Shout your heart out

Ik ben al sinds jaar en dag een echte kattenliefhebber. Ook al zeggen veel mensen als ze de eerste keer bij ons thuis komen “amaai jullie wonen hier rustig”, toch wordt er in onze straat graag gevlamd. Chewbacca en Tommy de huiskip hebben het jammergenoeg aan den lijve moeten ondervinden. Binnenkort vervoegt een nieuw katje ons gezin en kan ik hopelijk verhaaltjes schrijven over Franky onze nieuwe kitten. Ook onze kippen Kafka en Fredje blijven het voorlopig goed doen, niets dat beter smaakt dan een vers eitje rechtstreeks uit het kippenhok. Blijkbaar hebben we ook een egeltje dat in onze buurt huizeniert. Dat we een bekaertdraad* hebben heeft de egel ook al mogen ondervinden. Om de één of andere bizarre reden dacht dat beestje dat hij door zo’n gaatje kon passeren naar de andere kant van de draad. Met als gevolg:

Inderdaad. Daar hing hij (of zij?) te bengelen, hij kon niet meer weg of weer. Ik nam het handborsteltje en begon tegen zijn poep te duwen maar uiteraard zonder resultaat, hij schrok even maar meer reactie kwam er niet. De kniptang kon soelaas brengen, ik moest gelukkig maar één draadje doorknippen. Nog een duwtje tegen zijn kont en hij rolde naar de andere kant waar hij nog een uur lag uit te rusten. Even later was hij verdwenen. Zonder merci 🙂

Ook op mijn wandeling door de ijzervallei vandaag werd ik getrakteerd op dierenplezier. Ornitholoog Wim zou keihard kunnen zeggen welke vogel er bovenop die boom zit, ik gok dat het een kleine reiger of een grote eend is.

Het was een geweldige dag voor een wandeling. Ik hou enorm van knalblauwe lucht met schapenwolken. Ik stippelde een 8-tal kilometer uit in de Ijzervallei via het Eversambos. Wederom een aanrader, want deze wandeling ging letterlijk door de velden, langs en over het water en via het bos waar ik ook een hert spotte:

Ok ja, je moet goed kijken om het te zien maar het beestje was dan ook niet in de veronderstelling een wandelaar met een knalrode regenjas tegen te komen en spurtte weg vanaf ik een voet vooruit zette.

Ook de haas in de bovenstaande foto spitste zijn oren toen hij het geklik van mijn iPhone kon horen en was een seconde later nergens meer te bespeuren.

Wil je deze wandeling ook eens doen: start dan bij Het Eversambos en volg van daaruit de knooppuntenroute zoals op blauwe lijn aangeduid hierboven. In plaats van 32 volg je best -als je in het bos bent- knooppunt 44 aangezien 32 daar niet staan aangeduid (44 is het groene knooppunt onder 32 en staat dus niet op de foto). Ik gebruik de app Wandelknooppunt hiervoor.

*Bekaertdraad: hoe kun je anders zo’n groene omheining beter omschrijven? Vermoedelijk is het geen echte Bekaert want dan zou je die misschien niet met een kniptang kunnen doorknippen? Bekaert heeft me echter niet gesponsord, dus die nieuwe draad komt er nog niet direct 😉

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar onze kinderen hebben actie nodig. Vooral Linus heeft het moeilijk om zichzelf bezig te houden en is altijd de eerste in de rij om van de aangeboden entertainment gebruik te maken. Sinds kort proberen we regelmatig te gaan wandelen met de kinderen, niet alleen omdat we dat zelf graag doen, maar ook omdat het gewoon een gezellige gezinsactiviteit is. Omdat ze groeien als kool moeten we bijna halfjaarlijks nieuwe wandelschoenen aanschaffen. Tot nu toe trekken ze die zonder morren aan en daar profiteren we gulzig van.

Vorige week trokken we naar de Rodeberg voor een wandeling van zo’n 4 km. Door de hoogtes en laagtes in het gebied deden we er al vlug twee uur over. De beentjes van Linus mogen dan nog maar 4 jaar oud zijn, hij weet er anders wel stevig de pas in te houden. Vanmorgen kozen we wederom voor Heuvelland, deze keer Het Tweebergenpad. De aangegeven 7,2km leek ons wel wat wild met de kinderen maar we besloten het erop te wagen. Thuis zitten ze elkaar anders toch maar in de haren.

De wandeling start in het centrum van Westouter en brengt je al vlug over de Sulferberg.

De omgeving is gevarieerd. Je wandelt niet alleen tussen de velden maar ook langs en door de bossen. Ik heb misschien nog niet zoveel ervaring met uitgestippelde wandelingen maar ik besef wel dat variatie in de route belangrijk is als je de kinderen geïnteresseerd wil houden.

Op diverse plekjes kun je van rust en kunst genieten.

Een voorzienige ouder is er twee waard.

Deze wandeling is niet rolwagentoegankelijk.

De volledige route zijn rustige baantjes met uitzondering van hier en daar een oversteekplek en een afstormende mountainbiker. Je komt er ook twee speelpleinen en het befaamde De Kosmos tegen. Beter gekend als “het griezelhuis” bij onze kinderen.

Zoals je ziet deden we er 2u11 minuten over, best wel trots op onze rakkers.

De andere keer dat ik van [westhoektip] deed kun je hier lezen. En uiteraard zijn er doorheen heel mijn blog wel hier en daar flarden van westhoektips te lezen. Wie nog fijne westhoektips heeft mag ze gerust delen in de reacties, dan kan ik die ook eens uitproberen!

De dame die de traiteurzaak openhoudt begint me te kennen nadat ik er verschillende keren om boodschappen ging. Ze is geen typische verkoopster en daarom kom ik er ook graag. Geen ongemakkelijk weerpraatje, geen zwier of zwaai. Ik koop, zij verkoopt en daar moeten geen extra woorden aan vuilgemaakt worden. Ze heeft wel een mistroostige blik in haar ogen. Het voelt alsof ze een zwaar verhaal met zich meedraagt. Als mijn kleuter zich op een dag heel vriendelijk gedraagt en ze hem hierover complimenteert laat ze even in haar kaarten kijken. Ze vertelt over haar onzekere puber thuis en hoe ze soms niet goed weet hoe ze dit moet aanpakken. Ik luister aandachtig, binnenkort heb ik er zelf één in huis. We praten wat heen en weer over onze twijfels bij de kinderen, onverwacht ontstaat er een dieper gesprek.

Een connectie maken met mensen, het blijft moeilijk vind ik. Het is gewoon ook niet evident om iemand effectief in je buurt te krijgen, ik probeer soms vruchteloos met Doodles en Whatsapp-groepjes om vrienden samen te krijgen. Veelal moeten we het staken omdat er geen gezamenlijke datum ontstaat en spreken we onderling met elkaar af voor koffie of een uitstapje met de kinderen. Ook die rakkers zorgen ervoor dat de connectie op tijd en stond verstoord wordt. Hoeveel gesprekken ik al heb moeten onderbreken omdat iemand mij ineens keihard nodig heeft om een schoentje te binden, om een wond te verzorgen of omdat er een acute aanval van honger is ontstaan. Deze fase gaat uiteraard voorbij, er komt een tijd waarop onze kinderen niet meer meegaan als we met vrienden afspreken. Dat ze liever alleen thuis gaan blijven om weet ik veel wat uit te steken. Dat ze onzekere verwarde pubers zullen zijn. (Ik kan er mij NIETS bij voorstellen, in mijn ogen zullen ze altijd klein blijven).

Ondertussen geniet ik van de kleine momenten waarop het wel lukt om te connecteren. Terwijl de winkeldame mijn kipfilet verpakt. Op een lunchdate met een vriendin. Tijdens een avondwandeling of op een feestje waar je ineens aan een tafel vol onbekenden fijne gesprekken voert over de dingen des levens. Daar krijg ik energie van.

In de veel besproken prestatiemaatschappij weiger ik mee te gaan in de flow van harder better faster stronger. Ik moet al zoveel, ik wil al eens niet moeten moeten bij momenten. Het voorbije weekend ging ik 20 uren gaan werken, vandaag heb ik een recupdag. Uiteraard plan ik een aantal zaken op mijn vrije dag. Zeker nu ik mijn dag niet meer voor de helft moet vullen met schoolwerk komt er wel enige tijd vrij om iets extra te doen. Maar vandaag kies ik bewust om geen extra dingen op te nemen. Ik heb recup dus recupereer ik. Wat wel werd gedaan schrijf ik op mijn Tadaaa-list. Zowat het omgekeerde van een To-Do-list en de inspiratie vond ik enige tijd reeds bij Gretchen hiervoor.

De Tadaa-list herbergt wat ik reeds bereikt heb vandaag. Kan misschien straks nog aangevuld worden maar het hoeft helemaal niet. En dat gevoel is best wel fijn.

Ik had wat compassie met de CM-medewerker vandaag. Voor het eerst moest ik in een ander bureau gaan omdat het bureau in onze gemeente werd opgedoekt. Ik dacht dat ik in een modern gebouw ging terechtkomen maar djeezes die mensen die daar werken moeten hun werk ècht wel graag doen. Een muf gebouw met een oude stenen vloeren die zo retro is dat hij weer hip is. Een suf kantoortje met uitkijk op bakstenen muren. Toen had ik nog “de kunst” niet gezien aan de muren. Tapijten. Gewoon harige toestanden. Aan de muur. Daar moet die meneer op kijken heel de dag. Niettemin was hij heel enthousiast in zijn job en ik moest hem benijden hiervoor. Hij leek zich geen sikkepit van het interieur aan te trekken ook al zit hij waarschijnlijk acht uren per dag op die tapijten te kijken. Bij het afsluiten van de verzekering maakte hij me wegwijs in het kostenoverzicht. Hoe ouder je bent, hoe duurder de hospitalisatieverzekering uiteraard. Hij duidde aan in welke kostencategorie ik ging vallen en kruiste daarbij het vakje “29 tot 34 jaar” aan. Ik wees hem lachend het daaropvolgende boxje aan ook al maakte het geen verschil in de kostprijs. In mezelf gooide ik met veel zwier en lachend mijn haar over mijn schouder.

Wat er vandaag nog op mijn Tadaa-list komt: ik vermoed niet veel, ik zie nog een stapel boeken op de vensterbank liggen. Er lonkt nog een krant en wat tijdschriften.

En wat gaan jullie nog doen vandaag?

Opvoedster, echtgenote, dochter, zus, studente, vrijwilliger…..van alle rollen die ik vervul in mijn leven is het moederschap echter de rol waar ik het meeste over twijfel. Begrijp me niet verkeerd. Ik twijfel niet aan het feit of ik moeder wil zijn. Ik twijfel niet aan mijn kinderen en de keuze die ik gemaakt heb om hen op deze planeet te zetten. Aan al de rest echter wel. Er zijn moeders bij wie het moederen vanzelf lijkt te gaan. Ze zijn natural born moms. Mij lijkt het vooral een rol die ik nog steeds aan het instuderen ben. Er is wel ergens een script maar het bevindt zich in de coulissen en ik heb het nooit echt volledig in de hand. De uitvoering is telkens wat warrig en à l’improviste. Mijn opvoedster-achtergrond zit wel ingebakken in mijn handelen maar ik ben verre van de moeder die ik zou willen zijn. Zelf had ik echter wel een heel goed voorbeeld aan mijn eigen moeder. Want is je eigen opvoeding niet de bodem voor de opvoeding die je aan je kinderen geeft? Ik kan geen enkele opmerking maken over de opvoeding die ik zelf genoot. Het feit dat ik enorm zelfstandig ben en weinig mensen nodig heb om me goed te doen voelen ligt aan de manier waarop ik werd grootgebracht. We werden niet “bekukkeld” maar we hadden niets tekort. En we wisten van niet veel. Wist ik veel hoe mijn ouders hun huishouden bestierden. Hoe het eten op tafel kwam en of ze het ouderschap misschien ook wel eens extreem vermoeiend vonden zoals wij nu. Wij wisten gewoon dat we kind mochten zijn en dat we ons van niet teveel moesten aantrekken. Uiteraard moest ik ook helpen in het huishouden en toen ik oud genoeg was werd verwacht dat we vakantiejobs deden om ons tienerleven te helpen financieren. Maar ik herinner me vooral dat we het niet te moeilijk moesten maken. En dat is nog altijd zo. Voor mij en mijn broer waren dezelfde maatstaven. In materiaal, in aandacht en vooral ook: in liefde. Nooit, maar dan ook nooit heb ik het gevoel gehad dat één van ons twee het lievelingetje was. Dat ik beter was dan mijn broer of dat ze trotser waren op hem dan op mij. Alles was en is nog altijd heel duidelijk. We kunnen altijd op ieder moment van de dag bij ons moeder terecht als dat nodig is en verder bemoeit ze zich niet met ons als dat niet nodig is. Ergens hoop ik dat mijn kinderen dat later ook over mij (ons) gaan zeggen. Dat ze op Moederdag gerust kunnen binnenspringen met een boeket en dat ze dan gaan weten dat ik nog ergens naartoe moet voor vrijwilligerswerk zoals mijn eigen moeder vandaag. En dat dat allemaal ongecompliceerd is. Maar in tussentijd blijf ik twijfelen. Maar misschien deed onze moeder dat ook wel en liet ze dat gewoon niet blijken. Want zo bestaan moeders.

Prettige Moederdag aan iedereen die zich moeder voelt en heel speciaal aan die mensen die het zonder hun eigen moeder moeten stellen.

Gezeten: Onder een steen. Althans zo voelt het toch. Letterlijk en figuurlijk. De laatste twee maanden spendeerde ik mijn vrije tijd vooral aan mijn studie en dat heeft wel zijn sporen nagelaten. Vooral de voorbije week was zwaar, ik wou persé een taak afwerken zodat deze tijdig kon ingediend worden en ik zo een tweede zit kon vermijden. Maar dat bleek toch intensiever dan ik had verwacht. Ik voelde aan de hoeveelheid informatie die ik nog moest verwerken en aan mijn tempo dat de tijd door mijn vingers glipte. Normaal hou ik schoolwerk en studie enkel voor tijdens de week maar ook het voorbije weekend moest ik doorwerken. Woensdag is meestal een dag waarop ik op dienst sta maar ik had nachten deze week waardoor ik thuis was met de kinderen. Niettemin zat ik toch weer twee uur te tokkelen terwijl zij zich bezighielden.

Getwijfeld: Uiteraard. Want de intensiteit van de laatste twee maanden en het feit dat ik deze week echt op mijn tandvlees geraakte zorgde daar wel voor. “Ik ga mezelf er niet aan dooddoen” had ik gezegd alvorens ik de studie aanvatte. Deze week ben ik echter wel mijn eigen grenzen overschreden en dat moet ik nu wel even bekopen met een stijve nek en vooral: een menage dat ontploft is. Je kon het hier ook eerder al lezen: het heeft wel veel van mij gevraagd. Maar dan herlees ik een reflectie die ik schreef in mijn taak. “…als ik dit krantenartikel lees voel ik meteen waarom ik voor deze opleiding heb gekozen. Er gaat iets bruisen in mij als ik over klinische psychologie lees”. Zelfs tijdens de typmarathon van de voorbije dagen voelde ik nog de liefde voor de studie. Maar ook het feit dat mijn examen vorige week niet te best is verlopen voedt mijn twijfel. Ik moet gewoon eens een periode een leeg hoofd hebben om te herbronnen.

Gezocht: nieuwe sneakers. Niet dat ik dat woord ooit gebruik, ik zeg gewoon “baskets”. Maar dat blijkt iets helemaal anders te zijn in schoenenland. De zool van mijn All Stars is losgekomen. Toch vreemd, want ik kocht ze vorig jaar in New York, meestal gaan All Stars toch langer mee dan één jaar? Gelijk hoe, natte voeten: de horror!

Gevierd: Linus. Want die jongen is gewoonweg 4 jaar geworden zonder dat we het hebben zien aankomen. Bijna letterlijk. Op paasmaandag vierden we uitgebreid. Ik was alleen mijn ouders vergeten uit te nodigen. Ohja, en kaarsjes te kopen voor op de taart. En de jaarlijkse kroon te maken. En blijkbaar ben ik ook vergeten om een gezinsfoto te nemen deze keer, want dat doen we veel te weinig. Een selfie hier en daar wel eens maar een foto waar we eens alle vier full frontal op te zien zijn. Valt het op dat ik mezelf wat voorbijgelopen heb de laatste weken?

Gelezen: Stoner van John Williams, op aanraden van een vriend en zowat heel blogland. Terecht aangeraden trouwens want ik genoot er enorm van. Vorige week begon ik ook aan “Notities uit de jungle” van Hanya Yanagihara. (Ik zou hier keihard een West-Vlaming-grapje over kunnen maken ware het niet dat ik die g- en h-grapjes totaal niet funny vind).

Gevolgd: een lezing van Nina Mouton. “Mild Ouderschap” gaat over hoe je kinderen anders kunt benaderen door hen meer in hun gevoel te erkennen. Door je empathisch op te stellen en op die manier te vermijden om de strijd aan te gaan. Het is ook een lezing waar je niet buitenkomt met het gevoel van “Ik deed altijd alles verkeerd”. Althans dat gevoel had ik toch. Maar de theorie die ik in mijn hoofd heb rond opvoeden en hoe ik deze in de praktijk breng: dat ligt niet altijd in dezelfde lijn. Ik merk ook: als ik mentaal of fysiek vermoeid ben is het veel moeilijker om me empathisch op te stellen en zit ik veel vlugger tegen mijn spreekwoordelijke plafond. Er is werk aan de winkel.

Geschreven: veel te weinig voor mezelf. Ik voel het terwijl ik hier nu aan het typen ben. Zoals ik het voelde bruisen voor psychologie tijdens het verwerken van krantenartikels, zo voel ik mijn gedachten uit mijn vingertoppen stromen bij het bloggen. Ik mag gewoon zo lang niet wachten om er aan te beginnen.

• 

Te weinig geslapen – teveel gepowernapt- teveel gesnoept – te weinig fruit – teveel koffie – te weinig water – teveel oppervlakkige gesprekken – te weinig tijd gemaakt voor wat echt telt – teveel bezig met mezelf – te weinig met een ander – teveel ge-instagramd – te weinig geblogd

Ik zou schrijven: ik kan het lijstje eindeloos maken maar dat spreekt zichzelf zo keihard tegen. Net die contradictie typeert hoe het er nu in mijn hoofd aan toe gaat.

Er zijn zoveel dingen die ik zo graag eens wil doen. En toch zit ik ’s avonds in mijn zetel een chickflick te bekijken. Om anderhalf uur (of laat ons zeggen: een uur) later gegarandeerd in slaap te vallen.

Te weinig gewandeld – te weinig gelezen – teveel gezaagd – teveel vergeten.

Ik wil in de zon zitten en eens echt een ongestoord gesprek voeren met iemand. Eens shoppen en me goed voelen over de aankopen die ik deed. Het gevoel hebben dat iets helemaal afgewerkt is. Dat er niet overal losse eindjes moeten weggewerkt worden.

Te weinig gebudgetteerd, teveel gespendeerd, te weinig genoteerd, teveel verwarring gecreëerd

Terwijl ik zo gestructureerd en georganiseerd ben. Terwijl ik meestal een overzicht heb voor enkele weken ver van hoe de agenda eruit ziet blijkt dit helemaal nu niet zo te zijn. Blijk ik dingen compleet te vergeten of moet ik overal kleine brandjes gaan blussen. De tijd haalt me letterlijk in.

Ik wil een blog typen die vloeit. Eén waar ik niet moet sleuren om de woorden recht te krijgen. Om de zinnen te doen dansen.

Teveel ik – te weinig jij

Alles gaat al een tijdje in ups en downs. Mijn humeur, mijn daadkracht, mijn praktisch brein.

Ik wil mijn bloembakken vullen om mijn tuin op te fleuren, ik wil werk maken van het zoeken naar een nieuwe huiskat.

Teveel “straks” “later” en “misschien morgen”. Te weinig “ik doe het voor je” en “je bent echt geweldig”.

Het voorbije weekend was er ééntje om in te kaderen. Ik weiger om me bezig te houden met weerpraatjes maar als je van plan bent om met 6 volwassenen en 6 kinderen onder de 8 jaar naar de Ardennen te gaan is het wel een meevaller als je buiten kan. We zagen de 4 seizoenen in één weekend maar profiteerden volop van de momenten waarop het lente en zelfs zomer was.

Op zaterdag gingen de mannen en de oudste kinderen (6 tot 7 jaar) naar Bastogne om van oorlogstoerisme te doen. De vrouwen namen de kleinste kindjes (3, 4 en 5 jaar) mee op wandeltocht in de overweldigende natuur.

Je doet bijna 2,5 uur over een wandeling van 4 km met een pick-nick maar hoe zalig is het om die kleintjes te zien trappelen in die bossen.

Zondagochtend was er tijd voor een rustig ontbijtje. Met 6 kinderen aan tafel was dat uiteraard relatief maar niettemin aangenaam.

We trokken de andere kant van Achouffe op voor een andere wandeling met de hele groep deze keer.

In Houffalize bezochten we Houtopia. Met drie auto’s tot ginder gereden….

Ai! Gelukkig bleek hun gigantisch speelplein wel geopend en zo werd het nog een goedkope namiddag aangezien er geen loketten geopend waren.

en ’s avonds. Dan was iedereen perte totale. Een collectief voorleesmomentje en dan alle 6 de rakkers hun nestje in.

Misschien even de situatie schetsen? Na een deugddoend weekend in Achouffe vertrekken we -koffertje vol- huiswaarts. De kinderen blijken wat op zichzelf te zijn en laten elkaar gerust. We roepen “halleluja” tussen onze tanden naar elkaar. Linus zit wat in zichzelf te zingen, Ilja leest zijn Geronimo Stilton boek op de achterbank. Zelf ben ik bezig in Stoner. Als we de hoogtes naar beneden komen, voel ik mijn maag opspelen. Ik kijk op van mijn boek en voel dat het tijd is om hem dicht te doen. Lezen in bochten is niet aan mij besteed. Jawel aandachtige lezer. Ik blijk ook sinds vorig jaar een lezend kind te hebben dat zich mooi rustig op de achterbank bezighoudt. Of ik hierbij stilstond. Uiteraard veel te laat. Terwijl mijn echtgenoot de mommymobiel door het landschap zwiert zie ik ineens op de achterbank mijn oudste zoontje groen worden. Hij bevestigt wat ik op dat moment denk: “Hij voelt zich niet goed!” waarna hij de bestuurderszetel onderkotst. De tien seconden die daarna voorbijgaan werden als volgt ingevuld:

Ik roep:”STOOOOP! Hij spuugt!” Mijn man parkeert zich langs de kant. Ik spurt uit de wagen naar de andere kant en probeer de gordel van Ilja los te krijgen. Uiteraard werkt dat niet meteen, want Murphy en al. “Vlug mama” weet hij me nog te zeggen. Linus begint hysterisch te krijsen: “IK WIL ERUIT IK WIL ERUIT!” Terwijl Pieter het kleutertje kalmeert krijg ik Ilja uiteindelijk uit de wagen en begeleid hem naar een grasperkje. Nadat ik uitleg dat hij best zoveel mogelijk vooroverbuigt om te kotsen doet hij netjes wat ik vraag en kwakt vlak voor onze voeten de rest van zijn ontbijt uit. Linus stopt met tieren en zit op papa’s arm. We meten de schade op in de wagen. Kots. Serieus veel kots. En stoffen automatjes en autozetels. Ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker? Leve natte wegwerpwashandjes van den Aldi. Voor een keer is het milieu het laatste van onze zorgen.

Hoe we daar op dat moment stonden, de halve achterbank vies, materiaal langs de kant van de straat aan het afkuisen. Een kind dat zijn ondergekotste broek moet afstroppen “Er zijn hier toch geen meisjes aan het kijken hé?” het was ground for disaster. Maar zo voelde het niet. Wij vier. Eén kotsend, één tierend en twee handelend. Wij waren een unit op dat moment, een goed geoliede kotskuisende machine. Ik moest erom lachen want het typeert ons als gezin en de verbondenheid was op dat moment zo groot dat het hartverwarmend was.

Dat ik vandaag al de hele dag met mijn ramen open moet rijden, dat neem ik er dan graag bij.

4:30: Linus roept dat hij naar toilet moet. Hij durft niet alleen op te staan en ik vertrouw hem ook niet ’s nachts op de trap. Het is de derde nacht op rij dat ik voor pipi-momentjes uit bed moet. Gemiddeld is het 4u30 of 5u. Ooit komt hier een toilet op de bovenverdieping, ooit. Ik voel het als ik terug in bed stap. Het komt niet meer goed met deze nacht. De gedachtestroom komt op gang, mijn ogen zijn net iets te wakker. Ik word liever om 01u gewekt, dan kan ik zeker nog de slaap vatten, 4u30 is net iets te dicht bij de ochtend. Ik besluit op te staan. Mijn gedachten schieten alle kanten op. De berg was voor de machine kijkt me dankbaar aan. Ik heb een e-mailafspraak met een dame uit een interimkantoor. Niet voor een nieuwe job maar voor informatie rond een schooltaak. Vandaag is de enige dag dat ik deze week nog tijd heb om mijn mail aan haar op te maken dus ik zet me achter mijn laptop. De koffie loopt druppelsgewijs door. Ik scrol door de website van het bedrijf en trek mijn studentenaccount open. Na een half uur lezen en reflecteren heb ik alle vragen die ik wil stellen opgemaakt. Het is 5u40 als ik besluit om nog een artikel samen te vatten en te linken aan het opleidingsprofiel. Ik ga op in het verhaal. Een bedrijf wil zich meer verbonden voelen met zijn werknemers door hun meer inspraak te geven en de betrokkenheid te verhogen. Ik zie meteen een uitdaging in het verhaal. Terwijl ik aan het reflecteren ben over het artikel staat mijn echtgenoot op. Het is 6u10 als ik weer opkijk, mijn hersenpan lijkt compleet opgeslorpt door arbeidspsychologie. De ochtend is mijn scherpste moment. Op 17 mei moet de taak ingediend zijn. Tussenin heb ik nog één examen. Het wordt spannend maar ik geraak er wel. Desnoods tik ik een hele nacht door. Tweede zit is geen optie. Ik wil een onbezorgde zomer en met een verse portie goeie moed in september herstarten.

7u15: de kinderen staan op, ik geeuw eens en vul mijn tas koffie opnieuw nadat ik de chocopot uit de kast haalde. Paasvakantie. Tijd voor hen nu.