Page 52 of 117

Geplaatst op

Dingen die ik niet begrijp…

…nijnagels.  Wat zijn nijnagels?  (in het West-Vlaams zeggen wij: nienagels)  Van die kleine fuckernageltjes die aan de zijkant van je nagel groeien.  Als ik ze uitsnak bloed ik als een rund, doe ik er niets mee dan ontsteekt 9 van de 10 keer heel de boel en mag ik het uitzweten.

….mensen die niet zelfstandig (kunnen?) tanken.   Waarom wachten tot iemand uit de winkel komt als je het zelf kan doen?  Je moet toch geen bouwkundig ingenieur zijn om te tanken dacht ik.  Of overtreed ik weer ergens één of andere ethische tankcode en hebben die eigenaars van tankstations dat niet graag dat je dat zelf doet?  Zien ze mij oprijden en denken ze “tsss, ze zal het weer zelf doen hoor, we zijn niet goed genoeg.  Miss Tanken 2017“.

…avocados.  Blijkbaar een heel gezonde fruitsoort.  Of is dat geen fruit?  Ik weet het niet, het ziet er niet alleen onsmakelijk uit het is het ook vind ik.  Letterlijk.  Zonder smaak.  Ik begrijp de hype er ook niet echt rond want of ik nu een avocado in mijn slaatje doe of niet, het maakt weinig verschil in smaak.  Of heb ik nu weer net “geluk” gehad bij mijn eerste avocado en een slechte gekregen?  En ja, misschien moest ik op youtube opzoeken hoe je dat het best schilt en die pit eruit krijgt.  Zo’n filmpjes zijn gewoon gemaakt voor nitwits als ik.

…mensen die afval dumpen langs de kant van de weg.  Mijn auto is misschien een dump, maar ik smijt mijn vuiligheid toch tenminste niet op de straat.  Op mijn looproute is er nu al een tijdje een firma aan het werken.  In de berm zitten ze regelmatig te lunchen of een 10-uutje ofzo te verorberen, ik begrijp dat, ik zou ook honger hebben als je mij al drie uren een drilboor laat hanteren.  Vorige week ging ik drie keer gaan lopen en elke keer zag ik de afvalberg groter en groter worden.  Ze waren zelfs zo vriendelijk geweest om het in een zak te stoppen en gewoon de volledig gevulde zak afval te laten staan.  Vandaag lagen er naast de zak ook allerhande koekjesverpakkingen, een melkdoos, plastic en lege flessen rond te slingeren.  Dat is het brokenwindow-effect denk ik.  Neen, ik ben geen criminoloog, ik heb twee goeie ogen die het alleen maar erger zien worden, week na week.

…waarom de meeste recepten met room op de ingrediëntenlijst zetten: een flesje room van 20cl .  Alle flesjes room die ik koop bevatten 25cl room.  Iemand moet dringend de roomverpakkingsfabriek gaan aanspreken hierover.  Of de makers van ingrediëntenlijstjes gaan berispen voor het te kwiste gaan van al overschotjes room.  Wie gaat dat doen?

Geplaatst op

Dust in the wind

Soms zijn er momenten, waarop ik denk: “verdikke zeg, waarom ben ik niet iets meer een neat freak?” Komt niet zoveel voor, toegegeven, maar het valt wel op dat het altijd is als ik mijn auto uitmest.

Enige nuance is hier wel aan de orde….

  • Mijn wagen (= onze gezinswagen, want mijn echtgenoot rijdt met een bedrijfswagen die automatisch “de zijne” is) wordt gebruikt voor “de vuile uitstappen”.  De Palingbeek  waar zich een gigantische zandbak bevindt, afhalen van frietjes met de vieze geurtjes achteraf, naar het bos met de stinkende verdorde bladeren aan de laarzen….of gewoon…de kinderen tijdens hun dagdagelijkse bestaan.  Stokjes van lolly’s, koekenmul, opengescheurde Vitaminis-kaartjes, kleine speelgoedjes die tussen de zetels geraken.  You name it, it’s there!
  • Ik ben van nature niet de grootste kuisfreak.  Nooit geweest en zal ik ook nooit worden
  • Auto’s zeggen mij niet veel, ze zorgen dat ik van punt A naar punt B geraak zonder nat te worden of mij teveel moet vermoeien.

Maar dat neemt niet weg dat hij gelijk heeft.  De echtgenoot that is.  Ik ben “een vuile kouse” als het over mijn wagen gaat.  Als je de koffer dichtslaat zijn je vingers altijd een beetje grijs en je kunt tot maanden terug traceren waar ik overal geparkeerd heb als je de vele parkeerticketjes samenlegt.  Vandaag spande de kroon.  Gezien ik volgende week naar de keuring ga besloot ik om hem te stofzuigen.  Inderdaad, er moet een reden voor zijn.  Komt daarbij dat ik -ja zelfs ik- vond dat het aantal papiertjes en afvalletjes nu net iets erover was.  Wat ik vandaag echter geleerd heb is het volgende: je hebt mensen die stof in hun auto hebben, da’s normaal, iedereen heeft wel een beetje stof in zijn auto?  Toch?  Dan heb je mensen die veel stof in hun auto hebben, ik zou mezelf al daarbij durven rekenen, ik moet ook altijd zoeken waar die gele stofdoek zich ergens bevindt, ik vermoed in dat vak aan de achterkant van mijn zetel.  Maar wat ik vandaag uit mijn tapijten heb geklopt.  Dat is niet meer van de categorie “veel stof hebben”.  Dat is: “bel de brandweer, er kunnen hier zandzakjes worden gemaakt”.  Ik klopte de matten uit tegen de elektriciteitspaal voor onze deur…ik was beschaamd dat mijn overburen thuis waren om getuige te zijn van de zandstorm die ik veroorzaakte.  Heelder walmen stof en zand vlogen over mijn oprit.  Echt, de volgende keer wacht ik tot het donker is om dit te doen want ik vermoed dat ze hoofdschuddend tegen elkaar ge-“tssss”-t hebben.  En terecht want het was ongezien.  Misschien moet ik echt wel eens meer mijn auto stofzuigen.

Of gewoon nieuwe automatten kopen.

Geplaatst op

…het is toch niet den tijd vant jaar…

Wat ik plan op de maandagmiddag na mijn nachtdienstweekend:

  • kuisen
  • koken voor de rest van de week
  • bloggen
  • was doen
  • bedden verversen
  • nog meer bloggen
  • blogs lezen en reageren op de reacties op mijn blog
  • tijdschriften doornemen

 

Wat ik effectief doe op de maandagmiddag na mijn nachtdienstweekend:

IMG_20170904_134919

Njah.

Morgen.

Zeker voor de noen.

Geplaatst op

Life according to #2

Vorige zomer postte ik de eerste “life according to” waar de foto’s door Ilja werden genomen.  Ondertussen vergaarde deze serie stof want nu pas komt er een vervolg:

P1060545

P1060633

P1060615

P1060438

 

P1060587

 

P1060711

“Mama, neem eens een foto van mij. ” Waarop hij een DAB doet en de klein het uiteraard nadoet.

P1060759

P1060724

kopie

P1060392

P1060369

Serieus, die laatste.

Geplaatst op

9 weken in 9 beelden

Yezzz.  De zomervakantie zit er bijna op. (ik gniffel een beetje want ik ben blij).  Voor het eerst in jaren is het voorbijgevlamd.  Op mijn smartphone staan altijd enorm veel foto’s, soms smijt ik ze op mijn instagram, soms hier op de blog, maar meestal blijven ze gewoon staan.  Als herinnering of omdat ze voor mij iets betekenen.  De voorbije 9 weken in woord en beeld:

IMG_20170828_110212

Ilja nam deel aan een initiatie-week gitaarles.  Met een drummende vader leek het voor iedereen aanvaardbaar dat hij ook voor een trommel ging kiezen maar dat deed hij niet.  Eerst gitaar “en later basgitaar want dat vind ik echt cool”.  We startten deze zomer al met logopedie voor zijn stemknobbels en vanaf september gaat hij naar de Chiro.  Gitaarles zal even worden uitgesteld maar als zijn enthousiasme blijft kan hij binnen enkele jaren misschien een liedje spelen voor jullie?

IMG_20170828_110345

Meme werd 100 jaar op 4 juli 2017.  We vierden dit volle bak.  In het rusthuis werden alle bewoners uitgenodigd voor een hapje en een drankje, ze kreeg van de schepen van Stad Ieper een zilveren plateau waar ze “preus lik fjirtig” op was.  (fier als een gieter voor de niet-West-Vlamingen).  Blinkend in haar vel ziet ze er nog altijd sprankelend uit!

IMG_20170630_193741

Niels Destadsbader kwam optreden op een festivalletje hier in de buurt.  Hij wou graag met mij op de foto, ik dacht: “Kom, voor een keer is het goed Nielsken.” 😉

IMG_20170828_111105

Begin juli namen we de ferry naar Engeland.  Het was een mistige ochtend en de kinderen waren vooral geïnteresseerd in de tekenfilm die in het kinderhoekje speelde. Ik probeerde recht te lopen op zo’n boot maar dat was precies nog niet zo evident.  Gelukkig zonder zeeziekte in Engeland en terug thuis geraakt.

IMG_20170710_174354Niets leuker dan naar de supermarkt gaan in een ander land.  “The Laughing Cow”.  Zalig vind ik dat.

IMG_20170718_195120

Met de meisjes gingen we in Waregem gaan escapen.  We werden the biggest losers ever, de kerel die het organiseerde zei het niet met zoveel woorden maar ik denk niet dat iemand er ooit zo lang over deed als wij.  Maar kijk, we had joy, we had fun en die avond was er ECHT heel veel sun.

IMG_20170828_111741

We namen onze kinderen voor het eerst samen mee op hotel.  Met 4 in een familyroom in Genk.  Is het een aanrader?  Tjah.  Mijn kinderen zijn nu niet bepaald gewoon om samen te slapen maar al bij al is het wel meegevallen om ze in slaap te krijgen.  Zelf moesten we superstil zijn en deden we dan maar van katjesfilmpjes bekijken op youtube en verlaten plaatsen begluren op het internet.  En stiekem chips eten uiteraard.

IMG_20170828_112118

In augustus vierde mijn grootmoeder nogmaals haar verjaardag, deze keer voor “een kleine” 240 genodigden in haar thuisdorpje.  Deze foto hing op het herinneringenbord.  Mijn grootvader en grootmoeder bij “de pit”.  Vermoedelijk waren ze even gevlucht voor hun vijf kinderen en namen ze wat us-time daar.  Ik kan niet inschatten hoe oud ze daar waren, in mijn gedachten heeft mijn grootvader er altijd zo uitgezien.

IMG_20170828_112341

en nog ééntje van gisteren.  In De Kinderbrouwerij organiseren ze elke zomer een familiefestival.  Het was de eerste keer dat we een kijkje namen.  Alles was mooi pinterest-gestyled.  De sfeer was er ongedwongen, echter in de vlakke zon was het voor ons gisteren net iets te warm.  Maar het is zeker voor herhaling vatbaar!

 

Geplaatst op

35

Als jongere, zelfs als jongvolwassene had ik altijd zo’n idee dat iemand van 35 echt al richting zijn pensioen ging. Ik zag hen allen met kinderen, een huis met een garagepoort en moederdingen doen zoals cakes bakken voor de opendeurdag op school. Als we ze tegenkwamen in het uitgaan dronken ze steevast een cola tussen elk glas alcohol en ze babbelden veel en uitbundig alsof het eeuwen geleden was dat ze nog eens gelucht werden. De winkelende 35-jarige ging in mijn ogen niet naar H&M want dat was voor de jeugd.  Zoiets. Guess what: ik voldoen aan het toekomstbeeld dat ik toen voor mezelf had geschapen.  Ik doe al die dingen (behalve dan dat bakken), en ik ga sinds kort niet meer naar H&M omdat ik de kriebels krijg van de slordige winkelrekken en de grootte van de winkel. Enkel voor mijn kinderen zou ik er nog aanschuiven aan de kassa en tijdens de solden sla ik hem zelfs over terwijl ik vroeger de ziel uit mijn lijf schartte in zo’n “2 voor 5 euro”-grabbelbak.  Neen het wordt duidelijk dat ik ouder word. Bij het uitgaan ben ik aan het nadenken “als ik nu teveel drink ga ik mij dat morgen bezuren (letterlijk soms )” (ok, hold your horses, niet altijd) op het uur waarop ik vroeger nog lag te ronken heb ik nu soms al vijf kilometer gelopen en een kookwas gedraaid. Maar kijk, het is goed zoals het is.  Ik voel geen afgunst tegenover de 20somethings die het leven bij de ballen grijpen en er geen geheim van maken dat ze niet voor minder settelen. Dat ze verdikke gelijk hebben! Ben ik dan niet meer ambitieus? Laat ik alles maar aanmodderen? Ik denk het niet. Op mijn 35ste verjaardag sta ik zeker waar ik dacht te staan, maar daar komt nog eens bij dat ik me het laatste jaar geweldig goed in mijn vel voel. Niet alleen mentaal maar ook fysiek ben ik momenteel op en top. Nooit eerder was ik zo gezond als nu. De klik om beter voor mijn lijf te zorgen kwam er niet alleen voor mezelf maar ook omdat ik er wil staan voor mijn kinderen en mijn gezin. Ik zie soms bezorgde blikken bij de vraag  “of ik er om gedaan heb om te vermageren” alsof ik met problemen worstel. Verre van, ik eet gewoon gezonder gecombineerd met nu en dan een goeie portie junk om alles in balans te houden want face it: snoepen ga ik nooit verleren.  Maar ik ben gestopt met overdrijven en dat heeft een goeie invloed gehad. Minder piekeren, minder eten, minder vadsig gedoe, genieten van een glaasje maar met mate, op tijd naar bed en op tijd eruit. Op een rustig tempo sporten, TE is nooit goed, behalve in TEvreden. En dat ben ik. Met mezelf, met mijn omgeving en ik wil het graag zo houden want ik heb er voor gewerkt. En in de toekomst werk ik verder aan mijn persoonlijke ontwikkeling. Hopelijk kan ik daar in het komende jaar of het jaar dat daarop volgt werk van maken. Meer hoef je mij niet te wensen op mijn verjaardag: dat het mag blijven zoals het nu is.

IMG_20170822_192143
(Toon Herman uit “Op blote voeten lopen”)

En wie ben ik om met Toon te discussiëren?

 

 

 

Geplaatst op

Neen, wreed sexy is dat niet…

…zo’n fietshelm.  Maar kijk, het kan mij niet schelen, ik kocht er toch één vandaag.  Na een zwaar fietsongeluk hing het leven van een kennis aan een zijden draadje.  Ik begin meer en meer te beseffen dat je op de fiets echt wel een zwakke weggebruiker bent.  Tel daar nog eens bij dat ik niet bepaald de beste fietser ben.  Ok, ik ben ook gewoon een klungel. Het voorbije weekend nog hoorde ik van een vriendin dat zonder handen fietsen iets heel gewoons was voor haar, ik heb dat zelfs nooit gekund.  Met één hand fietsen is al een uitdaging.  Ik luister naar muziek -stilletjes op de achtergrond- dus spotiswipe ik nogal graag eens terwijl ik rij. Maar voor ik het weet ben ik minder aan het opletten.  Als het in de wagen verboden is om op de gsm te tokkelen is het dat op de fiets ook zeker?  (ik heb tien jaar bij een politieagent gewoond, hij zegt van wel).  Dus vanaf nu fiets ik met een fietshelm.  Ik fiets, iets wat ik jaren niet gedaan heb, de extra beweging doet me deugd en ik hoef niet rond te rijden om een gratis parkeerplek te vinden in de stad.  Zwaai je eens als je mij ziet passeren?  Ik probeer me recht te houden als ik terugzwaai!

IMG_20170821_190907

Draag jij een fietshelm?

 

Geplaatst op

PastaKaatjes en tralalaatjes

En ineens zijn we morgen “half oest“.  Er blijken verdikke nog maar 2 weken zomervakantie meer te gaan.  Neen, rouwig ben ik daar niet om.  Stiekem hou ik wel van de structuur die een gewoon schooljaar met zich meebrengt.  Ja, rol maar met de ogen, ik vind dat ook een “saaie-doos-uitspraak”.  Het feit dat Linus na het herfstverlof instapt en ik daardoor ineens meer ruimte krijg in mijn week zal er ongegeneerd ook wel iets mee te maken hebben.   Hij is er alleszins nu al klaar voor, hij tatert mij onder tafel, kan enorm goed zijn plan trekken en bruist van energie.  De laatste week plooi ik zelfs mini-onderbroekjes en voelt onze vuilniszak al een pak lichter gezien hij overdag droog is.

IMG_20170814_201334

Op naar een pamper- en crèchefactuurvrij leven.  Tegelijk zal het een moeilijk moment zijn om de verzorgsters ginder achter te laten.

Niet alleen de pampers vliegen de deur uit.  Ook de buggy, het park, babyspeelgoed en de wandeldraagzak zwierde ik op tweedehands.be.  Het is niet de eerste keer dat ik zaken verkoop via die site en meestal verloopt dat heel vlot.  Ik probeer al eens om iets erop te zetten waarvan ik denk dat niemand er ooit interesse in zal hebben en dan blijkt dat mega-populair.  Zo vroeg ik 9 euro voor wat onderdelen van mijn eerste bugaboo die stuk is gegaan.  De respons was immens.  Ik verstuurde het frame en een wiel van die buggy naar Limburg voor 8,80 euro portkosten.  Mijn lief zegt altijd dat ik te weinig vraag, maar ik denk: als ik iets minder dan de gemiddelde verkoper vraag zal ik het gemakkelijker verkocht krijgen.  De laatste maanden ging er al vanalles over mijn virtuele toonbank: een smartphone, een microgolf, een diepvries en ook mijn oude fiets.  Van mijn mama kreeg ik de hare nadat ze samen met mijn pa voor elektrische fietsen ging.  Ik ben nooit een fietser geweest, in de laatste drie jaar zat ik evenveel keer op een fiets.  Met mijn stoutbeen is het ook niet echt aangeraden om verre afstanden te doen maar de 7 km naar het werk op een mooie zomerdag waren best wel aangenaam en ik brei er morgen een vervolg aan

IMG_20170811_091735

Cool hé met zo’n mandje.

IMG_20170814_200637

Het was ook voor het eerst dat ik één van mijn kinderen vervoerde op de fiets.  Voordien deed Pieter dat altijd.  Zo’n brullertje dat niet graag stilstaat is anders wel een redelijke stressfactor maar ik hoorde ook regelmatig “is leu-euk!” van achter mij.

De weken gleden geruisloos voorbij de laatste tijd.  Ik werkte fulltime de voorbije week waardoor ik vandaag extra genoot van mijn vrije dag.  Er stond reeds langere tijd een pick-nick-date geregeld met mijn vriendin en haar mènage.  We trokken naar het speelplein bij De Kosmos.  Een vergeten hoekje met een mooi speelpleintje en redelijk rustig om iets te eten.  IMG_20170814_200837

Niet alleen deed dit decor dienst voor enkele scènes uit Eigen Kweek het was vroeger  een (jeugd)hotel waar menig kinderen op kamp ging.  Nu is het vooral een bouwval die tot de verbeelding spreekt.  Het openluchtzwembad met het gigantische uitzicht doet nu dienst als speelweide.  We lieten het niet aan ons hart komen en brachten veel te veel eten mee.  De aanloop naar de pick-nick is deel van het plezier bij ons:

Screenshot_2017-08-13-08-20-44

het pastaKaatje heeft alleszins gesmaakt.  Hoewel ik regelmatig de opmerking krijg dat ik nu mager genoeg ben (het ligt alleszins niet aan te weinig eten!) blijven mijn vingertoppen precies te dik om te smartphonen.  Op naar de volgende editie!

Geplaatst op

Ja waarom is dat eigenlijk?

…dat ik zo’n 5-tal blogideetjes in mijn BuJo heb staan maar geen één deftig kan uitschrijven, of er toch minstens een aansluitende tekst van kan maken.

IMG_20170807_202542

…dat sommige mensen hun PMD niet pletten en dan maar gewoon maandelijks twee PMD-zakken buitenzetten? Of meer?  Dat kan gebeuren dat kinderen occasioneel eens een doosje niet plat duwen, of hun blikje achteloos in de blauwe zak deponeren, trots dat ze het wel sorteerden.  Maar toch geen hele zak vol?

…dat diegene die na mij komt in Den Aldi blijft wachten om zijn aankopen op de band te leggen tot ik het tussenschotje op de band zet na mijn gerief .  En er dan nog eens “merci” bij zegt omdat ik dat doe?  Is er een ethische Aldi-code ontstaan waar ik niets vanaf weet?  Beetje zoals bikers hun voetje uitsteken als ze elkaar tegenkomen op de motor?

…dat er vuur spuwt uit de ogen van mijn voorganger als ik durf mijn gerief uitstallen alvorens hij het startsignaal zijnde het tussenschotje zetten heeft gegeven.

…waarom de kassierster mijn gerief al begint in te scannen terwijl mijn voorganger krampachtig zijn portemonnee nog aan het dichtsjorren is en zijn gerief nog niet eens volledig in zijn kar ligt.  Stress voor beide klanten en evenmin tijd gewonnen voor de kassierster toch?

…waarom ik zelfs met een gps op mijn gsm nog kan verdwalen in een stad en gewoon 3,5 keer voorbij mijn gewenste locatie kom alvorens ik hem spot.

IMG_20170807_131248

…waarom mijn kinderen altijd in het deurgat zitten te spelen.  Of op zijn minst er speelgoed parkeren waarmee ze aan het spelen zijn.

…waarom “kom, we gaan in de zetel spelen” gewoonweg nooit een goed idee is.  Idem voor “mag ik confetti maken?” of “mag ik die stok hebben?”.

…waarom mijn iPad geen USBpoort heeft.  Is dat prehistorisch eigenlijk?  Ben ik totaal niet hipster als ik dingen niet kan streamen, blauwetanden of hologrammen kan maken?  Ik ga wel naar Otomat in Gent hé om te eten!

…waarom Apple zo strontduur is.  Ja, het is goed en handig en kwaliteitsvol (al durf ik dat in twijfel trekken na slechte ervaringen), maar waarom zo duur?  119 euro voor een draadloos toetsenbordje.  Honderdnegenentien ja.  Zitten er verrassingen onder de toetsen?  Als ik vier keer op de p druk, komt er dan een manneke met zijn tong eruit gesprongen?

…draaideuren.  Neen,  compleet zinloos.  Wie dat uitgevonden heeft zouden ze eens een hele dag vroegtijdig tussenschotjes op de band van de Aldi moeten laten plaatsen.

…waarom ik voor een biljet voor de tram 17 jaar geleden 1 euro betaalde en hetzelfde traject nu 3 euro kost.  Die gedachte deed me vandaag bijna zwartrijden.  Gelukkig bestaat er zoiets als SMStickets die iets goedkoper zijn (2,15 euro).

…waarom ik -nadat ik toch braaf een SMSticket kocht- toch controle kreeg op diezelfde tram en het dus blijkbaar mijn lucky day was.

…waarom ik niet, maar dan ook COMPLEET NIET, recht kan knippen.  Is dat enkel voor rechtshandigen weggelegd misschien?

IMG_20170807_203709

Geplaatst op

Laat buiten de stormwind nu maar razen in het donker want binnen is het warm en licht en goed.

…en de dingen in de kamer, ik zeg ze welterusten, vanavond gaan we slapen en morgen zien we wel.  Maar de dingen in de kamer zouden levenloze dingen zijn, zonder jou….

met weer drie scheidingen in evenveel maanden rondom ons loop ik soms echt met het gevoel rond dat mij dit binnen enkele jaren ook staat te wachten.  Verdelen van gerief, kinderregelingen treffen, verdriet, pijn en miserie.  Als ik terugblik op ons huwelijksfeest van 7 jaar geleden dan kan ik al niet meer op vier handen tellen hoeveel meevierende koppels nog samen zijn.  Het is verre van mijn bedoeling om te scheiden maar als ik rond me kijk dan kan ik bijna zeggen dat de helft van de mensen rondom ons dit overkomt.  En dan vraag ik me af hoe het komt dat wij daar absoluut niet mee bezig zijn, zijn wij dan zo’n sterk koppel?  Je zou begot beginnen twijfelen aan je kracht, wat maakt ons sterk?  Is het wel allemaal goed?  Ik check het veel te weinig af, vind vanalles gewoon vanzelfsprekend.  Jammer dat het zover moet komen; dat gewoon gelukkig zijn eigenlijk een privilege is, ééntje waar ik moet van profiteren als het zich -zoals bij ons- aandient.  En neen, we zijn niet smoorrijk, ja we katten en kibbelen wel eens en het weegt al eens door met onze kinderen.  We etaleren onze liefde voor elkaar niet zo vaak, maar wij twee, wij zijn een unit.  Zal dit ooit veranderen?  Zal ik deze man ooit zo gaan verachten dat ik niet meer met hem verder wil?  Zal hij zijn geluk bij iemand anders vinden? Gaan wij samen blijven?  Heel graag.  Heel heel heel erg graag ja. Tegelijk moet ik daar realistisch in zijn en beseffen dat we het samen gaan moeten waarmaken, dat onze liefde voor elkaar regelmatig voeding moet krijgen.

…want je kunt niet zeker weten, en alles gaat voorbij, maar ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij…