Liese

Page 68 of 117

september 18, 2015

Labelstudio: de winnaars!

Drummmmrollllsssssssss!

Ik ben al de hele week naampjes aan het verzamelen in mijn speciale groene potje. Ilja kwam al verschillende keren vragen wat er daarin zat:

Papiertjes in dit geval, geen ingewikkelde computerprogramma’s om namen te kiezen, ik hou van simpel. Ik hield nog even stil dat hij de winnaars ging mogen trekken, maar toen het zover was kon hij ineens wel heel goed tot vijf tellen!

En de winnaars zijn geworden:

yey! Proficiat Eilish, lecoeurmevrouw, Kim van de verloren zakdoeken, Inge en Saskaya. Graag jullie emailadressen doorsturen naar lieseshoutyourheartout@gmail.com dan bezorg ik deze aan de lieve mensen van Labelstudio! Bedankt aan alle anderen om deel te nemen! En labelstrijken maar!

september 15, 2015september 15, 2015

The Lazy Housewife Club

Er wordt al eens lacherig over geblogd. Over die Lazy Housewife Club waar ik wel voorzitster van zou kunnen worden. Ik heb zelfs al een drietal leden als ik het mag geloven in de reacties. Je hoeft niet veel te lezen hier om te weten dat het huishouden niet mijn topprioriteit is. Ik maak daar ook helemaal geen geheim van. Integendeel. Ik raad mensen aan om het huishouden een beetje lakser te laten. Want hell, je zou jezelf kunnen doodpoetsen denk ik. Serieus. Met een spons, recht voorover je wc-pot in, dood door verdrinking zou er op het rapport staan. Hopelijk nadat je het toilet gepoetst hebt…

Anyhow, tijdens de boostyourpositivity-challenge werd er door menig blogger over de verschillende aspecten van het huishouden geblogd. Er werden duchtig lifehacks uitgedeeld, ook ik deed er aan mee. Rumour has it dat er binnenkort een tweede editie van dit geweldig evenement wordt georganiseerd! Het enige dat ik daarop te zeggen heb is: count me in baby! En laat op tijd weten wanneer de meeting is, dan kan ik zorgen dat ik niet moet werken (want je gaat het nooit anders zien!).

Er is ondertussen wel het één en ander veranderd uiteraard. Het kon niet blijven duren zoals het ging. Want met een klein monstertje in huis heb ik niet alleen een pak minder vrije tijd, ik heb ook een pak meer huishoudelijk werk. Baby’s houden er namelijk van om elk proper pakje dat ze aandoen vol te spuwen. Of in elk geval: elk proper t-shirt dat ik aanheb vol te spuwen. (Elke moeder die meeleest knikt mij nu half-lacherig toe…ja, ik wist dat ook al…) Mijn wasmachine draait overuren. Nu ik terug aan het werk ben moet ik mijn recupdagen ook goed plannen. Doe ik huishoudelijk werk of kies ik voor iets leuks voor mezelf? Meestal is het het eerste geval, want huisgenoten eten hier ook wel eens en frigo’s geraken hier vlugger leeg dan dat ik ze kan vullen. Deze ochtend startte mijn vrije dag alvast met het stofzuigen en dweilen van onze benedenverdieping terwijl Linus zijn voormiddagdutje deed. Daarna ging het kleintje in bad en was het etenstijd voor hem. Tegen de middag was ik al bezig aan het avondeten en zat de afwasmachine alweer vol. Er werden wasjes gedaan en droogkasten geledigd. En nu is het even tijd om te relaxen. Ik zou wel kunnen de berg droge was in de zetel plooien of de livingtafel voor de vierde keer deze week opruimen. Dat zou ik wel kunnen doen. Ja. Maar jullie blogjes zijn interessanter. En ik moet -als voorzitster-to-be van die club- toch het goeie voorbeeld tonen?

september 13, 2015

Hairy Scary

op elke trede van de trap na drie dagen niet stofzuigen
op mijn kussensloop, elke ochtend en elke avond
op mijn trui
in Linus’ kraagje, zowat elke keer als we geshnuggled hebben
in de boekentas van Ilja als ik de orders van de juf zoek
op mijn jas
in de brooddoos van mijn echtgenoot nadat ik liefdevol zijn boterhammetjes heb gemaakt (I know, perfect housewife….me…)
in Linus’ pamper bij het verschoningsmoment
op mijn schoenen
in het badwater van Ilja, in het badwater van Linus, in mijn eigen badwater
in de lavabo telkens ik de haarborstel durf boven halen
in de spinnenwebben die aan mijn autospiegel hangen

Overal. Haar. Niet te doen. Het is -volgens mijn kapster- volstrekt normaal om postnataal haar te verliezen en enkele maanden na mijn eerste bevalling schreef ik al een gelijkaardige post, maar hell zeg. Ik geloof niet in vitaminekuren maar nadat ik zowat dagelijks drie tot vijf volle handen haar in de vuilbak deponeerde ben ik twee maanden geleden toch gestart met Priorin. Baat het niet dan schaadt het niet, dacht ik. Maar voor hetzelfde geld doet dat dagelijkse bruine pilletje helemaal niets en herstelt mijn haar zich vanzelf. Ik ben alleszins nog niet kaal, al voelt het wel raar om een fijner staartje te hebben. En elke keer ik een berg haar tesamen veeg moet ik inwendig toch een klein beetje wenen en gaan er panikerende, dreigende stemmetjes in mijn hoofd van “Dat is hier niet normaal hoor. Wanneer gaat dat stoppen? Je gaat kaal worden. Dit komt niet goed. Binnenkort mag je om een pruik gaan!” en dan kijk ik in de spiegel en zie ik…dat het voorlopig nog steeds goed meevalt met dat haar van mij. Als ik maar eens bij de kapper zou geraken om die grijsjes weg te kleuren…

september 11, 2015

Twee vrouwelijke uiltjes en een paar vraagjes

Kennen jullie Two Owlettes al? Een redelijk nieuwe blog waarop twee dames -Shari en Johanna- elk hun ding doen. Wel, ze gooiden mij een liebsteraward toe. Dus het is weer vragenuurtje! Bedankt! Here we go!

1.Waarom ben je begonnen met bloggen?

Thoh, ik had een bepaalde “uitingsdrang”. Ik las/lees heel graag blogs en ik heb veel inspiratie om zelf dingen online te brengen. Dat er mensen komen meelezen is heel leuk en mooi meegenomen, ik hou van de interactie. Het is niet mijn eerste blog, maar het is wel mijn langste en mijn meest onderhouden blog.

2.Ben je een ochtend- of avondmens, en aan wat kunnen we dat het best merken?

Met twee kleine kinderen ben ik eerder een ochtendmens denk ik. ’s Avonds lig ik meestal strike in de zetel, tenzij ik aan het werk ben uiteraard. Ik weet het eigenlijk niet. Als ik tot 20u of 22u moet werken dan ben ik op het werk niet moe terwijl ik thuis om 22u al een kwartier lig te kwijlen in de zetel…Als ik om 6u15 moet beginnen op het werk, dan ben ik wel moe. Maar ik ben even productief als tijdens een gewone shift, dat terwijl ik hier om 6u nog prut in mijn ogen heb en me drie keer per minuut afvraag wat ik in feite ging doen op dat moment.

3.Wat is je droomjob?

Moest ik het weten ik deed ze denk ik. Mijn huidige job doe ik heel erg graag dus in feite ben ik content. Ik droom er wel van om later psychologe te worden en dat eventueel in bijberoep uit te oefenen, maar dat zijn toekomstplannen. (Relatietherapie lijkt me wel heel interessant)

4.Wat lust je heel erg graag? En een receptje mag altijd, dankjewel 🙂

Spaghetti is mijn topfavoriet. En frietjes uiteraard. Het recept is heel eenvoudig:

Ingrediënten: geld, wagen

* voorbereiding (5 minuten)

men springt in de wagen

men rijdt naar de frituur

* Werkwijze (5 minuten)

men bestelt er een kleintje met tartaar, een viandel en een bicky (kan vervangen worden door een tussenslag met stoofvleessaus en een brochette)

men wacht tot het klaar is (ondertussen kunt u al beginnen aan de afwerking, nl: uw geld tellen. Ook heel belangrijk: een weerpraatje houden, dat zorgt voor extra smaak)

* Afwerking (1 minuut)

men betaalt, zegt:”dankuwel en tot ziens” (één keer is voldoende)

men komt terug naar huis met dat pakketje. (niet te hard schudden)

klaar om te eten!

5.En wat lust je helemaal niet?

Spinazie, dat vind ik jukkiepukkie. Wie dat uitgevonden heeft zouden ze een jaar spinazie moeten laten eten.

6.Ik ga op reis en ik neem mee: drie dingen die je moeilijk kan missen.

Iets om te lezen. Desnoods lees ik de verpakking van de ketchupfles. Voor de rest…het mag allemaal thuisblijven al draag ik wel het liefst mijn eigen ondergoed 🙂

7.Steun je een goed doel? Waarom wel of niet?

Neen ik zou dat doen moest ik merken dat ik het op het einde van de maand zelf niet nodig heb. Je mag dat gerust een beetje egoïstisch noemen.

8.Wat was je laatste tweedehands aankoop?

De wandelwagen van Linus nadat de onze (die ook al tweedehands was) de geest had gegeven na 13 jaar dienst.

9.Wat is de recentste foto op je smartphone, tablet of fototoestel?

Een slaapzakje dat ik tracht te verkopen op kapaza. Ik vraag er 7 euro voor maar in mijn gedachten kost het stukken van mensen, alletwee mijn kindjes hebben erin geslapen en het is zo superzacht. Ik associëer het met babyknuffeltjes. Als ik het niet verkocht krijg dan geef ik het wel weg aan iemand, het zou zonde zijn als het in een doos op zolder zou blijven liggen.
10.Wat is je favoriete internetmeme? Ik bedoel niet je oma 🙂

ok, ik klikte op de link en voel me een beetje dwaas want ik begrijp nog steeds niet goed wat een internetmeme is. Maar ik heb twee coole reallifememe’s hoor! Eéntje van 98 en ééntje van 83!

Taggen, dat is niet van mijn gewoonte, maar Johanna, een dikke merci om aan mij te denken!

september 9, 2015

A sticky situation!

Miljaar, die labels blijven daar mooi aan hangen. Mijn gedachten gaan vaak alle kanten uit als ik braindumpwerkjes doe, zoals de afwasmachine ledigen. Aangezien ik de baas zou kunnen worden van The Lazy Housewife-club is dat een dagelijks werkje, want afwassen, dat doe ik alleen maar als er echt niets meer bij kan. (en ja, ik ben zo’n milieuvervuiler die soms al eens haar afwasmachine laat draaien als er hier en daar nog een plekje in het rek over is…shame on me!)

Ik had het dus over het labeltje op Ilja’s appeldoosje. (Het doosje zelf, daar ben ik minder tevreden over, maar dat is een ander verhaal). Toen ik voor alle twee mijn kinderen een rekening opende bij een niet nader genoemde bank, kreeg ik een coupon om twee setjes te bestellen bij Labelstudio.

Ilja mocht zelf het symbooltje kiezen op de website en ik kreeg verschillende opties qua lettertype, tekst en aantal tekstlijnen. Ik dacht hem eens warm te maken voor een pinguin, maar de camion ging het zijn, en de camion werd het.

Gelukkig heb ik dit jaar nog een kind geproduceerd. Eén zonder mening. Moeder wou een pinguïn en ze heeft er één gekregen ook!

Ook voor de kinderopvang heb ik heel wat naamtekenwerk. Het instrijken van labels in kleren en slaapzakjes is aangeraden.

Jawel, dit is een foto van mij….aan het strijken! (Bewaar het voor jouw Boek Der Ongelofelijke Gebeurtenissen!) Bij instrijklabels ben ik pas tevreden als ze nog aanwezig en leesbaar zijn bij de terugkeer uit de wasmachine. Instrijklabels vind ik ook de max als ik er geen dertig regels handleiding moet voor doorworstelen alvorens eraan te beginnen. Deze zijn gelukkig gemakkelijk in te brengen. Zet uw strijkijzer op “katoen”, leg die label op de plek waar je hem wil en vergeet alstublieft dat bakpapiertje er niet over te leggen of je strijkijzer is gelabeld! (trust me, dat ben ik vroeger nog tegengekomen!) Vijf seconden over strijken en ’t is klaar.

Ik geef niet gauw complimenten, maar als ik ze geef zijn ze gemeend. Het is een gerief, ik ben ervan content en dat liet ik hen ook weten!

En raad eens, ze leveren niet alleen kwaliteit, ze zijn ook lief bij Labelstudio want ik mag 5 voordeelpakketjes weggeven*!

Als je wil meedoen om er ééntje te winnen, ik ga er ook geen dertig regels handleiding over schrijven, laat gewoon in de commentaren een antwoord op de volgende vraag na:

Welk (al dan niet belangrijk) voorwerp ben je al verloren? En vond je het ook terug of was het een verloren zaak (hah! i made a little woordspelingske!)?

Op vrijdag 18 september maak ik de winnaars bekend!

(* en stiekem ben ik gewoon blij dat ik eens iets mag weggeven!!)

september 5, 2015

Maybe it’s because I’m so versatile! ;-)

Ik moet aan Intergalactic van Beastie Boys denken als ik de benaming van mijn award herhaal: The Versatile Blogger Award. Phoew, een hele typhand vol. (en nu denk je: mo wuk? Wat hebben de Beastie Boys daarmee te maken? In de songtekst van “Intergalactic” komt er “Maybe it’s because I’m so versatile” voor. Echt, hoor maar op het filmpje op 1:18! Ja, ok, het is misschien ver gezocht, maar mijn hersenen maken soms vreemde sprongetjes, een beetje zoals een kitten die zo met zijn vier poten tegelijkertijd springt als er een pluisje passeert en hij zich een accident verschiet. Je mag het daarmee vergelijken eigenlijk, ik ga niet boos zijn.)

Volgens een vlugge opzoeking op Google wil “versatile” het volgende zeggen:

1 (of people etc) able to turn easily and successfully from one task, activity or occupation to another

Ewel Sarah van Me, Myself and We, merci daarvoor. Ik heb niet veel talenten, maar ik denk dat dat er wel één van is.

De 7 weetjes die je over Liese moet weten als je een ander onder tafel wil stoefen met je kennis over mij. Jawel, door deze weetjes weet jij meer dan sommige anderen die mij al jaren kennen.

ik hou van tuinkabouters maar het is niet allemaal gelijk welke. Als ze een dwaze kop hebben of ze zien er saai uit, dan wil ik ze niet. Als hun oogjes niet mooi afgewerkt zijn of als ze geen tuinbroek dragen zijn ze niet welkom. Kabouters zonder echte kaboutermuts vallen af. Zonder kleur komen ze niet door de deur. Jawel, je mag mij een kabouterdiscrimineerder noemen. Ik ga daar niet boos om zijn.
met sterretjes scoor altijd bij mij. Sterretjes rocken bigtime! Al zou ik mijn kop er wel niet mee vol laten tatoeëren
een tuinkabouter met een sterrenkostuum lijkt me dan ook wel het ideale geschenk voor mij. (24 augustus mensen, 24 augustus)
ik zou wel daadkrachtiger willen zijn. Tegelijkertijd denk ik: pfff, daadkracht. Mijn hoofd maakt soms wel eens kortsluiting op zo’n thema’s.
ik heb ALTIJD een liedje in mijn hoofd. Momenteel “Zij” van Marco Borsato. Help mij. Nu.
stiekem hoop ik dat mijn zoon ook een boekenliefhebber wordt. Als het bij de oudste niet lukt dan ga ik die hoop op mijn jongste projecteren. Waarvoor heb je anders twee kinderen? 😉
soms denk ik dat mensen mijn grapjes niet doorhebben. Daarom zet ik er soms een 😉 bij.

Soit: 15 nomineren. Feitje nummer 8: ik ben een beetje eigenzinnig. Dus dat doe ik lekker niet. Maar feel free om hem over te nemen! En merci Me, Myself and We! (hihi, rijmt)

september 4, 2015

Turn it down on me!

“Of ik graag naar Crammerock wou gaan zaterdag. Gratis ticketjes hoor!” Een smsje van een vriend gisteren. Ik durf niet te gaan kijken naar de website voor de affiche want ik denk dat ik Arsenal had horen vallen ergens…Ik moet nog maar Arsenal horen en heel mijn dag is goed. Sinds ik ze vorige zomer op Cactus zag ben ik helemaal Arsenal-hooked! Maar ik ben moe. Doodop eigenlijk. Uiteraard is dat normaal, na de eerste werkweek. Ik deed dan nog eens het aantal uur dat ik normaal in vier dagen doe, in drie dagen. Reken daar nog eens bij: een overload aan informatie, nieuwe mensen en vanaf volgende week een nieuwe functie waarover ik nog eens een camionlading verse info moet krijgen. Neen, ik kies voor chillaxen thuis bij de kinderen, wentelen in de zetel, smoefeling vanuit een potje op mijn buik eten, samen met de echtgenoot die deze week schaamteloos werd verwaarloosd. Het is officieel: ik word oud.

Crammerock en Arsenal, die lopen niet weg.

september 1, 2015

“’t wit nie wuk dat wilt hé buit’n”

Het was ook hier een tweedaagse van eerste keren. Mijn oudste trok deze ochtend samen met miljoenen (miljoenen? ja toch zeker? ik en cijfers…) andere kinderen naar school. Bij de juf van het tweede kleuter die de oudere versie is van mijn nicht (en ze delen dan nog eens dezelfde naam!). Een zoentje aan de poort en hup, hij was weg. Zottecontent.

Gisteren trok ik ook voor het eerst sinds 20 januari weer naar het werk. Mijn collega zei: “Binnen een half uur ben je het weer gewend”. Ze was misschien aan het overdrijven maar tegen dat het 14u was had ik al lichtjes het gevoel alsof ik nooit was weggeweest. En het zal heel vreemd klinken, maar gedurende de dag is het mij zeker 4 keer overvallen:….contentement dat ik terug mocht werken. Uiteraard heb ik ook veel aan de jongens gedacht, maar dat gevoel om weer productief te zijn, om terug in het normale ritme te zitten…zalig. Ik weet niet of ik er binnen enkele weken nog zo over ga denken maar momenteel ben ik gelukkig.

Daarnet aan de schoolpoort hoorde ik weer twee keer de meest uitgesproken zin als men Linus ziet…”’t Is helemaal Ilja!” En weeral trok ik mijn “mo-wuk-eigenlijk?-gezicht”. Ik zie het niet, ik zie een heel ander kindje. Vooral ééntje met een veel heviger temperament in alle opzichten: extremer lachen maar ook extremer wenen (niet dat hij zoveel weent, ik mag niet klagen!)

Maar die looks…daar zie ik vooral Linus in.

Ok, je moet niet denken dat ik dat tenuetje in twee verschillende maten heb, het is wel degelijk hetzelfde. Hoewel velen debardeurkes maar dwaze nerdoutfits vinden ben ik er toch wel een beetje gek op. Alles komt van Hema.a.k.a. (insert dreigende achtergrondmuziek waarbij je totaal niet doorhebt dat er iets griezelig zal gebeuren) De Plek Waar Ik Beter Wegblijf

Links Linus 4 maand, op de grote foto Ilja 2 maand.

Whatever, of ze nu op elkaar gelijken of niet. ’t Zijn mijn twee patatjes die alsmaar groter en groter worden. Je mag verzuchten daar achter het scherm want er komt een kanjer van een cliché in jouw richting: fuck, het gaat zo snel!

(oh neen, straks begin ik over het weer. Somebody stop me! I’m getting sucked in!)

augustus 27, 2015augustus 28, 2015

Mijn laatste week…

Aijh, het zit er bijna op voor mij. Maandag ga ik er weer tegenaan. Ik bracht de laatste week echter niet truntend door.

Maandag

aka de dag dat ik 33 werd. We aten uiteraard spaghetti ’s avonds, op mijn verjaardag kies ik mijn lievelingsgerecht. Vooraf gegaan door een Gin&Tonic. Althans, dat was de bedoeling, mijn lief had echter het verkeerde Tonicwater gekocht. Een glas witte wijn dan maar. En een chipeke. Chipekes zijn altijd een goed idee.

Dinsdag

Op Verbeelding las ik een recept voor een simpel maar smakelijk gerechtje. Mijn zoon was er helemaal verknocht aan, ik moest schermen voor de portie die ik voor zijn vader aan de kant hield of hij smulde die ook op.

In de namiddag had ik een afspraak bij Kind en Gezin. Achteraf zag Linus er zo uit:

Ik ben niet teerhartig maar als ik een plakkertje zie op die babybilletjes…oh!

’s Avonds ging mijn lief naar een vergadering. Het regende katten en honden. Toen patatje en kleine pudding in bed zaten speelde ik mediacentertje. Moest ik het bij een ander zien, ik lachte ze vierkant uit. Met de laptop op schoot, de iPad in de buurt, mijn gsm ergens onder mij en de televisie aan. Zo zit ik in de zetel als hij er niet bij is. Ik lees blogs, ik scroll instagram, kijk “Vind je lief” op de tv en ik whatsapp met wie tijd heeft. Het is een getuut alom, maar ik vul graag mijn avond zo. Al hou ik het romantisch en steek ik er een kaarsje bij aan.

Woensdag

Na mijn mama-Ilja-dagje van vorige week werd het ook tijd om de grootste man in mijn leven eens voor mij alleen te hebben. We trokken onder ons tweetjes naar Sluis waar we startten met een Gin&Tonic (subiet krijg ik nog een alcoholprobleem) in een plekje waar het vooral heel gezellig zitten is.

Het lijkt alsof ik een wreedaardig litteken op mijn voorhoofd heb lopen…

De scampi’s smaakten voortreffelijk en na het shoppen keerden we gewoon daar terug voor onze koffie. Ik was er de vorige keer al helemaal verliefd op geworden en nu wakkerde de vlam alweer aan: hun servies! Oogverblindend. Had ik nog geen man, ik trouwde met dat servies.

Het was iets verderop te koop in een winkeltje. Alleen jammer dat het ook oogverblindend duur was. (’t Zou een kostelijk huwelijk zijn)

Na mijn verjaardag heb ik besloten om het komende jaar meer kaartjes te versturen. Ik sloeg meteen mijn voorraad in bij Hema. Met een zwak voor notitieboekjes kon ik het weer niet laten om er ééntje mee te doen. Kun je eigenlijk ooit genoeg notitieboekjes hebben?

Donderdag

Las ik ’s morgens in de krant eindelijk goed nieuws: Christophe komt terug. -haaahhhh-zucht van verlichting- Ik erger me de laatste tijd enorm aan Studio Brussel! Er wordt vaak irritante of ronduit slechte muziek gedraaid en de presentatie op de ochtendshow doet me meer aan De Grote Chiro-show denken. Toch kan ik nog steeds heel blij zijn om de zoet gevoisde stem van Christophe “Lambi Bambi”.

Toch één van de betere presentatoren op de radio. Was ik al niet getrouwd…ja…je weet het wel.

Volgens de gazet zijn er ook al 1000 mensen ingeschreven voor de Ieper Trail op 18 oktober.

Linus had een wenvoormiddag in de crèche en Ilja ging ook naar de opvang. Voor het eerst was ik een voormiddag alleen thuis en kinderloos. Het was mighty silent in huis en ik profiteerde ervan om te gaan lopen.

als ik bij die Ieper Trail nog enigszins toonbaar over de meet wil komen kan ik maar beter een beetje trainen. Wie komt supporteren?

Vrijdag

Vandaag was ik alweer een halve dag kinderloos. Ik profiteerde er deze keer van om te gaan shoppen. Eens zonder buggy of zonder kleuter aan de hand, het deed vreemd om in mijn wagen te stappen zonder dat ik eerst twee andere gordels moet vastklikken (of ’t is te zeggen: één vastklikken en één checken of hij vastzit). Ik had nog een bon van Berca, wat bleek…daar is niet zoveel te vinden dat op iets trekt. De juf van Ilja had gevraagd om ouderwetse turnpantoffels te kopen.

Meer oldskool dan dit geraakt het niet zeker?

Ilja kwam na 16u thuis met deze badge op zijn trui:

Linus stelt het goed in de crèche, hij kwam ook goedgezind thuis. Als ik hem even later op de mat laat spelen zie ik hem ineens dit doen:

…van ruglig naar buiklig draaien…say what? Ik schrok mij een accident dat hij dit al kan. Bij nader checken op het wijze internet blijkt dat heel normaal te zijn voor zijn leeftijd. Ik ben gewoon vergeten hoe dat allemaal gaat en wanneer het gebeurt!

En deze avond sluit ik nog af met een uitje met mijn vriendin die volgende week ook weer aan de slag mag!

augustus 24, 2015augustus 25, 2015

———– 33————

Gisteren was het mijn 33ste verjaardag. Hoera voor mij! -spatie om kusjes en knuffeltjes te ontvangen-

Met de jaren is het minder en minder spectaculair geworden, dat verjaren. Er zijn geen spetterende party’s en er komen geen cocktails met rook meer aan te pas. Er wordt geen spot meer op je gezicht gericht waarbij heel het café luidruchtig “happy birthday” zingt, ook al kennen ze jou helemaal niet! Er passeert geen parade meer met toeters en bellen door je straat. Het is waarschijnlijk omdat andere dingen veel belangrijker geworden zijn, door kinderen te krijgen zijn de prioriteiten volledig van focus verlegd. (How mommy-cliché, ik moet dringend buitenkomen!) Het is goed zo. Toch blijf ik wel gevoelig voor felicitaties. Iedereen denk ik? Vorig jaar was het een pover jaar qua “proficiat”. Het is zo simpel om via Facebook een gelukkige verjaardag rond te strooien, ik herinner mij topjaren met over de 200 felicitaties. Het nodigt ook uit om te doen: gewoon even de persoon aanklikken en iets typen. Dat maakt het -in mijn ogen- minder gemeend. Ook al meen je het echt…Mijn Facebookcarrière van enkele weken geleden was geen lang leven beschoren. Na 3 dagen had ik die alweer gedeactiveerd. Gelukkig heb ik nog steeds een ouderwetse verjaardagskalender in het toilet, die is niet helemaal compleet maar er verjaart toch wel elke week iemand. Ik probeer steeds een smsje te sturen (en ja, heel vaak gebeurt dat vanop toilet, be warned!). Ook dat is niet zo heel erg persoonlijk, maar het toont wel dat je aan hen denkt. Het steekt soms wel dat ik weinig smsjes terugkrijg. Ok, ik kan niet verwachten dat iedereen zo random mijn verjaardag vanbuiten weet, en de smsjes die wel komen, komen soms nog uit onverwachte hoek!

Mijn 32ste levensjaar is omgevlogen. It was a heavy one! Een jaar vol veranderingen. Zoals het ieder jaar lijkt te zijn bij ons. Of is dat bij iedereen zo? (Precies een nieuwjaarsbrief hier). Zo wist ik op mijn verjaardag vorig jaar al enkele dagen dat ik zwanger was. Ik moest dat ook direct aan mijn broer en schoonzus vertellen omdat we op mijn verjaardag gingen eten bij Publiek en ik de no-alcohol-regel extreem hanteer. En the birthdaygirl die op haar verjaardag geen alcohol drinkt…tricky. Halfweg het 32ste jaar stopte ik met werken en wachtte ik de baby af. Ook mijn echtgenoot veranderde van werk na een periode van aftasten en positief twijfelen. Nu lijkt alles gestabiliseerd rond zijn keuze. Linus kwam uiteraard. Qua grote verandering kan dat ook tellen. Heel kort na de geboorte startte Pieter op zijn nieuw werk waardoor er heel weinig tijd was om aan de nieuwe situatie te wennen. Volgende week herstart ik weer met werken, op dat werk neem ik binnen drie weken ook afscheid van een topverantwoordelijke, komt erbij dat ik haar mag vervangen. Dus er staan wederom veranderingen op til al zijn we ondertussen het 33ste jaar. Misschien wordt het tegen mijn 34ste jaar allemaal iets rustiger qua veranderingen? (Haha, en ik eet ooit nooit meer chips….not)

Eén ding is zeker: op mijn 33ste stap ik met een geweldige handtas door het leven, groot genoeg om te vullen met nieuwe uitdagingen tegen mijn 34ste!

Merci mama!

Kan niet wachten tot ze geleverd wordt!