Shout your heart out

Page 63 of 117

maart 20, 2016

Over hoe ik niet met Fredje Deburchgraeve heb gedanst.

“Hier ga jij zeker een blog over schrijven hé” zei mijn lief toen we naar onze auto wandelden (toegegeven, in mijn geval: een ietsiepietsie wankelden). Er was wel een vermoeden dat dat zou gebeuren maar tot nu toe weet ik nog steeds niet goed hoe ik onze vrijdagavond in het Grieks restaurant moet omschrijven. Het gaat van “tiens, ze spelen hier livemuziek in dit restaurant” tot het punt waarop ik met 15 Grieken De Sirtaki sta te dansen. Tussenin passeerden volgende zaken de revue:

“Mmm, goeie Picon van het huis”
“Ze komen precies niet met de kaart, kom we drinken nog een aperitief”
“Ah, ’t is met een menu vanavond? Ook goed.”
“Er zit hier precies veel familie van die Griekse zangers”
“Moe kik’n, die naast ons beginnen hier te dansen zeg!”
“Oh my god, wat is me dat hier zeg”
“Dat is nog geen slechte muziek hé”
“Ik lig hier krom met die zanger zijn manieren. Hij zit zich de hele tijd keihard in te leven in die muziek”
Nadat de uitbater mij ten dans vraagt:”Gow zeg”
“Glas wijn bestellen?” “Tgoja”
Er wordt een Griekse klassieker gespeeld, vermoedelijk de Griekse Will Tura, een onbekende Griek vraagt mij ten dans, om de één of andere duistere reden reageer ik met “Ok”. Het is om zeep, vanaf nu sta ik -volgens de Grieken- open tot dansen.
Mijn lief zit mij uit te lachen vanop zijn stoel, ik kijk hem veelbetekenend in de ogen en probeer zo weinig mogelijk te lachen over de schouder van de onbekende Griek heen. Het lichaamscontact probeer ik tot een minimum te herleiden, dat lukt wonderwel goed.
Een andere Vlaming vraagt de micro van de zingende Griek. Hij heeft een roos in zijn hand en richt zich tot zijn vriendin. Ik schop tegen mijn lief zijn benen “moe kik’n, nu gaan we het meemaken hoor!” en inderdaad: de dame wordt ten huwelijk gevraagd. Gelukkig zegt ze “Ja”, er was een ring en al. Kan het nog absurder?
De Griek van de vorige keer wil weer dansen, deze keer grijpt hij mij al steviger vast, probeert mijn vingers de hele tijd te verstrengelen in de zijne, ik kan hem afleiden door een beetje swing erin te steken. Gelukkig was het geen Griekse Will Tura deze keer, eerder de Griekse Romeo’s ofzo.
Even later, tussen onze verschillende gangen door roept de zanger op om zoveel mogelijk mensen te verzamelen voor de topper van de avond. Ik word -uiteraard- weer van mijn stoel getrokken door een andere Griek. Ahja, want die met haar botten, dedie danst graag. Hupla: we dansen de Sirtaki. Ik word een beetje verpletterd tussen twee Griekse schouders en kan ontglippen als ik bij mijn tafel passeer. Dit is officieel een eigenaardige avond.
Nadat we een bananenlikeur krijgen bij onze koffie rekenen we af. Je moet vertrekken op het toppunt vind ik.
Frederik Deburghgraeve zit ook op zijn gemak te eten in dat restaurant. Waarom danst hij niet mee met de Sirtaki? Dat zou het verhaal toch wel gemaakt hebben? Ik schud mijn hoofd….tsss een verloren kans.

maart 14, 2016maart 15, 2016

Het weekend in 11 beelden.

Vrienden verkochten vorig jaar hun leven hier en trokken met hun hebben en houwen naar Frankrijk. Ze kochten en verbouwden een ~~vakantiewoning~~ vakantiekasteel en verhuren nu de kamers. Op vrijdag trokken Pieter en ik er nog eens alleen op uit voor we de kinderen ophaalden om naar oma te voeren. Met mijn gespaarde saldo op mijn kaart van De Gezinsbond kocht ik “Spark Joy” van Marie Kondo. De spreekwoordelijke schop in mijn gat noem ik dat. Op de autostrade naar huis kwam er in onze wagen een dreigende melding: “Motor oververhit. Stop” Hmm, een rood lampje, draai en keer het zoals je het wil: rood is nooit goed. Een half uur later werden we weggetakeld door de gedienstige mensen van de VAB. Gelukkig waren we toen nog niet onderweg naar Frankrijk, liever op de A19 overdag in panne dan ergens in den pikkedonker in het franse. De foto’s liegen er niet om: in het donker is het daar niet zo superduidelijk allemaal. Het vermorzelde hert dat we op die donkere baan tegenkwamen deelde waarschijnlijk onze mening

’s Avonds reden we hun domein op maar het was pas de volgende ochtend dat ik die foto van hun kasteel kon maken nadat ik ter plekke mijn looptoertje deed. Onvoorstelbaar wat ze daar aan het maken zijn! Imposant om eens in een echt kasteel te slapen. Dat er op zaterdagavond een verrassingsfeestje was gepland voor de “kasteelheer” en 14 vrienden was mooi meegenomen, hij had niets in het snotje en wij hadden nog eens de tijd om ons te ontspannen met goeie muziek en veel gezever. Zo’n kasteel leent zich trouwens goed om een polonaise op gang te trekken en geen haan die kraait naar luide muziek op zo’n domein! Olei! Er werd gekung-fu-fight, meegekweeld met “Total Eclipse Of The Heart”, onze eigen versie van The Voice van Vlaanderen werd in scène gezet en Bert en Ernie werden geïmiteerd. Dwaas doen is het nieuwe cool.

De volgende ochtend was het typisch voor mama’s en papa’s die uitzetten. Ook al hadden we de kasteelzaal pas 6 uur eerder achtergelaten volgestouwd met klikjes wijn, lege bierflesjes en alle tafels aan de kant, om 8u30 stonden we reeds af te wassen en de ontbijttafels te dekken. De koffie vloeide rijkelijk in mijn geval want het was lang geleden dat ik nog zo laat in bed had gezeten, maar ik sliep als een prinsesje.

Een topweekend, ook al moesten we op vrijdagavond de nieuwe Passat (bedrijfswagen fyi) inwisselen voor een spierwitte johnybak Seat Leon en had ik een snotneus van thuis tot in Frankrijk en terug. Het was zalig om in een ongedwongen sfeer te genieten van het gezelschap van onze vrienden en een feestje te bouwen met (voor ons) niet zo bekende mensen. Blijkt dat dat helemaal niet zo moeilijk is! Ik zie onze kinderen doodgraag maar het deed ook echt eens deugd om met ons twee te zijn. Wij blij dat we die twee aapjes terugzagen, zij blij dat ze bij hun oma’s mochten overnachten. Double win!

Ook zin om eens in een Chateau te overnachten? Volg deze link en doe ze daar de groetjes!

maart 10, 2016

Sjakosjen, battles picken en tijd voor ons twee.

Een dagdienst stond er gisteren op mijn uurrooster: nine to five. Als ik zo’n dag naar het werk vertrek ziet mijn achterbank er zo uit:

Ik sleep op woensdag soms als eens iets extra mee naar het werk voor een activiteit, Linus had extra pampers nodig in de crèche. Mijn werkhandtas zit gelukkig niet te supervol of ik sleur mij een accident tegen dat ik goed en wel ben vertrokken.

Na het werk had ik een poweruur. Om 17u trok ik de deur dicht. Ok, ik bleef helemaal niet hangen om te tateren of om nog vlug iets af te werken, neen, ik was van plan om “mul te geven”. Meestal ben ik op dat uur redelijk opgejaagd in het verkeer, ik ben het namelijk niet gewoon om op een standaard-uur te stoppen met werken. Het verkeer loopt dan wel eens strop, al kan ik daar in De Rustige Westhoek echt niet over klagen denk ik. Of ik me nu opjaag of niet, ik geraak er even snel, dus ik koos om rustig aan te schuiven. Tegelijkertijd gaf ik mezelf een speekselmedaille voor het besluit om toch nog op het werk naar toilet te gaan. Ook toen iemand het leuk vond om nog eens supertraag door het groen te rijden waardoor ik nog langer mocht wachten nam ik mezelf voor om niet te zitten stressen. Dus reed ik 20 minuten over 9 km. Om 17u25 zat Linus in de auto, om 17u35 vertrok ik op de parking van de tweede kinderopvang. Ik onderhandelde onderweg over hoe we de rest van de veel te korte avond gingen vullen. Bij het thuiskomen ging Ilja zoals afgesproken meteen naar de badkamer voor het bad. Ik kleedde Linus uit en zette ze samen in het water. Om 18u was de kleinste reeds gewassen en in zijn pyjama. De oudste badderde nog wat verder. Daarna werd hij geholpen met de pyjama, ook al kan hij dat zelfstandig, soms kies ik de gemakkelijke, discussieloze weg. Pick your battles! Om 18u20 kwam Pieter thuis, ik was Linus’ nachtvoeding aan het geven. Toch wel, dat kind gaat om 18u30 gaan slapen en trekt dat tot de dag erop. En ja, ik besef dat dat een zegen is! Ilja at ondertussen een boterham en ging dan na zijn televisiemomentje om 19u naar boven: high five, low five, fist, elbow, shoulder, knuffel en kus later kon ik tegen Pieter babbelen. En ineens waren er twee uren voorbij. En dan vragen we ons af waar de tijd naartoe vliegt eigenlijk?

De vorige maandag had ik avonddienst, Ilja had pedagogische studiedag. Ik werd gestraft, hij wou het spel: “De wolf en de 7 geitjes” spelen. Only the most boring game ever! Het is een spel dat is meegekomen van toen wij kind waren. Echt, wie dit spel ontworpen heeft, die zouden ze op staande voet moeten ontslaan. (Of een hele middag “De wolf en de 7 geitjes” laten spelen!)

Die kinderen op die foto op de doos zien er echt ge-entertaind uit, ik vraag me af hoeveel snoep ze hebben gekregen om tijdens dat spel zo geamuseerd te poseren. Gelukkig kon Ilja zich vinden in mijn theorie over het saaiste spel ever en konden we vlug overgaan naar Memory waarbij ik genadeloos werd afgekuist.

Linus vond het dan weer geweldig dat zijn held thuis was. Zo kon hij weer over brandweerwagens klauteren en duplo-politiekantoren afsabbelen. Dat gaf mij meer ruimte om iets te doen in het huis zoals verder schrijven aan the neverendingstory met als titel: “de was”. De voortdurende instroom aan vuile was proper krijgen en weer in de kasten deponeren. Gelukkig vind ik dat nog een redelijk leuk werkje. Er zijn andere taken waar ik liever een aapje voor zou inschakelen. Iedereen kent dat wel zeker?

Ik verschiet soms van Linus’ maat. Hij moet nog 11 maanden worden. De kleertjes van Hema vind ik de max. Deze trui kocht ik nieuw toen Ilja baby was en werd al door 6 jongetjes gedragen. Er is in mijn al- dan-niet-zo-kieskeurige-ogen niets aan te merken. Kwijl, spuug en snot, dat gaat hier dagelijks terug in de wasmand dus best dat ik wat voorraad heb.

Komend weekend nemen we als koppel wat tijd voor onszelf om er daarna weer volle bak tegenaan te gaan met de kinderen. Op naar de lente, echt wel!

maart 7, 2016

Waar is mijn wollen mutsje?

De weegschaal was al een tijdje in panne. Althans, ik stak er altijd maar nieuwe batterijtjes in en het ding bleef altijd maar 0000 aangeven. Toegegeven, het zou best wel bevrijdend zijn om altijd 0000 te wegen en eventjes voelde ik wel dat het werkte, zo’n weegschaal die niet werkt. Want op een gegeven moment dacht ik:”Oei, als de weegschaal ooit weer werkt, dan ga ik er moeten opstaan, ik zou beter minder eten om mijn gewicht op peil te houden”. Maar dan was er vorige week…

Kookles met Miss AnSo. Ik kwam iets later omdat ik van mijn werk kwam, maar gelukkig had ze al een proevertje voor me klaargezet. We werden ook keihard gephotobombed toen we een selfie trokken. Het nieuwsgierige Aagje op de foto heb ik maar geblurred…

Het dessert van de kookles had iets mee van fruitpap. Gelukkig was ik niet de enige die dat vond anders wordt het dringend tijd om uit mijn mamacoconnetje te komen.

Bij Sarah van Nuniya had ik reclame gezien voor Bites We Love. Mijn eerste levering kwam toe op een moment waarop ik er niet meer aan had gedacht, ik stond niet kwispelstaartend op de postbode te wachten, dat maakt het extra verrassend om de brievenbus te openen.

Er werd getrakteerd op het werk door een jarige: een reep Toblerone. Met de collega’s onder elkaar waren we al aan het gokken hoe lang het zou duren eer die reep opgesmikkeld ging worden. Sommigen wisten al dat hij hun oprit niet ging halen, ik deelde hem liefjes met mijn echtgenoot. Mmm Toblerone….lekker…maar dat vind ik van veel dingen.

Doordat ik een overload aan appels had gekregen van ons moeder probeerde ik een receptje uit mijn lijvige receptenmap: appelchips. Laat ons zeggen dat twee uren in de oven misschien wel heel lang was om als resultaat zompige appels te krijgen. Ik had er uiteraard teveel citroensap over gesprenkeld. Dat is ook helemaal niet duidelijk hé: sprenkelen. Wat is dat dan: druppelen, lichtjes insmeren, spetteren…? En hoeveel moet je dan sprenkeldruppelspetteren? Grote druppels, kleine druppels? Tsss appelchips mijn gat. (En ja: er zit een pac-man-appelchip in!)

Ik was alleen thuis met de pagadders tijdens het weekend. De echtgenoot was twee dagen weg voor zijn werk. Op zaterdag ging ik mijn grootmoeder bezoeken. Weer koekjes, chocolaatjes en geleitaartjes. Ilja wou graag de koetjes nog eens zien (mijn grootouderlijk huis is een boerderij). We komen daar wel regelmatig eens bij de koeien, Schanulleke werd oorspronkelijk daar geboren! De eerste die we tegenkwamen was de stier. Wat een beest! Daar wil je geen kopstoot van vangen denk ik.

Zaterdagavond kwamen er twee vriendinnen op bezoek. Blij dat ik nog wat kon tateren en uiteraard werd er weer gesmoefeld. Ik probeerde een courgettemousse als hapje te maken, ik hoorde niemand klagen, integendeel.
Op zondag had ik aan mijn pa gevraagd om een looproute in hun dorp (mijn hometown) uit te stippelen. “Iets van rond de 9km” had ik gevraagd. Het was niet zo geweldig warm en de wolken waren wel een beetje bedreigend maar als ik tijdens het weekend nog wou lopen dan was het dan. Runkeeper deed eindelijk nog eens zijn werk en hield mooi mijn afstand bij. Andere keren zou hij wel eens durven tilt slaan. Ooit mat hij 33km als loopafstand. Euhh…Soit, ik ben een heel trage loper, echt slakkengang. Toen ik 1u25 minuten later terug op de oprit stond had ik 10,3km gelopen! Voor het eerst liep ik meer dan 9km! Hoe traag dat ook is, toch was ik een beetje trots op mezelf. Daar tussen de velden was er veel wind en ik incasseerde een serieuze regenvlaag, maar toch: blijven gaan!

Zondag na 16u ging ik nog eens naar Ieper met een vriendin om een klein toertje te wandelen en een koffie te drinken in mijn favoriete plekje van het moment. We serveerden Linus onpedagogische babykoekjes en lieten de oudsten kleuren, zo was er nog even tijd om ongestoord verder te tateren en koffie met een mini-taartje te verorberen.
De echtgenoot kwam rond 21u30 thuis, de vermoeidheid sloeg ineens toe. Want zo het hele weekend alleen met de kleuter en de baby, bloemetjes voor de mensen die het altijd alleen moeten doen!
Nadat we gisterenavond al aan het praten waren over het begin van de lente werd ik koekkoek deze ochtend toen ik dit zag:

Sneeuw?? Het paste echt niet in mijn kop dat. Ik zit al redelijk in de lente-zone eigenlijk, en ik zou er graag in blijven!

februari 29, 2016

Geweldige Gewone Gentinneringen

Zou Jezus Christus nog leven? Jezus was de eerste persoon die mij deed stilstaan bij het feit:”Als ik iemand -die ik niet ken- heel vaak tegenkom, zou die mij dan ook herkennen? Zou ik ook die persoon zijn die hij heel vaak tegenkomt maar niet kent?” Ik noemde hem Jezus Christus, in Gent staat hij gekend als “Zakkenman”omdat hij altijd in de buurt van de Kortrijksepoortstraat tjoolde met enkele plastic zakken, meestal van den Aldi. Jezus Christus is blijkbaar een fenomeen, want iedereen die ik erover sprak wist over wie ik het had. Jezus was maar één van de herinneringen die ik aan mijn studententijd heb. Volgende week spreek ik af met een vriendin die ik overhoud aan die geweldige periode. Zij, de kleine jongedame die letterlijk amper aan mijn schouders kwam, we waren vast en zeker een gek uitzien koppel vriendinnen. We startten samen ons eerste jaar orthopedagogie, de opleiding liep een beetje fout, maar de vriendschap is blijven bestaan. Zoals Frederik van Krant Van West-Vlaanderen het zo mooi beschrijft in zijn artikel: vrienden studeren, vinden werk en bouwen aan een gezin. Het voelt nog niet zo lang geleden, als ik in Gent kom ben ik altijd weer even studente van 18. Maar ondertussen is het al 15 jaar geleden dat we er samen op kot zaten. Dat we met onze grote Motorola-gsms smsten (15 frank voor een smsje) “kom je niet bij mij studeren?” Onze schoolboeken meenemen was een goede intentie, maar zoals het bij goede intenties vaak verloopt: het verging in tateren, op de fiets springen om de stad in te trekken en te eindigen op een terrasje, in een pitabar of aan het venster van een café. Uren hebben we gepraat op die lesvrije middagen, doorgeprateld tot het donker (of soms weer licht) werd. Alsof babbelen het enige was dat we konden. Ik werd -met enkele omwegen- opvoedster, zij werd psychiatrisch verpleegkundige en later zelfs psychologe. Nu smst ze naar mij:”ik ben officieel in zwangerschapsverlof, eindelijk nog eens tijd om af te spreken”. Ik sms terug: “Ik zoek opvang voor de baby en laat je iets weten”. Huis kopen, kinderen maken, het hoort erbij. Maar het is toch leuk om nog eens -voor eventjes- terug te keren naar de tijd van toen. Om eventjes nostalgisch te denken “was het leven toch mooi toen….”. Daarna haal je de kinderen op en zie je hun geweldige snoetjes en alles valt terug in de gewone plooi. Die geweldig gewone plooi.

februari 25, 2016februari 25, 2016

how to: transporteren van een kat naar de dierenarts.

Hoe je een kat naar de dierenarts brengt: een tutorial.

De voorbereiding

Je maakt een afspraak bij de dierenarts en noteert die in uw google calendar. De dag voor de afspraak geef je haar de laatste keer eten.
De dag zelf ben je blij dat ze staat te jammeren bij het openen van de rolluiken. Dat bespaart zoekwerk.
Je mag ze geen eten geven van de dierenarts en negeert haar ankerende blik tot het moment van de waarheid. Negeren dus. Blijven negeren. Ook de smachtende oogjes negeer je. Moest er zoiets bestaan als “ooglezen” ipv liplezen, dan zeggen die oogjes “feed me, feed me”.
Je zoekt je kattenmand.
Je vindt ze nergens.
Je beseft dat die mand in het tuinhuis staat en klimt daarbinnen over je parasol, je grasmachine en de go-cart van je zoon om ze te pakken.
Je ziet dat het deurtje verdwenen is. Weg. Foetsie. Niet onder de go-cart, niet bij de grasmachine, je versleept zelfs de zware parasol om verder te zoeken. Niets.
Je vloekt. Uiteraard.
Je zoekt een doos en wonder boven wonder: je vindt er één die perfect past.
Je maakt een note to self: bij “voorbereiding” de volgende keer vroeger voor die mand kijken.

De uitvoering

Je steekt de kat in de doos.
Je maakt je kinderen klaar om naar school te gaan
Je hoort de oudste roepen “de poes is uit de doos gesprongen!!!”
Je kalmeert de paniek van de oudste
Inwendig begin je je op te jagen maar uitwendig doe je alle binnendeuren dicht.
De kinderen worden in de auto geplaatst.
De poes wordt weer in de doos gepropt.
Je brengt de wild bewegende doos naar de koffer, legt er een buggy op en slaat de boel toe.
Even later zie je dit in je achteruitkijkspiegel:

Volgende zaken floepen door uw hoofd: als ze maar niet piest, als ze maar niet op Linus springt, als ze maar niet in mijn nek springt, als ze maar niet onder mijn pedalen komt zitten. Ik moet zorgen dat ik de oudste vlot uit de auto krijg zonder de deuren lang open te laten, als ze maar de zetel niet kapot krabt, als Linus maar niet begint te graaien naar haar….
Er gebeurt niets spectaculairs, ik krijg Ilja vlot aan de schoolpoort en Linus trekt het zich niet aan. Schanulleke kijkt verwonderd uit het raam.

De afwerking:

Aangekomen bij de dierenarts parkeer je zo dicht mogelijk. Uiteraard is daar nergens plaats.
Je probeert de poes terug in de doos te steken
Het lukt voor geen meter.
Ze springt uit de auto
Graaien naar haar achterpoten helpt om haar nog net te pakken te krijgen.
Je negeert je gsm die overgaat (why now??)
De poes wordt terug in de auto geduwd.
Je zet een spurtje in naar de voordeur van de dierenarts.
Tegelijkertijd besef je dat ze het misschien in haar kop zou kunnen krijgen om Linus te attaqueren.
Je spurt bij dat besef zo vlug mogelijk terug met de vrouw van de dierenarts en een grote kattenmand
Linus zit te zwaaien met zijn armen, even grote paniek
Zonder reden, hij was gewoon content – oef –
De koffer gaat rustig open, je grijpt de kat en propt ze in de grote kattenmand.
Je veegt het zweet van je voorhoofd terwijl je jezelf voor het hoofd slaat
Je plant in uw google calendar om een nieuwe kattenmand te kopen.

februari 22, 2016

Meisje van 33

Laatst sprak ik nog eens af met “de meisjes”. Ik ben met mijn 33 jaar nog niet eens de oudste van de bende, dus van “meisjes” kunnen we misschien niet meer spreken. We waren zelfs geen meisjes meer toen we elkaar leerden kennen, toch blijf ik dat groepje consequent: “de meisjes” noemen. Toen ik rond me keek in de bistro waar we -met de meisjes, ahja- hadden afgesproken zag ik ineens een schilderij dat me bekend voorkwam. Gemaakt door een andere vriendin en tentoongesteld vlakbij mijn stoel. Mijn meisjes-vriendin nam deze wazig foto om door te whatsappen.

“Ik ken die artieste”, dat is toch redelijk cool om uit te spreken vind ik. (Hihi, laat mij toch eens!

De afweging tijd spenderen <-> geld spenderen werd vorige week weer gemaakt toen ik mijn auto bekeek. Ik was hem veel te weinig. Ik zie alleen dat hij vuil is als ik de koffer dichtsla en mijn vingers zwart zijn. Vorige dinsdag parkeerde ik nogal ongelukkig op onze oprit. Sinds ik parkeer met de neus naar de straat moet ik meer op de sensoren betrouwen. Dit eindigde deze week nogal euhh…vrats…met een boenk tegen de gevel. Ilja zei meteen “heb we nu een accident gehad?” Neegt, kindje neegt, al ging ik toch met een klein hartje mijn gevel gaan inspecteren. Laat ons zeggen dat de carwash ook nodig was om de rode baksteen van de trekhaak te wassen.

Toen ik een uur na de wasbeurt om de kinderen vertrok zag ik dit:

En neen, het stof van mijn dashboard heb ik niet afgenomen, niettegenstaande mijn echtgenoot mij daar regelmatig over aanspreekt.

Ik ontdekte ook lieve aardappelen in mijn voorraadkot:

Deze aardappel eindigde liefdevol in WAP (Worst met Appelmoes en Patatten)

Mijn nieuwe tafellaken kwam toe. Het was een beetje spannend (oeh, wat heb ik toch een excited leven!), want zo’n items online kopen is altijd risky business. Er zijn zo van die dingen waarvan je denkt “maar waarom heb ik dat nooit eerder gedaan?”. Zoals dat muffe grijze tafelkleed van op de keukentafel de deur uitgooien en dit lichte, kleurrijke exemplaar opleggen. Precies een nieuwe vibe in de keuken!

“oh neen, zo’n zakken onder mijn ogen” (ik laat in het midden wie die uitspraak deed, we hebben er allebei precies van 🙂 )

Mijn broer was “in het land”. Ahja, sinds hij in Amsterdam woont is hij officieel emigrant. Het komt gewoon op hetzelfde neer voor ons, we geraakten vroeger al niet in Gent om af te spreken en nu ook niet in Amsterdam. Maar het lukt wel eens, no worries. Ondertussen aten we samen bij onze ouders verse frietjes met stoofvlees.

En zondag moest ik jammergenoeg afzeggen voor Run Blogger Run in Oostende. Linus begon op zaterdagavond te hoesten als een oud pepeetje en zette dit krachtig en luidruchtig door tijdens de nacht. ’s Morgens, met slechts enkele uren slaap op de teller, wou ik mijn lief niet achterlaten om met een kleuter en een zieke baby naar de dokter te tjoolen. Bij de dokter van wacht was hij dan weer kiplekker en vond hij het allemaal heel amusant zo’n onderzoek. Gniffelen, stampen met zijn voeten en kraaien van plezier. Absoluut niet hoesten, ah neen, dat had hij al genoeg gedaan thuis. Gelukkig gooide hij toch nog een rocheltje op en spuugde hij na het onderzoek de vloer van het kabinet onder. Hij moest toch ergens tekenen van ziekte vertonen? Het verdict luidde: een grote verkoudheid. Vandaag zag ik echter enkele kleine blaasjes op zijn vel, ofwel zie ik scheel, maar ik vermoed dat de waterpokken ook gearriveerd zijn. Such fun!

februari 17, 2016februari 17, 2016

300 dagen #Linuslove

Een bijna 10-maander in huis, het is hier de normaalste zaak van de wereld geworden.

Tijdens een familiefeest werd deze foto van mezelf (met crazy eyes) genomen, ik was aan de praat met mijn nicht, Linus zat waar hij graag zit: op mijn arm, gefascineerd naar haar te kijken. Zijn ogen zijn al zo donker als de mijne. Stiekem ben ik trots als iemand zegt dat hij op mij gelijkt.

Ik noem hem aapje, wrikkelgatje of bandietje. Het gebeurt maar zelden dat hij nog eens zijn hoofdje op mijn schouder legt, altijd alert, altijd de blik in de richting van iets interessants, iets wat hij misschien kan pakken. Pikkedieven is zijn grootste hobby, alles wat los ligt moet eraan geloven. Door zijn grijpgrage handjes besef ik dat er detergent in het kastje onder de gootsteen staat. Blijkbaar liggen er kabels naast de zetel en het is niet de eerste keer dat ik een stuk krant uit zijn mondje moet prutsen. Leg het hele huis vol speelgoed waar hij zichzelf niet mee kan verwonden, hij zal ergens een klein stukje plastic vinden om mee te spelen.

Hoe hij in een maand zoveel is veranderd, ongelooflijk. Eén maand geleden kroop hij nog maar pas, nu zit hij zelfstandig, trekt zich op, zet zich op zijn knietjes om dingen beter te bewonderen. Ik zag hem zelfs al een maneuver uitvoeren alsof hij ieder moment een perfecte handenstand zou uitvoeren. Regelmatig zie ik nu ook meer zijn achterkant dan zijn voorkant:

Rondcrossen in dat karretje is voor hem het nieuwe voeten-eten.

Bij zijn overgrootmoeder moet hij telkens op de schoot en daar zit hij goed. Er is daar ook steeds een halsketting om te molesteren.

Hij kijkt naar de wereld zoals wij hem zelf niet meer ervaren. Alle nieuwe dingen worden grondig bestudeerd, een sproeier in bad is een buitenaards ding. Of een ding waar er drinken uitkomt in zijn geval. Hij hapt naar de straal en slikt gretig totdat zijn dorst is gelest.

Grote broer is zijn held. Hij dient om op te klimmen, om aan zijn sokken te sabbelen en om samen mee op de wip te gaan.

Linus, de laatste 300 dagen waren fantastisch, je lach doet zorgen als sneeuw voor de zon smelten, je kunt kraaien van plezier, maar ook brullen als een beest! Nu gaat het in rechte lijn naar je eerste verjaardag!

Benieuwd hoe hij is veranderd? Hier kun je de 200 dagen #Linuslove lezen. Ook toen hij 100 dagen oud was schreef ik een postje.

februari 15, 2016februari 16, 2016

Ik wacht, zijdezacht

Twaalf uren later ledig ik de tasjes die ik evenveel uren eerder heb klaargemaakt. In het crècheboekje staan de boodschappen van de verzorgsters: 9u45 geen koorts, 11u30 wel koorts, perdolan gegeven, 14u geen koorts. Geen idee wat er met hem scheelt, al enkele dagen zijn er op en aan kleine koortsopstootjes. De bananendoos van de kleuter keerde netjes leeg terug. “Fits every size”. Ik testte het al verschillende keren, het ding heeft gelijk. Nog nooit betrapte ik die doos op het-niet-herbergen-van-een-banaan. Het voelt alsof de voorbije 12 uur in een vingerknip weg zijn. Even voelde het zelfs alsof ik de tasjes nog maar pas aan het vullen was. Sta ik hier gewoonweg al terug? De dag was propvol. Voor ik het besefte zijn er 10 werkuren voorbijgefloept. Vreemd genoeg gaan de langste werkdagen het vlugste voorbij. Mijn staartbeentje doet pijn. Al het hele weekend. Ik weet ineens hoe het komt: vorige week en ook vandaag zat ik teveel neer op het werk om administratie in orde te brengen. Mijn kont protesteert daartegen. Het ging de laatste maanden heel goed met mijn stoutbeen Ik voelde het weinig tot niet, enkel op lange vergaderdagen speelde het wel eens op. Thuisgekomen liggen de kinderen al in bed, opa heeft het allemaal onder controle. De echtgenoot is voor het werk weg, ik weet niet meer naar waar, ik weet zelfs niet meer wanneer hij thuiskomt (bad wife!), misschien als ik lang nadenk komt het wel terug in mijn zinnen, het belangrijkste -opvang tot 20u- was voorzien. Enkele mails staan te pinken, mijn online bestelde tafellakens krijgen als vermoedelijke leverdatum 16 februari toegekend. Ik begin te tellen wanneer de 16e is, mijn horloge – waar ik de datum steeds op bekijk- ligt in de badkamer. We waren vandaag de 18e. Neen. We waren niet de 18e, dat is donderdag. We waren de 18e min woensdag, min dinsdag. De 15e. Yey, morgen misschien de levering? Even later besef ik dat ik de datum ook op mijn gsm kan terugvinden. Blauwe lichtjes op de babyfoon. De baby begint te wenen in zijn bedje. Als ik bovenkom is het wenen voorbij. Hij herbegint net als ik wil ommekeer maken. Hij voelt niet warm aan, ik zoek zijn beertje en duw het zachtjes tegen zijn neusje, hij neemt het gretig aan en kalmeert onder mijn handen terwijl ik over zijn hoofdje wrijf. Zijn haar is zo zacht. Mijn meme vergelijkt het met zijde. Zijdezacht. Ze wil niet dat we het knippen, ook al is het zo lang. Terwijl ik terug naar beneden stap komt het terug bij me op. Mijn lief moest naar een avondcursus georganiseerd in samenwerking met het bedrijf waar hij voor werkt. Hij komt niet superlaat thuis. Misschien kunnen we straks nog naar De Mol kijken, ik check alvast of het aan het opnemen is. Mijn staartbeen doet pijn. Ik wacht.

februari 14, 2016

Krokusverlof in woord en beeld

Er waren koekjes naar het recept van Annelies. De superfood-produkten die ik vorig jaar bij Josie won kwamen nog goed van pas! Supersimpel om te maken en een echte powerboost!

Het koekendoosje kocht ik op een homesale.

Er was een armbandje voor ThinkPink. Madame Stof zette deze verkoop op poten, chapeau!

Er werd gesnoozed in bed met Linus. Niet op tijd aan de schoolpoort moeten staan heeft zo zijn voordelen. De blauwe pinguïn op de foto heb ik al bijna 5 jaar, ik gebruik hem massa’s veel, hij biedt net voldoende licht om te zien waar je trappelt en net te weinig licht om iemand wakker te maken. Superding!

Ondertussen zijn mijn wenkbrauwen eindelijk weer in orde, vreselijk als ze helemaal uit de kom groeien!

De oudste zoon werd in het werk gestoken. Als je 4 bent kun je toch al eens helpen afdrogen vind ik. Ik herinner me nog dat ik als kind samen met mijn broer moest afwassen, daarna mochten we de kookpot van de pudding uitlepelen op het trapje tussen de keuken en de living.

Nog iemand waarbij het haar uit de kom lijkt te groeien! De trui is oma-made btw.

Ik werd verwend door Danone, die ook de geheime aanbidder bleek te zijn. Zalig zo’n ontbijtpakket! Bedankt Danone en WalkieTalkie! Het smaakte dubbel zo hard op zaterdagochtend na een nachtdienst!

Mijn lief bracht een doggybag mee voor mij ~~(ik ben dan ook zijn bitch!)~~ toen hij met vrienden ging uit eten naar Pizza Hut. Gewoon het feit dat hij me een smsje stuurde “dat hij een stukje voor mij had meegenomen” maakte heel mijn avond goed. Superlief.

Ja, Pizza Hut is nu niet bepaald the real pizza zoals je hem bij de Italiaan eet, maar whatever, ik vind dat lekker!

Mijn zonen gaan sinds vorige week samen in bad. Het is een waar spetterfestijn en het eindigt wel eens met een baby die omfloept of schuim in iemands’ ogen maar fun gegarandeerd!