broek afsteken om een pieske te doen, het belandt op youtube.  Een uurtje geleden heb ik toch nog eens de toeter gebruikt.  De laatste tijd gebeurt het al eens meer dat toeteren.  Er stond een wielertoerist gewoon tegen de zijkant van een woning te plassen. (en neen, ik ga mezelf inhouden en niet over wielerterrorist beginnen, als men wil fietsen doe maar, das gezond…en ja er zijn er inderdaad die dat helemaal zonder enige zin voor manieren/verkeersregels doen, maar nu even niet daarover want er zijn ook andere).  Maar tegen een woning plassen, dat vind ik er toch zwaar over.  I gave him the honk!  Oh het plezier toen ik zijn schouders zag schokken van het verschot….

In ZEB zag ik een t-shirt hangen met het opschrift “I’m with the drummer”.  Leuk kleurtje maar toen ik het paste verdween het woord drummer op miraculeuze wijze.  Mijn lief was een drummer.  Nu hij mijn echtgenoot is doet hij het jammergenoeg niet meer.  Niet dat het echtgenoot zijn daar voor iets tussenzit, alleen de tijd om het te doen ontbreekt hem.  Ik denk dat hij wel een goeie drummer is, voor zover ik iets van drummers ken.  Zelf kan ik geen zak muziek spelen.  Als ik binnen de maat kan meetappen op het stuur tijdens “Rumour has it” van Adele ben ik al content.  Ook K3-dansjes nadoen als mijn klein liefje die youtube-filmpjes bekijkt vind ik amusant.  De liedjes zijn dan ook gemaakt om meteen in je oor te kruipen en er gewoon te kamperen tot het volgende hitje eraan komt.  De K3-meisjes zijn er echter om de mama’s een complex te bezorgen vrees ik.  (Ze zijn gedoemd om “meisje” genoemd te worden, dat komt ervan als je je haar in twee staartjes moet dragen voor je werk.)  Die taille!  Ik kan begrijpen dat papa’s het niet erg vinden om naar de K3-kerstshow te gaan kijken.  Vooral K3 Airlines lijkt me wel een nummer voor de papa’s.  Oordeel zelf maar en wie het nummer nog uit zijn hoofd krijgt, laat me weten hoe je het doet aub!

oh ja, je mag ze met een zoen betalen…

 

Ik zag dit daarnet op de site van Dreamland.  Dat ze dat nog maken zeg!  Vroeger hadden mijn broer en ik ook zo’n ding.  We hadden deze versie (uiteraard iets minder gesofisticeerd maar kom), en dan nog de katapultversie.  En geestig dat het was, in de gang naar elkaar schieten….totdat er één een tand uitschoot bij de ander (lees: ik was het zielige slachtoffer).  Drama en bleiting.  Dat de tand al op voorhand losstond en er dus ieder moment ging uitvallen, dat was bijzaak.  Ik vermoed dat ik het nog tegoed had van de keer dat ik zijn stickercollectie op de muur had geplakt.  Dat hij toen pissed off was, dat kon ik me goed herinneren, maar het plakken op zich, het gelukzalig gevoel van de sticker lostrekken en op de muur pletsen, daar kan ik nog tientallen jaren op teren.  Maar anders komen we goed overeen hoor.  Ik maak het binnenkort goed door massa’s reclame te maken voor zijn boek dat uitkomt!  Misschien kunnen we autostickers laten maken als reclamemiddel?

 

 

Had ik op voorhand bovenstaand filmpje bekeken op youtube dan had ik daarjuist niet zitten sukkelen met het binnenwerk van die mango.  Dat een mango een binnenwerk heeft dat kon me ook niemand op voorhand vertellen zeker?  Inderdaad, ik heb nog nooit een mango klaargemaakt.  Waarom?  Geen idee, mango’s waren gewoon mango’s, die belandden nooit in de kar.  Maar nu ben ik op dieet en mango’s zijn superlekker al verdenk ik ze ervan om stout fruit te zijn.  Fruit dat teveel natuurlijke suikers bevat zoals een banaan en druiven.  Soit, beter dan een doos délichocs met melkchocolade denk ik dan.  Ook een ananas koop ik eigenlijk nooit.  Zou dat eenvoudig te schillen zijn?  En hoe voel je dan als dat rijp genoeg is om eraan te beginnen?  Ik zie het alweer voor me dat ik mijn volle gewicht daarop ga mogen gooien bij het snijden.  Gegarandeerd schiet er een halve ananas van de tafel om het ding daarna over de vloer te zien sliden.  Djeezes, bijna 30 en voor de eerste keer een mango klaargemaakt en tegelijk van plan om mijn eerste ananas te kopen.  Ik dacht altijd, waarom sukkelen, je kunt dat zelfs voorgehakt kopen in blik en dat was steeds lekker genoeg voor mij.  Omdat vers het lekkerste is, ik weet het enkel van in die heerlijke dessertborden, waar lekkere chocomousse op te vinden is.  En frambozensorbet.  Of soms crème brûlée.  Advocaat!  En van die drie-lagen-koekjes-dingen…

Alléé, een privé-nummer, ik ga nog eens oppakken voor de verandering dacht ik bij mezelf gisteren.  En wat een geluk had ik zeg, het was een verkoopster van diepvriesproducten.  Joepie!  “Mevrouw u hebt geluk, uw gemeente is uitverkozen om gratis pakketten van onze firma te testen volledig vrijblijvend (geweldig).  Voor een kleine som van dertig euro (kleine som? ahja das bijna gratis)  kunt u een volledig pakket testen plus u krijgt er een geschenk ter waarde van elf euro bovenop (een geschenk? Lucky me!).  Indien u de producten niet lust kunt u deze gratis terugsturen en hoeft u niets te betalen (excuseer?).  Welk pakket mag ik u opsturen, bent u liefhebber van vis, vlees, gevogelte of vegetarische producten?”(doe mij maar een pakje televerkopers, gemarineerd graag)  In mijn keuken stond ik al stilletjes te verzuchten en met mijn ogen te draaien, aan de telefoon probeerde ik echter cool, calm and collected over te komen. “Mevrouw, het spijt me maar ik heb geen interesse in zo’n pakket”

“Mag ik u ook vragen waarom u geen interesse hebt?”(euh, ja)

“Als ik het lekker vind moet ik dertig euro betalen en als het slecht is dan is het gratis terug te sturen?  Dat klinkt niet echt volledig gratis zoals u me in het begin zei, mevrouw”.

“Dan wens ik u nog een prettige dag verder” zei ze kort, volledig ongemeend en totaal ongeïnteresseerd.

Ik moest het eten dus crappy vinden om het dan (al dan) niet gratis terug te sturen naar één of andere firma.  Wat bepaalt dan de slechtheid van het “gratis” pakket?  Zijn er dan parameters om dit te meten?  “Slechter dan spruiten” “Beter dan preskop”  En een keer dat ik het geproefd heb…hoe moet ik het dan nog terugsturen?  Voorgekauwd en vacuüm getrokken.

Waarom was dat nu ook alweer dat ik nooit oppak als het privé-nummer is?

MISSION : Er moeten er vijf weg! 

STRIJDPLAN : Minder vetzakkerij eten en meer lopen

Struikelblokken:

1 –> Na lange werkdagen is lopen er teveel aan, het moet gebeuren op vrije dagen of vrije avonden.

2 –> Op lange werkdagen zijn er koekjes en snoepjes, die roepen naar mij.

3 –> Op vrije dagen is de baby aanwezig, het kind kan nog niet alleen thuis blijven

4 –> Als het slagwater regent is de motivatie om te lopen nergens te vinden, ook niet op de weegschaal

5 –> Mmmm eten

6 –> De zak nootjes die nog overgebleven is van het eetpinksterweekend.

 

Strijdwapens:

1 –> Lopen doe ik graag

2 –> Het is me al eerder gelukt om er 6 kwijt te spelen enkel door niet te snoepen, veel fruit en magere yoghurt te eten en te gaan lopen.

3 –> Zomerkleren die lonken maar precies niet zo leuk meer zitten

4 –> Ik eet heel graag fruit maar ik moet er gewoon werk van maken om het klaar te maken.

5 –> Ik denk dat mensen denken dat ik zwanger ben….toch zeker degenen die me niet elke dag zagen aperitieven  het voorbije weekend.

6 –> Spiegels

7 –> Dat ik me nu schuldig ga voelen als ik ga smoefelen….

Rijtjes geven mij courage….of toch zeker overzicht 🙂

Je denkt dat je ze kent, die huisdieren van je.  Lesson well learned daarnet, met birkenstocks ga je best niet in een kippenhok vol dorstige kippen. Misschien denken sommige mensen (ja Tine, ik heb jou in gedachten), met birkenstocks kom je gewoon nooit buiten, ’t is uw straf gij stijlversmoezelaar.  Die kiekens hebben ogen in hun kop, ik hoop dat je teen bloedt zodat je niet anders kunt dan hippe pumps dragen.  Geoffrey schrok de eerste keer dat ik mijn voet wegtrok maar dat belette hem niet om nog een keer te komen proeven van mijn grote teen.  Vroeger vond ik het wel leuk als ze over mijn voeten kwamen lopen, maar dat was in den tijd dat ik nog zo slim was om mijn kippenhokschoenen aan te doen.

Deze week kwam er ook een vreemd papiertje binnen met Rodriguez.  “Onrechtmatige betaling – Terugvordering” was er te lezen (in extra vettige letters om het extra dreigend te maken).  “Er werd een herberekening doorgevoerd met ….blabla en de bla en de bla….”Er wordt een terugvorderingsprocedure opgestart”…het zweet was al op mijn lief zijn voorhoofd aan het komen.  “Ingevolge de circulaires….neu neu neu neu….dient het netto bedrag van 0,02 euro terugbetaald te worden….”.  Serieus?  Nul komma nul twee euro?  En dat was in stylo ondertekend, een kopie naar het werk gestuurd, dus twee papiertjes, twee enveloppes, een werkkracht die het allemaal moest bekijken en opstellen, twee keer postkosten…en dat allemaal op mijn eigen kosten want hij werkt uiteraard voor de staat.  Zou die dame die dit opstelt thuiskomen ’s avonds en vertellen tegen haar echtgenoot of haar lief  “hoh man, ik heb ze weer binnengehaald hoor vandaag”.    De grote vraag is nu natuurlijk….waar ga ik in godsnaam die 0,02 euro vandaan halen??  Deze week droge stuutjes ten huize Pieter en Lieselotte. (en ik heb de laatste uiteraard aan de fashionistakippen uitgedeeld)