Page 59 of 117

Geplaatst op

Pantoffelheld

Ik heb mezelf altijd – en nog steeds- aanzien als een zelfstandige vrouw.  Indien nodig trek ik mijn plan.  Door de jaren is er wel een aanzienlijke verdeling gebeurd van huishoudelijke taken.  Ik moet bijvoorbeeld met mijn fikken van de grasmachine blijven en volgens hem kan ik geen hemd strijken.  Bwah als het maar dat is, moest ik ooit alleen komen te staan: ik kan leven met een grasplein waar hier en daar een strook langer is en strijken is overrated.  (Niet dat hij alleen maar het gras afrijdt en strijkt, maar dat zijn enkele van de dingen waar ik totaal niet over hoef na te denken).   Een bangerik ben ik nu ook niet bepaald.  Ik weet zeker dat ik mijn kinderen tot vechten toe zou verdedigen als er zich zo’n situatie ooit zou voordoen.  Soms verander ik in een echte Jeannette zonder vrees.  Vanmorgen werd het tegendeel echter bewezen.  Deze stoere vrouw veranderde in een klein muisje toen ze dit zag:

img_20160904_070354.jpg

Holy Shit.  F**k!  Serieus.  Van zo’n dingen ben ik “schitteshuw”.   Dit wil ik liever niet tegenkomen ’s morgens vroeg onderweg naar toilet, maar hey, ik had prijs.  De resem gedachten die door mijn hersenpan razen terwijl ik daar zo ver mogelijk van weg probeer te blijven:

  • Als het stilzit dan kan ik het nog uitzweten tot Pieter wakker is.
  • Als ik in de living ga zitten, dan zie ik het niet.
  • Als ik in de living ga zitten, dan kan ik niet zien of het beweegt of niet.
  • Wat als het begint te bewegen?
  • Als ik in de keuken blijf zitten en ik zie het ineens niet bewegen, dan kan het wel heel vlug bij mij zijn zonder dat ik het doorheb.
  • Serieus vint, wat een beest!
  • Ik neem een foto voor op instagram
  • Shit, misschien heeft de flits hem wel boos/wakker/op gang gemaakt, ik heb geen toestemming gevraagd.
  • Het blijft stilzitten, misschien slaapt het
  • Als Linus straks rondcrosst dan kan hij het opmerken, en interessant vinden, en dan moet ik hem de hele tijd wegtrekken van die horror omdat ik zelf bang ben.
  • Ik kan de kat roepen en ze erbij zetten.  Maar wat als ze hem pakt maar niet doodt, dan is het helemaal om zeep.  Of wat als ze gewoon niets doet en zich hier op de grond legt.
  • Dit wordt bloed op het behangpapier.  I don’t care, ik wil bloed zien!
  • Dood, dood, dood!!!!
  • Ik kan er geen pot opzetten tot Pieter wakker is.
  • Mo ndeen zeg, zo’n beest.

Ik besluit om mij in de keuken te zetten met zicht op het dier, zo kan ik hem het beste bewaken en mijn veiligheid garanderen.  Nu en dan kijk ik om de hoek van de kast, ik hoef me maar eventjes vooruit te zetten om het te zien.

img_20160904_070916.jpg

Het blijft mooi zitten.  Merk op dat ik niet over hij of zij spreek, zo’n ding verdient geen persoonlijkheid.  Ok, spinnen zijn goed om het “fernint” (a.k.a. het venijn, de West-Vlaamse kleine beestjes) te pakken.  Maar daar heb ik een muggenapparaat voor.  Wat ik dus echt nodig heb om weer volledig zelfstandig te zijn is een gigantische-spinnen-apparaat.  Ik zie veel voordelen aan “op de buiten” te wonen, maar dit is er echt geen van.

Bij de 18e check had het monster zich bewogen. *insert opbouwende dramamuziek* HET HAD ZICH BEWOGEN!!  Ilja was daar ondertussen al voorbijgekomen om naar het toilet te gaan, gelukkig had hij niets gemerkt.  Pieter lag nog altijd te slapen.  Ik moet ingrijpen.  Straks beweegt het naar een plek waar we helemaal niet meer aankunnen, en dan moet ik met de gedachte leven dat het dier zich ergens in huis schuilhoudt, die vind ik erger dan bloed op het behangpapier.

Ik trappel naar boven in de hoop dat hij wakker is.  Ik hoor beweging in bed.  Het bange meisje roept haar echtgenoot naar beneden.  Hij komt pruttelend en ruttelend naar beneden en zegt bij aankomst op de crime scene: “Ok, mijn pantoffel, het is echt een grote spin.  Het behangpapier zal vuil zijn”.  Meestal roep ik dan “probeer hem eraf te duwen tot hij op de grond ligt” maar deze keer wou ik gewoon bloed zien.

“Is hij dood?” “Hij is toch zeker dood hé?” “Waar is hij?” “Dood?”

Hij is dood.

Ik blijf de hoek checken.  Hij is echt dood.

 

 

Geplaatst op

fly forever free!

De zes meest voorkomende vragen die ik kreeg na mijn ballonvlucht van vorige donderdag:

  • “Hoh!  Was je niet bang?”

Blijkbaar zijn veel mensen nog niet zo tuk om mee te gaan met een luchtballon.  Is het hoogtevrees?  Of schrik om de controle uit handen te geven?  Ook al grapte ik op Facebook wel dat ik misschien wat pipi ging verliezen, ik had blijkbaar totaal geen zenuwen of schrik.  Als dat ding beslist om neer te storten, ja wel, het zal geen mooie dood zijn, maar ik ga toch wel nog eerst van het uitzicht genoten hebben.

links: ons vader: like a boss luchtballons opblazen

rechts: blijkbaar was het één van de grootste luchtballons in België

  • “Had je geen koud?”

Absoluut niet, integendeel, het is zelfs redelijk heet zo onder die vlam.  Neem daarbij dat het al 33 graden was die dag en ik kan je verzekeren, er mocht nog wat meer wind zijn!  Die brander gaat trouwens niet constant aan, zo nu en dan eens, verder is het heel rustig en stil daarboven in de lucht!

 

  • “Zit je dan niet zo heel dicht op elkaar?”

Daar had ik wel wat schrik voor, ik stond bij die temperaturen nu niet bepaald te springen om een uur tegen iemand geplakt te staan.  We waren met 10 passagiers, verdeeld over 4 compartimenten.  Mijn pa en ik zaten in één compartiment waar we voldoende ruimte hadden om te bewegen en langs alle kanten te kijken, te wijzen en te zwaaien naar de mensen.  Beetje van paus doen, dat mag als je in een luchtballon zit.

links: Bellewaerde Park: de boomerang en El Volador

rechts: een opslagplaats van Bellewaerde: overduidelijk iets minder glamour!

  • “Gaat dat rap?”

Hoe hoger je vliegt, hoe trager het gaat.  Dus toen we begonnen te dalen haalden we wel een redelijke snelheid.  Hoe lager, hoe leuker het zicht: op een gegeven moment konden we de vissen zien zwemmen in een tuinvijver.  Ook grappig: we zagen veel koeien bananas worden.  Kippen frutten weg in hun hok en hazen spurten over de velden.  Ja, we maakten wel indruk op de beesten.

rechts: mijn looptoertje als ik in Ieper ga lopen (Zillebeke Vijver)

  • “Kun je dan kiezen naar waar je vliegt?”

Neen, de wind bepaalt naar waar je gaat.  Getting your Vanessa Chinitor on dus.

links: Ieper die scone

rechts: het einde van de A19, er wordt al jaren over gediscussieerd om deze autostrade door te trekken, voorlopig blijft ze afgekapt in Ieper.

  • “Doet dat raar als je opstijgt/landt?”

Het opstijgen gaat heel naturel, je drijft zachtjes maar aan een redelijk tempo naar boven en je blijft stijgen.  Ik ben heel gevoelig aan mijn oren als we vliegen, dus ik was wel gewaar dat mijn oren dichtklapten, maar na een tijdje normaliseerde dat weer.  Het landen was een ander verhaal.  “Er is een mogelijkheid dat die mand omkiepert als we landen, maar de gebeurt niet altijd hoor” zei de chauffeur.  Maar hallo, toen we de grond raakten gaf dat nogal een klop, er moest echt afgeremd worden door die mand over het veld en uiteraard viel die mand op zijn zijde met elf passagiers.  Het was nogal een heftige landing, maar uiteindelijk ging ook dat heel vlug voorbij en enkele minuten laten stonden we al de ballon terug samen te duwen om hem terug in zijn bakske te steken.

IMG_20160826_063322

Een machtige ervaring, blij dat ik het heb mogen meemaken.

En gaan jullie ooit mee of zeg je: “Neen, nooit van mijn leven!”

 

 

 

Geplaatst op

Vier blogs die de moeite zijn om eens te checken

Ik bewandel vaak de platgetrapte paadjes.  In mijn boekenkeuze zal er al vlug een gehypet boek zitten (om het dan soms ontgoocheld terug te brengen naar de bib, ik kijk NIET naar jou Kris Van Steenberge), de series die ik volg werden al door veel mensen gezien.  De jaarlijkse CD die ik koop of leen in de bib staat waarschijnlijk hoog in De Afrekening of is er al vijf weken helemaal uit.  Kortom: voor nieuwe hippe dinges moet je bij een ander zijn.  Mensen kijken soms raar op als ik zeg dat er 80 blogs in mijn feedly staan: 80??  Een blog is toch vlug gelezen, en het is niet omdat er 80 in staan dat ik die daarvoor allemaal grondig doorneem en op ga reageren.  Ik reageer bij veel mensen, maar ik reageer evenveel niet.  Wil dat daarom zeggen dat ik niet lees of dat het mij niet interesseert?  Neen, meestal heb ik gewoon geen mening of wil ik die niet geven.  Ik blijf weg van discussies, mommywars en over onderwerpen waar ik niet voldoende informatie heb ga ik enkel meelezen.  Er zijn een aantal blogs die ik consequent lees, dat aantal is in het laatste jaar sterk gestegen, mede door het ontmoeten van enkele blogsters tijdens het Danone-event, maar ook omdat ik bepaalde schrijfsters zonder schroom “mijn blogvriendinnen” wil noemen.  (You know who you are!)  Vandaag wil ik echter even tijd maken voor de blogs die ik consequent lees maar die misschien wel iets minder voor de hand liggen.  Blogs die me keer op keer luidop doen lachen of die bij mij een gevoelige snaar raken door zo gewoon gewoon te zijn en toch in hun genre eruit te springen.  Als ik ze aan het lezen ben dan verslapt mijn aandacht niet, integendeel: ik word meer en meer in de tekst gezogen en ik vind het àltijd jammer dat het gedaan is:

Deze vos blogt naar mijn mening veel te weinig.  Ik zou beginnen scanderen: “Meer vos, meer vos!”  Maar aan de andere kant is het telkens uitkijken naar een postje van deze grappige madame, wat het uiteraard worth the wait maakt.  Een catlover die soms haar eigen katten te geselen heeft maar die vooral weet hoe ze een tekst kan opbouwen: I love it!

Emoshit is de creatie van de twee zussen Zita en Sara.  Ik lees ze nog niet lang maar ben wel hooked.  Ik ben er nog niet uit wie juist wie is, maar er wordt door beide dames regelmatig een leuk postje geschreven. Titels zoals: “Marrakech, de stad van vriendelijke mensen en veel zon die kei hard schijnt en waar het altijd een beetje naar pipi ruikt.” die hebben volle bak mijn aandacht.  Vooral de teksten over hun gezamenlijke jeugd vind ik meestal hilarisch.  Komt het omdat ik geen zus heb?  Maar ik vind het zussengevoel wel iets speciaal om mee te volgen.

Dat ik een Eva Mouton-fan ben, dat moet ik niemand meer wijsmaken.  Ik hou van haar humor en haar eenvoud.  Het ziet er misschien gemakkelijk uit dat figuurtje maar ik onderschat niet wat ze elke week doet: de cartoon in de krant.  Uiteraard doet Eva Mouton nog heel wat andere projecten, maar de blog is eerder persoonlijk.  Ze bekijkt de dingen op een specifieke manier die je doet nadenken over het leven.  Studio Soso is ook een dubbelblog waar ze samen met haar vriend Bert schrijft over de dingen die in hun leven gebeuren.  Het is niet allemaal glamour in het leven en ik ben heel erg voorstander om dat uit te lichten.

Menck.  Ja Menck.  De schrijvende tuinier.  Als hij mij niet weet te pakken met zijn geweldige schrijfstijl dan zijn het zijn foto’s, al dan niet van prachtige bloemen of planten.  Ook fictie wordt niet geschuwd op zijn blog.  Ik weet helemaal niets over planten en tuinieren, maar dat hoeft helemaal niet.  Hij weet me telkens weer te boeien, ook al gaat het over een buxusmot.

En wat zijn jouw favoriete blogs?  Spam ze maar in de comments, dan ga ik eens kijken!

 

Geplaatst op

Ja soms…

Soms wou ik dat ik zo’n vrouw was die op torenhoge hakken en met ultragebronzeerde benen de toer van de vestingen kan wandelen.  Of zo’n dame bij wie je op ieder moment van de dag onaangekondigd mag binnenvallen, je vindt er gelijk wanneer geen boterhammen op de keukenvloer.  Misschien wil ik wel zo’n goeie huisvrouw zijn, met een garage vol rekken, alles netjes alfabetisch gesorteerd.  Je hoeft geen hindernissenparcours af te leggen om aan een flesje spuitwater te geraken, het staat onder de “S”.  Fietsen hoeven niet verzet te worden als je het oud papier uit de garagepoort wil slepen.  Zo’n moeder die elke dag speelt met haar kinderen, en niet stiekem hoopt dat het plan om te schilderen wordt “vergeten” in dat kleuterhoofdje.  Haar manicure en de pedicure zijn steeds perfect, geen afgebeten wijsvingernagel, geen eelt op ongewone plekken.  Vandaag was ik de vrouw met de witte benen en de garage waarin schuivend met materiaal een wandelpad werd gecreëerd.  De vrouw wiens twee kinderen deden aan synchroon-wenen op de vestingen, de ene omdat hij met steentjes wilde spelen, de andere omdat hij niet wou wandelen.  Ik was de moeder die in de lach schoot toen haar echtgenoot al “mooshend” de oudste per ongeluk in het zand liet vallen.  Ik vond mezelf heel wat toen ik met een schopje -dat ik van een andere moeder kreeg- zand schepte met mijn dreumes, hoe lang was dat geleden?  Mijn voeten staken in All-Stars toen ik De Rodeberg afdaalde met de kleinste in de rugzak, tegelijkertijd probeerde ik te voorkomen dat hij mijn haarspeldjes uit mijn vlecht trok.  Een voorbijrijdende fietser maakte ons attent op het feit dat er een sandaaltje halfweg de baan was achtergebleven.  Neen, ik ben misschien niet altijd de moeder, de dochter, de zus, de echtgenote of de vrouw die ik zou willen zijn.  Maar ik probeer en ik ben tevreden met wat nu lukt.  Elke dag probeer ik er het beste van te maken.  De goede balans vinden tussen het moederschap, mijn huwelijk, mijn werk, familie en tijd voor mezelf nemen, het is geen simpele opdracht.   Lopen, bloggen, lezen, overal aan en bij zijn, het schiet er soms wel eens bij in, maar ik besef maar al te goed: het komt terug, ooit, als ik dat wil.  En ondertussen zit ik op mijn wipplank, mijn evenwicht te zoeken.  Met mijn kroost.

img_20160812_192115.jpg

 

 

Geplaatst op

Life according to…

Mijn oude Lumix fototoestel lag al enkele jaren stof te verzamelen in het brolschuifje.  Dat ene schuifje waar je die specifieke dingen inlegt waarvan je denkt “Hmm…waar zou ik dat eens leggen?”  Bij de zoveelste opruimbeurt van heel de living vorige maand gaf ik de Lumix aan Ilja om er mee te experimenteren.  We spraken af dat hij goed het lintje rond zijn pols moest doen en ik legde hem de basis uit van het foto’s nemen.

Binnen de kortste keren was hij een uur zoet met het apparaat, ik liet hem doen.  Regelmatig nam hij het toestel tijdens de zomerweken in zijn hand en maakte beelden vanuit zijn perspectief.

De resultaten?  Die moesten serieus gescreend worden want 39 keer een foto van de vloer en 28 mislukte selfies verder kwam het volgende eruit:

P1060178

Een samenkomst van een politievrachtwagen en -helicopter, een tractor, een gele pick-up en een kraan bij het putdeksel op het terras zorgde voor een eenzaam plaatje.  Wat zou er gebeurd zijn?

P1060154

Papa’s dijbeen.  Zijn “drumkuiten” staan er niet op, maar hij heeft er nochtans, zo breed dat hij soms geen lange broek vindt waar hij in past.  En hij is juist knap met een smalle jeans…

P1050922

Het riet van onze keukenstoelen.  Ze gaan al jaren mee, waren oorspronkelijk van mijn schoonouders, verhuisden mee toen we gingen samenwonen.  We schilderden ze van Oostenrijks groen naar wit, maar ze zitten enorm goed.  Niet te gebruiken als je nylonkousen draagt, dat nu weer niet…

P1050945

Deze bak moet waarschijnlijk ergens in de gang gestaan hebben tijdens het uitladen van de boodschappen.  Ondertussen euh…al niet meer zo vol…

P1060202

Ik maakte gisteren alweer de weekplanning op voor Ilja.  Met een simpel systeem waarbij hij de dagen wegschrapt is het voor hem duidelijker wanneer hij thuis is en wanneer hij naar de opvang gaat.  (Mijn huisjestekenen-skills kunnen nog wat bijschaafd worden.)

P1050911

Tandjes.

P1060093

Selfies dus.  Ik  vind deze eigenlijk nog heel puur, want meestal poseren wij voor selfies, ik post nooit een selfie waar ik zelf niet content van ben.  Hij is al blij als zijn hoofd er half op staat.

P1060030

Zijn compagnon in de auto heeft er het raden naar wat hij de hele tijd aan het uitsteken is met dat zwarte dingetje.

En zo ging het verlof voorbij. Morgenavond ga ik er weer tegenaan. Vandaag start ik met een dagje recup, het voelt echter wel al als een dag in een werkweek.  De echtgenoot werkt op maandagochtend van thuis uit en dus moet ik  de kinderen daar weghouden.  Een douche nemen is weer met een half oor luisterend naar wat die twee uitsteken, er is collect and go en het weekmenu.  Maar eerlijk…ik vind het goed zo.  Vakantie en congé, fantastisch gegeven waar ik niet zonder kan, maar ik ga ook graag gaan werken.  Gelukkig maar.

 

Geplaatst op

400 dagen #Linuslove

“Onderweg naar Frankrijk”, dat stond deze voormiddag gepland in mijn bullet journal.  Drie daagjes op bezoek bij de kasteelvrouw en haar gezin, proeven van de Franse zomer, bijpraten.  Ik heb het gisteren afgebeld.  Linus is niet in zijn sas.  Al enkele weken is hij een wispelturig rakkertje met een gigantisch gevoel voor slechte timing.  Niettemin blijft het een geweldig manneke met de meest aanstekelijk lach.

Ik noem hem regelmatig “Wallace” van Wallace and Gromit, met zijn dikke kaakjes ziet hij er net zo uit als hij lacht.

wallace

 

img_20160801_070820.jpg
witte linten aan een kinderstoel…wie vindt dat eigenlijk uit?

 

Nu hij net 15 maanden is geworden is het steeds meer duidelijk aan het worden dat we met een stevig karaktertje te maken hebben.  Die jongen weet wat hij wil.  De weg om het te bekomen is niet altijd duidelijk voor ons, maar hij gaat er volle bak voor.  Mijn echtgenoot zegt dat hij mijn karakter heeft, ik weet het niet zo goed.  Ilja heeft wel zijn papa’s karakter, daar zijn we ondertussen ook wel al uit.

img_20160801_071505.jpg

Uiteraard is alles interessant, alles behalve het aangeboden speelgoed.  Zo is het superleuk om de salontafel te beklimmen om van daarop de zetel te bereiken.  Het lukt nog niet altijd even goed, maar stoelen, de poef, de schommel en de glijbaan, die vormen al geen uitdaging meer.  Het zwembad in Center Parcs was dan weer een fantastische uitlaatklep voor hem, toch moesten we ogen op ons zwemgat hebben, hij deed stoten waar zelfs vreemde mensen stonden van te kijken, recht voor onze ogen.  En wij maar achtertjoolen om te voorkomen  dat hij nog maar eens met een bloedlip of een bult op zijn voorhoofd eindigt.

Sociaal is hij wel.  Hij zal niet direct in iedereens’ armen springen maar als je op zijn hoogte gaat terwijl hij op de grond zit heb je meestal wel touche!   Hij kent ook geen schaamte om bij vreemde mensen eten te gaan schooien.  Een dame die een koekje uitdeelt in het park aan haar kinderen, een papa met een ijsje, hij heeft het altijd gezien en kruipt er volle bak en met een verbeten blik naartoe.  Met zijn twee ankerende handjes zit hij voor ze en als ze eventjes niet kijken zou hij het zelfs gewoon uit hun handen durven trekken.  Boefbeerken.

En stappen?  Neen, nog steeds niet.  Misschien heeft dat wel met zijn frustratie te maken, al komt hij overal waar hij wil zijn, als het niet al kruipend is dan conduirt hij zijn moeder wel om hem te brengen.Of hij doet het op zijn eigen manier:

Fout
Deze video bestaat niet

Ik moet het niet rooskleuriger voorstellen dan het is: we maken momenteel een moeilijke periode door met hem.  Hij kan nog niet praten behalve: mama, papa, poesje (elk dier dat enigszins op een poes gelijkt), jaja (Ilja), en Boele (de hond van mijn schoonouders, dat is een uitzondering op de poesjes-regel).  Dus duidelijk maken wat er scheelt is niet simpel. Om de één of andere mysterieuze maar helse reden weent hij heel veel als we in de auto zitten.  Een rit van 100km kan drie kanten uitdraaien: hij valt in slaap (zalig!  boeken lezen! rond je kijken! niksen!)  hij blijft wakker maar is content rond zich aan het kijken of hij beurelt de 100km bij elkaar.  De laatste twee weken is het echter altijd het laatste geweest.  Als we op voorhand incalculeren dat naar Frankrijk rijden zo’n 3 tot 4 uur in beslag neemt en hij maximum 2 uur aan een stuk slaapt overdag, dan hebben we nog steeds kans op 2 uren getier in de auto.  Mijn linkerschouder doet nu al pijn van telkens zijn voetjes te pakken, beertjes aan te bieden, een flesje water 100 keer op te rapen terwijl hij op de achterbank ongelukkig zit te wezen en zichzelf zowaar uit zijn autostoel tracht te maneuvreren.  In Nederland vorige week ben ik gewoon gestopt achter een tuutje in de winkel voor hem in de hoop dat hij daarmee misschien rustig zou kunnen zijn, maar zoals ik reeds schreef hij wil het absoluut niet, hij weigert zelfs om het in zijn mond te steken.

Deze ochtend gingen we naar zee, hij was lekker rustig in de auto, amuseerde zich in het zand en wou graag stappen aan de handjes.  Bij terugkeer is hij in slaap gevallen, we genieten van de momenten waarop het geen gestresseerde boel is en we eens gewoon naast elkaar kunnen zitten op een dekentje zonder dat iemand zich over Linus ontfermt of hem achterna zit.  Tijdens de lastigere momenten lachen we veel weg.  We weten ook wel: alles gaat voorbij, ook deze periode waarin hij zo grappig klein is.  En ook dit zal ik missen.

img_20160801_104751.jpgimg_20160801_104527.jpg

Aan de andere kant: het is een manneke in volle groei, hij kan heel vrolijk zijn en komt regelmatig knuffelen.  Zijn Wallace-lach is om bij te smelten en zijn bruine kijkers kunnen iedereen verleiden.  Hij heeft een wijzend vingertje waarmee hij alle speciale dingen in de wereld aanduidt.  Want hey, een vogel in de lucht, een blaadje aan de bomen of voor het eerst echt de zee zien: dat blijft iets speciaals.  Net als hij.

img_20160724_103753.jpg

Ik schreef 100 dagen geleden ook een update-post, ook 200 en 300 dagen geleden was er zo’n postje.

Geplaatst op

Ontspanning? Ah dat is nu?

De congé 2016 gaat na deze week haar derde en laatste week in.  Ze is nu al memorabel:

–> We aten tot nu toe meer buitenshuis dan binnenshuis

Van pick-nick in Domein De Palingbeek tot barbecue in de tuin.  Gaan eten bij vrienden of met taarten onderweg naar mensen hun huis.  In onze vakantiewoning in Centerparcs of ergens langs de autostrade. Telkens zijn we elders dan thuis.

–> We zwommen meer dan in het volledige voorbije jaar

Een midweek Centerparcs Het Meerdal  met een geweldig subtropisch zwembad zorgde daarvoor.  Mijn haar was er wel enorm gefrustreerd van.  Dat wel.  En Linus was daar Jan Zonder Vrees.  Kruipen door het peuterbad, de trap op naar de glijbaan of kop voor het zwembad induiken,  no biggie for mister Linus.  Ik las ook een volledige Flow uit.  Een volledige Flow.  Jawel.

img_20160718_182950.jpg

in gezelschap van een wit hert.  Ik aanzag het verkeerdelijk voor een gigageit.

–> Er werd al het meeste gespeculeerd.

Zou het zijn omdat hij tanden krijgt?  Hij is vast gewoon gefrustreerd omdat hij niet steeds niet kan lopen.  Misschien heeft hij dorst?  Hij lustte zijn middageten niet zo, dus hij heeft waarschijnlijk honger.  Ik denk dat hij moe is.  Hij zit gewoon niet graag in de auto.  De buggy is zijn ding niet echt.  Hij is misschien éénhandig nu?  Maar de echte reden waarom Linus zoveel weent tijdens de laatste weken hebben we nog altijd niet achterhaald.

img_20160722_103837.jpg

of misschien is het gewoon een bad hair day?

–> Er werd afscheid genomen.

Van mijn broer die naar Curaçao vertrekt voor een lange periode.  We hadden nog de kans niet genomen om hem in Amsterdam te bezoeken of we moeten al beginnen nadenken over hoe we ooit naar ginder gaan.

–> We hadden nooit eerder zoveel ‘nieuw’ gerief.

Door zijn verhuis “erfden” we enkele zaken onder andere hun hipster salontafel, een coole designlamp en een nieuwe matras.  De greedy materialist in mij kent hoogdagen!

Ik kreeg ook van mijn liefje een Fitbit, ik was er al een tijdje op “begoest” maar wou er geen geld aan geven, mijn aankomende verjaardag indachtig.  Toch ben ik wel blij dat ik hem nu al heb al is het maar omdat ik op supergoeie dagen het ding al bij 10 000 stappen voel trillen nog voordat het 9u is (uiteraard moet ik erbij schrijven dat dat mijn loopdagen zijn 🙂 )

–> De kat was nooit meer aanhankelijk dan nu.

Is het omdat we haar zonder waarschuwen vijf dagen hebben achtergelaten.  No panic, voordat je Gaia verwittigt; ze werd voorzien van eten en drank.

Fout
Deze video bestaat niet

 

–> We waren nooit bruiner dan nu.

Daar ben ik niet echt trots op, want het komt eigenlijk omdat ik me niet op tijd insmeer.  En ja, ik besef dat dat heel gevaarlijk is voor mijn huid en mijn gezondheid.  Tegelijk moet ik er ook bij zeggen dat ik binnen de 10 minuten in de felle zon verbrand.  Soms zit ik dan toevallig in een goed gesprek of ben ik bezig een dreumes te troosten.  Of mijn ijsje is bijna aan het smelten.

–> Mijn kinderen zijn nooit vuiler geweest dan de laatste anderhalve week.

“Zo zwart als ’t gat van een mollejonk”.  Elke dag.  Kruipen door aarde, gras, op vuile glijbanen of in de zandbak spelen.  Likken aan gevonden vogelkak, kattenkorrels verleggen van het bordje op de grond (en gelukkig niet in de mond), allerlei dieren aaien.  Tegelijkertijd had ik ook nooit zoveel was als de voorbije weken.  Whatever, waarvoor dient die wasmachine anders? (En de droogkast, jawel, ik blijf de minste ecologische blogger ever).img_20160729_183202.jpg

–> De goedheid van de mens werd nooit eerder zo hard op de proef gesteld.

Ok, er was misschien een farce geweest in de week voor ons verlof waarbij ik toevallig mijn gsm op het dak van de auto had laten liggen.  Maar hey, ik had hem terug, toch wel al bij al goed afgelopen. En haha, grappig en al.  Waw, de mensen waren toch echt nog goed van inborst.  En ok, ik dacht, zou dat nu ècht zo zijn of is dat gewoon een mooi toeval geweest?  Dus ik besloot het nog eens te testen, deze keer met mijn nieuwe gsm.  Zelfde systeem: op het dak laten liggen toen ik één van de kinderen aan het vastgespen was.  En guess what, de mens is echt goed van inborst, want wederom werd “liefje gsm” opgebeld om te melden dat mijn gsm werd gevonden op straat.  Liefje gsm kon er echter niet meer mee lachen, best dat ik mijn fitbit toen al had gekregen of ik denk niet dat ik er mee zou rondlopen nu….*beetje schaamte toch*

–> Het is de meest vermoeiende vakantie ever.

Een 15-maander waar nog geen verbod op zit achterna zitten, hem ronddragen omdat hij de hele buurt samenschruwelt als hij in de buggy zit, hem op de schoot tillen omdat hij na 25 seconden spelen met iets weer bij mama/papa/vreemde meneer wil zitten.  Een actieve kleuter die wil voetballen, kampen bouwen, bommetje wil spelen op de oude matras.  Of hij wil 128 keer op de wildwaterbaan in het zwembad terwijl hij nog niet kan zwemmen.  Daarom moet je – en jezelf veilig houden – en hem vastgrijpen zodat hij niet uit je armen vliegt en tegelijkertijd hopen dat je badpak niet ergens blijft haperen.  Heavy shit dit.  Maar hey, liever deze heavy shit dan niks  Want nooit eerder spendeerden we zoveel tijd samen met ons vier.  En ook deze periode gaat voorbij en komt nooit meer terug.

 

 

 

 

 

Geplaatst op

Guilty little pleasures

Regelmatig volg ik een serietje waar ik niet veel lof over uitstrooi bij een drankje op café.  Ik raad het niet aan bij vriendinnen om zich te ontspannen.  Nee, deze series zijn mijn guilty pleasures en die hou ik voor mezelf.  Behalve nu uiteraard.  Ik kom uit de dwaze wijvenserie-kast: ik hou van Pretty Little Liars.  Kort samengevat: het betreft een Amerikaanse serie waarin 4 high school girls de hoofdrol spelen.  Een vriendin van hen werd de zomer ervoor vermoord teruggevonden en nu worden de vier dames bestookt met dreigsmsjes van de zogenaamde “A”, aflevering per aflevering worden de verschillende leugens en intriges die spelen tussen en rond de 4 dames blootgelegd en slaat “A” meer en en meer toe in hun leven.  Momenteel zit ik in seizoen 3 en er is nog steeds geen opheldering rond de dader.  Er is wel een patroon in de volledige reeks en tegelijkertijd al die andere dwazewijvenseries die ik zo graag volg (riep daar iemand Gossip Girl? Ooooh yes!)

  • Alle vier de hoofdrolspeelsters zien eruit alsof ze rechtstreeks van de catwalk komen.  Ze zien er onberispelijk uit.  Ik zie Aria nooit ’s morgens voor dag en dauw opstaan om zichzelf toe te plaasteren.  Hanna was het voormalige mollige meisje dat verrezen is als popular girl.  Maar Hanna heeft geen overschot aan vel.  Ze heeft ook geen verborgen striemetje hier of daar.  Neen, en weet je, haar perfecte manicure gaat ook nooit kapot als ze nog maar eens wegloopt van één van haar aanvallers.
  • Als ze sporten dan doen ze dat altijd in één of ander griezelig bos, liefst bij val-avond zodat er zeker één of andere freak achter hen aan kan zitten.  Want lopen, dat doe je toch altijd op verlaten plekken, en zeker als je al bedreigd wordt door de moordenaar van je beste vriendin, dan lijkt me dat echt een goed idee.  Toppertje Emily!
  • Ze pappen altijd aan met de verkeerde mannen: Spencer: een dokter die eerst het lief van haar zuster was,  Aria met de leerkracht Engels, Hanna met een crimineeltje.  Emily valt dan weer op vrouwen wat ook al gedurende de hele show een issue is.  Want oh, amaai amaai, alarm, alarm: ze is lesbisch.  Ik zei toch dat het Amerikaans was hé.
  • Ze zetten samen de zoektocht in naar de dader maar worden telkens in situaties gebracht waardoor ze zelf als de schuldige uit de bus komen.  Op de één of andere manier slagen ze er ook altijd in om in te breken in allerhande plekken: lockers op de high school, hutjes in de bossen ergens in neverneverland, laptops worden gekraakt, de schuur van de buurman is ook enorm interessant en houdt die man wel de sleutel gewoon op de chambrant boven de deur zeker?
  • Iedereen valt altijd maar bij de ander binnen.  De deuren zijn altijd open of “your mother let me in” al zien we niet veel ouders thuis.  Die jonge gasten zijn ook zo vaak midden in de dag thuis, toen wij die leeftijd hadden zaten wij gewoon op school tot 17u.
  • Op school doen ze niets anders dan door de grote hal wandelen, hun gesprekken worden altijd gecoupeerd door de schoolbel.
  • “We need to talk” is zo een zinnetje dat in elke aflevering wel voorvalt.  Grappige is: ze bellen naar iemand om te zeggen dat ze met hen willen spreken.  Daarna voeren ze een conversatie over waar en wanneer ze zullen afspreken om met elkaar te babbelen.  In al die tijd konden ze gewoon al besproken hebben wat zo belangrijk is.
  • Ze zijn in de serie 17 jaar (al zien ze er natuurlijk 23 uit en zijn dat waarschijnlijk ook wel).  ’s Avonds in de week gaan ze elke avond uit, geen ouder die eens vraagt waar ze naartoe gaan, niemand die zegt wanneer ze thuis moeten zijn.
  • De moeders zien er ook uit als fotomodellen.  Ze zijn uiteraard advocaten of leerkrachten en wonen in kasten van huizen met een front porch.
  • Ohja, en er doet een blind meisje mee.  Je kunt al raden waarschijnlijk wat er met dat blinde meisje gebeurt?  Juist ja, ze laat zich opereren.  Maar of ze daadwerkelijk weer zal kunnen zien….dat zul je zelf moeten uitzoeken;

Pretty Little Liars kun je op Netflix bekijken.  Er zijn 6 seizoenen blijkbaar.  Ik heb nog wat werk.

tv-pretty-little-liars42
Afbeelding: bing.com
Geplaatst op

#firstworldproblems

Enkele maanden geleden zag ik een klein fragment van “Live at The Apollo” op Acht.  Een comedian was er luidruchtig zijn ding aan het doen (die mannen hebben toch altijd veel gesten vind ik).  Hij liet de celebrities in de zaal hun firstworldproblems noteren om ze dan te gebruiken in de show.  Iemand schreef “als mijn poetsvrouw vroeg komt en ik daardoor niet kan uitslapen”.  Ze werd uiteraard van dichtbij gefilmd en kon niet anders dan om zichzelf lachen.  Zelf haalde hij aan dat hij het vreselijk vindt als het bed niet is opgemaakt nadat de lakens gewassen werden en hij dat pas ’s avonds opmerkt als hij doodmoe erin wil kruipen.  Ik herken het, ik vind het ook altijd een heel gedoe om het bed op te maken, maar eens je je erin nestelt is het zalig! Toch?

Zelf heb ik ook wel wat van die first world problems.  Van die dingen waar je je aan ergert terwijl het eigenlijk echt luxeproblemen zijn.  Ik ben dan ook een krak in het mijzelf gemakkelijk maken…

  • Als de vaatwasser vol zit en je daardoor nog een deel met de hand moet afwassen…
  • De vloer is smerig op maandag en de poetsvrouw komt pas op donderdag…
  • De roomba stopt met stofzuigen omdat de batterij plat is, maar hij is nog niet klaar met de ruimte….
  • Je krijgt de schuiven van de kleerkast van je zoon niet meer dicht omdat er teveel kleren inzitten…
  • Als je moet wachten in de carwash…
  • Het twijfelmoment waarop je niet kan kiezen uit vier (!) paar schoenen voor onder dat specifieke kleedje!
  • Wachten op nieuw materiaal in het algemeen.  Op de nieuwe auto die maar niet geleverd wordt…
  • Het brood is klaar en de broodmachine begint opjagend te piepen…
  • …

Het is ongelofelijk hoe vlug ik gewend geraak aan al dat luxe-gerief.  Zondagochtend hadden we geen water door een lek in de straat.  Dan besef je even hoe goed je het hebt en hoe gemakkelijk we het hebben: gewoon maar de kraan openen en er komt mooi stromend drinkbaar water uit.  Je bent meteen je handen af zonder water: geen douche, geen voorbereidingen voor het middageten en vooral: geen koffie!!!  Gelukkig vond ik nog een halve fles water in de auto van mijn man en kon ik mijn verslaving in stand houden al smaakte die niet zo lekker met dat flessenwater…#firstworldproblem, nog maar eens!

Geplaatst op

The traveling phone

Mijn gsm was spoorloos woensdagavond.  Ik wist dat ik hem nog bij me had toen ik koffie ging drinken in de namiddag bij een vriendin want we hadden het nog over het feit dat ik zo tevreden ben van de camera-functie van mijn Huawei.  Het spoor liep bijster daar ergens…’s Morgens nadat we van een klein feestje kwamen bij mijn nicht bleek de gsm nergens te vinden, niet bij mijn ouders waar we nog gestopt waren, niet in de logeertassen van de kinderen, in de auto gezocht, onder de zetels.  Telkens we belden sprong de voicemail meteen aan.  Het enige dat ik kon denken was dat ik hem op het dak van de auto had laten liggen toen ik bij mijn vriendin vertrokken was.  Gezien de voicemail aansprong kon het maar twee dingen betekenen: ofwel had iemand hem gevonden, zich eigen gemaakt en afgelegd, ofwel lag hij ergens verbrijzeld langs te weg.  Bummer.  Voor duust.  De gsm was met moeite een half jaar oud.

Donderdagvoormiddag besloot ik dan om naar Telenet te gaan om mijn kaart te blokkeren en een nieuwe SIM-kaart en gsm te halen.  Uiteindelijk koos ik een nieuwer model van Huawei.  Hoe graag ik ook een iPhone zou willen, ik heb er geen 700 euro voor over.  Hondervijftig euro en alle nummers van mijn contacten minder kwam ik thuis.  Een oproep op Facebook zorgde voor enkele gsmnummers, maar de meesten zijn nog steeds spoorloos.

Om 16u krijg ik telefoon van Pieter.  Iemand had hem opgebeld om te melden dat ze mijn gsm hadden gevonden en contact opnamen met de persoon die geregistreerd staat als “Liefje Gsm Werk”.  De baas van de beller had mijn gsm gevonden in de buurt van mijn ouders hun huis, het was een beetje onduidelijk hoe of wat.  Die baas kon niet werken met een smartphone en die kerel die voor hem werkte nam hem mee naar de Proximus-winkel waar zijn vriendin werkt.  Ze konden op de één of andere manier binnengeraken in mijn contactenlijst (vraag me niet hoe dat allemaal in zijn werk ging, ik snap er niks van, de simkaart was geblokkeerd).  Hij was zelfs zo vriendelijk om hem tot aan mijn deur te brengen omdat hij toch in de buurt moest zijn.  Ik ben een chansard, dat besef ik!

img_20160708_144521.jpg

Ik gaf de vriendelijke vinder als bedanking een fles wijn, er bestaan nog eerlijke mensen op de wereld!

Tegelijkertijd vraag ik me af: zou die kerel al mijn mislukte selfies bekeken hebben? 🙂 Of de smsjes met Liefje Gsm Werk gelezen hebben?  Ik weet dat ik het alleszins wel zou doen moest ik een gsm vinden.  Zo’n lurker ben ik wel….

En jij?  Zou jij de smsjes lezen of de foto’s afmuizen?