Shout your heart out

Deze zomer is het voor echt. Vanaf morgen werken we beiden officieel in de zorg. Het lief volgde het voorbije jaar een opleiding tot verpleegkundige en rondde eind juni het eerste deel (zorgkundige) met glans af. Het vorige jaar was -op zijn zachtst gezegd- pittig toen hij zijn stages combineerde met zijn fulltime job als planner bij een bedrijf. Vlak voor de coronaperiode nam hij ontslag en schakelde over op nachten in het ziekenhuis op de dienst onderhoud zodat hij zijn stages kon blijven doen overdag. Ik moet jullie niet vertellen dat we ons verlof broodnodig hebben. In het ziekenhuis mag hij maar twee weken nemen dus het wordt kort maar krachtig. Geen van ons twee werkt (nog) fulltime. Dat is niet haalbaar in combinatie met de stages die hij in september weer moet volgen voor het verdere traject van zijn opleiding. Ik werk 80% waardoor ik tijdens het verlof wel enkele losse dagen thuis ben. Zo konden we gisteren en vandaag samen met de kinderen thuis zijn. Het aanstaande weekend is dan ons laatste werkende weekend voor het verlof. Net zoals ik in het begin van het jaar vooropstelde: Less is more. Er is een reisje in eigen land gepland en vanuit ons vakantiehuisje ook enkele daguitstappen, maar de meeste dingen houden we low profile met veel aandacht voor de kinderen. Ze hebben onze aanwezigheid nodig en daarvoor moeten we niet elke week naar een pretpark al denk ik wel na over een dagje Efteling, naar het schijnt is dat wreed de moeite, ik was er nog nooit!

De eerste twee dagen zetten we al netjes in met kleine boodschapjes en een bezoek aan het speelplein met een picknick. Chef-kok Linus hielp me vandaag bij het bakken van havermoutwafels en verder werd er vooral veel gespeeld en gechilled. En heel veel toten getrokken.

Bij jullie wilde plannen?

Hoe curieus is het dat mijn vingers niet gedreven zijn naar het toetsenbord? Of zijn ze dat juist wel maar vinden ze de letters niet? Ik zoek een weg in mijn gedachtendoolhof, ik dans trippelend over woorden maar ze worden genadeloos gebackspaced. Half afgewerkte drafts, gekribbelde ideeën waar niets mee wordt aangevangen, verbrokkelde zinnen met een open einde. Ik hoef niet te krabben aan mijn schrijfjeuk de laatste weken. De lay-out van deze plek, die wil ik wel eens grondig aanpakken. Net zoals ik mijn huis aan het minimaliseren ben wil ik ook mijn blog eens opruimen. De Scrabble-header wil ik eruit wegens beu gezien, maar ik heb moeite de laatste tijd om mij een gedacht (of een zin) te vormen. Ik weet niet wat ik ècht wil en ervaar daarbij miserie om mijn gedachten te ordenen tot een coherent geheel. Het is allemaal een beetje flou de laatste weken. Ik ga er vanuit dat dit zichzelf zal oplossen, want er zijn altijd al zo’n momenten geweest en die zijn veelal een voorbode van een inzicht of een verandering. Komt helemaal goed jongens (en meisjes uiteraard). Ik sprokkel ideetjes voor een logo, een nieuwe header, wie me tips kan geven, zeker welkom!

En nu we het toch over verandering hebben, ik ben weer stilletjes aan het ruimen. Lees: buitengooien! Onder andere deze Aloë Vera moet het huis verlaten. Hij kwam bij ons toen hij nog een klein stekje was maar nu heb ik hem verpot. Hij -ik vind hem heel mannelijk- is in heel goeie gezondheid maar de liefde tussen ons is voorbij. Hij werd goed verwend, kreeg voldoende licht en hij jeunt zich wel, maar ik vrees dat hij zijn oortjes zal laten hangen als hij mijn negatieve gevoelens tegenover hem zal aanvoelen. Wie wil nu niet geliefd zijn? Dus wie hem wil: hij is gratis maar dat gaan we hem uiteraard niet laten weten.

Gepubliceerd

Ik schreef een kort stukje voor een lokaal “Corona-krantje”. Het is niet eens een krantje van mijn streek maar eerder iets van rond het Veurnse. Men zocht een vrouwelijke insteek rond de beleving van de corona-crisis en hoe we de toekomst inschatten. De tekst is al wat achterhaald omdat ik het ergens half april schreef.

Gepiept

Door mijn vingers als ik op de weegschaal ga staan. Deze toont niet veel goeds de laatste weken. Toch blijf ik me wel goed in mijn vel voelen, ik was ook wel wat kilo’s kwijt van de eerste stress rond de crisis maar we zitten met een overschotje nu. Ik wil het in de komende maanden wel rustig aan terug wegwerken maar ik blijf realistisch, met de zomer in zicht zal dit geen makkie worden.

Gejammerd

Want ai ai ai, ik zit weer met een rouwvliegjesplaag op mijn planten. Vooral de Monstera moet er weer aan geloven. Ik heb hem momenteel in quarantaine geplaatst zodat hij mijn andere plantjes niet zou besmetten maar ik ga een oplossing moeten zoeken en nog maar eens aan het verpotten slaan. De polkadot doet het wel nog altijd goed, maar hij heeft wat aarde tekort nadat de kinderen hem omver gooiden tijdens een spelletje.

Geklonken

Met vriendinnen. Maar niet met bubbels want dat woord kan ik niet meer horen. Net zoals “Het Nieuwe Normaal”. Ik wil er vanaf van al die nieuwe normalen, geef mij maar het gewone.

Gegniffeld

Met mijn jongste zoon toen we naar De Freggles keken. Hij leerde ze kennen via een dvd’tje dat ik ooit kocht in pre-netflix-tijd. Hij vindt ze fascinerend en in feite zijn ze dat ook. Die kerels hebben een storthoop waar ze om raad kunnen gaan vragen. Hoe cool is dat niet? Je twijfelt over iets: vraag het eens aan de mesthoop. Grappige anekdote, in het begin kon hij “De Freggels” niet onthouden en vroeg hij of we naar “De Rochels” konden kijken. Er kwam al meteen een nieuwe verhaallijn in mijn hoofd op. “De Rochels maken ruzie en worden uitgespuwd!”. Ik neem alvast een patent.

• 

• 

Gebinged

“Het Oord”. Ik kreeg hem als podcasttip doorgespeeld van een aantal mensen en ik moet zeggen dat ik serieus bezeten was. Ik dacht de hele tijd Johan Heldenberg te horen maar het bleek Guga Baul te zijn. Zeker een aanrader!

Geschreven

Weinig voor mijn doen. Het valt me op dat de inspiratie de laatste dagen moeilijker komt. Het stresstypen zoals enkele weken geleden is weggevallen. Ik ram niet meer op mijn toetsenbord zoals toen maar ik heb er alle vertrouwen in dat ik ga blijven doorgaan, misschien tijdelijk aan een lager tempo. Gelukkig moet ik niets van mijn blog.

Nog nieuwe podcasttips?

Gisteren werd Ilja negen. Ik schrok ineens van het feit dat hij zijn laatste jaar ingaat met een enkel cijfer in zijn leeftijd. Hij blaast mij de laatste maanden omver met de manier waarop hij in het leven staat. Ilja is een gelukkig kind. Hij neemt hiermee veel van mijn moederschapstwijfels weg want is dat niet wat we allemaal wensen voor onze kinderen?

Hij bevindt zich momenteel in de fase tussen schoolkind en prepuberteit. Als opvoedster heb ik wel een groot deel pedagogiek gehad maar deze fase echt meemaken is toch nog iets helemaal anders dan erover lezen in een handboek. Ik kan gerust een lang stuk schrijven over hoe hij soms op een emotionele rollercoaster zit en het ene moment kan wenen van frustratie en een minuut later alles weer happy happy joy joy is. Hoe we de laatste weken wel eens gebotst zijn op verwachtingen naar elkaar en naar het leven toe. Maar ik kan evengoed schrijven dat hij zo’n magnifiek lentefris kind is. De ene keer een schoolkind dat regelmatig vel komt tanken, de andere keer een bloeiende prepuber die naar Metallica luistert via Spotify. Hij breidt zijn vriendschappen uit en ik krijg telkens andere kinderen over de vloer tijdens zijn playdates. Als hij mijmerend achter ons wandelt tijdens één van onze vele tjooltochten zie ik de introverte kant van mezelf. Als ik hem bewonderend hoor zeggen:”Amaai het is hier zo rustig” kletsen de gelijkenissen me in het gezicht. Het zorgzame en het feit dat hij met iedereen overweg kan heeft hij van mijn husbando.

Ilja is zo’n gemakkelijk kind dat je zou vergeten dat hij er ook nog is. We moeten er actief op letten dat hij ook zijn zeg mag doen als zijn kleine broer hem probeert te overklassen. We zoeken de balans tussen “aanvaarden dat hij moet delen met zijn broer” en “hem laten opkomen voor zichzelf als de kleine kwebbelkont hem tracht te domineren”. Het klettert hier wel eens tussen de jongens en dan vallen er harde woorden. Maar soms stroomt mijn hart over wanneer ik hem hoor zeggen: “Gaat het Linus?” als zijn ruskabusbroertje zich pijn deed. Het was dan ook aandoenlijk toen hij op 2 juni na het middagmaal al vroeg wanneer we Linus van zijn eerste schooldag gingen halen. Ze waren zo lang samen geweest dat het onwennig voelde voor hem.

Negen jaar deze bron van liefde, ik kan het iedereen toewensen!

Aangezien we ons de voorbije maanden vooral rond de kerktoren hebben bewogen ontdekte ik binnen een straal van 10 km weer enkele pareltjes die ik gerust nog eens onder [westhoektip] kan plaatsen. Misschien blijven jullie deze zomer ook in eigen land? Breng anders eens een bezoekje aan Zonnebeke als je naar De Westhoek zou afzakken. De gemeente ligt hier op een vijftal kilometer vandaan maar bood me reeds enkele keren een waar vakantiegevoel!

Het kasteelpark

In het centrum van Zonnebeke, zowat vlak onder de kerktoren ligt het kasteelpark. Ik ben aangenaam verrast hoe lieflijk het ginder is, het is één van de meest verzorgde (gratis) parken die ik reeds bezocht. Het is duidelijk dat hier veel werk in wordt gestoken. In het kasteelpark vind je de herdenkingstuinen die aansluiten bij het Memorial Museum Passchendaele 1917 volgens mijn echtgenoot een prachtig oorlogsmuseum, minstens evenveel de moeite waard als het IFFM. Zelf ben ik er nog niet geweest! De peace gardens zijn stuk voor stuk innemende herdenkingstuinen. Via het kasteeldomein kun je verder stappen richting het Polygoonbos.

• 

• 

Over de herinneringstuinen schreef ik in 2019 ook al iets.

Wandelen in de buurt

Zonnebeke biedt heel wat wandelingen aan op hun website. Dinsdag ging ik net iets verderop in de buurgemeente Geluwe wandelen. Het Boerenkrijgwandelpad biedt 7,8 km zicht op de verschillende kerken in de buurt, kijken zover je maar kan dus. Je start in het gehucht Terhand. Ik had er nog nooit van gehoord, het was zo klein dat ik er met moeite mijn auto kwijt kon. (Blijkbaar bevond ik me al in de Leiestreek en niet meer in De Westhoek….oei en nu? 😉 )

• 

De wandeling is een mix van offroad en on road met de nadruk op het laatste. Ik hou meer van off road wandelingen maar voor rolwagengebruikers is deze wandeling wel haalbaar, mits wat hulp hier en daar. Wat me vooral opviel waren de vele verbouwde boerderijtjes. Een mix van oude en nieuwe elementen in een woning, dat vind ik nog altijd aantrekkelijker dan een nieuwbouwwoning al was het soms wel vreemd om op de daken van krakkemikkige schuren ineens zonnepanelen te spotten.

Zonnebeke ligt op een 8-tal kilometer van Ieper en herbergt ook in hun deelgemeente Passendale het Tyne Cot Cemetery. Dit mag je zeker niet overslaan! Weet je wat, boek ineens maar een heel weekend. Misschien in de vakantiewoning van Els? Ik kan eindeloos doorgaan met blogposts vol [westhoektips] ik heb het nog geeneens gehad over de andere kant van de streek. Misschien na ons verlof deze zomer? Oed je mo vaste!

Wie bezoekt deze zomer onze uitgestrekte Westhoek? Join us, we have cookies.

Meer info: Toerisme Westhoek

Geïnspireerd

Bij het zien van de nieuwe keuken van mijn sister from another mister werd ik geïnspireerd om mijn eigen keuken anders in te delen. Door de hoge kasten bij ons was het voor de kinderen niet zo evident om de tafel te dekken of de vaatwas te ledigen zonder dat één van hen op een stoeltje moest staan. Nu stak ik alle keukengerief voor dagdagelijks gebruik op kinderhoogte. Het ziet er in eerste instantie niet zo evident uit maar de tijd zal het uitwijzen.

• 

• 

En waarom zet jij je plastic potjes niet in elkaar? Ik ben nogal een freak als het op mijn “tupperware” komt. Als het deksel niet meer past of het is verdwenen dan gaat het potje de keuken uit. Ik heb dus een beperkt arsenaal plastic potjes in mijn kast en een deel in de diepvries. Door ze gesloten op elkaar te stapelen in plaats van in elkaar hou ik beter overzicht. Ik declutter ook heel regelmatig mijn keukengerief waardoor ik sinds enkele maanden veel meer kastruimte overhoud.

Gelezen

Mild Ouderschap van Nina Mouton. Een aanrader als je het even niet meer weet met je kinderen. Of als je zoals ik geïnteresseerd bent in pedagogie en psychologie. Het boek gaat veel dieper in op de materie die Nina tijdens de lezingen aanhaalt wat het best wel pittig maakt bij momenten. Ik had het iets luchtiger verwacht maar was echt aangenaam verrast door de psychologische insteek, niet alleen naar kinderen toe maar ook naar ouders.

Gemasseerd

Martine kwam langs om ons beide een massage te geven. Zeker voor herhaling vatbaar met een nek en een rug die koeketoe zat.

Geshopt

Shoppe, shoppe, shoppe, neen, dat was het niet. Toen ik in de derde winkel voor de evenveelste keer mijn handen moest ontsmetten had ik het al gehad met dat shoppen. Ik liet mijn boodschappenlijstje voor wat het was en keerde naar huis met enkel broodnodige slippers voor mezelf en een nieuwe trui voor mijn echtgenoot. Het is zover. Ik koop nu ook kleren voor mijn vent als ik de stad in ga. #domesticlife

Ik kocht online een geschenkje voor ons kersverse buurmeisje. Scrollend door de geboortelijst kwam er toch één en ander ineens terug. Verdeeldoosjes voor poedermelk, een babycook of badcapes. Een eetstoel, plastic lepeltjes of een badthermometer. Allemaal items waarvan ik vergeten was dat ik ze ooit bezat. En my god wat heb je toch veel gerief met zo’n klein prutsje in huis.

Geblunderd

In het verleden werd ik wel al eens Liesellomp genoemd. Er breekt wel eens iets als ik het in mijn handen krijg. Vorig jaar nog liet ik op het werk de kerststal vallen. Bye bye Jesus. Deze week liep ik tegen een verkeersbord aan tijdens een wandeling met een bewoner. Ik kijk meestal naar de grond als ik aan het babbelen ben tijdens een wandeling waardoor ik het tijdelijke verkeersbord niet zag aankomen.

Gechilled

Toen beide kinderen vrijdag naar school waren (Halleluja! De stilte in huis!) ben ik in de namiddag schaamteloos in mijn zetel gekropen met een boek. Ik werd net op tijd wakker om hen op te pikken. Van een powernap konden we niet meer spreken, dit was echt slaap inhalen. De chronische zakken onder mijn ogen waren wel ineens verdwenen.

In dezelfde categorie van gechilled: gelazyhousewifed. Fishsticks in de oven met wortelpuree. Kindvriendelijk, eenvoudig en gemakkelijk opgeruimd!

Gebeureld

Op Frankie de mottige kater. Hij blijft dit doen, of ik nu vriendelijk of beurelend vraag om te stoppen, maakt geen sikkepit verschil. Binnenkort moet ik me een boek zoeken over Mild Kattentemmen.

…waar behangpapier in de hal overrated is.

….waar kruimels vermenigvuldigen als je even je rug draait.

…waar de deur van de badkamer “op een kwartiertje moet staan”.

…waar polkadotjes alom vertegenwoordigd zijn.

…waar de kleinste vriend vandaag mocht vertrekken naar de kleuterklas (en waar dringend moet gekeken worden voor ander schoeisel!).

…waar de oudste zoon soms eens mag Whatsappen.

…waar ik regelmatig uit trek om te wandelen met een vriendin.

….waar ik de aanwezigheid van vrienden en familie serieus begin te missen.

Alles buiten!

• Ze deden me wat aan in de lockdown: het recyclagepark sluiten! De plek waar we in het voorjaar wekelijks naartoe trokken, soms 5 keer per weekend. Het minimaliseren en declutteren is zo wel eventjes stilgevallen. Ook de intentie om geen onnodige dingen meer binnen te slepen is tijdens de lockdown een uitdaging. We waren een lange tijd aangewezen op online shoppen en laat dat nu net iets zijn dat ik trachtte te vermijden. Ik werk sowieso met een weekmenu dus ik ging wel bewust naar de supermarkt maar gelijk hoe was ik toch altijd geneigd om tijdens de voorbije weken iets extra mee te brengen “want ik wou niet voor verrassingen komen te staan thuis” Ik moest ten alle tijde vermijden dat ik nog eens extra naar Den Aldi moest tjoolen. Waar ik vroeger wel eens op mijn gemak tussen de rekken struinde ben ik nu altijd in een slechte bui als ik daar buiten kom. Ik erger me blauw aan alles en iedereen en ik probeer zo vlug mogelijk binnen en buiten te zijn. Het coronavirus heeft mijn winkelervaring verpest.

• Digitaal heb ik wel gedecluttered. Gisteren heb ik 11173 e-mails gewist. Neen, dat is geen zever.

Behalve nu en dan eens het luik “reclame” leegmaken deed ik sinds 2004 niets met mijn inbox. Ongewenste e-mails in “primair” werden wel systematisch gewist, maar al de rest bleef gewoon staan. Meer dan eens kon ik door in de berichten te zoeken belangrijke informatie over iets terugvinden. Maar deze week kreeg ik een bericht dat mijn 15GB bij Google vol zat en ik dringend iets moest ondernemen om mijn opslagruimte te verhogen. Ik ging door de laatste 200 mails en plaatste wat echt niet weg mocht in een aparte map. De rest ging onherroepelijk weg. Inbox Zero, het biedt wel rust. En nu ben ik befreakt elke keer als een mail binnen komt om hem onmiddellijk te wissen of hem te parkeren waar hij hoort want ik wil dit blijven behouden:

Minimaliseren van overbodig materiaal

• Linus groeide tijdens de voorbije 11 weken uit zijn puzzels. Hij smeet zich ineens op de puzzels die we hadden en we kwamen al vlug tot de conclusie dat we er nodig hadden met meer stukken. Even geluisterd bij een vriendin en daar konden we er enkele lenen. Momenteel zitten we aan 150 stukken-puzzels maar deze zijn moeilijker te vinden. Binnenkort kan ik wel eens langsgaan in de speel-o-theek. De kleinere puzzels gaf ik weg aan familie met kindjes die net iets jonger zijn. Iedereen content en weer wat plaats en ademruimte op de kamers van de jongens.

• Aangezien ik hem al meer dan een jaar niet meer had gebruikt verkocht ik ook de broodmachine.

Nadenken over aankopen – vermijden van impulsshoppen

• Nadat ik stopte met mijn opleiding wisselden de echtgenoot en ik onderling van laptop (gezien hij ook een opleiding volgt). Maar de oude laptop waar ik sinds toen op werkte begaf het. Kunnen we het bolwerken met één laptop, tjah…..Ilja krijgt preteaching en volgt ook typlessen, ik blog als een razende zottin en tokkel erop los. De echtgenoot zit in de examens en moet heel wat taken maken. Terwijl ik riep: “We gaan een nieuwe moeten kopen!” dacht hij minimalistischer en hoorde eens rond. Schoonpapa kwam to the rescue met een tweedehands exemplaar!

• In het najaar (of was het al het voorjaar, wie weet het nog dezer dagen) was ik aanwezig op een lezing van Nina Mouton over Mild Ouderschap. Haar boek kwam uit in april en ik was razend benieuwd. Vroeger ging ik het meteen besteld hebben maar deze keer wachtte ik -met succes- af tot de bibliotheek het aanbood.

Sparen voor duurzame aankopen

• We zitten op ons terras met een luxeprobleem We wonen tussen de velden en elk zuchtje wind voelt hier dubbel zo hard aan waardoor onze parasols regelmatig omwaaien. De zuid-gerichte tuin vangt ook de hele dag door de zon en in combinatie met onze grote ramen kan de temperatuur hier zowel binnen als buiten hoog oplopen (#firstworldproblems). We denken erover om een zonneluifel te installeren op ons terras al zijn er nog duurdere oplossingen die ook het windprobleem tegelijk kunnen oplossen. Ynab laat het niet toe dit jaar om wilde constructies te maken en tegelijk heb ik geen zin om een hele zomer parasols te rapen. Stof tot nadenken!

Mijn kinderen houden zich deze voormiddag wonderbaarlijk goed bezig. Dit is de derde blogpost die ik schrijf deze ochtend. De andere twee wentelen ergens in draft. Als er één ding duidelijk is geworden in de laatste weken is het wel het feit dat ik schrijvend vanalles verwerk. Er is een klein lichtpuntje aan het einde van deze corona-tunnel. In mijn eerste post vanmorgen beschreef ik mijn eerste gedachten toen we gisterenavond hoorden dat de scholen binnenkort weer heropenen. Ik voelde letterlijk een last van mijn schouders glijden. Als ik mezelf had opgenomen dan was daar zeker en vast verschillende keren “haaah!!!” op te horen. Pas toen werd bevestigd dat er een einde aan zit te komen besefte ik hoe zwaar het was geweest de voorbije weken. We zijn er zonder veel kleerscheuren doorgekomen en ik vermoed dat dit ook wel te maken heeft met het feit dat het telkens verlengd werd. Ook het goeie weer was een heel belangrijke factor. Maar hadden ze mij op 13 maart gezegd dat het 11 weken ging duren, dan ging dit veel moeilijker te slikken zijn.

De tweede blogpost ging over het feit dat ik in mijn Feedly binnenkort volgende blogtitels voorspel: “Zoveel lessen die ik uit de lockdown heb getrokken” of “Wat ik meeneem na de lockdown”. Don’t worry, als jij zo’n blogpost schrijft, dan kom ik hem met veel plezier lezen! Ik schreef vanmorgen dat ik daar eigenlijk nog niets aan had toe te voegen. Ik verwacht logjes vol reflecties. Over hoe mensen het anders gaan aanpakken in de toekomst, misschien hebben sommigen echt goeie inzichten gekregen. Ik besef dat de lockdown nog niet voorbij is en dat het leven voorgoed verandert, maar die kinderen terug in de klas, dat is voor mij de grootste opluchting en ik vermoed dat ik niet alleen ben. Hier ben ik voornamelijk bezig geweest met de weken door te scharten. Een echt inzicht over wat ik geleerd heb kan ik niet benoemen al was een quotiënt trekken en wanneer je welke hoofdletters gebruikt in de taal wel interessant om op te frissen. (Met dank aan de preteaching in het derde leerjaar.) De dagen gingen open en toe. Met vallen en opstaan. Met mental breakdowns maar ook met evenveel liefdevolle blikken naar mijn kinderen. Ik denk dat velen vooral de drukte in hun agenda onder de loep gaan nemen. Wie van een bomvolle weekendagenda naar twee lege dagen over ging zal in het begin wel gezweet hebben. Velen missen waarschijnlijk sociale interacties en hun collega’s. Uiteraard is mijn situatie lichtjes anders. Zo ben ik nooit gestopt met werken. Ik ging niet van een eivolle kantoortuin naar telewerken. Ik werd niet van de ene op de andere dag op technische werkloosheid gezet. De sociale interacties die ik anders op het werk had bleef ik behouden, mits hier en daar serieuze aanpassingen, mondmasker inclusief. Omdat we sinds eind februari alletwee in een flexibel uurrooster werken werden de sociale evenementen tijdens het weekend sowieso nog strenger bewaakt dan daarvoor. Een jaardoel in mijn 19 for 19 was “minstens één dag in het weekend blanco houden”. In 2020 gaat het jaarthema over “Less Is More” waar de blanco weekenddagen perfect bij aansluiten. Bij The Minimalists hoorde ik de prachtige uitspraak: “Uncalendering my life“. Onbestaand in het Engels en dat benoemen ze daar ook maar ik noteerde het in mijn bullet journal omdat het me aansprak, omdat ik het al maanden aan het doen ben, stoppen met volproppen. Ons leven is dit jaar al vol genoeg zonder dat we er nog eens extra aan gaan toevoegen. Het is voldoende waardevol en ik hou van rust op mijn rustdagen. Voor mij geen zeven afspraken die ik netjes achter elkaar in plan. “Neen” zeggen was nooit eerder zo gemakkelijk. Met onze flexibele uurroosters is het sowieso niet evident om het hele weekend vol te stampen. Tijdens de 11 weken met onze kinderen thuis zijn we twee volledige weekends samen thuis geweest. De andere 9 moest één van ons altijd minstens één dag van het weekend werken (of slapen na een nachtdienst). Na de zomervakantie zal er meer ritme in ons weekendschema komen maar ik denk dat ik er geen tekening moet bij maken. I love it blanco.

Dus deze derde blogpost is er ééntje waarin ik schrijf over mijn blijheid dat er toch wat einde in zicht is. Eéntje waarin ik bitter weinig diepgaande reflecties maak. Misschien moet ik daar in een vierde post eens langer over nadenken. Of misschien is het genoeg geweest voor vandaag 😉

Ik ben een kapstok. Dat heeft niets met mijn grootte te maken of met mijn lange benen. Ik ben zo’n staande kapstok met van die kapstokarmen. Ik droom er wel eens van om een lege kapstok te zijn. Met vrije armen en een open blik. Er wordt veel op mij gehangen, zeker dezer dagen, nu het soms killig kan zijn maar ook soms knallend zomer. De winterjassen, de zomerjassen, de regenjassen en de windbrekers. Soms eens een extra trui en mijn handtas. Een occasionele fluojas. Iedereen smijt het op mij. De kinderen mikken wel eens, want de armen zijn op veel plekken nog te hoog. Ze staan bij mij en roepen “Kun je helpen?”. Soms hoor ik hen niet goed en dan proberen ze van ver een aanloop te nemen, ze springen omhoog en laten los, in de hoop dat ik -wat er op mij afkomt- opvang met mijn kapstokarmen. Soms vliegt er iets op mijn hoofd en zie ik niets meer. Ik begin rond te draaien en probeer het kledingstuk tollend uit mijn gezichtsveld te krijgen zodat ik weer adem krijg. Ik roep er mijn echtgenoot bij en smijt wat kleren in zijn richting, ook al hangt zijn kapstok ook al goed vol. Op goeie dagen hangen alle jassen netjes en mooi in evenwicht. Iedereen hing ze bedachtzaam op onder ons toeziend oog. De kleren zijn goed verdeeld over onze kapstokken. Er zijn evenveel dagen waarop het een complete warboel is aan mijn kapstokarmen. Jassen kriskras door elkaar, sommigen met het lusje over de armen, anderen waarbij de kap loskomt, je kent dat wel, zo’n kap met van die drukknoopjes die altijd maar half aan de jas zelf nog hangt. Ik probeer ze netjes te hangen terwijl de jassensmijters me zwaaiend voorbijzoeven. Ik klik de kappen terug op hun plaats of ik smijt ze door naar mijn man “daar kan ik niets mee aanvangen”. Soms begin ik van mijn kapstokvoeten te maken “Jassen mooi op mij hangen!” “Niet allemaal aan één kant alsjeblieft! Mijn armen worden moe!” Mijn man roept mee en neemt ondertussen items over. Soms vergeet ik tijdig te roepen en liggen er ineens twee of drie truien op mijn hoofd, het tollen helpt ineens niet meer voldoende en ik val om, met jassen en al. Ik moet recht geholpen worden als een sumoworstelaar op de mat. We beslissen om enkele kledingstukken eraf te halen en discussiëren over wat we ermee gaan aanvangen om ze uiteindelijk samen op te plooien en in de kast te leggen. De winter is nu toch voorbij.