“Het is niet helemaal perfect, dus ik ben niet tevreden”. We waren op een initiatiecursus handletteren toen ik een jongedame deze uitspraak hoorde doen. Iets in mijn schreeuwde: “Wat!!??” maar ik hield me stil. Tegelijk denk ik nog altijd dat ik iets had moeten zeggen. Ik wou haar duidelijk maken dat die drang naar perfectie echt voor niets nodig is. In de weekendeditie van De Morgen las ik een artikel over hoe het we met z’n allen weer beter een beetje luier zouden mogen worden. Zoals er wordt geschreven: “is het tijd om middelmatigheid, luie dagen en de slobbertrui weer te omarmen”. Ik voelde me niet aangesproken in de het deeltje waar werd gezegd: “dat we de prestatiemaatschappij al te veel geïnternaliseerd hebben om er echt afstand van te nemen”. Dat we in een druk-druk-druk-maatschappij leven, dat hoor ik van alle kanten. In mijn nabije omgeving viert burn-out en depressie hoogtij. En niemand is er vrij van. Zelfs ik niet. Daarom hou ik nog maar eens een pleidooi voor chillaxen en content zijn met de simpele dingen in het leven

• Morgen is ook een dag.

“Ik doe het morregen“. Belgian Asociality was reeds in de jaren ’90 een voorstander van het uitstellen van taakjes. Het is goed mogelijk dat ik op eigenaardige tijdstippen een vaatwas leegmaak of een mand was plooi, maar het is evengoed mogelijk dat ik tegen die mand schop en er “Morgen!” achteraan zucht.

• Je bent genoeg

De woorden spreken voor zich. Maar toch hoor ik nog regelmatig mensen zichzelf neerhalen. “Ik ben niet slim genoeg” “Ik ben niet mooi genoeg”. Wie zegt dat?

• Foto’s op sociale media zijn slechts een fractie van de levens van anderen.

Als je daardoor kijkt ga je dit medium helemaal anders benaderen. Op sociale media wordt in veel gevallen enkel het positieve getoond. Er zijn wel accounts die echtheid en realiteit durven te tonen maar veelal zijn het gewoon mooie plaatjes. Voor mij allemaal goed en wel, ik post ook graag aantrekkelijke dingen. Zolang je maar beseft dat dit alleen niet mijn enige realiteit is, dat ik tien minuten voor die leuke foto van de jongens nog moest tussenkomen in een ruzie. Als dit bij mij zo is, dan is dit bij anderen ook zo. Door dat besef ervaar ik geen jaloezie als ik door mijn Instagram scroll.

• Mensen zijn door de band genomen vooral met zichzelf bezig.

Wat anderen “misschien wel gaan denken”. Dat is van geen belang. Als ik vind dat ik een beslissing moet nemen dan ga ik me niet gaan afvragen wat anderen daarvan gaan denken. Meestal denken anderen daar zelfs helemaal niets van, want iedereen is voornamelijk met zichzelf bezig. In het slechtste geval zijn ze misschien een half uur bezig met wat ze over jou denken en gaan ze daarna meteen terug over naar de orde van de dag. Moet je daarop je beslissingen gaan baseren?

• Er kunnen parasieten in je leven aanwezig zijn.

Het is niet altijd simpel of mogelijk om mensen uit je leven te bannen. Maar het kan een groot verschil maken als je beseft dat het parasiteren gaande is. Als je de kleine naaldjes die ze in je rammen kan herkennen. Ik steek graag mijn tijd in de mensen die me energie geven en de parasieten tolereer ik tot op een bepaalde hoogte. Dat neemt niet weg dat het ook energie vraagt om daar mee om te gaan.

• Zelfzorg is niet enkel een modewoord

Hoewel “zelfzorg” wat beladen klinkt komt het er gewoon op neer dat tijd nemen voor jezelf van cruciaal belang is om goed te functioneren. Als je constant ten dienste staat van je job, je gezin of je kinderen, wanneer kom je zelf dan aan de beurt? We zorgen ervoor dat we nooit zonder platte gsmbatterij vallen, maar onze eigen batterij opladen komt pas op de laatste plek.

• Er is niets mis met simpelheid.

Ik krijg jeuk bij de “harder better faster stronger”-mentaliteit. Ik probeer de dingen die ik doe goed te doen. Het constante streven naar beter, verder en meer, daar kun je mij niet voor motiveren. Ik ben wel graag bezig met zelfontwikkeling maar bij mij werkt vooral intrinsieke motivatie het beste. Waarom wil ik verder studeren? Omdat het mij interesseert. Niet om hogerop te geraken in mijn job (iets wat trouwens niet mogelijk is met wat ik doe). Het is goed zoals het is en zo mag het blijven. De cheesy quote: “Life begins at the end of your comfortzone”, dat is allemaal goed en wel, maar ik zorg er wel liever eerst voor dat mijn comfortzone op orde staat, dat is dezer dagen al meer dan werk genoeg!

• De wereld zal niet vergaan als je niet al je doelstellingen behaalt.

Leesdoelen, loopgoals en bucket lists kunnen een goeie motivator zijn om uit je luie zetel te komen. Ik heb ook wel enkele aandachtspunten in mijn achterhoofd om te vermijden dat ik ter plekke vegeteer. Maar er mag van mij geen druk bijkomen. Kan ik maar tien boeken lezen dit jaar, so be it. Er zal hierdoor niemand ter plekke in brand vliegen. Is het voornemen om elk weekend één dag blanco te laten deze maand niet volbracht, dan kijk ik wel graag terug op de drie andere weekends waarin het wel lukte. Niets moet, alles mag.

En wat motiveert jou?

Ik krijg wel eens de vraag hoe ik mijn flexibele uurrooster combineer met een gezin, een studie en een sociaal leven. En vooral “of dat niet lastig is met die stronturen?”. Tjah. Wat is lastig? De perceptie hiervan is voor iedereen anders. Ben ik nooit eens aan het balen als ik op zondag moet vertrekken om te gaan werken? Tuurlijk wel, maar meestal gebeurt dat zonder veel meer, het heeft te maken met mindset ook. Als ik de hele week loop te pruilen omdat ik het aanstaande weekend moet werken dan ga ik er inderdaad minder graag naar toe vertrekken. Mijn tijdsschema is gewoon compleet anders ingedeeld dan de gemiddelde werkmens die dagelijks van 8u tot 17u werkt. Om maar eens te duiden hoe mijn week eruit ziet maak ik graag eens een overzichtje van een random week.

Maandag 23 september:

Ik heb het voorbije weekend gewerkt en vandaag volgt uitzonderlijk een dagdienst omdat ik een collectieve vormingsdag heb op het hoofddomein. We starten om 8u en achtereenvolgens krijg ik informatie over financiering in de sociale sector, het decreet rechtspositie bij minderjarigen, EHBO en hechtingsstoornissen. Ik moet een hele dag neerzitten waardoor ik compleet perte totale naar huis rijd. Een hele dag spenderen in een grote groep is voor mij ook ècht wel een uitdaging (#waarzittendieintrovertenhier?) Ik spreek telefonisch af met de echtgenoot wie de kinderen van de opvang haalt. Er moet nog onderhandeld worden over huiswerk en minstens één stinkerdje gaat nog in bad. Als ze in bed liggen blijkt het nog een mooie avond te zijn en ik besluit om nog een avondwandeling te maken. De regen flirt met me vanuit de lucht. De wolken fascineren mij mateloos en ik geniet met volle teugen terwijl ik duchtig naar verse lucht hap. Het is nog maar eens overduidelijk: een hele dag binnen zitten is niks voor mij!

Dinsdag 24 september:

Vandaag is een recupdag. Als ik de kinderen heb afgezet op school ga ik terug naar huis en regel wat praktische zaken. Ik bestel om 10u tickets voor Elbow en rij daarna met een grote smile op mijn gezicht naar Roeselare waar ik enkele boodschappen wil doen voor mijn vrijwilligerswerk bij Gezinsbond. De regen vliegt met bakken uit de lucht, mijn regenjasje doet goed zijn werk. Over de middag lunch ik met Josefien bij POP in het centrum en daarna stap ik nog eens vlug de winkelstraat in bij mijn favoriete winkel JUTTU. Om 16u pik ik mijn zonen op aan de schoolpoort en gaan we over tot de routine van “onderhandelen over huiswerk maken”, het andere stinkgatje in bad steken en maaltijden voorbereiden voor die avond en de dag erna. Ondertussen doet de wasmachine enkele rondjes want diezelfde avond nog ledigen we ons volledige washok en proberen we alle toestellen in onze garage te tetrissen. Ik poets de vloer en de ramen in het washok terwijl het leeg is. De echtgenoot pakt de keuken aan en stopt de kinderen in bed. Rond 20u30 ploffen we in de zetel en streamen we Studio Tarara vanop de VTM-app. Mijn handen ruiken naar javel.

Woensdag 25 september

Ik probeer om één woensdag per maand vrijaf te nemen (we moeten sowieso maandelijks dagen verlof inplannen dus dat lukt wel). Er komt ook vandaag “tegen de middag” een firma om een nieuwe vinylvloer te placeren in het washok en in het toilet dus ik ben gebonden aan mijn huis tot de werkman komt. Met mijn ouders sprak ik eerder af dat zij de kinderen oppikken zodat ik hier kan blijven wachten over de middag. In de voormiddag studeer ik een beetje en trek ik naar de lokale AVEVE om een pakket van Bol.com op te pikken. Ik vergeet mijn portefeuille waardoor ik het pakket bijna niet meekrijg. Uiteindelijk kan ik via mijn smartphone ergens wel bewijzen dat ik de ontvanger van het pakje ben. Vreselijk frustrerend en tijdrovend allemaal. Nadat de werkman aan zijn vloer begon pik ik de kinderen op. Ik ga naar Momhell (zoals Babs het op instagram verwoordt): de binnenspeeltuin. Het regent nog maar eens en door de werken in ons huis ben ik wat gedwongen tot een oplossing. Ik neem mijn cursus mee maar kan me niet zo goed concentreren door het getier van sommige kinderen. Mijn zonen hebben me zoals ze me het liefst willen: vrijgevig en tolerant. Want een ijsje of een wafel smikkelen, dat kan er ook wel nog bij. Oh ja, voor een keer.

Donderdag 26 september

De wekker staat om 5u15 want ik start mijn werkdag om 6u15. Om 9u30 moet ik alweer naar het hoofddomein voor nog een vorming. Het is veel vlugger dan verwacht 12u. De vorming was best boeiend. Ik stop bij Lidl voor wat boodschappen en bij Bruwanski om eindelijk eens een brommerslot te gaan kopen. Nadat ik thuis de boodschappen heb uitgeladen blader ik door wat tijdschriften in de zetel. Het vroege opstaan doet me even de das om en ik sukkel in een klein hazetukje. Het tingelende alarm van mijn gsm wekt me en een dampende koffie brengt me bij mijn positieven. Een kwartier later vertrek ik zenuwachtig naar de osteopaat voor een behandeling aan mijn nek. De gedachte aan wat er komen zal bezorgt me lichte stress. Ik ben dan ook een heel verkrampte patiënte op de behandeltafel en moet mezelf inwendig echt toespreken: “Laat het los, laat het los, het zal geen pijn doen”. Het doet effectief geen pijn en de volgende dag voel ik al veel minder spanning tussen mijn schouderbladen. Na schooltijd speel ik taxi voor de oudste zoon die in de karateles trots zijn eerste streep verdient. De echtgenoot gaat ondertussen fitnessen.

Vrijdag 27 september

Wegens een schoolvrije dag voor de jongeren op het werk heb ik weer een volle dagdienst. Werkdagen vliegen in een roes voorbij en het werk is absoluut niet afgewerkt als ik om 16u30 vertrek. De vrijdagavond spendeer ik met enkele manden was en een extreem vermoeide kleuter die de vrijdagavondtantrum een nieuwe dimensie geeft. Such fun. ’s Avonds kijken we verder naar Studio Tarara, zoals elke avond deze week.

Zaterdag 28 september

Behalve de boekvoorstelling ’s avonds staat er niets op het programma. How I love my blanco weekenddagen! Toch wordt de dag al vlug volgestouwd met weekmenu’s maken, boodschappen doen, hopen dat de regen ooit voorbij gaat en de kinderen naar hun logeerplekjes voeren. Ik neem mijn tijd om me rustig klaar te maken voor het feestje ’s avonds, we hebben beide moeite om te beslissen wat we gaan aantrekken.

’s Avonds stroomt mijn hart over van trots als ik zie hoe de boekvoorstelling verloopt. We belanden in verschillende interessante gesprekken met mensen die we al een tijdje niet meer gezien hebben. Het verstand wint het echter van het gevoel en we beslissen om tijdig naar huis te gaan. Als we om 1u in bed belanden voel ik me loom en uitgeteld.

Zondag 29 september

Als ik opsta heb ik splinterende koppijn. De twee glazen witte wijn de avond voordien zijn de boosdoeners. De koppijn in combinatie met het slaaptekort zijn een bumper op mijn weekendvreugde maar ze forceren me wel om het weer rustig aan te doen. De kinderen geraken uiteindelijk terug thuis en tegen de middag eten we samen kroketjes uit de oven. Ik kijk er tot op de dag van vandaag nog altijd gelukzalig op terug, want mmmm kroketjes. ’s Middags doen we even van schermtijd terwijl ik me bij de kinderen in de zetel nestel. Een half uurtje later schiet ik weer wakker, mijn hoofd staat nu compleet op ontploffen en een dafalgan is het enige reddingsmiddel. Ik voer Ilja naar de CHIRO en rij dan door naar Het Tabaksmuseum in Wervik. Daar neem ik deel aan een geleide rondleiding door het werk van Carll Cneut. Ik volg hem al een tijdje op sociale media en had gezien dat er een tijdelijke expo was in Wervik waar hij ereburger is. Er worden vooral werken uit het laatste boek tentoongesteld en de uitleg is boeiend. De details in de schilderijen zijn fenomenaal en ik kan niet stoppen met ernaar te staren. De mensen van het museum hebben ook koffie voorzien voor de groep. Thank God for that! Om 17u pik ik een volgeschilderde Chiro-boy op en doen we van zondagavondchillaxen nadat we alles hebben voorbereid voor de volgende dag.

• 

• 

en hoe was uw week?

Hij kan niet meespreken als ik hem vertel over een vrijdagavondtantrum bij de kleuter, dus doe ik het weinig tot niet. Ik kan niet meepraten over de verschillende auteurs waar hij reeds de boeken van recenseerde. Mijn boekenkennis is slechts een fractie van de zijne, zijn kennis over de sociale sector is dan weer minder courant. Onze levens lopen niet echt gelijk. Hij leest en schrijft als broodwinning, ik doe het als hobby en enkel als ik tijd vind. Hij kan met woorden toveren, terwijl ik maar wat in het wilde weg tokkel. Ik werk voor en met mensen, hij werkt veel in zijn ééntje. Wat we wel delen is ons nest. Onze jeugd en het gezin waarin we zijn opgegroeid. Ons introvert karakter en onze eendenpluimen. Ik ben blij dat ik twee kinderen heb, alleen al omdat ik weet hoe het voelt om een bloedband te hebben. Om te weten dat ik keihard mijn gedacht mag zeggen tegen hem en hij me daarvoor niet zal verstoten. We bemoeien ons bitter weinig met elkaar maar bij de belangrijke mijlpalen trachten we er altijd te zijn. Zoals de “geboorte” van zijn nieuwe boek.

Het voelt alsof ik vanavond naar een babyborrel ga. Het kindje genaamd Volt. Hoe het boek ook zal uitdraaien: deze tante is apetrots!

Gebokt: mijn kop. Alléé, mijn hoofd gestoten, maar in het West-Vlaams zeg ik gemakkelijker dat ik mijn kop gebokt heb. Een viertal dagen geleden hing ik een was op aan de wasmolen. Bij het openen van het plooiding kreeg ik één van die benen tegen de zijkant van mijn voorhoofd. Een veroordelende wenkbrauw optrekken was nog nooit zo pijnlijk.

gereserveerd: Onze tickets voor Green Day. Het was al een tijdje dat de Green Drang begon op te borrelen en ineens was daar de aankondiging van een nieuwe toer. Zalig!

gestresseerd: Op het werk is het razend druk. Ik weet niet of ik ooit zoveel werk heb gehad als de laatste weken. Maar we krijgen er oren naar en ik heb het gevoel dat het kunnen en mogen verwoorden al heel veel uitmaakt.

gestudeerd: neuropsychologie. Zoals ik eerder schreef neem ik enkele “moeilijkere” vakken op dit schooljaar. Neuropsychologie is het eerste vak waar ik examen van wil afleggen. De hersenen zijn best wel interessant al doen ze soms wel een beetje pijn als ik ze moet bestuderen.

ge-ouderd: Omstreeks 22u gisterenavond begon Linus te krijsen. Hij had in het verleden reeds perioden waarin Pavor Nocturnus – Night terror – of Nachtangst optrad. Ik kan me niet herinneren dat ik er hier ooit iets over schreef maar het is een eigenaardige situatie waarbij hij tierend en brullend in het rond maait en niet volledig wakker is. Hij kijkt dan recht door mij en hoort niet wat ik zeg. Hij praat wel maar het is meer een gebrabbel. Het is enorm moeilijk om hem wakker te krijgen. Het helpt een beetje om in de klaarlichte hal staan, gisteren schoot hij dan ineens wakker nadat hij enkele minuten aan een stuk aan het tieren was. Zijn lichaam is dan volledig opgespannen, hij is dan zelfs lichtjes agressief. Eens het voorbij is wil hij niets liever dan terug gaan slapen. Een seconde later ligt hij weer zalig in dromenland alsof er niets gebeurd is.

gelezen: Nachtouders van Saskia De Coster. Het was anders dan ik had verwacht. Daarom niet persé slechter. Binnenkort trouwens….heel binnenkort komt er een nieuwe telg in onze familie. De nieuwe roman van mijn broer! Check zeker zijn website eens voor meer informatie en ik denk ondertussen eens na over hoe we dat hier gaan organiseren want ik mag ook een exemplaar weggeven via mijn blog! Jahei!

gefixed: Schaam op ons maar we hadden nog steeds geen rookmelders. Correctie: we hadden wel rookmelders….in de verpakking…klaar om opgehangen te worden. Tot onze buurman op bezoek kwam en hij ons zot verklaarde. Zijn ervaringen als brandweerman waren voldoende om de dag erna in gang te schieten en de zes exemplaren ook effectief op te hangen. All credits to the husband weliswaar!

Al drie zomers op rij zeggen we: “Volgend jaar zal het beter zijn.” We zeggen het om elkaar moed in te spreken. De voorbije zomer begon er een klein beetje beterschap te komen. We waren niet uitgeput toen we na ons verlof terug aan het werk gingen. Moe, dat wel, maar niet compleet perte totale. Als ouder denk ik altijd dat het aan mij ligt. Dat ik gewoon niet gemaakt ben voor het ouderschap. Dat opvoeden een te moeilijke taak is en dat ik er maar het beste van moet proberen te maken. Kept them children alive today -speekselmedaille voor mezelf. Het nam vorig jaar wel soms extreme proporties aan in mijn hoofd. Hoewel ik weet dat mijn kinderen ok zijn. Dat ze gelukkig zijn en dat ik zeker niet kan klagen over hun kloeke gezondheid, toch denk ik heel regelmatig: ik ben er niet genoeg voor hen. Ik ben te weinig aanwezig in hun leven. Ik ben niet voldoende betrokken en onvoldoende verbonden met mijn kinderen. Er zijn echter geen tekenen die deze gedachten bewijzen. Integendeel eigenlijk. Ilja is een plantrekker die zonder verpinken een week op kamp vertrekt en glimlachend van de trein stapt omdat hij ons terug ziet. Ze roepen regelmatig (heeeeel regelmatig) achter hun mama of papa. Om iets te tonen. Om iets te vragen. Om een probleem te helpen oplossen. Tegen anderen zeg ik weleens: “Het feit dat je over je ouderschap nadenkt en het analyseert toont al betrokkenheid”. Maar deze opmerking geldt uiteraard alleen voor alle anderen en niet voor mezelf. 😉

Ik volg Steven Gielis al een tijdje op Instagram. Moet me dringend eens in zijn website gaan verdiepen en blijkbaar is er nu ook een podcast. Hij promoot een boek rond “Vurig Sensitief Opvoeden”. Ergens weet ik wel dat Linus een handjevol is. Hij is luid, altijd aanwezig en kan ineens keihard in huilen uitbarsten wanneer hij opgeschrikt wordt. Zo begon hij hartverscheurend te wenen toen hij gisteren per ongeluk het klepje van de steelstofzuiger opende en alles van vuil eruit viel op de grond.

Linus is soms overprikkeld en weet dan geen raad met zichzelf. Ik herken ook veel van mezelf in hem, soms zijn we zo gelijkaardig. Hij kan compleet over zijn toeren zijn door drukte en dan is hem afzonderen en rustig over zijn rugje wrijven de boodschap. Hij kan zich aan mij klampen als een aapje als hij zich onveilig voelt en tien minuten later roept hij de buurman aan de draad voor een praatje over het leven. Handgebaren inclusief. Is hij vurig sensitief? Misschien. Misschien ook niet. Ik wil er geen label op te plakken. In het boek vond ik echter wel veel items die herkenbaar zijn. Andere dan weer minder. Het kan geen kwaad om wat extra over opvoeden te leren denk ik altijd. Het boek is sowieso een aanrader voor wie opvoeding vanuit een andere invalshoek wil bekijken.

Vandaag combineerde ik een afspraak in Kortrijk met een wandeling in domein De Gavers in Harelbeke. Ik kom er wel eens met de kinderen in de zomer want het is een zalige plek. Als je beslist om op een warme dag te gaan: neem hun zwembroek mee want er ligt een miniplas water waar ze in kunnen ploeteren. Vandaag testte ik het gaverputpad, 4,7 km lang tussen de bomen, rond de vijver, best wel een aanrader! In mijn oren schalden The Dresden Dolls, het hoofd werd leeggemaakt.

Toen ik tegen het middaguur op de parking kwam zag ik een meneer in zijn wagen lunchen. Het was zeker 20 graden maar toch zat hij met zijn deuren dicht te swipen op zijn smartphone. Een auto verder zag ik nog iemand zitten: boterham in de ene hand, gsm in de andere. Zo toevallig dat ze daar beiden naast elkaar zaten te swipen. Hoe meer ik rond me keek, hoe meer etende mensen in geparkeerd auto’s ik zag . Op zo’n moment draaien mijn radartjes overuren. Ik ben namelijk niet gewoon om in een kantoor te werken of een job te hebben waarbij ik een lunchpauze heb. Dus voor mij ontstaan er al vlug vraagtekens. Waarom gaan mensen collectief op parkings gaan lunchen? Is het niet fijn op het kantoor? Zijn het introverten die graag eens uit de drukte ontsnappen? En waarom gaan ze dan niet gewoon op een bankje gaan zitten of een wandeling maken? Wat zou er gebeuren als twee collega’s van hetzelfde kantoor ineens naast elkaar staan met hun wagen. “Hey!!” -zwaai-swipe-bite-.

En mijn afspraak? Die heeft me vermoedelijk een half miljoen (Belgische Frank hé) opgebracht. Niet gezeverd. Ik liet een simulatie maken van een herfinanciering van onze woninglening. Drie jaar geleden deden we ook een herfinanciering en daardoor spaarden we bijna 50 000 euro uit op een nieuwe lening. Hoe je dat doet? Informeer eens bij Pak-Kei Fung van Hypotheekwereld. Hij is in Kortrijk onze contactpersoon en zowat de fixer voor alles wat met onze woninglening te maken heeft. #nonspon want het is een uitstekende service en dat mag gewoon gezegd worden.

Mijn kinderen lijken helemaal geen besef te hebben van de tijd. Welke dag van de week we zijn of gewoon waar we ons ongeveer bevinden in een dag. Het gebeurt dat Ilja vraagt: “Wat gaan we eten voor middageten?”….om 17u30. Voormiddag, namiddag, avond. Alles lijkt voor hen hetzelfde te zijn. Ze laten alles maar wat over zich stromen en gaan mee met de flow. Zo leven mijn kinderen constant. Ook al is het onrealistisch, het heeft wel iets vind ik…een constant vakantiegevoel. Wanneer hebben we onszelf aangeleerd om constant op de klok te kijken?

“Het is 11u30, ik ga maar eens aan het eten beginnen” of “Oei, 17u30, we gaan best huiswaarts vertrekken als we de kleine tegen 19u in bed willen krijgen”. “Kun je niet om 6u30 starten met werken zodat je om 16u kunt stoppen? Dan kun je de kinderen vroeger oppikken om nog naar hier of naar daar te gaan”.

Alles wordt bepaald door de klok. Zo was ik vandaag aan het zeggen tegen mijn lief dat ik een bepaalde activiteit deze week niet ging laten doorgaan omdat ik veel vroegdiensten heb en ik mijn slaapritme niet van in het begin wil verstoren. Op zondag regel ik dus al wat ik op woensdagavond niet ga doen.

Ik ben normaal gesproken een echte controlefreak als het aankomt op mijn slaap, maar tijdens de laatste twee weken bouwde ik een serieus slaaptekort op. Een ander zou er nooit van wakker liggen, maar als ik het aantal uren slaap niet respecteer voel ik dat in alle andere facetten van mijn leven.

Het start met moeilijker wakker worden ’s morgens en het eindigt met kort van stof zijn en concentratieproblemen. Uiteindelijk zal mijn humeur en mijn gemoed er serieus onder beginnen lijden.

Danko Jones zingt “Sleep is the enemy” maar dat geldt niet voor mij. Deze week probeer ik mijn slaap weer beter te beschermen en vóór 22u in bed te liggen.

Hoeveel uren slapen jullie gemiddeld?

Ons huis lijkt wel uit elkaar te vallen. Ok, misschien moet ik het niet zo dramatisch voorstellen. De toestellen in huis lijken het allemaal tegelijk te begeven. Zo gaven mijn vaatwasser, mijn wasmachine en mijn droogkast de laatste weken allemaal een foutmelding. Met wat sleutel-, vloek-, ontstop en opdweilwerk is het toch gelukt om ze stuk voor stuk te herstellen. De boiler heeft het echter compleet begeven en moet vervangen worden. Wij wonen hier nog maar 6 jaar dus dat vind ik best wel een bummer eigenlijk. Zeker omdat er reeds stukken vervangen werden in diezelfde 6-jarige boiler. Gelijk hoe hou ik niet van koude douches dus kosten maken dan maar.

Niettemin is het vandaag een geweldige dag. De hittegolf is voorbij, het is mogelijk om weer buiten te komen zonder dat je compleet in de vlammen opgaat. De kinderen zijn voor de laatste keer naar het sportkamp en de verzekering en nummerplaat voor mijn scooter zijn in orde. Ik pikte de beauty vanmorgen op en ik kan maar één dingen zeggen: “MACHTIG!!!”. Als 16-jarige reed ik met een scooter dus ik was er weer vlug mee weg. Het lichtjes zwevende gevoel van over de baan te zoeven, de wind in mijn gezicht, echt, zo’n gevoel van vrijheid heb ik al jaren niet meer gehad. Het was ook meteen duidelijk dat dit helemaal anders is dan je met de wagen ergens verplaatsen. Alleen al het feit dat je enkel je eigen gedachten hoort. In de auto zet ik nooit de radio af omdat ik het gewoon ben om met muziek te rijden maar het is best wel relaxerend om eens alleen maar naar je eigen hoofd te luisteren. Met de bromfiets ben ik ook mossel noch vis. Ik ben geen fietser, ik ben geen automobilist. Toch ben ik goed gezien in het verkeer.

Ohja, ik ben wel ingehaald door een fietser toen ik daarjuist naar de bibliotheek reed. Een speed pedelec weliswaar, maar het blijft toch een vreemde gewaarwording. Toen ik terugkeerde haalde diezelfde meneer mij weer in! (Ging hij ook gewoon naar Blokker en de bibliotheek zoals ik?) De smile op zijn gezicht kon de mijne echter niet overtreffen.

Maandag vliegen we er allemaal weer volle bak in. Het wordt gelijk een pittige week met veel vroegdiensten en een inslaapweekend. De kinderen gingen gisteren reeds hun klas gaan verkennen op een open school-momentje. Dit verving het traditionele huisbezoek dat de juffen hier in de gemeente afleggen. Ik weet niet of het iets is dat nog veel wordt gedaan maar een bezoek van de juf in de laatste week van de zomervakantie, dat is toch eigenlijk voor alle partijen ongemakkelijk vind ik. Ik kan me wel voorstellen dat het ergens wat inzicht biedt in bepaalde situaties of dat het heel noodzakelijk kan zijn bij kinderen die iets meer noden hebben dan de onze. Ilja was enorm blij om terug op school te zijn. Bij het naar huis stappen zei hij zelfs: “’t Hoh, naar school gaan, dat is toch leuker dan de zomervakantie hoor, met die warmte en al…pffff”. Say what? Linus was weer zijn rebelse zelf door absoluut niet enthousiast te zijn, zelfs te weigeren om zijn klas zelfstandig binnen te stappen. De juf kreeg geen goeiedag en ik kreeg zijn zweterige hoofdje tegen mijn schouder geklemd. De ervaring leert me dat iets afdwingen op dat moment alleen maar averechts werkt dus liet ik hem gerust. Ik zou mezelf niet zijn moest ik voor volgende week nog op zoek te moeten naar turnpantoffels voor beide jongens. I’ll never learn.

Mijn sociale leven werd ook op gang getrokken na ons verlof, met hier en daar een feestje of een drankje met vriendinnen. Vanavond is er de startvergadering van het vrijwilligerswerk bij Gezinsbond en vrijdagavond gaan we met vrienden naar de nieuwe Tarantino film. (Djeez, ik kan de tijd niet noemen dat ik nog eens naar de cinema ben gegaan voor iets anders dan een kinderfilm). Half september plan ik ook de nieuwe vakken in voor mijn tweede jaar aan de hogeschool. Het wordt best heavy met vakken zoals neuropsychologie, statistiek en casuïstiek. Om al wat warm te lopen voor de studie lees ik momenteel “Authentieke intelligentie” van neuropsychologe Elke Geraerts. Op de kaft wordt beweerd dat het leest als een trein en dat is verre van gelogen. Een echte wake-up call in dit digitaal tijdperk, zeker een aanrader.

31. Als kind deden mijn vriendinnetje en ik jaarlijks verjaardagsfeestjes onder ons twee. We speelden muzikaal pak dat we naar elkaar heen en weer gooiden. Mijn broer deed de muziek. Het klinkt zo zielig als ik het herlees maar wij twee weten beter: het zijn herinneringen voor het leven.

32. Mijn all time favoriete liedje is het volgende:

Dat is het echter nog maar een paar jaar, ik vraag me af wanneer dat zal veranderen en meer nog: wat er ervoor in de plaats zal komen.

33. Wiskunde – statistiek – meetkunde. Echt, kom er niet mee af. Ook al kies ik in mijn studie nu specifiek voor een richting waar dit ook aan bod komt, ik vermijd het zoveel mogelijk als de pest. Doe mij een rekensom maken en ik moet me neerzetten. Als er staat 10 DL in een recept staat dan neem ik altijd dezelfde maatbeker waar de deciliters op uitgetekend worden want mijn weegschaal geeft alleen maar ML aan. Oplossingsgericht werken, dat is meer mijn ding ;-).

34. Ik heb geen specifieke kledingstijl en ik volg geen modetrends. Ik draag waarin ik me gemakkelijk en mooi voel. Kleren vervangen “omdat ze niet meer passen in de modetrends van het najaar”, daar doe ik niet aan mee. Zo heb ik een jeansrokje dat ik elke zomer wel eens draag, ik kocht het toen ik nog single was.

35. Er zijn wel momenten waarop ik me dingen afvraag waar een ander compleet niet mee bezig is. Zoals tijdens een kinderevenement : hoe managet die Kamiel van Kaatje dat om te zingen, te dansen, zo’n pak staande te houden, die mond te bewegen èn nergens tegenaan te botsen? Dan ben ik in gedachten bijna lijfelijk aanwezig in dat pak en zie ik het mezelf al doen. “Zou er daar een hendeltje zijn om die mond op en dicht te doen?” “Hoe warm zou dat zijn?” “Heeft hij een speaker ergens in zijn pak?” “Daar kan toch geen microfoon aan die zijn kop nog eens hangen ergens?”

…en “als die omvalt, geraakt hij dan nog recht? Of ligt hij gewoon zo te spartelen tot iemand hem komt helpen nadat die hem keihard hebben uitgelachen?”

36. Knippen, met name recht knippen is geen van mijn kwaliteiten, dit taakje wordt dan ook altijd uitbesteed aan iemand anders die in de buurt is. Tot ik deze week met een kunstleerkracht sprak. “Ja maar….je knipt niet met een linkshandigenschaar?” Toen ik haar linkshandigenschaar gebruikte bleek ik echter wel recht te kunnen knippen. BEN JIJ LINKS ZONDER DAT JE HET WIST OFWA? Nee, maar ik moest wel 37 worden om te beseffen dat ik gewoon niet de juiste schaar had.

37. Mijn 37ste verjaardag werd dit jaar wel serieus in de verf gezet. Mijn echtgenoot had voor mij een geweldig cadeau voorzien. Je krijgt mij niet vlug sprakeloos maar vrijdagavond was ik het wel eventjes. Op zaterdag mocht ik meegaan om mijn cadeau te gaan bekijken:

hij spaarde achter mijn rug maandenlang voor deze geweldige scooter. Binnenkort zoef ik dus door de West-Vlaamse velden. Zie je de hartjes uit mijn ogen spetteren op de foto? “Ben je blij met je brommer mama?” “Hell yeah!”

Deze “37 dingen” is het laatste postje in een reeks van 4, de andere postjes kun je hier , hier en daar lezen.

21. Mijn poetshulp verzuipt mijn planten. Ik durf het haar niet te zeggen dus stuur ik haar regelmatig een smsje “dat de planten al water hebben gehad”.

22. Er is zonet een muntje van 2 euro doorgespoeld. Misschien wordt het tijd om geen geld meer in mijn achterzak te bewaren en het in mijn portemonnee te steken, like ladies do. (BAHAHA)

23. Op onbewaakte momenten kraak ik mijn vingers. Ik besef het pas als ik de blik op andermans gezichten zie terwijl ik bezig ben. Soms coveren mensen hun oren terwijl ze huiveren. Ik kraak al sinds mijn kindertijd. Sinds enkele weken zie ik dat mijn oudste zoon het ook begint te doen. Neen, daar ben ik niet blij mee. Mijn lief zegt: “het zal eindigen dat je je koffietas niet meer zal kunnen vasthouden”. Geen idee of hij gelijk heeft, het kraken gebeurt veelal zonder dat ik het besef.

24. Als je met mij uitgaat moet je -altijd- nog eerst stoppen aan de automaat om geld. Of je moet mij de hele avond trakteren. Er zit nooit cash geld in mijn portefeuille (misschien ergens in mijn achterzak?) en in De Westhoek betekent “pinnen” datgene wat metalheads op hun lederen vest hebben zitten.

25. Naast crazy plant lady was ik ook altijd een crazy cat lady. Sinds ik kinderen heb merk ik toch dat ik minder geduld heb met de kat in huis. Als ik ’s avonds in de zetel plof na een drukke dag met mijn twee rakkers en Frankie komt op mijn schoot wentelen dan gebeurt het wel eens dat ik haar toe bijt “om nu in godsnaam eindelijk eens stil te liggen”. Tegelijk kan ik helemaal vertederd zijn als ze deze pose aanneemt:

26. Mensen lachen me wel eens uit met mijn smartphone-typ-techniek. Als je een berichtje van me krijgt of in een chat kan ik -in plaats van honderd keer te backspacen- wel eens mijn klak ernaar gooien en ga ik voor “het is leesbaar”.

27. Als ik alleen thuis ben weet ik altijd perfect mijn smartphone te vinden maar als er nog volk aanwezig is moet ik regelmatig een zoektocht inzetten naar mijn gsm. Vreemd. Hij staat ook 9 van de 10 keer op stil waardoor opbellen geen zin heeft.

28. Risk, Kolonisten van Catan, zelfs schaken. Ik zou wel meer gezelschapsspelletjes willen spelen maar ik ben te lui om mij het spel eigen te maken. Als iemand me een speedcursus zou kunnen geven dan ben ik meer dan bereid om het te leren, ik hou er gewoon niet van om het volledig zelf uit te zoeken. Zo kan ik me perfect voorstellen dat gezelschapsspelletjesclubs voor jolly avondjes uit zorgen.

29. Stiekem kijk ik uit naar 2 september. September is the other january. De trouwe lezer moet mij ondertussen al zo goed kennen dat ze daar niet meer van opkijken. #structuurbeestje

30. Mensen kijken soms al eens vol medelijden als ik aangeef dat ik op een feestdag of een weekenddag moet gaan werken. Ondertussen werk ik al 17 jaar als opvoedster, ik ben dat gewoon.

Deze “37 dingen” is het derde postje in een reeks van 4, de eerste twee postjes kun je hier en hier lezen.