Shout your heart out

Page 48 of 117

maart 23, 2018maart 23, 2018

Drie…en de reste…

Bij thuiskomst van de schoolpoort aanschouw ik the damage. Twee fluohesjes, twee mutsen en een weeshandschoen slingeren in de hal tussen wat stofnetten. De uittocht was weer met veel zwier en zwaai. Er staan twee overvolle manden geplooide was die maar eens naar boven moeten geraken en de living ziet eruit als een ontploft speelgoedkeukentje. Kortom: alles lijkt weer als voorheen. Alleen…’s avonds ben ik fit vrouw en ’s morgens moet ik mezelf uit mijn bed pellen. Mentaal sta ik scherp maar mijn lichaam is nog niet in de juiste groove en dat mag stilaan gaan veranderen want ik hou ervan om een ochtendmens te zijn. It’s my thing! De meeste plannen worden normaal gemaakt bij mijn eerste drie kaffietjes. Ik ben het niet gewoon om de hele voormiddag eigenaardige spasmes te verrichten met mijn wenkbrauwen om mijn ogen minder moe te doen voelen. Ik hou ervan om ’s avonds tegelijk met mijn boek ook de dag dicht te klappen. Er is een halve maand weggehapt terwijl we op reis waren en het was fantastisch, maar het feit dat we nu ergens in het laatste deel van maart zijn zorgt ervoor dat ik “uit mijn smete” ben. Drie kaffietjes. Het komt allemaal goed. Maar eerst drie kaffietjes.

maart 21, 2018

“Men Manhattan get”

Ik weet niet of ze nog altijd bestaan: De Manhattan-studio’s bij den VTM. Ze spraken altijd tot mijn verbeelding. Wat was er zo speciaal aan die studio’s en waar stond dat befaamde “Menhetten” eigenlijk voor? Ewel. Ik weet het ondertussen waar Manhattan voor staat: het staat gelijk aan “geschift”. Dat is zowat het enige woord dat ik elke dag tijdens mijn citytrip naar New York gebruikte. (En “oh my god” volgens mijn lief ook.) Op elke hoek van de straat was er wel iets te beleven, was het geen skyscraper waar je jezelf een nekhernia bij bezorgde, het was een flagshipstore en omdat je er zeker geen koffie tekort zou komen: een Starbucks. (Thank you New York). Alles is er gewoonweg GIGANTISCH. You name it, they have it! Supersized, like everything there.

De 10-daagse reis was opgedeeld in drie deeltjes. Tijdens het eerste weekend gingen we op hotel in Hell’s Kitchen. Het klinkt angstaanjagend maar de ligging bleek ideaal om de binnenstad te verkennen. Op maandag verkasten we naar de Upper West Side nabij Central Park waar mijn achterneef een appartement huurt. Woensdagavond trokken we weg uit The City naar New Jersey op logement bij mijn achternicht tot en met zondag. Er waren dus vijf volle dagen New York City en vier familiedagen in New Jersey.

En hoe het is geweest? Op zijn Astrid Coppens: “Amazing”. Ik bekom nog altijd een beetje van de jetlag. Het zomeruur ging daar dan ook nog eens in, iets wat ik eigenlijk wel wat eigenaardig vond aangezien het hier pas aanstaand weekend ingaat. Dus met andere woorden: ik krijg er twee keer van langs in twee weken. De foto’s worden as we speak ingeladen op mijn laptop en dan volgen er wel enkele verslagjes die ik onder één bepaald thema zal onderverdelen op de blog. Wie liever geen reisverslagjes leest (guilty!) kan ze gewoon netjes overslaan al zal hier uiteraard niet geblogd worden alsof het voor een reiswebsite is, maar op mijn typische West-Vlaamse nuchtere manier, je kent het wel ondertussen…

Eén ding kan ik je wel meegeven: de kinderen waren blij om ons terug te zien na 10 dagen. Linus vroeg me gisterenochtend: “Woon jij hier nu weer?”

Ik woon hier nu weer ja, en ik bracht 3 kg extra vlees mee.

maart 3, 2018

De week van “bijna”, “net niet” en “volgende keer misschien”…

Hoeveel keer heb jij “’t Is koud hé” moeten horen deze week? Ik wed zo’n 67 keer bij ons. Het zal niet veel minder zijn. De extreme koude, gecombineerd met een peuter die de hele week koorts had tot 40 graden. Plak daar nog eens een glijbaan bij op vrijdag en er werd vanalles afgeblazen of verzet. Wat ik wel, niet of bijna niet deed deze week….

Wel maar bijna niet:

Ik ging quizzen op zaterdagavond. Een buikgriep bij mezelf hield me niet tegen maar de concentratie was niet altijd even hoog. Zo kon ik mezelf wel voor de kop slaan dat ik deze twee tistens niet kon benoemen:

Statler-and-Waldorf5thseason

Serieus, er hangt een postkaartje met hun kopjes erop in mijn keuken! Niettemin eindigden we toch ergens 19e op de 35 en ging ik naar huis met een cadeaubon van Dag en Nacht.

Niet:

Ik had gepland om op maandag naar Action te gaan achter kleine geschenkjes voor de kinderen. Ik maakte een soort aftelkalender voor als we op reis gaan. Op sommige dagen krijgen ze een klein pakje en laat den Action daarvoor nu wel eens de meest geschikte winkel zijn. Maar Linus was ziek thuis bij mij. De webshop van de Hema to the rescue dan maar. Het was al een tijdje geleden dat Linus op mijn vrije dagen de hele tijd bij mij was en ik besefte nog maar eens hoe weinig ik gedaan krijg als hij bij mij is. “Wat ben je aan het doeeeeen??” is zijn favoriete vraag.

Wel:

Op dinsdag ging ik naar Elbow in De Lotto Arena. Samen met mijn ouders en mijn broer gingen we eerst eten bij Kartini in Antwerpen. Dikke aanrader, je gaat er echt niet met honger naar buiten. Was het maar normaal in onze cultuur om doggybags te vragen… En Elbow. Jah. Moet ik hier echt een lofzang gaan afsteken voor Guy en zijn bende? Van de eerste noot tot de laatste meefluiters: het was formidabel! Een heel kort filmpje:

Door de lange files rond het sportpaleis (ook Kendrick Lamar trad op die avond) was ik pas om 2u thuis. De wekker is genadeloos om 6u30 dan, maar het was het waard!

Niet:

Al mijn uren gewerkt. Dankzij een collega kon ik een middag thuisblijven om voor Linus te zorgen. Vijf dagen kinderopvang voorzien is niet evident. Door de hulp van oma’s en opa geraakte ik al ver. Ik weet wel dat ik via CM nog steeds iemand kan oproepen om te komen babysitten maar ik heb daar eigenlijk nog geen ervaring mee. Jullie wel?

Niet:

Naar mijn kappersafspraak geweest. Zieke peuter in huis weetjewel. Gelukkig kon ik de afspraak nog verzetten om -nog voor we op reis gaan- mijn lokjes te laten bijwerken. Ik zal misschien wel met lompe schoenen rondlopen in New York, grijs haar vind ik een no go 🙂

Niet:

Met mijn vriendinnen in een nieuwe zaak gaan eten in Ieper. We moeten toch elk plekje in de stad kennen?? Door de ijsgladde wegen werd er echter vooral ge-whatsappt vanop afstand en bleven we allen gezellig binnenshuis. Het heeft geen zin om de baan op te gaan als dat niet echt nodig is vind ik.

Volgende keer misschien:

Geblogd rond [ouderzonden]. Ik heb wel ergens een draft staan maar eerlijk gezegd was de goesting ver te zoeken deze week om er aan door te schrijven. Blogsgewijs doe ik niets tegen mijn goesting dus geen [ouderzonden] deze week. Voila.

en binnenkort…

Ik kijk reikhalzend uit naar: warmer weer, kinderen die blaken van gezondheid en een zalige trip naar New York.

februari 22, 2018

Afgunst [ouderzonden]

Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?

Afgunst, jaloezie, nijd, het zijn niet alleen vreselijke woorden op zichzelf maar ook hun betekenis vind ik verachtelijk. Iemand die tevreden is met wat ie heeft is niet jaloers denk ik, daar schreef ik eerder ook al over. Ik kan wel bewondering tonen voor iemand maar jaloersheid is mij vreemd. Je bent goed in iets, je bent minder goed in iets, nah, das het leven. Wat ik bewonder in andere ouders maar daarom niet persé zelf wil kunnen:

Creativiteit. In elke betekenis. Soms zie ik mensen geweldig imposant voorlezen. Of ze knutselen zich suf. Ik geraak niet verder dan een beetje schilderen of een kasteel maken van een schoendoos. Hell, ik kan zelfs niet recht knippen.

Energie. Sommige ouders lijken tomeloze energie te bezitten “We gaan hiken met de kinderen” of “Dat is leuk voor hen, dat doen we! Nu direct!” Sommigen maken er zelfs een klein sprongetje bij (of denk ik dat alleen maar?). Ik val pal achterover als iemand enthousiast roept: “ik heb de hele middag met Lego gespeeld samen met de oudste!!”. Ik ben eerder van het “ze zijn rustig, ik laat ze rustig spelen terwijl het goed gaat”-type.

De gave om aan kinderen duidelijk te maken wanneer “neen” “neen” is. Ik zie soms ouders waarbij “het één keer zeggen” volstaat….ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker?

Geduld. Mensen die mij een beetje kennen zouden misschien wel denken dat ik de rust zelve ben. Naasten die mij eerder goed kennen weten dat ik al eens mijn shit verlies met mijn twee kinders. Er doet regelmatig één van de twee moeilijk en de dagen waarop de ochtenden vlot verlopen zijn zo talrijk als sneeuw op de eerste kerstdag. Dan kan ik wel eens bewonderend kijken naar mensen die helemaal zen en rustig zo’n situatie aanpakken. Het werkt ook gewoonweg veel beter dan tegen het plafond schieten, maar het is soms sterker dan mezelf. Kijk, het is nu zo, en het zal wel keren. Alles gaat voorbij, ik ben ervan overtuigd dat er een tijd zal aanbreken dat ik met heimwee op deze peuterpuberteit terugkijk. En misschien is dat wel één van mijn kenmerken waarop anderen afgunstig zijn: er is een Elsa aan mij verloren gegaan! Let it go, let it go!

Afgunst kadert in de blogchallenge met het thema [ouderzonden]. Ook Onkuisheid, Hebzucht en Hoogmoed kwamen reeds aan bod.

februari 20, 2018

De 7 ge’s

Gewandeld: Met mijn drie mannen. Het was eindelijk aangenaam weer om het kleine toertje te doen. Een drietal kilometer in de omgeving van ons huis waarbij we de kinderen kunnen afleiden met een paardje, “de kakabloemen” (breek mijn bek niet open) en oranje palen onderweg. Ik kan mijn kinderen enthousiast maken om tegen een oranje markeringspaal te gaan tikken. Parential doubts? Welke parential doubts?

Gesport: Tijdens het krokusverlof was er weer een Gezinsbond-activiteit “Turnen met oma en opa”. Net op tijd vond ik nog een tweedehands trainingspakje in de kast van Linus, it fitted like a glove!

Gerimpeld: Badjesvoetjes. Ik kan het niet laten om daaraan te fikkelen! Ik kreeg deze week een hele uitleg over hoe die rimpeltjes ontstaan maar ik ben ze vergeten. So far voor veel informatie hier.

Gewerkt: ook in de krokusvakantie moest er gewerkt worden. Weliswaar in een andere sfeer want ook de bewoners hadden vakantie. We trokken naar Het Ezelpad waar we ezels kamden en eten gaven. Hoewel ik steeds fan was van ezels moest ik mijn mening over “de domme ezel” wel bijstellen. Integendeel: blijkbaar zijn dit heel slimme dieren die sterk beïnvloed kunnen worden door iemands persoonlijke vibe.

Gespot: een sprinter in de wolken. Zie je hem ook?

Deze slideshow vereist JavaScript.

Gelopen: de vakantie is altijd tricky om weg te geraken. Zeker tijdens de donkere maanden is het niet mijn favoriete bezigheid om ’s avonds nog te gaan lopen. Geef mij maar de ochtenden. Maandagmorgen vertrok ik tegen wil en dank want het regende. Desalniettemin had ik er deugd van. Ik weet nochtans dat ik achteraf altijd content ben maar dat blijk ik soms wel eens te vergeten als ik mij klaarmaak.

Gereserveerd: Regatta wandelschoenen. Ik heb er geen foto van. Niet alleen omdat ze spuuglelijk zijn. Het was pas het vorige weekend dat we beseften dat we met één paar goeie schoenen misschien niet zouden overleven in New York en New Jersey. Regen valt overal weet je wel. Het mag er vandaag misschien 21 graden zijn, binnen twee weken kan het sneeuwen. Fashionable of niet, kan mij niet schelen, mij ga je niet zien lopen met natte voeten dus bestelde ik een paar Regatta wandelschoenen want de maat 41 die ik aanpaste in de winkel was te klein. I kid you not. Te klein. Nu nog twee van die wandelstokken en ik kan er tegenaan. (Nee, zover zal ik het niet drijven.)

Iemand ervaring met goede wandelschoenen? Of gewoon plaatsvervangend beschaamd om mijn modeblunder?

februari 15, 2018

Onkuisheid [ouderzonden]

Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Eerst en vooral leg ik me erbij neer dat ik mijn partner niet meer volledig voor mezelf heb. Onze aandacht voor elkaar wordt verdeeld over nog twee andere mensen. Neem dat maar heel letterlijk, de keren dat wij een gesprek starten en tegelijk een beentje aan een Lego-popje moeten zetten, dat er een ruzie escaleert in de living of er iemand zo enorm dorstig is terwijl we voor de derde keer het gesprek proberen te hervatten….ik hoef ze niet te tellen, want het is eigenlijk een constante. Maar: daar hebben we zelf voor gekozen. Dat betekent echter niet dat wij elkaar altijd op de tweede plaats zetten. Ik zag al heel wat gezinnen uiteenspatten en ik probeer krampachtig om dit te vermijden. Door mijn flexibel uurrooster en het type job dat hij uitoefent komt het wel eens voor dat wij midden in de week ’s middags samen lunchen (om het met een fancy woordje te zeggen). Een avond onder ons getweeën iets gaan eten is ook altijd een verwennerijtje. Ilja is altijd in de wolken als zijn favoriete thuiswacht komt en het voelt als een verademing om eens niet te vegeteren in de zetel met Netflix. Binnenkort trekken we voor 10 dagen erop uit naar The City That Never Sleeps. Ik denk dat het belangrijk is om aan kinderen duidelijk te maken dat -voor hun aanwezigheid- hun ouders een partnerschap waren en dat nu nog steeds zijn. We tonen soms hilarische foto’s van toen wij pas samen waren. Jong en onbezorgd, met blutse kaakjes en een strakke buik. Ik vind ook dat je elkaar moet loslaten, niet alleen in je relatie met elkaar maar ook in het gezin. Mijn nood aan regelmatige uitstapjes zonder mijn kroost loopt recht evenredig rond zijn ideeën rond het uitwerken van zijn bijberoep zonder dat wij ons daarin moeien. De kinderen zijn maar al te goed op de hoogte “dat mama met haar vriendinnetjes op stap gaat” of “dat papa gaat fietsen zonder ons”. Die mogelijkheden creëren en elkaar stimuleren om het te doen werken: het is niet altijd evident in combinatie met een gezin maar het geeft energie. En laat nu net dàt iets zijn dat je dubbel zo hard nodig hebt in een menage met kleine kinderen.

februari 9, 2018

Lovey Dovey

Commercieel gezever, ’t is hier elke dag Valentijn, enkel goed voor de economie blablabla….allemaal redenen om Valentijn niet te vieren. Maar kijk, ik heb er nog nooit aan meegedaan. Geen idee waarom, het spreekt mij niet aan. Ik heb er ook geen zicht op of het effectief zo wild (vul zelf de interpretatie hiervan in) wordt gevierd omdat ik er gewoonweg nooit bij stilsta. Is Valentijn still happening? Is het ooit gehappend? Zijn er mensen die hier effectief een avond of een dag verlof voor nemen? Zelf ben ik toevallig thuis omdat ik een dag verlof plaatste wegens Krokusvakantie. Ik hoor nu en dan ook al waaien dat februari “vriendenmaand” is, misschien moeten we op Valentijn maar collectief met onze vrienden gaan afspreken? Oh yeah. Ik denk dat ik nu de singles wel aanspreek. Ooooffff, misschien moeten mensen maar eens al hun single-vrienden uitnodigen en samenbrengen, wie weet wordt er wel gematcht? (Voel ik diezelfde singles nu met hun ogen draaien?) Zoiets werkte alleszins voor mij en mijn echtgenoot! Ik herinner me nog goed het kaartje op onze trouw van diegene die ons koppelde: “Matchmaker made a match”. Alléé, ga jij niet graag met je man gaan dineren misschien? Ja, tuurlijk, graag zelfs, wie wil er niet met zo’n man gaan eten? Maar liever niet in het kader waarbij er hartjesballonnen om de leuning van mijn stoel worden gehangen of een violist mijn gesprek komt onderbreken.

Vieren jullie Valentijn? Met cadeautjes of chocolade? (mmm chocolade) Ben je single of ken je veel singles? Zou je graag gekoppeld worden indien je single bent? Ik voel hier precies een shitty dinner opkomen.

februari 8, 2018

Hebzucht [ouderzonden]

Ahja, die blogchallenge over ouderschap, weet je nog? Waar het juist over gaat kun je hier en hier vinden maar in de komende weken worden op verschillende blogs de 7 hoofdzonden -binnen het aspect ouderschap- besproken, we vervolgen met “Hebzucht”. “Greedy greedy greedy” zou Stanford uit Sex And The City zeggen.

Wat zou je nooit delen met je kinderen? Of kind?

Het is moeilijk om niet veroordelend over te komen want ik weet dat er veel anderen zijn (en dat is volledig OK!!!) maar….ik ben enorm streng op mijn bed. Dat deel ik niet met mijn kinderen. Ook niet als ze ziek zijn? Neen, zelfs dan niet. Ze zijn het ook zo gewoon want ze komen het ook nooit vragen. Uiteraard mogen ze op zondagochtend wel eens bij ons onder de lakens als ze wakker zijn, maar slapen gebeurt apart. Ik hou de wacht over hun slaap maar ook over mijn eigen slaap. Hoewel ik hier en daar wel lees dat co-sleeping wordt aangeraden om de band met je kinderen aan te scherpen ben ik er helemaal geen voorstander van. De band met mijn kinderen is al heel scherp en mijn bed is van mij. (alléé en ook voor 1/3e van Pieter 😉 ).

Ik weet dat mijn pagadders meer aan mij hebben als ik uitgerust ben. Bovenstaande gegevens zijn van vorige week, niet bepaald een topweekje qua slaap en zo zijn er wel meer. En ik zou geen moeder zijn moest ik me al niet schuldig voelen, maar zowat al de rest wordt wel gedeeld met mijn kinderen: van mijn aandacht tot mijn ijsjes tot het mes dat ik gebruik om mijn boterham mee te smeren. Van mijn man tot mijn iPad tot mijn kleurstiftjes. Mijn armen, mijn schoot, mijn nek waar ze in zitten als ze moe zijn van het stappen. Ook mijn handtas waar ik regelmatig een stuk Lego of een bedebbelde koek in terugvind. Ik kan blijven doorgaan, maar dat bed ’s nachts….Sorry 🙂

En jij? Doe jij ook mee aan de challenge? Deel jij graag je bed met je kind(eren)?

februari 4, 2018februari 4, 2018

Eén ding is zeker…

De laatste was niet de meest eenvoudige week. Het hoeft niet altijd happy happy joy joy op de blog te zijn denk ik, ook al zou ik dat wel willen….

Maandag

Maandag kwam ik vermoeid thuis na een weekend nachtdiensten. We troffen wat voorbereidingen voor de begrafenis van meme en ik had een afspraak bij de tandarts. Een jaar na mijn valpartij leek het misschien wel eens het uitgesproken moment om nog eens een controle te laten uitvoeren van mijn voortanden. Alles was in orde en de tandarts zorgde nog voor een “groot onderhoud” waardoor ik lichtjes bloedend en met een verdoofde mond de kinderen op school kon ophalen. Eén ding is zeker: toen ik ze oppikte aan de schoolpoort zagen ze er alletwee niet te best uit.

Dinsdag

Dinsdag was de dag van de begrafenis. Ilja stond op met gigantische oorpijn, hangend aan zijn vader. Linus snotterde erop los. Op voorhand hadden we besproken dat Ilja kon aansluiten op de begrafenis maar dat we Linus naar school gingen brengen. Een peuter beseft nog niet voldoende wat er gebeurt en een uur stilzitten is nu ook niet echt iets voor een 2-jarige denk ik. We maakten nog vlug een afspraak bij de huisarts waardoor we ons massaal moesten opjagen om op alle plekken tijdig te arriveren. Eén ding is zeker: dinsdag was een dag in mineur. Hoe dankbaar we ook zijn voor het lange leven van onze meme, zo jammer is haar overlijden.

’s Avonds had mijn echtgenoot examen op de avondschool. De kinderen waren laaiend enthousiast toen ik vroeg om nog een good-luck-pose aan te nemen:

0b4feb2a-cc83-465d-b769-4a40aa8b75c4

Woensdag

Een ellenlange dag op het werk omdat er na mijn dienst nog een nieuwjaarsreceptie was gepland voor ouders en familieleden van de bewoners. Eén ding is zeker: het was een beetje overleven op het laatste restje energie.

Donderdag

Op donderdag was er nogmaals een 11-uren-dienst. Opgelucht dat ik aan mijn collega’s kon zeggen dat het niet zo geweldig ging met me. Ik denk dat het beter is om me kwetsbaar op te stellen en eerlijk te zijn dan om een façade op te trekken en maar gezellig door te doen zonder een kik te geven. Eén ding is zeker: erover praten helpt.

Vrijdag

Vrijdagvoormiddag nam ik de tijd om mijn ontplofte huishouden onder handen te nemen. Ik had de kinderen nog niet gezien in de week maar dat had hen er niet van weerhouden om geweldig veel vuile was te produceren. Ilja vertrok vrijdagavond op chiro-weekend dus het was een race tegen de klok om alles tijdig klaar te krijgen en te zorgen dat hij voldoende kousen mee had. In de namiddag ging ik werken. ’s Avonds bleek de jongste telg gesneuveld met koorts en moesten we opa to the rescue oproepen want de enige plek waar de kleine snotter thuishoorde was in zijn bed. We zetten Ilja af in Nieuwkerke waar hij compleet opgefokt zijn bedje spreidde. Eén ding is zeker: daar ging niet veel geslapen worden

Zaterdag

Vrijdagnacht was een night from hell. We lagen alletwee te draaien en te keren en ik eindigde in de zetel met mijn leesboek. Zaterdagochtend hadden we maar één kindje. Het viel ons op dat het zoveel rustiger was ook al misten we Ilja aan de ontbijttafel en was ik wel curieus hoe ze het stelden. We besloten om nog eens zoals vroeger naar de zaterdagmarkt te stappen om verse bloemetjes.

Eén ding is zeker: Linus liet zich de alleen-tijd met zijn mama en papa welgevallen.

Om 16u werd Pieter verwacht op het openingsweekend van een nieuwe motorzaak / interieur-winkel / hippe bar in Poperinge om de baardige mannen onder handen te nemen. Ik vergezelde hem nadat ik Linus bij oma en opa had afgezet. Eens eventjes alleen wij twee in combinatie met wat pintjes aan de toog en een fijn optreden. Enkele uren iets volledig anders, het deed mij deugd.

Daarna werden we nog bij onze (schoon-) zus en -broer verwacht voor een etentje. Het is altijd een waar festijn om bij schoonbroer “Joene” te gaan eten. Als gediplomeerd kok zou het concept “Shitty dinner” niet in zijn systeem passen, hij kan als de beste koken en daar mochten we van meegenieten!

Zondag

Bij het slapengaan op zaterdagnacht had ik lacherig gezegd “haha, ik ga voor de zekerheid mijn wekker zetten”.

Om 8:45 werd ik echter wakker gerinkeld door mijn gsm!

Kwart voor negen??? Hadden wij zo lang geslapen? En waarom heeft Linus ons niet wakker geroepen? Ahja, hij slaapt bij oma. Ik kon het maar niet geloven. Toen ik opstond was alles precies anders. Na een periode van weinig en slecht slapen, wentelen en keren had ik gewoonweg een nacht doorgeslapen.

Alles had ineens meer kleur en ook aan mijn gezicht was er iets: de zakken onder mijn ogen waren weg. Mijn hoofd voelde zo licht, de betonblok die zich al enkele weken op mijn wenkbrauwen had genesteld leek verbrijzeld. Eén ding is zeker: de wereld ziet er zoveel beter uit met een beetje extra slaap! Het was toen pas dat ik besefte hoe de vermoeidheid en de slechte nachten zich hadden opgestapeld.

We pikten de kinderen op. Uiteraard had ik gelijk gekregen en was er niet veel geslapen op het Chiro-weekend, maar daar dienen die weekends ook voor denk ik. Een badje was aangewezen want “op chiro-weekend moet je een beetje vuil zijn”.

Hij luisterde goed naar die raad want zijn handdoeken en washandjes zaten nog onaangeroerd in zijn valies.

Bij de hereniging met broertje aten we frietjes van de frituur om daarna allen in platte-rust-modus te gaan.

Deze namiddag en avond wordt de chillax-modus verder gezet om er vanaf morgen weer tegenaan te gaan!

Eén ding is zeker: alles gaat voorbij.

(of toch veel)

februari 2, 2018

Hoogmoed [ouderzonden]

Oh yes, er is een blogchallenge gaande. Over ouderschap deze keer. Waar het juist over gaat kun je hier en hier vinden maar in de komende weken worden op verschillende blogs de 7 hoofdzonden -binnen het aspect ouderschap- besproken, we starten met “Hoogmoed”.

Waarom ben jij een goede ouder? Waar blink jij in uit?

Ben ik wel een goede ouder? Ik blink vooral uit in het constante twijfelen aan mijn ouderschap. Het is niet zo dat ik vind dat ik er niets van bak, maar regelmatig stel ik mezelf wel de vraag of ik dat ouderschap wel goed doe. Als ik elders ga lezen merk ik toch dat ik misschien net iets meer onzeker ben of is dat allemaal maar relatief? Ik probeer vooral mijn eigen ding te doen maar soms is dat zo verschillend aan wat anderen doen. Zo zijn er altijd twee kanten aan een situatie. Bijvoorbeeld: soms vrees ik dat ik mijn kinderen teveel loslaat. Niet dat ze mogen doen en laten wat ze willen, maar ik kan ze gemakkelijk in een nieuwe situatie brengen zonder dat ik me daarbij overdreven ongerust voel. Ze gaan al eens gaan slapen bij iemand die ze minder goed kennen. Ilja neemt deel aan een Kazou-kamp deze zomer zonder dat hij er één ander kindje zal kennen. “Ik ga ze leren kennen hé, mama!” Hoe geruststellend ik dat antwoord vind: het nijpt toch wel, ja. Maar aan de andere kant ben ik tevreden dat ze leren om hun plan te trekken. Dat ze vanonder mijn vleugels kunnen vliegen maar ook weten dat ze er altijd kunnen terugkeren. Mijn oksels blijven altijd voor hen gereserveerd, met een arm -al dan niet denkbeeldig- stevig rond hun schouder. Want mijn boys, ze zijn misschien niet de kalmste, ze zorgen al eens dat ik tureluut de baan op vertrek, maar die twee karwaten, those are mine!